Παρακάτω, αποσπάσματα αναφερόμενα στο Άγιον Όρος από την Γεωγραφία Νεωτερική περί της Ελλάδος των Δανιήλ Φιλιππίδη και Γρηγορίου Κωνσταντά. Εκδόθηκε στη Βιέννη το 1791. Διατηρώ την ορθογραφία, πλην του πολυτονικού. Read more…
Όμως ομολογώ πως εγώ τώρα το εντόπισα και δεν μπορώ παρά να το προτείνω, έστω και καθυστερημένα. Μιλώ φυσικά για τον Ελληνικό Φυλετικό Υπολογιστή του Διηνεκη Ποντικου.
εργαλείον εφαρμογής
Επειδή για να είστε ακριβείς θα χρειαστείτε οπωσδήποτε ένα εργαλείο όπως το εικονιζόμενο, μπορείτε να απευθυνθείτε εδώ. Διατίθεται χωρίς τη διακόσμηση.
Ο διαχωρισμός της αισθητικής από την κοινωνική σφαίρα είναι μια πρακτική της ελίτ που έχει την πολυτέλεια να αγνοεί τους υλικούς περιορισμούς και η οποία δημιουργεί έτσι μια αισθητική που όχι μόνο αρνείται να αποδώσει την παραμικρή αξία στις υλικές συνθήκες, αλλά εκτιμά αποκλειστικά και μόνο τις μορφές τέχνης που τις υπερβαίνουν. Αυτή η κριτική και αισθητική απόσταση είναι τελικά ένα διακριτικό σήμα ανάμεσα σε κείνους που έχουν την δυνατότητα να διαχωρίζουν την κουλτούρα τους από τις καθημερινές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες και κείνους που δεν την έχουν.
John Fiske, “Πολιτισμικές Σπουδές και η Κουλτούρα της Καθημερινής Ζωής”, στο Καλειδοσκόπιο, μελέτες για τον πολιτισμό, ed. Grossberg-Nelson-Treichler, Εκδόσεις Μάγια, Θεσσαλονίκη 1992
Δεν μπόρεσα ν’ αντισταθώ. Οπότε αναδημοσιεύω από την ιστοσελίδα της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης και προτείνω ανεπιφύλακτα στους Θεσσαλονικείς να μη χάσουν την ευκαιρία απόψε:
Τη φανέλα του Ηρακλή θα φορέσει την Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2008, στις 8 το βράδυ στο Καυτατζόγλειο Στάδιο, ο Νομάρχης Παναγιώτης Ψωμιάδης για να αγωνιστεί κόντρα στον Αλτομπέλι, τον Αντονιόνι, τον Βιέρκοβουντ και στα άλλα μεγάλα αστέρια της Εθνικής Ιταλίας της δεκαετίας του ’80.Ο φιλικός αγώνας της ομάδας των Παλαιμάχων του Ηρακλή με την ομάδα Παλαιμάχων της Εθνικής Ιταλίας διεξάγεται στο πλαίσιο της 73ης ΔΕΘ όπου τιμώμενη χώρα είναι η Ιταλία.
Έπρεπε να το περιμένει κανείς: Ρέμος, Τριανταφυλλόπουλος, Ψωμιάδης…
ΑΝΑΝΕΩΣΗ 13/9/08: Η ιστοσελίδα της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Θεσσαλονίκης δεν μας ενημερώνει για την έκβαση του αγώνα, κάτι που όμως φαντάζει λογικό, αν διαβάσει κανείς το μονόστηλο που αφιερώνει η Ελευθεροτυπία στο θέμα.
Δεν είναι δημοσιογραφία η αναδημοσίευση δελτίων τύπου, στα οποία έχει προστεθεί μόνο η υπογραφή του “συντάκτη”. Δείτε σχετικά:
“Ρεπορτάζ” από τη χθεσινή Ελευθεροτυπία.
Συγχαρητήρια, Mr. Maniatis.
Διαβάζω στο Εξπρές, ανάμεσα σε πολλά άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία που παραθέτει στο ρεπορτάζ της η Δανάη Αλεξάκη, ότι φιλοδοξία του υπουργείου μεταφορών είναι μέχρι το 2010 ένας στους δύο αθηναίους να μετακινείται με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά τα στοιχεία του ΟΑΣΑ δεν επιτρέπουν τέτοια αισιοδοξία.
Εύλογη είναι η σύγκριση με την περίπτωση της Μελβούρνης, μιας πόλης 3.8 εκατομμυρίων κατοίκων. Σύμφωνα με την αυστραλιανή εφημερίδα Herald Sun, το 2002 ετέθη από το εκεί υπουργείο μεταφορών ο στόχος της αύξησης των μετακινήσεων των πολιτών με τα μέσα μαζικής μεταφόρας. Τότε πραγματοποιούσαν το 9% των μετακινήσεων και ο στόχος που τέθηκε ήταν ως το 2020 να πραγματοποιούν το 20%. Έξι χρόνια αργότερα, τα μέσα μαζικής μεταφοράς της Μελβούρνης χρησιμοποιούνται για το 10% των μετακινήσεων και το εκεί υπουργείο μεταφορών προτίθεται να αναθεωρήσει τον στόχο (προς τα κάτω, φυσικά).
Αν και μπορεί οι ετήσιες μετακινήσεις να μην μετριούνται με τον ίδιο τρόπο στις δύο πόλεις, αξιοπρόσεκτο είναι και το στοιχείο ότι στη Μελβούρνη το 2009 θα γίνουν 480 εκατ. μετακινήσεις, ενώ στην Αθήνα το 2007 έγιναν 794 εκατ. μετακινήσεις.
Ενδιαφέρουσα είναι και η κριτική που ασκείται σχετικά.
Αναγκάζομαι για δεύτερη φορά στην ίδια εβδομάδα να ασχοληθώ με το ίδιο θέμα…
Ένα αεροπλάνο πέφτει στη ζούγκλα, κουβαλώντας έναν Αμερικανό, έναν Άγγλο κι έναν Έλληνα (φυσικά). Οι ανθρωποφάγοι ιθαγενείς συλλαμβάνουν τους διπλά άτυχους ταξιδιώτες και τους ενημερώνουν ότι τους περιμένει ο θάνατος στο καζάνι που ήδη βράζει, εκτός αν…
Εκτός αν ο αρχηγός της φυλής, ο οποίος τελευταία ασχολείται με τη γεωγραφία, γνωρίζει τη χώρα προέλευσής τους.
Αναθαρρεί ο Αμερικανός κι εμφανίζεται ενώπιον του αρχηγού:
-Από πού είσαι εσύ;
-Από την Αμερική.
-Αμερική;
-You know, United States of America…
-Μπα, δε μου λέει τίποτα.
-Καλέ, η μοναδική υπερδύναμη κλπ κλπ.
-Δυστυχώς, φίλε μου, πρέπει να πας για το καζάνι…
Οι φρουροί τον τραβούν βίαια προς το καζάνι ενώ αυτός εκλιπαρεί για τη σωτηρία του, ενώ έρχεται η σειρά του Άγγλου ασθενή:
-Κι εσύ, από πού είσαι;
-Από την Αγγλία.
-Αγγλία;
-Ναι, Αγγλία, you know, Μεγάλη Βρετανία, Λονδίνο, Μπιγκ Μπεν!
-Δε μου λέει κάτι.
-Μα δε μπορεί, πιθανότητα την εποχή της αποικιοκρατίας ήσαστε υποτελείς μας!
-Μπα. Στο καζάνι κι εσύ. Λυπάμαι.
Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, ο Έλλην τα έχει βάψει μαύρα και με μισή καρδιά, σχεδόν βέβαιος ότι η μοίρα του θα είναι όμοια με των συνταξιδιωτών του. Στέκεται, λοιπόν, εμπρός στον αρχηγό και του λέει:
-Άντε, στείλε με κι εμένα στο καζάνι να τελειώνουμε.
-Όχι αν δε μου πεις από πού είσαι, του απαντά ο αρχηγός.
-Έλα τώρα, δεν έχει σημασία.
-Έχει. Από πού είσαι;
-Αφού σε νοιάζει τόσο πολύ, είμαι από την Ελλάδα.
-Από την Ελλάδα;, ρωτά ενθουσιασμένος ο αρχηγός.
-Ναι, γιατί, την ξέρεις;, αναθαρρεί ο Έλληνας.
-Φυσικά. Από πού ακριβώς κατάγεσαι;
-Από την Χαλκίδα.
-Απ’ την Χαλκίδα; Τι λες βρε παιδάκι μου!
-Μα καλά, πού την ξέρεις εσύ τη Χαλκίδα;”, απορεί ο Έλλην.
-Έχω την κόρη μου στα ΤΕΙ.
Μεταφράζω από τους New York Times:
Το πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ επιθυμεί ν’ αλλάξει την ελιτιστική εικόνα του και νομίζει ότι οι σαπουνόπερες μπορούν να βοηθήσουν. Το πανεπιστήμιο ανακοίνωσε την Τρίτη ότι έστειλε επιστολές προς τους παραγωγούς των τριών πιο πετυχημένων σαπουνόπερων της Βρετανίας, οι οποίες εκτυλίσσονται σε μια λαϊκή γειτονιά του Λονδίνου, σε μια λαϊκή γειτονιά του Μάντσεστερ και σ’ ένα χωριό, ενθαρρύνοντάς τους να συμπεριλάβουν το Κέμπριτζ στα σενάριά τους. Ο Γκρεγκ Χέιμαν, εκπρόσωπος τύπου του πανεπιστημίου, είπε ότι αυτό το αίτημα είναι μια από τις πρωτοβουλίες που θα διορθώσουν την εντύπωση ότι το Κέμπριτζ “δεν αφορά νέους από συνηθισμένα περιβάλλοντα”.
Εδώ στην Ελλάδα, πάντως, κάθε καρυδιάς καρύδι έχει κι ένα πτυχίο του Κέμπριτζ…
Τα σημερινά Νέα μιλούν για άτακτη υποχώρηση του υπουργού οικονομίας και οικονομικών στο ζήτημα της άρσης του αφορολόγητου ορίου των “ελευθέρων επαγγελματιών” που εργάζονται σε έναν μόνο εργοδότη.
Εγώ γιατί καταλαβαίνω ότι αναγνωρίζοντας την ειδική συνθήκη βαδίζουμε προς τη νομιμοποίηση μιας πρακτικής έτσι κι αλλιώς εξαιρετικά διαδεδομένης;
Έχει περισσότερη πλάκα να διαβάζεις τον περσινό τύπο, παρά τον φετινό. Έτσι βλέπεις τι δεν έχει αλλάξει και ορισμένα πράγματα που δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν ποτέ.
Παράδειγμα απλό, ενώ έπονται και πολλά άλλα πιο ζουμερά παραδείγματα όταν από βδομάδα θα έχω λίγο περισσότερο ελεύθερο χρόνο:
Σήμερα η Ελευθεροτυπία δημοσιεύει το ρεπορτάζ της Χαράς Τζαναβάρα για την εφαρμογή του συστήματος του “έξυπνου εισιτηρίου” στις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας. Πριν από 9-10 μήνες, το παρόν μπλογκ ασχολείται με το ευαίσθητο ζήτημα των μέσων μαζικής μεταφοράς και την πολιτική του αρμόδιου υπουργείου.
Θα μπει άραγε στον κόπο να συγκρίνει κανείς τις ημερομηνίες που αναφέρονται στο σημερινό άρθρο της Ελευθεροτυπίας και το περσινό εκείνο της Ημερησίας που αποτέλεσε εν μέρει την πηγή μου;
