Και ο εμπαιγμός έχει όρια

Αδιάβαστος μου φαίνεται ο καθηγητής του εθνικού και καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών ο οποίος, μαινόμενος εναντίον των βιαιότερων νεότερων συμπολιτών του, υποστηρίζει:

Τις προάλλες κατέστρεψαν οι λυμεώνες ένα κόσμημα μέσα στην καρδιά της Αθήνας: την οικία Κωστή Παλαμά, εντευκτήριο των καθηγητών του Καποδιστριακού, με συγκεντρωμένη εκεί όση πατίνα αρχοντιάς παλαιών επίπλων, αυθεντικών πινάκων ή κειμηλίων είχαν απομείνει στο εξαθλιωμένο Αθήνησι.

Αν είχε μια καλύτερη εποπτεία της πορείας ενός εκ των εθνικών ποιητών, στου οποίου το φέρετρο, κάποτε, ακουμπούσε όλη η Ελλάδα, θα ήξερε ότι ο Κωστής Παλαμάς κατοικούσε στην οδό Ασκληπιού 3 για 40 περίπου χρόνια και μετακόμισε το 1935 στην οδό Περιάνδρου 5 όπου και πέθανε το 1943.

Όταν οι αριθμοί έχουν σημασία

Διαβάζουμε στο πρώτο μέρος μιας εξαιρετικά ενδιαφέρουσας έρευνας που δημοσιεύει η Ελευθεροτυπία:

Ο κρατικός προϋπολογισμός έχει φτάσει στο σημείο να πληρώνει περίπου 150 εκατ. ευρώ ετησίως για τη μεταφορά των μαθητών Δημοτικού και Γυμνασίου με ΚΤΕΛ και ταξί από τα χωριά στις περιοχές όπου υπάρχουν σχολεία. Δηλαδή το κόστος για ενός έτους μετακινήσεις υπολείπεται «ελαφρώς» των 175 εκατ. που περιλαμβάνονται στο πενταετές πρόγραμμα του ΟΣΚ για ανέγερση νέων σχολείων…

Χαρά στο κουράγιο των μαθητών 1.700 περίπου σχολείων ανά την ελληνική επικράτεια!

ΑΕΙ, ΤΕΙ και ΑΤΕΙ

Αναγκάζομαι για δεύτερη φορά στην ίδια εβδομάδα να ασχοληθώ με το ίδιο θέμα…

Ένα αεροπλάνο πέφτει στη ζούγκλα, κουβαλώντας έναν Αμερικανό, έναν Άγγλο κι έναν Έλληνα (φυσικά). Οι ανθρωποφάγοι ιθαγενείς συλλαμβάνουν τους διπλά άτυχους ταξιδιώτες και τους ενημερώνουν ότι τους περιμένει ο θάνατος στο καζάνι που ήδη βράζει, εκτός αν…

Εκτός αν ο αρχηγός της φυλής, ο οποίος τελευταία ασχολείται με τη γεωγραφία, γνωρίζει τη χώρα προέλευσής τους.

Αναθαρρεί ο Αμερικανός κι εμφανίζεται ενώπιον του αρχηγού:

-Από πού είσαι εσύ;

-Από την Αμερική.

-Αμερική;

-You know, United States of America…

-Μπα, δε μου λέει τίποτα.

-Καλέ, η μοναδική υπερδύναμη κλπ κλπ.

-Δυστυχώς, φίλε μου, πρέπει να πας για το καζάνι…

Οι φρουροί τον τραβούν βίαια προς το καζάνι ενώ αυτός εκλιπαρεί για τη σωτηρία του, ενώ έρχεται η σειρά του Άγγλου ασθενή:

-Κι εσύ, από πού είσαι;

-Από την Αγγλία.

-Αγγλία;

-Ναι, Αγγλία, you know, Μεγάλη Βρετανία, Λονδίνο, Μπιγκ Μπεν!

-Δε μου λέει κάτι.

-Μα δε μπορεί, πιθανότητα την εποχή της αποικιοκρατίας ήσαστε υποτελείς μας!

-Μπα. Στο καζάνι κι εσύ. Λυπάμαι.

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, ο Έλλην τα έχει βάψει μαύρα και με μισή καρδιά, σχεδόν βέβαιος ότι η μοίρα του θα είναι όμοια με των συνταξιδιωτών του. Στέκεται, λοιπόν, εμπρός στον αρχηγό και του λέει:

-Άντε, στείλε με κι εμένα στο καζάνι να τελειώνουμε.

-Όχι αν δε μου πεις από πού είσαι, του απαντά ο αρχηγός.

-Έλα τώρα, δεν έχει σημασία.

-Έχει. Από πού είσαι;

-Αφού σε νοιάζει τόσο πολύ, είμαι από την Ελλάδα.

-Από την Ελλάδα;, ρωτά ενθουσιασμένος ο αρχηγός.

-Ναι, γιατί, την ξέρεις;, αναθαρρεί ο Έλληνας.

-Φυσικά. Από πού ακριβώς κατάγεσαι;

-Από την Χαλκίδα.

-Απ’ την Χαλκίδα; Τι λες βρε παιδάκι μου!

-Μα καλά, πού την ξέρεις εσύ τη Χαλκίδα;”, απορεί ο Έλλην.

-Έχω την κόρη μου στα ΤΕΙ.

Περί της εικόνας των πανεπιστημίων

Μεταφράζω από τους New York Times:

Το πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ επιθυμεί ν’ αλλάξει την ελιτιστική εικόνα του και νομίζει ότι οι σαπουνόπερες μπορούν να βοηθήσουν. Το πανεπιστήμιο ανακοίνωσε την Τρίτη ότι έστειλε επιστολές προς τους παραγωγούς των τριών πιο πετυχημένων σαπουνόπερων της Βρετανίας, οι οποίες εκτυλίσσονται σε μια λαϊκή γειτονιά του Λονδίνου, σε μια λαϊκή γειτονιά του Μάντσεστερ και σ’ ένα χωριό, ενθαρρύνοντάς τους να συμπεριλάβουν το Κέμπριτζ στα σενάριά τους. Ο Γκρεγκ Χέιμαν, εκπρόσωπος τύπου του πανεπιστημίου, είπε ότι αυτό το αίτημα είναι μια από τις πρωτοβουλίες που θα διορθώσουν την εντύπωση ότι το Κέμπριτζ “δεν αφορά νέους από συνηθισμένα περιβάλλοντα”.

Εδώ στην Ελλάδα, πάντως, κάθε καρυδιάς καρύδι έχει κι ένα πτυχίο του Κέμπριτζ…

Η σημαντικότερη είδηση της ημέρας

Είναι κάπως τρομακτικό να διαβάζεις τις εφημερίδες αυτές τις ημέρες, με ό,τι εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας – αρκούσε ένα στιγμιαίο τράβηγμα της κουρτίνας για να διαταραχθούν οι ισορροπίες κι ο κάθε εμπλεκόμενος να δείξει το πραγματικό εγωιστικό του πρόσωπο.

Άλλα είναι, όμως, τα πραγματικά σημαντικά γεγονότα στην Ελλάδα:

• Το δέσιμο της χώρας στο άρμα της παντοκράτειρας Microsoft του Bill Gates (ο οποίος τελευταίως φιλοσοφεί και κατέληξε, λέει, στην ανάγκη του κόσμου για έναν “δημιουργικό καπιταλισμό” – να τι ανοησίες θα πρέπει ν’ ακούμε όταν δίνουμε τόση σημασία στην ισχύ του συσσωρευμένου χρήματος).
• Η εργολαβική ανάθεση της ασφάλειας του διαδικτύου στην ΕΥΠ, την ώρα που ο επικεφαλής του Τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της ΕΛ.ΑΣ. επιδίδεται σε περίεργους συλλογισμούς ενώπιον της αρμόδιας κοινοβουλευτικής επιτροπής (όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Δ.Κ. Ψυχογιός στο σημερινό “Βήμα”).
• Και βέβαια η σημαντικότερη είδηση της ημέρας, η πανηγυρική απόδειξη της αποτυχίας κάθε εκπαιδευτικής πολιτικής της τελευταίας 25ετίας τουλάχιστον, όπως αποτυπώνεται στην διαπίστωση έρευνας ότι ένας στους τρεις Έλληνες ηλικίας 30-40 ετών έχει φτάσει μόνο ως το Γυμνάσιο.

Τίποτα απ’ αυτά δε μου κάνει εντύπωση: έχω συνηθίσει κι εγώ αυτή τη χώρα της ιδιοτελούς βραχυπρόθεσμης σκέψης. Άραγε υπάρχει κάποιος τρόπος ανατροπής αυτής της συνθήκης;

ΥΓ. Ένα περίεργο ρεπορτάζ του “Βήματος” βάζει το κερασάκι στην τούρτα, αποκαλύπτοντας την κατάντια των πιο πρωτοποριακών σχολείων που είχαμε ποτέ ως χώρα.

Επικαιρότητα

Μ’ ένα γρήγορο ξεφύλλισμα στο σημερινό Βήμα ξεχωρίζουμε:

Την υπενθύμιση ορισμένων αριθμών που πίσω τους κρύβουν ανθρώπους:

• Στο πρώτο οκτάμηνο του 2007, από 17.932 αιτήσεις χορήγησης πολιτικού ασύλου, η ελληνική πολιτεία χορήγησε πολιτικό άσυλο σε 16 περιπτώσεις ενώ αναγνώρισε ανθρωπιστικό καθεστώς σε άλλες 11 (σελ. Α14).
• Αδήλωτο είναι το 25% του εργατικού δυναμικού, νέοι και μετανάστες, το οποίο και παράγει το 20% του ΑΕΠ, σύμφωνα με έρευνα της Αλίκης Μουρίκη, ερευνήτριας του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (σελ. Α18).
• Έκθετη η κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας από την απώλεια δύο cd με τα προσωπικά δεδομένα 25 περίπου εκατομμυρίων πολιτών που δικαιούνται να λαμβάνουν πάσης φύσεως επιδόματα (σελ. Α21). Έκθετη και η κυβέρνηση της Ελλάδας από την απώλεια 5,5 εκατομμυρίων πολιτών που δεν δικαιούνται καν να λαμβάνουν πάσης φύσεως επιδόματα.

Και φυσικά το αίτημα της ένωσης των ιδιωτικών σχολείων να λάβουν κρατική επιχορήγηση (σελ. Α17): Οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων επιθυμούν να γίνουν κρατικοδίαιτοι, όπως οι πάσης φύσεως προμηθευτές του δημοσίου. Κανείς φυσικά δεν ασχολείται ιδιαιτέρως με το γεγονός ότι τέτοιου τύπου ενισχύσεις σε άλλες, φιλελεύθερα οργανωμένες κοινωνίες, δίνονται στους γονείς κι όχι στους ιδιοκτήτες, με στόχο την ελεύθερη επιλογή του σχολείου από την οικογένεια. Η φιλελεύθερη οργάνωση της κοινωνίας, the greek way.