Μετά από όλη την κουβέντα για τον προϋπολογισμό του 2010, ο υπουργός οικονομίας και οικονομικών αποφάσισε να κλέψει την παράσταση κατά την κατάθεσή του στη βουλή:
Δυστυχώς, για την ώρα τουλάχιστον, ο αναλυτικός προϋπολογισμός δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα και άρα αντί να μιλήσουμε σοβαρά, ασχολούμαστε με γελοιότητες. Ευχόμαστε να μην υπάρχει κανένας ιός στο σύστημα του υπουργού.
Τα πάθη που καλλιεργεί η μπάλα είναι μεγάλα. Όμως το μέγεθος της βλακείας που μπορεί ένας ευρωπαίος υπουργός δικαιοσύνης να διαθέτει, είναι μεγαλύτερο:
«Οι Αρχές θα δρουν πλέον κατασταλτικά και όχι προληπτικά» έστειλε το σαφές μήνυμα ο κ. Λουκά και δείχνοντας τις προθέσεις της κυβέρνησης να πατάξει το φαινόμενο χουλιγκανισμού που βρίσκεται σε έξαρση.
μέσω Μονάδες της Αντιτρομοκρατικής εναντίον χούλιγκαν στην Κύπρο – TO BHMA.
Ελπίζουμε η παραπάνω ρήση να είναι μια αποτυχία της δημοσιογραφίας. Αλλιώς, οι αδελφοί Κύπριοι έχουν τη συμπαράστασή μας.
Ο συμπαθέστατος Γιάννης Πρετεντέρης γράφει σήμερα στο Βήμα σε σχέση με την πρώτη τοποθέτηση της πρυτανείας του ΕΜΠ για το ζήτημα της ποινικής δίωξης για το Athens Indymedia:
«πρόκειται για πολιτική δίωξη που αποσκοπεί στην παρεμπόδιση της διακίνησης των ιδεών». Τι εννοεί ο ποιητής; Οτι σε ολόκληρη την Ελλάδα οι διακίνηση των ιδεών παρεμποδίζεται και ευτυχώς που εκατό «αντιεξουσιαστές» κατέλαβαν το Πολυτεχνείο για να τις διακινούν ελευθέρως; Μην τρελαθούμε εντελώς!
Ο Γ. Πρετεντέρης πιστεύει προφανώς ότι οι αναγνώστες του δεν διαβάζουν τις υπόλοιπες στήλες της εφημερίδας που εργάζεται. Διότι αν δεν το πίστευε, θα έμπαινε στον κόπο να πει ότι ο πρύτανης κι οι αντιπρυτάνεις του διώκονται διότι το indymedia “εκπέμπει” (sic!) από σέρβερ του ΕΜΠ κι όχι διότι “εκατό «αντιεξουσιαστές» κατέλαβαν το Πολυτεχνείο”. Βέβαια κάτι τέτοιες λεπτομέρειες είναι ψιλά γράμματα για τον ευυπόληπτο δημοσιογράφο.
Δεν είναι και πιο ωραίος τύπος, βέβαια, ο πρύτανης του ΕΜΠ, ο οποίος, κάτω από την πίεση της δεξιάς και της δεξιότερης, ετοιμάζει την υπεράσπισή του:
Ο ίδιος ο πρύτανης του ΕΜΠ Κ.Μουτζούρης επανήλθε σήμερα μέσω του ραδιοσταθμού Θέμα 989, διευκρινίζοντας ότι η παρούσα πρυτανεία βρήκε το συγκεκριμένο Δικτυακό Τόπο όταν ανέλαβε. Αποφάσισε δε να τον φιλοξενήσει, διότι θεωρούσε ότι είναι μια μορφή ενημερώσεως.
«Μάλιστα οι διωκτικές αρχές επανειλημμένα μου έχουν πει ότι ευτυχώς που υπάρχει αυτό το σάιτ και ενημερωνόμαστε» σημείωσε χαρακτηριστικά.
Το χειρότερο όλων, είναι ότι κανείς εξ αυτών δεν γνωρίζει το τι γράφεται στο athens indymedia και φυσικά, τα προβλήματα που εδώ και χρόνια έχουν ανακύψει εκεί (ενδεικτικά).
Αλλά, βέβαια, το ζήτημα που απασχολεί τον καλό δημοσιογράφο και τον ικανό πρύτανη είναι διαφορετικό…
Πακέτο έφαγε μια γαλλική διαδικτυακή διαφημιστική εταιρεία, όταν βγήκε στους πραγματικούς δρόμους του Παρισιού. Το πλάνο ήταν απλό κι ανόητο: Ένα διώροφο λεωφορείο τύπου Λονδίνου θα διέσχιζε τους δρόμους της πόλης και, σταματώντας σε προκαθορισμένα μέσω διαδικτύου μέρη, θα μοίραζε φακέλους με 5-500 ευρώ. Το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό που σκόπευαν να διαθέσουν ήταν 100.000 ευρώ.
Όμως η πραγματικότητα απέχει από τον γεμάτο μπουρμπουλήθρες καλές προθέσεις κόσμο των διαφημιστών.
Αφενός, η αστυνομία επεσήμανε ότι η διανομή χρημάτων στο δρόμο είναι πταίσμα κατά το γαλλικό δίκαιο (κι εμείς νομίζω έχουμε κάτι αντίστοιχο για τα καφενεία) και αφετέρου, όταν τελικά έδωσε μια περιορισμένη άδεια διανομής χρημάτων στο τουριστικό έβδομο διαμέρισμα, κάτω απ’ τον Πύργο του Άιφελ, κάθε πικραμένος μαζεύτηκε για να πάρει κι αυτός το μερίδιό του.
Χαρίζουμε λεφτά!
Αποτέλεσμα; Μια συγκέντρωση 7.000 ατόμων σύμφωνα με την παρισινή αστυνομία, η οποία εδώ κι αιώνες φοβάται τα συγκεντρωμένα πλήθη και μελετά τις μεθόδους διάλυσής του. Η εμφάνισή τους ήταν βέβαια ύποπτη και για τους μπασκίνες και για τους διαφημιστές. Αιφνιδίως, στην τουριστικότερη (;) πλατεία της πόλης είχαν κατέβει τα πιο λούμπεν στοιχεία των αγριεμένων προαστίων κι οι κλοσάρ. Δε θα μπορούσε παρά να λειτουργήσουν τα αστυνομικά αντανακλαστικά και να απαγορευτεί τελικά η διανομή χρημάτων. Και δε θα μπορούσε παρά το πλήθος ν’ αντιδράσει βίαια. Έτσι, η επέμβαση των γαλλικών ΜΑΤ ήταν προδιαγεγραμμένη και οι δώδεκα συλλήψεις, οι κατεβασμένες βιτρίνες, το αναποδογυρισμένο αυτοκίνητο κι ο ξυλοδαρμός ενός άνδρα ήταν αναμενόμενα.
Συμπέρασμα (για την αστυνομία και τους διαφημιστές): Μην παίζετε με το λαϊκό αίσθημα.
Συμπέρασμα (γι’ αυτούς που έχουν να χάσουν μόνο τις αλυσίδες τους): Μην παίζετε με τους όρους των διαφημιστών.
Φυσικά, ένα τέτοιο θέμα δεν το ψαρέψαμε από τον ελληνικό τύπο, αλλά από τους New York Times.
Μεγάλη κουβέντα έχει γίνει τις τελευταίες μέρες για το ζήτημα των συμβασιούχων του δημοσίου. Δικαίως, βέβαια, απ’ όποια πλευρά κι αν το δεις.
Ψαχνόμουν λοιπόν σήμερα με τους κωδικούς δραστηριοτήτων της εφορίας, και να μια επαγγελματική δραστηριότητα που αναγνωρίζει το ελληνικό δημόσιο (στην νέα κωδικογράφηση!):
ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΕΥΡΥΤΕΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ, ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΕ ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΟΥ
Ήτοι;
Τα παπαγαλάκια του Τύπου δεν έχουν μπει ποτέ στο ΜΑΧ:
Ως μήνυμα προς τη φοιτητική παράταξη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς ΕΑΑΚ ερμηνεύεται η απόρριψη (πράγμα πολύ σπάνιο) αιτήματός της για εκδήλωση το περασμένο Σαββατοκύριακο στο μεγάλο αμφιθέατρο των Χημικών, αίθουσα που θεωρείται «μη εύκολα ελέγξιμη», και η παραχώρηση για τον ίδιο λόγο της μικρότερης αίθουσας Γκίνη. Τελικά, οι φοιτητές «με το έτσι θέλω» κατέλαβαν τη μεγάλη αίθουσα και έως και χθες οι άνθρωποι του ιδρύματος περίμεναν οι φοιτητές να την παραδώσουν.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει δεχτεί πολλή κριτική από τους ορθόδοξους κινηματικούς (πολλές φορές δικαίως), όμως χθες στους τηλεοπτικούς “Πρωταγωνιστές” εξασφάλισε μια συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Επιτέλους, ακούσαμε κι εμείς τη φωνή της γυναίκας που έγινε σύμβολο και, νομίζω, δίκαια, κρίνοντας από τα λεγόμενά της. Ο Θεοδωράκης, πιστός στην παράδοσή του, επέλεξε τα πιο hot σημεία της συνέντευξης για να δημοσιεύσει στο www.protagon.gr, αλλά τα καλύτερα βρίσκονται αλλού:
Ακριβώς επειδή πολύς κόσμος μίλησε για λογαριασμό της αυτόν τον χρόνο που πέρασε, η φωνή της ακούγεται σαν βάλσαμο.
Το reporter.gr δημοσιεύει αναλυτικά την άποψη του συνδέσμου εισαγωγέων αυτοκινήτων σε σχέση με την απόσυρση παλαιών οχημάτων. Υπάρχουν βέβαια πολλά που μπορεί να σχολιάσει κανείς στην τοποθέτηση αυτού του επιχειρηματικού κλάδου, φυσικά, όπως η έμμεση απειλή για απολύσεις (100.000+ εργαζόμενοι στον κλάδο, λέει η ανακοίνωση του ΣΕΑΑ), αλλά θα μείνω σ’ ένα σημείο:
Εξαιτίας του σχεδόν μηδενικού ρυθμού εξόδου από την κυκλοφορία παλαιών αυτοκινήτων (και όχι των πωλήσεων νέων), ο στόλος των αυτοκινήτων στη χώρα μας, αντίθετα από ότι συμβαίνει στην ΕΕ, μεγεθύνεται σημαντικά συνεχώς, κατά περίπου 250-300.000 οχήματα ετησίως (+ 5 ως 6%)!
Οι συνέπειες του γερασμένου και συνεχώς αυξανόμενου στόλου έχουν τεκμηριωθεί από επανειλημμένες μελέτες καταξιωμένων φορέων (ΕΜΠ, ΙΟΒΕ κα.) ότι είναι δυσμενέστατες για το περιβάλλον και την οδική ασφάλεια.
Το μέτρο της απόσυρσης είναι το μόνο που μπορεί να εξασφαλίσει τη μη αύξηση και ανανέωση του στόλου των αυτοκινήτων, αφού για κάθε νέο αυτοκίνητο που επιδοτείται απαιτείται η απόσυρση ενός παλιού. Η αφαίρεση του μέτρου θα προκαλέσει τη περεταίρω γήρανση και ανεξέλεγκτη αύξηση, αφού θα προστίθενται οχήματα, δίχως να απομακρύνονται άλλα.
Η απόσυρση επίσης των παλαιών ρυπογόνων οχημάτων και η ανανέωση του στόλου θα είχε μετρήσιμο περιβαλλοντικό όφελος, αφού θα επέφερε ως το 2012 μειώσεις των εκπεμπόμενων ρύπων κατά 25-30%.
Τώρα τους έπιασε η περιβαλλοντική ευαισθησία! Εκείνο που δε μας εξηγούν οι εισαγωγείς αυτοκινήτων, είναι γιατί ένα προϊόν όπως το αυτοκίνητο δεν σχεδιάζεται έτσι ώστε να μπορεί να διατηρηθεί για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα χωρίς αντικατάσταση. Δεν υπήρχε προ δεκαετίας η τεχνογνωσία που υπάρχει σήμερα ή οι αυτοκινητοβιομηχανίες δεν θα είχαν αντικείμενο αν δεν φρόντιζαν να υπάρχει ανάγκη σύντομης αντικατάστασης των προϊόντων τους;
Σύμφωνα μ’ ένα άλλο άρθρο στην Ελευθεροτυπία, αυτή τη φορά, ο σύνδεσμος εταιριών πληροφορικής και επικοινωνιών εκφράζει αντιρρήσεις για τη χρήση ανοικτού λογισμικού στο δημόσιο. Όχι γιατί είναι ανοικτό, σπεύδει να διευκρινίσει ο γενικός διευθυντής του συνδέσμου:
Η αντίρρησή μας ξεκινά όταν φορείς, όπως πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες, έρχονται να υλοποιήσουν έργα για το Δημόσιο και να υποκαταστήσουν τον κλάδο. Ποιος θα είναι ο δικός μας ρόλος;
Κι ενώ κι εδώ δε λείπουν οι έμμεσες απειλές για απολύσεις (60.000 εργαζόμενοι στον κλάδο…), αρχίζει η κινδυνολογία:
Ποιες είναι οι υπηρεσίες υποστήριξης που θα προσφέρουν αυτοί οι φορείς στο Δημόσιο; Με ποιες ρήτρες θα είναι υπόλογοι; Πώς θα υπάρξει εγγύηση για την προστασία των δεδομένων, την εξέλιξη των εφαρμογών, την ακεραιότητα των συστημάτων;
Δε βλέπω γιατί θα πρέπει να εμπιστευτεί το δημόσιο περισσότερο τα μέλη του ΣΕΠΕ από τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα. Μήπως τα μέλη του ΣΕΠΕ δε βασίζουν τις εργασίες τους σε έρευνα που έχει προηγηθεί σε ακαδημαϊκό περιβάλλον; Υπάρχουν πολλές εταιρίες μέλη του ΣΕΠΕ που κάνουν πρωτότυπη έρευνα; Το πρόβλημα είναι ότι η νέα κυβέρνηση αποφάσισε να στήσει εύκολα και γρήγορα ένα σάιτ σε WordPress και γι’ αυτό δε χρειάζεται καμιά τεράστια σύμβαση έργου με συγκεκριμένους δικαιούχους;
Το ουσιώδες πρόβλημα, κοινό στις τοποθετήσεις και των δύο “δυναμικότερων κλάδων της ελληνικής οικονομίας”, είναι ότι τρέμουν την πιθανότητα τα έσοδά τους να μην προέρχονται από το δημόσιο. Κι αυτό είναι ένα κεντρικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας αλλά και κοινωνίας γενικότερα: Όλοι οι έχοντες περιμένουν να πάρουν απ’ τα σίγουρα των κρατικών προμηθειών παντός τύπου.
Κι αναρωτιέται κανείς: Τι μέλλει γενέσθαι αν μια μέρα αυτό το τροπάρι λήξει;
Δε λέω φυσικά ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θέλει ή μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο. Δε λέω επίσης ότι πιστεύω τις εξαγγελίες της. Μένει να δούμε αν οι εξαγγελίες θα γίνουν πραγματικότητα ή αν θα επικρατήσουν οι επιχειρηματικοκομματικές μαφίες.
Λέω όμως ότι πολύ χαίρομαι τον εκνευρισμό όλων αυτών των συνεπών κυρίων μ’ αυτές τις μικρές αναταραχές του δημόσιου βίου.
Διαβάζουμε σήμερα στην Καθημερινή (η έμφαση δική μας):
Ετερο σοβαρό θέμα που απασχόλησε το [Παγκόσμιο] Φόρουμ [της Κοινωνίας των Πολιτών για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη] ήταν το κόστος μεταφοράς των εμβασμάτων. Σε 317 δισ. δολάρια εκτιμώνται τα εμβάσματα των μεταναστών προς τις πατρίδες τους το 2009. Ομως οι προμήθειες των εταιρειών μεταφοράς εμβασμάτων ανέρχονται στο 10% -15% του ποσού. Επικρίθηκαν εταιρείες, όπως η Western Union, που έχουν πλουτίσει από τον μόχθο των μεταναστών και ο Ντίλιπ Ράθα από την Παγκόσμια Τράπεζα πρότεινε τη δημιουργία Διεθνούς Οργανισμού Διαχείρισης Εμβασμάτων και μείωση της προμήθειας στο 1%.
Πόση γραφειοκρατία μπορείς να θρέψεις με 3 τουλάχιστον δις δολάρια τον χρόνο;
Ο θάνατος του Κλοντ Λέβι-Στρος κάθε άλλο παρά απροσδόκητος ήταν. Έχοντας συμπληρώσει τα εκατό του χρόνια, έχοντας επηρεάσει για ένα κρίσιμο διάστημα τόσο τον επιστημονικό του χώρο όσο και την κοινωνία γενικότερα, αλλά έχοντας βγει πια εκτός εποχής χωρίς ωστόσο να είναι ανεπίκαιρος, μπορούμε να πούμε πως είχε απ’ όλες τις απόψεις ολοκληρώσει το ταξίδι του σ’ αυτή τη γη.
Claude Levi-Strauss
Βέβαια, ο θάνατος ενός ανθρώπου με τόσο έντονο πνευματικό αποτύπωμα είναι πάντοτε θλιβερός. Όχι όμως για όλους όσοι ασχολούνται μ’ αυτόν.
Διαβάζω το άρθρο που δημοσίευσε σήμερα σχετικά η ηλεκτρονική έκδοση των New York Times, απ’ όπου και η φωτογραφία αυτής της ανάρτησης και βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να το συγκρίνω με τις πρόχειρες δημοσιεύσεις των ηλεκτρονικών εκδόσεων των ελληνικών εφημερίδων.
Ο ανώνυμος συντάκτης των Νέων, γράφει για τον λεγόμενο “πατέρα του στρουκτουραλισμού” (η έμφαση δική μου):
Γόνος αλσατοεβραϊκής οικογένειας, μελέτησε συστηματικά την ανθρώπινη κοινωνία και τις λειτουργίες της.
Ώρα λοιπόν, οι κοινωνικοί επιστήμονες εν γένει να σκίσουν τα πτυχία τους (αφού τα βγάλουν απ’ τα ψυγεία τους, σαφώς!).
Σε δεύτερη, πιο σύντομη και πιο πρόχειρη δημοσίευση των Νέων, αναφέρεται (η έμφαση δική μου):
Γεννημένος το Νοέμβριο του 1908 στις Βρυξέλλες, ο Κλοντ Λεβί-Στρος, θεμελιωτής της δομικής ανθρωπολογίας, αναμόρφωσε την επιστήμη του, εισάγοντας νέες ιδέες όσον αφορά τη συμπεριφορά και τη σκέψη στις σύγχρονες κοινωνίες. Η κεντρική ιδέα όμως της έρευνάς του συνοψίζεται στην εξής φράση: «Ο κόσμος ξεκίνησε χωρίς τον άνθρωπο και θα τελειώσει χωρίς αυτόν».
Πολύ κατατοπιστικός ο συντάκτης. Από πού ενημερώθηκε; Ε, διάβασε βιαστικά και ψιλοαντέγραψε ένα περσινό άρθρο των Νέων για το ιωβηλαίο του στοχαστή. Ότι η φράση στα εισαγωγικά προέρχεται από ένα βιβλίο του Λέβι-Στρος δημοσιευμένο πριν από πενήντα χρόνια, δε σημαίνει τίποτα. Δεν διάβασε ούτε ολόκληρο το άρθρο!
Το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων στέλνει τηλεγράφημα για το γεγονός, το οποίο δημοσιεύεται σε πολλά μέσα. Τι λέει σ’ αυτό; Ενδεικτικά, από την Καθημερινή, η έμφαση δική μου:
Το έτος 1955 δημοσιεύτηκε το κλασσικό έργο του Λεβί-Στρος «Θλιμμένοι Τροπικοί». Πρόκειται για την αυτοβιογραφία του, γραμμένη με ύφος διανοουμένου.
Τι σημαίνει αυτό δηλαδή;
Μόνο το Βήμα φαίνεται να τα καταφέρνει κάπως καλύτερα επί της ουσίας. Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι οι τρεις ελληνικές εφημερίδες διαφωνούν για το ποιος φορέας ανακοίνωσε το θάνατο του Κλοντ Λέβι-Στρος, ενώ οι New York Times επικαλούνται δηλώσεις ενός από τους γιους του αποθανόντα.
Εν ολίγοις, ο ελληνικός τύπος καταφέρνει να τα κάνει ρόιδο σε λίγες ώρες με ένα θέμα που, όπως κι αν το δει κανείς, δεν είναι και τόσο δύσκολο να το καλύψεις. Για το αστείο της υποθέσεως και μια πιθανή μεθοδολογία να καλύπτει κανείς δημοσιογραφικά αναμενόμενους θανάτους, κοιτάξτε εδώ.
