Περί χημείας και καταλυτών

Τα παπαγαλάκια του Τύπου δεν έχουν μπει ποτέ στο ΜΑΧ:

Ως μήνυμα προς τη φοιτητική παράταξη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς ΕΑΑΚ ερμηνεύεται η απόρριψη (πράγμα πολύ σπάνιο) αιτήματός της για εκδήλωση το περασμένο Σαββατοκύριακο στο μεγάλο αμφιθέατρο των Χημικών, αίθουσα που θεωρείται «μη εύκολα ελέγξιμη», και η παραχώρηση για τον ίδιο λόγο της μικρότερης αίθουσας Γκίνη. Τελικά, οι φοιτητές «με το έτσι θέλω» κατέλαβαν τη μεγάλη αίθουσα και έως και χθες οι άνθρωποι του ιδρύματος περίμεναν οι φοιτητές να την παραδώσουν.

μέσω kathimerini.gr | «Διακριτική η παρουσία της ΕΛ.ΑΣ.».

Η συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα

Ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει δεχτεί πολλή κριτική από τους ορθόδοξους κινηματικούς (πολλές φορές δικαίως), όμως χθες στους τηλεοπτικούς “Πρωταγωνιστές” εξασφάλισε μια συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Επιτέλους, ακούσαμε κι εμείς τη φωνή της γυναίκας που έγινε σύμβολο και, νομίζω, δίκαια, κρίνοντας από τα λεγόμενά της. Ο Θεοδωράκης, πιστός στην παράδοσή του, επέλεξε τα πιο hot σημεία της συνέντευξης για να δημοσιεύσει στο www.protagon.gr, αλλά τα καλύτερα βρίσκονται αλλού:

Ακριβώς επειδή πολύς κόσμος μίλησε για λογαριασμό της αυτόν τον χρόνο που πέρασε, η φωνή της ακούγεται σαν βάλσαμο.

Κάνουμε γύρους μέσα στη νύχτα και η φωτιά μας τρώει

Γράφει σήμερα η Μαρία Κατσουνάκη στην Καθημερινή της Κυριακής:

Τι εκτόπισμα μπορεί να έχει η Ταινιοθήκη της Ελλάδος στην ατέλειωτη πίστα της Ιεράς Οδού; Κέντρα – υπερπαραγωγές, επιγραφές που βγάζουν μάτι, παρκαδόροι, απελπισμένοι οδηγοί και μπράβοι. Στη συμβολή με τη Μεγάλου Αλεξάνδρου, αφιερώματα στον πειραματικό κινηματογράφο, νέοι Ελληνες δημιουργοί, προβολές με αποκατεστημένες ταινίες – θησαυρούς της 7ης Τέχνης. Συμβολικό;

Καθόλου, θα έλεγα. Ειδικά μετά την προβολή του “In Girum Imus Nocte Et Consumimur Igni” στην ασφυκτικά γεμάτη μεγάλη αίθουσα της νέας Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

ΥΓ. Η Ταινιοθήκη δεν είναι ένας ακόμη κινηματογράφος. Θα έπρεπε να έχει πιο φτηνό εισιτήριο από τις εμπορικές αίθουσες, όπως εξάλλου είχε όταν ακόμη οι προβολές της γίνονταν στην παλιά αίθουσα της Κανάρη. Τότε θα συγχωρούσαμε και το γεγονός ότι ο υποτιτλισμός έγινε πάνω σε άλλη κόπια της ταινίας από αυτή που επρόκειτο να προβληθεί. Αν ωστόσο επιθυμεί ένα πιο παρεϊστικό στιλ, όπως φάνηκε από τις ανακοινώσεις των υπευθύνων της τόσο στην αρχή της προβολής όσο και όταν εμφανίστηκε το πρόβλημα με τους υπότιτλους, θα πρέπει να δει νομίζω το τιμολογιακόν κάπως διαφορετικά. Σε τελική ανάλυση, δεν υπάρχει κανένα ζήτημα απόσβεσης του κόστους της νέας εγκατάστασης, αν έχω καταλάβει καλά. Ή μήπως υπάρχει;

Τετράτροχος εφιάλτης

Σε ορθή κατεύθυνση η απόφαση του νέου υπουργού εσωτερικών για μείωση του στόλου των κρατικών αυτοκινήτων. Εντυπωσιακά και τα στατιστικά στοιχεία που δίνονται στη δημοσιότητα. Αλλά ποιον να πιστέψεις;

Το έντυπο Βήμα που μας πληροφορεί ότι τα κρατικά οχήματα είναι 44.000 ή το ηλεκτρονικό που, αναπαράγοντας την είδηση όπως τη δίνει το ΑΠΕ, μάς πληροφορεί ότι είναι περίπου 57.000; Την Ελευθεροτυπία που μας πληροφορεί ότι σύμφωνα με προ τριών ετών απογραφή του υπουργείου εσωτερικών τα κρατικά αυτοκίνητα είναι 57.654 ή την Ισοτιμία που μας πληροφορεί ότι είναι μια έρευνα του ΕΜΠ που κατέληξε ότι τα κρατικά αυτοκίνητα είναι 56.650; Τα Νέα που μας πληροφορούν επίσης για 44.000 οχήματα ή μήπως το Mega που μπαίνει κάθε μέρα σε όλα τα σπίτια και μας πληροφορεί ότι τα κρατικά αυτοκίνητα είναι περίπου 20.000;

Για την ιστορία, το σχετικό άρθρο της Καθημερινής.

Στο γιουσουρούμ

Σήμερα το πρωί στο γιουσουρούμ, όχι στην πλατεία Αβησσυνίας, αλλά κάτω στη γέφυρα του Πιλ-Πουλ, στην πρώην “κορεάτικη αγορά”, χαζεύω τα εκτιθέμενα προς πώληση. Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης, το αλάνθαστο χρη(σ)ματιστήριο του μεταχειρισμένου, του απορρίμματος που αποκτά νέα ζωή, εφόσον πετύχει μια τιμή που αξίζει τον κόπο. Αλλιώς, αργά ή γρήγορα, πίσω στον κάλαθο των αχρήστων.

Μεταξύ των αντικειμένων, οι επιστολές που αντάλλαξαν ο φοιτητής της Περούτζια με τους γονείς του, πίσω στο 1963, σκόρπιες στην πλάκες της Ερμού, μερικοί τόμοι του νομικού περιοδικού Θέμις από το 1909-1910 με ένα ευρώ το κομμάτι και, λίγο παραπέρα, ο πρώτος τόμος του Καρούζου, ένα μόνο ευρώ κι αυτός.

Τον ξεφυλλίζω, μα δε διαβάζω, μόνο απλώνω το χέρι στη βιβλιοθήκη να τραβήξω τον Θρίαμβο χρόνου, των εκδόσεων Απόπειρα (στην πρώτη του έκδοση Ποιήματα για τη Μαρία, αν δε με απατά η μνήμη μου) και αυτό το εφήμερο καρουζικό που δεν ξεχνάω:

Φωνές αγάπης
πανικού
μεγάλες φλόγες
ματαιότητας
αν και δεν έχω
τα γυαλιά μου.

Ο ποιητής σημειώνει την ημερομηνία 22.12.1984, μα βέβαια τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Δύσκολα τα (κινηματικά) πράγματα…

… για όσο δεν βρίσκεται κανείς (κινηματικός) να μπει στον κόπο να κάνει το ρεπορτάζ, πριν από μια συντάκτρια της Ελευθεροτυπίας.

Ένα σχετικό άρθρο εδώ.

Και πού είσαι ακόμα…

Ο Τζαβέντ Ασλάμ, πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητας, δηλώνει στην Καθημερινή, σχετικά με τη βίαιη διαδήλωση μεταναστών της περασμένης Παρασκευής:

«Οταν έγιναν τα επεισόδια την Παρασκευή το βράδυ με πήρε τηλέφωνο ο Αττικάρχης και μου είπε να σταματήσω τα επεισόδια. Του είπα ότι αυτοί που τα κάνουν είναι από διάφορες χώρες και δεν μπορώ να τα σταματήσω. Μου είπε «αυτό σημαίνει ότι τα κάνεις εσύ» και του απάντησα «χώρα σου είναι, κάνε ό,τι νομίζεις».

Αντιλαμβάνεται κανείς πως, αν αυτή είναι η μενταλιτέ του αττικάρχη, πάλι καλά που οι υφιστάμενοί του έσκισαν απλώς το κοράνι. Βέβαια η επόμενη μέρα θα είναι πιο δύσκολη για όσους στέκονται στο ύψος των περιστάσεων:

Οι συγκεντρωμένοι [της επιτροπής κατοίκων Αγ. Παντελεήμονα] επιτέθηκαν στον [δημοσιογράφο] κ. Ονισένκο, διότι διαφώνησαν με τα γραφόμενά του και -όπως δήλωσαν στην «Κ»- σκοπεύουν να επιτίθενται σε όποιον γράφει κείμενα που δεν τους είναι αρεστά. Τελικά, ο συντάκτης της «Κ» έφυγε με συνοδεία αστυνομικών. Επονείδιστη φραστική επίθεση δέχθηκε και ο εφημέριος του ιερού ναού Αγ. Παντελεήμονα, πατέρας Προκόπιος, που είναι γνωστός για την έντονη ανθρωπιστική του δράση.

Πετάλι στης πόλης μας το χάλι!

Πραγματοποιήθηκε σήμερα με μεγάλη επιτυχία η Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία. Στην Αθήνα συγκεντρώθηκαν περίπου 5.000 ποδηλάτες. Τα κυρίαρχα media δεν ξέρω αν τους είδαν. Επειδή, όμως, ήμασταν εκεί, να μια γεύση:

Μετρό σ’ όλη την Αθήνα

Έτσι για την ιστορία, μ’ αφορμή τις ανακοινώσεις του υπουργού περιβάλλοντος, χωροταξίας και δημοσίων έργων για τις επεκτάσεις του μετρό της Αθήνας, ορίστε ένα δημοσίευμα της Ημερησίας του Σαββάτου στις 4-5 Μάρτη του 2006:

Ημερησία, 5-6/3/2006

Η ανοησία στην εξουσία

Διαβάσαμε για τα μεγαλεπήβολα σχέδια του υπουργού περιβάλλοντος, χωροταξίας και δημοσίων έργων (κυρίως), που θα μοιάζουν με ανέκδοτο σε είκοσι χρόνια. Διαβάσαμε για τη χαριστική ρύθμιση του υπουργού μεταφορών προς όφελος της “κίτρινης φυλής” και εις βάρος της κυκλοφορίας των λεωφορείων στους δρόμους της πόλης. Διαβάζουμε και για διάφορα περιστατικά απαγόρευσης εισόδου σπαστών ποδηλάτων σε συρμούς του μετρό την τελευταία εβδομάδα.

Επειδή οι μετακινήσεις στην Αθήνα έχουν πολλά στοιχεία παραλογισμού (εδώ, βλέπεις, δεν επιθυμούμε να κινηθούμε “βάσει της ευρωπαϊκής εμπειρίας”, αντίθετα με άλλα πεδία της καθημερινότητας), ας το διασκεδάσουμε το πράγμα, με τον πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας λειτουργίας του αττικού μετρό να ζωγραφίζει σε περσινή τηλεοπτική εκπομπή της ΝΕΤ (το λινκ από τους/τις ποδηλάτ/ισσ/ες):

Πάντως, αν εφαρμόσουμε πλήρως και χωρίς εξαιρέσεις τη θεωρία που προτείνει ο κ. πρόεδρος, έχουμε και κάποια οφέλη για την Αθήνα: οι αυτοκινητοβιομηχανίες της Ευρώπης και της Ασίας δε θα μπορούν πια να πουλάνε καινούργια αυτοκίνητα! Για μας δουλεύει ο θεός.