Μπορεί εκ πρώτης όψεως να θεωρεί κανείς ότι διαδικτυακά εμπορικά φαινόμενα όπως το Facebook δεν αφορούν το ΚΚΕ, όμως να που βλέπουμε διαφημίσεις για το επερχόμενο φεστιβάλ της νεολαίας εκεί:
διαφήμιση ΚΝΕ στο Facebook
Βέβαια ο Ριζοσπάστης έχει αναγκαστεί να ασχοληθεί με το φαινόμενο για άλλο λόγο…
Διαβάζω το σημερινό ρεπορτάζ των Νέων για το 31ο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας. Μεταξύ άλλων, ο διευθυντής του φεστιβάλ Αντώνης Παπαδόπουλος δηλώνει:
Το φετινό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας αγκαλιάζει τις νέες τάσεις στην ελληνική αλλά και διεθνή κινηματογραφία και παράλληλα επιχειρεί να παρουσιάσει τους κοινωνικοπολιτικούς και αισθητικούς πυλώνες της σύγχρονης κινηματογραφίας. Και το κάνει ανοίγοντας τη θεματολογία του ακόμη και σε θέματα ταμπού, έως πρόσφατα, όπως η ψυχική υγεία.
Είναι φυσικά ανακριβές ότι η ψυχική υγεία είναι θέμα ταμπού για τον κινηματογράφο. Τα παραδείγματα ταινιών με τέτοια θεματολογία είναι άπειρα.
Όσο για την πρωτιά, το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης έχει ήδη πραγματοποιήσει σχετικό αφιέρωμα προ πενταετίας.
Ο αγαπητός Ισίδωρος Παπαδάμου, ο μέχρι το 1996 μπουζουκτσής των Χειμερινών Κολυμβητών, ακολουθεί έκτοτε αυτόνομη πορεία, βασιζόμενος σε ίδιες και οικογενειακές δυνάμεις. Παρακάτω ο ίδιος εξηγεί γιατί ο πιο πρόσφατος δίσκος του (πέμπτος προσωπικός και τρίτος εντελώς ανεξάρτητος) έχει τον τίτλο “Σεντουκιασμένοι φλώροι“:
οι παθιασμένοι λάτρεις του κελαηδήματος των άγριων πουλιών ενίοτε καταφεύγουν σε σκληρές μεθόδους προκειμένου να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους. Εφαρμόζουν για τα δύσκολα πουλιά, τα πιο άγρια, τα πιο ατίθασα, τη διαδικασία του σεντουκιάσματος. Ως πιο κατάλληλος για σεντούκιασμα συνήθως κρίνεται ο φλώρος (carduelis chloris). Τον κλείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα σ’ ένα σεντούκι στο απόλυτο σκοτάδι, στην απομόνωση. Εκεί το πουλί –αν καταφέρει να επιζήσει μετά από τέτοιο σοκ– αλλάζει φτέρωμα, μεταμορφώνεται και ημερεύει. Λησμονεί το παρελθόν του και προσαρμόζεται στη νέα πραγματικότητα. Τιθασεύεται, πειθαρχεί, υποτάσσεται. Κελαηδάει άφοβα, ανέμελα και παθητικά συμφιλιωμένο απόλυτα με αυτό που το ένστικτο του δίδαξε να φοβάται, τη στέρηση της ελευθερίας. Με μια γρήγορη ματιά εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται και στους ανθρώπους ακούσια ή εκούσια, από την κοινωνία. Πολλοί άνθρωποι “σεντουκιασμένοι” κυκλοφορούν ανάμεσά μας χωρίς αιδώ και ενοχή, πολλές φορές μάλιστα και με υπερηφάνεια κελαηδούν αυτό που τους δίδαξαν οι δεσμοφύλακές τους. Φθάνουν ακόμη και στο σημείο να το αγαπήσουν και να ταυτιστούν απόλυτα μαζί του.
Οι ανεξάρτητοι δίσκοι του Ισίδωρου Παπαδάμου διατίθενται από τον ίδιο. Πληροφορίες εδώ.
Καθώς η αποστολή Free Gaza καταφέρνει να φτάσει στον προορισμό της, ας υπενθυμίσουμε την ταινία του Κέντρου Αντιπληροφόρησης για τη Μέση Ανατολή MADISA με τον τίτλο “Γάζα: Time is not important“, η οποία δίνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εσωτερική εικόνα του πολιτικού σκηνικού της Παλαιστίνης και της Λωρίδας της Γάζας ειδικότερα. Διάρκεια 74′, αλλά αξίζει τον κόπο.
Επειδή κάτι τρέχει με το embedding των Goggle videos στο WordPress, να ο σύνδεσμος.
Κι ένα κείμενο του Βαγγέλη Πισσία, που συμμετέχει στην αποστολή, λίγο πριν την πρώτη προβολή της ταινίας τον περασμένο Μάρτη.
Γενικώς είμαι του αντιμιλιταριστικού, αλλά δεν μπορώ ν’ αντισταθώ όταν διαβάζω σήμερα στην Καθημερινή ότι:
Σε επιτελική θέση μετατέθηκε ο αντισυνταγματάρχης, ο οποίος μέχρι πρότινος ήταν ο διοικητής στο στρατόπεδο του Κιλκίς, όπου βρέθηκε νεκρός πριν από λίγες ημέρες 20χρονος στρατιώτης, ομογενής από τη Γεωργία. Η σορός του άτυχου νέου βρέθηκε 11 ολόκληρες ημέρες μετά τον θάνατό του, που πιθανολογείται ότι οφείλεται σε ναρκωτικά, σε αποθήκη κοντά στα μαγειρεία. Τη διοίκηση του στρατοπέδου θα αναλάβει άλλος αντισυνταγματάρχης, ενώ πιθανές ευθύνες αξιωματικών ή υπαξιωματικών ενδέχεται να προκύψουν από την ΕΔΕ, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη.
Αφού έχει διαταχθεί ένορκη διοικητική εξέταση, γιατί οι αρμόδιοι αξιωματικοί (διοικητής μονάδας, διοικητής λόχου κλπ) δεν τίθενται σε διαθεσιμότητα; Αν τίθενται σε αμφισβήτηση οι διοικητικές ικανότητες του αντισυνταγματάρχη, τότε γιατί μετατίθεται σε επιτελική θέση, όπου, πιθανόν, θα του ανατεθούν και πάλι διοικητικά καθήκοντα;Για άλλη μια φορά, ένα εξωφρενικό περιστατικό που λαμβάνει χώρα σε στρατόπεδο κρύβεται κάτω από το χαλί.
Ο μόνος λόγος που έχει ληφθεί υπ’ όψιν στην απόφαση μετάθεσης του διοικητή, νομίζω πως είναι η προφανής αδυναμία του να ασκήσει σήμερα διοίκηση, με το ηθικό των φαντάρων στο μηδέν και την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπό του κάτω από το μηδέν.
Η στρατιωτική ιεραρχία, σ’ όλες τις βαθμίδες της, νοιάζεται για την κατά το δυνατόν ανώδυνη εσωτερική λειτουργία του στρατεύματος. Σε μια κρίσιμη στιγμή όπως αυτή, επιλέγει τον λιγότερο οδυνηρό δρόμο για την ίδια.
Δε θα μας αφορούσε καθόλου ως πρόβλημα αυτό, αν δε βρίσκονταν στα χέρια τέτοιων ανθρώπων οι ζωές δεκάδων χιλιάδων στρατιωτών που υπηρετούν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας την υποχρεωτική στρατιωτική τους θητεία, εφαρμόζοντας ως οφείλουν το νόμο.
Πριν από λίγο καιρό σημείωσα μια γλυκιά αυτολογοκρισία στην καρδιά της Ελευθεροτυπίας της καρδιάς μας. Δε γνώριζα βέβαια τότε την ιστορία του δημοσιογράφου Νικόλα Λεοντόπουλου, που εκτίθεται αναλυτικά στο μπλογκ με το εμπνευσμένο όνομα “Ελευθερουτοπία“…
Τα πολλά λόγια είναι περιττά. Στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία.
Μ’ αφορμή ένα σχόλιο ενός Ακομπλεξάριστου Δημοκράτη σε χθεσινή ανάρτησή μου, να ένας μύθος της φυλής Μπουτσούλα από την νήσο Φρέιζερ, στην Αυστραλία:
Fraser Island
Ο καλός θεός Μπιιράλ έφτιαξε τους ανθρώπους, αλλά δεν είχε πού να τους βάλει να ζήσουν. Έτσι, έστειλε τον αγγελιαφόρο του τον Γιεντίνγκι και τη θεά Κιγκάρι να φτιάξουν γη και βουνά, ποτάμια και θάλασσες.
Αυτό που έφτιαξαν ήταν τόσο όμορφο, που η Κιγκάρι θέλησε να μείνει εκεί για πάντα. Όμως η θέση μιας θεάς είναι στον παράδεισο.
Ικέτεψε επίμονα τον Γιεντίνγκι και τελικά αυτός υπέκυψε.
Η θεά έπεσε σε βαθύ ύπνο και ο Γιεντίνγκι την μετέτρεψε σε ένα νησί με παραδείσια ομορφιά.
Για να μην νιώθει μόνη, ο Γιεντίνγκι δημιούργησε λίμνες για να βλέπει η Κιγκάρι την αντανάκλαση του παραδείσου. Και δημιούργησε ζώα και ανθρώπους, και τους έμαθε τα μυστικά της δημιουργίας έτσι που τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους να κάνουν για πάντα παρέα στην Κιγκάρι.
Fraser Island
Από την Ισλανδία στη Νέα Υόρκη κι από εκεί στα ζεστά αυγουστιάτικα μεσημέρια της Αθήνας…
Σκέφτομαι το απόγευμα να ανταποδώσω τη χθεσινή ενόχληση.
Εγώ που δε θέλω ν’ ακούσω τη λειτουργία από την πανηγυρίζουσα σήμερα εκκλησία της γειτονιάς μου, τρία οικοδομικά τετράγωνα μακριά, γιατί υποχρεώνομαι να την ακούσω με το στανιό;
Χιονίζει. Μετά τον πρωινό καφέ και το ετοιματζίδικο κρουασάν στο σπίτι, παίρνουμε χαρούμενοι το μετρό κατευθυνόμενοι προς το σταθμό του επίγειου σιδηροδρόμου. Προορισμός μας το Oranienburg, όπου και το στρατόπεδο συγκέντρωσης Sachsenhausen.
Το τρένο μάς οδηγεί έξω από την πόλη, σ’ ένα τοπίο χαρακτηριστικό μάλλον της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Χαμηλά σπίτια με αυλές, μερικά εργοστάσια με τα χαρακτηριστικά πολυώροφα μπλοκ εργατικών κατοικιών της σοσιαλιστικής εποχής. Μετά δάσος, μια λίμνη, κι άλλο δάσος κι άλλα χαμηλά σπίτια, μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό του Oranienburg.
Oranienburg
Έχουμε λίγη ώρα μέχρι να έρθει το λεωφορείο, κι έτσι περιπλανιόμαστε στους πεντακάθαρους δρόμους της μικρής πόλης, η οποία, στην ουσία, είναι ένα μακρινό προάστιο του Βερολίνου – αν κι εδώ η ζωή πρέπει να διατηρεί ακόμα τα πιο αγροτικά χαρακτηριστικά της.
Το λεωφορείο γεμίζει μ’ ένα γκρουπ αυστραλών τουριστών με την ξεναγό τους, και λίγο μετά όλοι μαζί αποβιβαζόμαστε έξω από το Sachsenhausen. Η πρώτη εξωτερική εικόνα δε σε υποψιάζει γι’ αυτό που θ’ ακολουθήσει.
ας μπούμε από εδώ
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Sachsenhausen ιδρύθηκε το 1936 από το γερμανικό ναζιστικό καθεστώς και έπαψε να χρησιμοποιείται ως τόπος εκτοπισμού, καταναγκαστικής εργασίας κι εκτελέσεων το 1950, που έπαψε να είναι χρήσιμο για τον σοβιετικό στρατό. Αν και το όνομά του δεν περιβάλλεται από την αίγλη που διαθέτουν ονόματα όπως Άουσβιτς, Νταχάου ή Μαουτχάουζεν, σ’ αυτή τη δεκαπενταετία φιλοξένησε 260.000 ανθρώπους περίπου, από τους οποίους εκτιμάται ότι επέζησαν περίπου 145.000. Οι λοιποί Εβραίοι, ομοφυλόφιλοι, κομμουνιστές, γερμανοί αντιφρονούντες, σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου, τσιγγάνοι, μάρτυρες του Ιεχωβά, γερμανοί αιχμάλωτοι πολέμου, αντικομμουνιστές, πάσχοντες από αφροδίσια νοσήματα δεν ήταν τόσο τυχεροί.
αναφορά κρατουμένων
Υπάρχει κι εδώ η ειρωνική επιγραφή της πύλης “Arbeit Macht Frei” (“Η εργασία απελευθερώνει”), υπάρχουν οι πύργοι της παρακολούθησης, οι τεχνολογίες και η οικονομία της ηθικής και φυσικής εξόντωσης, όλα τα απαραίτητα για την ορθολογική λειτουργία αυτής της παράλογης μηχανής – κι όμως, εκείνο που κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση είναι η μεσοτοιχία του στρατοπέδου με την πόλη.
Το Sachsenhausen, αυτό το παράδοξο της εφαρμογής του Ορθού Λόγου, άντλησε τη νομιμοποίησή του όχι μόνο από τη βαριά στρατιωτική μπότα και τα εκλεπτυσμένα επιστημονικά συστήματα ποινών-ανταμοιβών που χρησιμοποιήθηκαν εκεί, μα κυρίως από την (υποχρεωτική; ξένοιαστη; αδιάφορη; ) αποδοχή της κοινότητας: όσο οι καμινάδες των κρεματορίων ξέρναγαν ανθρώπινες στάχτες πάνω στην πόλη, σχεδόν κανείς δεν μπήκε στον κόπο να διαμαρτυρηθεί.
Αργότερα, ένα αντιπολεμικό μνημείο σκεπάζει δια του όγκου του τη λήθη.
μνημείο πεσόντων στο Sachsenhausen
Το κρύο είναι τόσο διαπεραστικό που τα μπουφάν κι οι μάλλινες κάλτσες μας δε μπορούν να μας προστατεύσουν. Μας προστατεύει, βέβαια, εξ αντιθέσεως, η ριγέ βαμβακερή στολή που εκτίθεται σ’ έναν από τους δύο παγωμένους ξύλινους θαλάμους που έχουν απομείνει από τη ναζιστική εποχή – ο άλλος πυρπολήθηκε από τους νεοναζί στις αρχές της δεκαετίας του ‘90.
Οι συναισθηματικές νάρκες των επιμελητών του μουσείου είναι εδώ προσεκτικά τοποθετημένες, αντίθετα με το πασίγνωστο εβραϊκό μουσείο της πόλης του Βερολίνου. Στους παγωμένους πύργους παρακολούθησης, μερικές σχισμές στους τοίχους κοιτούν προς τα μέσα, όπως για τους φύλακες της φρίκης, όμως άλλες κοιτούν την “ανέμελη κι ελεύθερη” ζωή, τη σκεπασμένη από τη στάχτη, πέραν των τειχών.
Δεν ξέρω πώς γίνεται να ξεπεράσει μια πόλη ένα τέτοιο γεγονός.
Αισθανόμαστε μια ανακούφιση βγαίνοντας απ’ τον περίβολο του στρατοπέδου, παρά το γεγονός ότι έχουμε χάσει το λεωφορείο και θα πρέπει να περπατήσουμε τους ίδιους εκείνους δρόμους της αδιαφορίας ή του φόβου, μέσα στο κρύο και το χιονόνερο.
Δε θέλω να σκέφτομαι εκείνη την εκλογίκευση που επιτρέπει σ’ όλους να συνεχίζουν τη ζωή τους την επόμενη ημέρα. Θυμάμαι τον “Άρχοντα των Μυγών” του Ουίλιαμ Γκόλντινγκ:
-Αυτό που κάναμε ήταν φόνος.
-Σταμάτα επιτέλους! είπε ο Πίγκυ με στριγκιά φωνή. Τι ωφελεί να μιλάς έτσι;
Σηκώθηκε όρθιος και στάθηκε πάνω από τον Ραλφ.
-Ήταν σκοτάδι. Κι ήταν κι αυτός – αυτός ο βρομοχορός. Κι είχε αστραπές και κεραυνούς και βροχή. Φοβόμαστε!
-Εγώ δε φοβόμουνα, είπε αργά ο Ραλφ. Εγώ – δεν ξέρω τι ένιωθα.
-Φοβόμαστε! επέμεινε ταραγμένος ο Πίγκυ. Θα μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε. Δεν ήταν… αυτό που είπες.
Χειρονομούσε προσπαθώντας να βρει τον ορισμό.
-Ω, Πίγκυ!
Η φωνή του Ραλφ, θλιμμένη, πνιχτή, σταμάτησε τις χειρονομίες του Πίγκυ. Έσκυψε και περίμενε. Ο Ραλφ, με το κοχύλι αγκαλιά, κουνιόταν πέρα δώθε.
-Δεν καταλαβαίνεις, Πίγκυ. Αυτό που κάναμε…
-Μπορεί να είναι ακόμα…
-Όχι.
-Μπορεί να το ‘κανε για πλάκα.
Η φωνή του Πίγκυ έσβησε καθώς είδε το πρόσωπο του Ραλφ.
-Εσύ ήσουν απέξω. Έξω από τον κύκλο. Δεν μπήκες στον κύκλο. Δεν είδες τι κάναμε – τι κάναμε;
Υπήρχε μίσος και συνάμα κάτι σαν πυρετώδης έξαρση στη φωνή του.
-Δεν είδες, Πίγκυ;
-Όχι και πολύ καλά. Έχω ένα μόνο μάτι τώρα. Το ξέρεις αυτό, Ραλφ.
Ο Ραλφ συνέχισε να κουνιέται πέρα δώθε.
-Ήταν ατύχημα, είπε ξαφνικά ο Πίγκυ, αυτό ήταν. Ατύχημα.
Η φωνή του έγινε πάλι στριγκή.
-Έτσι που ήρθε μες στο σκοτάδι – τι δουλειά είχε να σέρνεται έτσι μες στο σκοτάδι. Ήταν ζουρλός. Γυρεύοντας πήγαινε.
Έκανε πάλι μια χειρονομία.
-Ατύχημα ήταν.
-Δεν είδες τι έκαναν…
-Κοίταξε, Ραλφ. Πρέπει να το ξεχάσουμε. Δε γίνεται τίποτα με το να το σκεφτόμαστε, κατάλαβες;
-Φοβάμαι. Εμάς. Θέλω να πάω σπίτι μου. Ω, Θεέ μου, θέλω να πάω σπίτι μου.
-Ήταν ατύχημα, είπε πεισματωμένα ο Πίγκυ, κι αυτό είναι όλο.
Άγγιξε το γυμνό ώμο του Ραλφ κι ο Ραλφ ανατρίχιασε με το ανθρώπινο άγγιγμα.
-Και κοίτα, Ραλφ, Ο Πίγκυ έριξε μια γρήγορη ματιά γύρω του, κι έπειτα έσκυψε κοντά στον Ραλφ – μην πεις πουθενά ότι πήραμε μέρος στο χορό. Ούτε στον Σαμκιέρικ.
-Ναι, αλλά πήραμε μέρος! Όλοι μας!
Ο Πίγκυ κούνησε το κεφάλι του.
-Εμείς μπήκαμε την τελευταία στιγμή. Δε μας πρόσεξαν στο σκοτάδι. Εξάλλου είπες ότι εγώ ήμουν απέξω…
-Κι εγώ, μουρμούρισε ο Ραλφ, κι εγώ ήμουν απέξω.
Ο Πίγκυ κούνησε το κεφάλι γεμάτος λαχτάρα.
-Σωστά. Εμείς ήμαστε απέξω. Ούτε κάναμε τίποτα, ούτε είδαμε τίποτα.
Αργότερα, στην σχεδόν χριστουγεννιάτικη Potsdamer Platz, δε μπορείς παρά να αναρωτηθείς για τη φύση των αποστάσεων.
ΥΓ. Η βρετανική τεχνογνωσία του θανάτου, αν συγκρίνει κανείς τις αγχόνες των “Φυλακισμένων μνημάτων” της Λευκωσίας δεν πιάνει μία μπροστά στο execution trench του Sachsenhausen!
