Το draaiorgel έχει δύο κυλίνδρους. Ο ένας τυλίγει την μουσική, ο άλλος την ξετυλίγει.
Το κουτί του draaiorgel είναι ξύλινο κι είναι πλουμισμένο με σκαλιστά λουλούδια και γυμνόστηθες γυναίκες. Τα χείλια και οι ρώγες των γυναικών, καθώς και τα λουλούδια, έχουν συνήθως το ίδιο κόκκινο, αιμάτινο χρώμα. Στην πραγματικότητα, μόνο τα λουλούδια είναι καμιά φορά τόσο κόκκινα. Τα χείλια και οι ρώγες των γυναικών ποτέ.
Όταν οι άνθρωποι ακούν το draaiorgel, νιώθουν τόσο μεγάλη συγκίνηση που δεν προλαβαίνουν καλά-καλά να σκουπίσουν το οινόπνευμα που τρέχει απ’ τα μάτια τους και πεθαίνουν.
Η μουσική τούς ανεβάζει στον ουρανό, απαλλαγμένους από τις φουσκωμένες τους κοιλιές και τα λερωμένα τους μαντήλια.
Το draaiorgel, χωρίς οργανοπαίχτη και σαν κουρδισμένο απ’ το Θεό, γυρίζει μες στους ολοένα και πιο άδειους δρόμους, σαν τερατώδες σάρωθρο της Αποκάλυψης, σαν μηχανή σατανική του Ιερώνυμου Μπος.
Πλήθος ολλανδικές πολιτείες ερημώθηκαν κατ’ αυτό τον τρόπο.
Όπως καταλαβαίνετε, το draaiorgel είναι ένα είδος λατέρνας, αλλά πολύ πιο επικίνδυνο, πολύ πιο καταστροφικό.
Άμστερνταμ, 1969
[Από τις Ιστορίες μιας παλιάς εποχής που δεν ήρθε ακόμα, Εκδόσεις Αιγόκερως 1981. Ο ποιητής συνοδεύει το ποίημα με τη σημείωση "Draaiorgel: προφέρεται περίπου: ντρααϊόρχελ]
