Εδώ μοιράζουμε λεφτά

Πακέτο έφαγε μια γαλλική διαδικτυακή διαφημιστική εταιρεία, όταν βγήκε στους πραγματικούς δρόμους του Παρισιού. Το πλάνο ήταν απλό κι ανόητο: Ένα διώροφο λεωφορείο τύπου Λονδίνου θα διέσχιζε τους δρόμους της πόλης και, σταματώντας σε προκαθορισμένα μέσω διαδικτύου μέρη, θα μοίραζε φακέλους με 5-500 ευρώ. Το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό που σκόπευαν να διαθέσουν ήταν 100.000 ευρώ.

Όμως η πραγματικότητα απέχει από τον γεμάτο μπουρμπουλήθρες καλές προθέσεις κόσμο των διαφημιστών.

Αφενός, η αστυνομία επεσήμανε ότι η διανομή χρημάτων στο δρόμο είναι πταίσμα κατά το γαλλικό δίκαιο (κι εμείς νομίζω έχουμε κάτι αντίστοιχο για τα καφενεία) και αφετέρου, όταν τελικά έδωσε μια περιορισμένη άδεια διανομής χρημάτων στο τουριστικό έβδομο διαμέρισμα, κάτω απ’ τον Πύργο του Άιφελ, κάθε πικραμένος μαζεύτηκε για να πάρει κι αυτός το μερίδιό του.

Χαρίζουμε λεφτά!

Αποτέλεσμα; Μια συγκέντρωση 7.000 ατόμων σύμφωνα με την παρισινή αστυνομία, η οποία εδώ κι αιώνες φοβάται τα συγκεντρωμένα πλήθη και μελετά τις μεθόδους διάλυσής του. Η εμφάνισή τους ήταν βέβαια ύποπτη και για τους μπασκίνες και για τους διαφημιστές. Αιφνιδίως, στην τουριστικότερη (;) πλατεία της πόλης είχαν κατέβει τα πιο λούμπεν στοιχεία των αγριεμένων προαστίων κι οι κλοσάρ. Δε θα μπορούσε παρά να λειτουργήσουν τα αστυνομικά αντανακλαστικά και να απαγορευτεί τελικά η διανομή χρημάτων. Και δε θα μπορούσε παρά το πλήθος ν’ αντιδράσει βίαια. Έτσι, η επέμβαση των γαλλικών ΜΑΤ ήταν προδιαγεγραμμένη και οι δώδεκα συλλήψεις, οι κατεβασμένες βιτρίνες, το αναποδογυρισμένο αυτοκίνητο κι ο ξυλοδαρμός ενός άνδρα ήταν αναμενόμενα.

Συμπέρασμα (για την αστυνομία και τους διαφημιστές): Μην παίζετε με το λαϊκό αίσθημα.

Συμπέρασμα (γι’ αυτούς που έχουν να χάσουν μόνο τις αλυσίδες τους): Μην παίζετε με τους όρους των διαφημιστών.

Φυσικά, ένα τέτοιο θέμα δεν το ψαρέψαμε από τον ελληνικό τύπο, αλλά από τους New York Times.

Η συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα

Ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει δεχτεί πολλή κριτική από τους ορθόδοξους κινηματικούς (πολλές φορές δικαίως), όμως χθες στους τηλεοπτικούς “Πρωταγωνιστές” εξασφάλισε μια συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Επιτέλους, ακούσαμε κι εμείς τη φωνή της γυναίκας που έγινε σύμβολο και, νομίζω, δίκαια, κρίνοντας από τα λεγόμενά της. Ο Θεοδωράκης, πιστός στην παράδοσή του, επέλεξε τα πιο hot σημεία της συνέντευξης για να δημοσιεύσει στο www.protagon.gr, αλλά τα καλύτερα βρίσκονται αλλού:

Ακριβώς επειδή πολύς κόσμος μίλησε για λογαριασμό της αυτόν τον χρόνο που πέρασε, η φωνή της ακούγεται σαν βάλσαμο.

Οι δυναμικότεροι κλάδοι της ελληνικής οικονομίας;

Το reporter.gr δημοσιεύει αναλυτικά την άποψη του συνδέσμου εισαγωγέων αυτοκινήτων σε σχέση με την απόσυρση παλαιών οχημάτων. Υπάρχουν βέβαια πολλά που μπορεί να σχολιάσει κανείς στην τοποθέτηση αυτού του επιχειρηματικού κλάδου, φυσικά, όπως η έμμεση απειλή για απολύσεις (100.000+ εργαζόμενοι στον κλάδο, λέει η ανακοίνωση του ΣΕΑΑ), αλλά θα μείνω σ’ ένα σημείο:

Εξαιτίας του σχεδόν μηδενικού ρυθμού εξόδου από την κυκλοφορία παλαιών αυτοκινήτων (και όχι των πωλήσεων νέων), ο στόλος των αυτοκινήτων στη χώρα μας, αντίθετα από ότι συμβαίνει στην ΕΕ, μεγεθύνεται σημαντικά συνεχώς, κατά περίπου 250-300.000 οχήματα ετησίως (+ 5 ως 6%)!

Οι συνέπειες του γερασμένου και συνεχώς αυξανόμενου στόλου έχουν τεκμηριωθεί από επανειλημμένες μελέτες καταξιωμένων φορέων (ΕΜΠ, ΙΟΒΕ κα.) ότι είναι δυσμενέστατες για το περιβάλλον και την οδική ασφάλεια.

Το μέτρο της απόσυρσης είναι το μόνο που μπορεί να εξασφαλίσει τη μη αύξηση και ανανέωση του στόλου των αυτοκινήτων, αφού για κάθε νέο αυτοκίνητο που επιδοτείται απαιτείται η απόσυρση ενός παλιού. Η αφαίρεση του μέτρου θα προκαλέσει τη περεταίρω γήρανση και ανεξέλεγκτη αύξηση, αφού θα προστίθενται οχήματα, δίχως να απομακρύνονται άλλα.

Η απόσυρση επίσης των παλαιών ρυπογόνων οχημάτων και η ανανέωση του στόλου θα είχε μετρήσιμο περιβαλλοντικό όφελος, αφού θα επέφερε ως το 2012 μειώσεις των εκπεμπόμενων ρύπων κατά 25-30%.

Τώρα τους έπιασε η περιβαλλοντική ευαισθησία! Εκείνο που δε μας εξηγούν οι εισαγωγείς αυτοκινήτων, είναι γιατί ένα προϊόν όπως το αυτοκίνητο δεν σχεδιάζεται έτσι ώστε να μπορεί να διατηρηθεί για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα χωρίς αντικατάσταση. Δεν υπήρχε προ δεκαετίας η τεχνογνωσία που υπάρχει σήμερα ή οι αυτοκινητοβιομηχανίες δεν θα είχαν αντικείμενο αν δεν φρόντιζαν να υπάρχει ανάγκη σύντομης αντικατάστασης των προϊόντων τους;

Σύμφωνα μ’ ένα άλλο άρθρο στην Ελευθεροτυπία, αυτή τη φορά, ο σύνδεσμος εταιριών πληροφορικής και επικοινωνιών εκφράζει αντιρρήσεις για τη χρήση ανοικτού λογισμικού στο δημόσιο. Όχι γιατί είναι ανοικτό, σπεύδει να διευκρινίσει ο γενικός διευθυντής του συνδέσμου:

Η αντίρρησή μας ξεκινά όταν φορείς, όπως πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες, έρχονται να υλοποιήσουν έργα για το Δημόσιο και να υποκαταστήσουν τον κλάδο. Ποιος θα είναι ο δικός μας ρόλος;

Κι ενώ κι εδώ δε λείπουν οι έμμεσες απειλές για απολύσεις (60.000 εργαζόμενοι στον κλάδο…), αρχίζει η κινδυνολογία:

Ποιες είναι οι υπηρεσίες υποστήριξης που θα προσφέρουν αυτοί οι φορείς στο Δημόσιο; Με ποιες ρήτρες θα είναι υπόλογοι; Πώς θα υπάρξει εγγύηση για την προστασία των δεδομένων, την εξέλιξη των εφαρμογών, την ακεραιότητα των συστημάτων;

Δε βλέπω γιατί θα πρέπει να εμπιστευτεί το δημόσιο περισσότερο τα μέλη του ΣΕΠΕ από τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα. Μήπως τα μέλη του ΣΕΠΕ δε βασίζουν τις εργασίες τους σε έρευνα που έχει προηγηθεί σε ακαδημαϊκό περιβάλλον; Υπάρχουν πολλές εταιρίες μέλη του ΣΕΠΕ που κάνουν πρωτότυπη έρευνα; Το πρόβλημα είναι ότι η νέα κυβέρνηση αποφάσισε να στήσει εύκολα και γρήγορα ένα σάιτ σε WordPress και γι’ αυτό δε χρειάζεται καμιά τεράστια σύμβαση έργου με συγκεκριμένους δικαιούχους;

Το ουσιώδες πρόβλημα, κοινό στις τοποθετήσεις και των δύο “δυναμικότερων κλάδων της ελληνικής οικονομίας”, είναι ότι τρέμουν την πιθανότητα τα έσοδά τους να μην προέρχονται από το δημόσιο. Κι αυτό είναι ένα κεντρικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας αλλά και κοινωνίας γενικότερα: Όλοι οι έχοντες περιμένουν να πάρουν απ’ τα σίγουρα των κρατικών προμηθειών παντός τύπου.

Κι αναρωτιέται κανείς: Τι μέλλει γενέσθαι αν μια μέρα αυτό το τροπάρι λήξει;

Δε λέω φυσικά ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θέλει ή μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο. Δε λέω επίσης ότι πιστεύω τις εξαγγελίες της. Μένει να δούμε αν οι εξαγγελίες θα γίνουν πραγματικότητα ή αν θα επικρατήσουν οι επιχειρηματικοκομματικές μαφίες.

Λέω όμως ότι πολύ χαίρομαι τον εκνευρισμό όλων αυτών των συνεπών κυρίων μ’ αυτές τις μικρές αναταραχές του δημόσιου βίου.

Οι διεθνείς ψιλικατζήδες της μεταναστευτικής πολιτικής

Διαβάζουμε σήμερα στην Καθημερινή (η έμφαση δική μας):

Ετερο σοβαρό θέμα που απασχόλησε το [Παγκόσμιο] Φόρουμ [της Κοινωνίας των Πολιτών για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη] ήταν το κόστος μεταφοράς των εμβασμάτων. Σε 317 δισ. δολάρια εκτιμώνται τα εμβάσματα των μεταναστών προς τις πατρίδες τους το 2009. Ομως οι προμήθειες των εταιρειών μεταφοράς εμβασμάτων ανέρχονται στο 10% -15% του ποσού. Επικρίθηκαν εταιρείες, όπως η Western Union, που έχουν πλουτίσει από τον μόχθο των μεταναστών και ο Ντίλιπ Ράθα από την Παγκόσμια Τράπεζα πρότεινε τη δημιουργία Διεθνούς Οργανισμού Διαχείρισης Εμβασμάτων και μείωση της προμήθειας στο 1%.

Πόση γραφειοκρατία μπορείς να θρέψεις με 3 τουλάχιστον δις δολάρια τον χρόνο;

Η αναξιοπιστία του Τύπου

Όσο το ψάχνω, τόσο χειρότερο γίνεται. Διάβαζα πριν λίγες μέρες στο εξαιρετικά ενδιαφέρον μπλογκ Wronging Rights μια σειρά ερευνητικών άρθρων για ορισμένα απαράδεκτα δεοντολογικά λάθη μεγάλων ειδησεογραφικών πρακτορείων του βεληνεκούς του Associated Press και του Reuters και εφημερίδων όπως οι New York Times.

Για όσους δεν τα πάνε καλά με τα αγγλικά ή δεν έχουν το χρόνο να διαβάσουν όλα τα κείμενα, μια μικρή σύνοψη της υπόθεσης:

Και τα τρία παραπάνω μέσα, αναφέρουν σε ρεπορτάζ τους από το Νταρφούρ του Σουδάν τις δηλώσεις του Αμπού Σαράτι, εκπροσώπου των εκεί προσφύγων. Η Αμάντα Τάουμπ, μία από τις δυο διαχειρίστριες του μπλογκ αναρωτιέται για το πώς μπορεί οι πρόσφυγες που βρίσκονται στο Νταρφούρ, το Τσαντ και ακόμη στην Αίγυπτο, το Ισραήλ και αλλού να έχουν ορίσει έναν επίσημο εκπρόσωπο. Το ψάχνει λίγο καλύτερα – πολύ καλύτερα δηλαδή από τους δημοσιογράφους που τον επικαλούνται – και προκύπτει ότι “σαράτι” στην τοπική διάλεκτο σημαίνει “εκπρόσωπος”. Ζητάει εξηγήσεις από τους συντάκτες και της απαντούν, συνοπτικά, “‘άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε”. Άμα δε βαριέστε διαβάστε τα τέσσερα άρθρα που αναλύουν την έρευνα της Αμάντα με τα δεκάδες σχόλια από κάτω, και κερασάκι στην τούρτα, την μετά από ενάμιση μήνα επανόρθωση του Associated Press.

Οπότε, κάτι ψιλολαθάκια όπως αυτό που συνέβη σήμερα στην Καθημερινή είναι πταίσματα.

Τίτλος:

Εκπλήξεις στο προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2010

Κείμενο:

Μέσα στην εβδομάδα θα κατατεθεί στη Βουλή το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2010, δίνοντας το στίγμα της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι το κείμενο θα δοθεί στη δημοσιότητα Πέμπτη ή Παρασκευή, ενώ δεν αναμένεται να περιέχει ιδιαίτερες εκπλήξεις, σε σχέση με όλα όσα έχουν γίνει γνωστά.

Προχειρότητα, προχειρότητα, προχειρότητα.

Θεσσαλονίκη μου, μεγάλη φτωχομάνα.

Ο παλιός μας γνώριμος Παναγιώτης Ψωμιάδης, εκλεγμένος νομάρχης Θεσσαλονίκης και υποψήφιος για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, χρησιμοποιεί εν ψυχρώ τον μηχανισμό της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης για τους δικούς του σκοπούς.

Δεν νομιμοποιείται βέβαια να κάνει κάτι τέτοιο, αλλά στην Ελλάδα αυτά είναι ψιλά γράμματα.

Περί Μακεδονίας και άσκησης πολιτικής εν γένει

Ο άλλοτε υπουργός βορείου Ελλάδος Νικόλαος Μάρτης θρηνεί στην Καθημερινή την κατάργηση του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης, όμως μας δίνει μερικές ενδιαφέρουσες μαρτυρίες από την εποχή της θητείας του σ’ αυτό:

Ο υπουργός Μακεδονίας – Θράκης είχε στη διάθεσή του 150 εκατομμύρια δραχμές με το Πρόγραμμα Παραμεθορίων Περιοχών, που τα διέθετε κατά βούληση. Σήμερα αυξήθηκε πολύ το ποσό αυτό.

Στα Γρεβενά, όταν πήγα, μου είπαν ότι από το 1912 ζητούν να γίνει γέφυρα στον Αλιάκμονα. Οι κάτοικοι πολλών χωριών στην άλλη πλευρά του ποταμού έκαναν πολλά χιλιόμετρα για να πάνε στη Δεσκάτη και τα Γρεβενά. Με βαρούλκο περνούσαν οι κάτοικοι τον ποταμό και από το 1912 πνίγηκαν περί τα 10 άτομα στο ποτάμι κατά τη μεταφορά τους. Με την επιστροφή μου στη Θεσσαλονίκη τηλεφώνησα στον στρατηγό διοικητή της Στρατιάς στη Λάρισα και τον παρακάλεσα να διαθέσει αμέσως γέφυρα Μπέλεϋ και με το ποσό 2 εκατομμυρίων δραχμών από το Πρόγραμμα Παραμεθόριων Περιοχών στήθηκε σε τρεις ημέρες η γέφυρα. Σήμερα υπάρχει και η νέα γέφυρα, που κατασκευάστηκε τα τελευταία λίγα χρόνια ως τμήμα της Εγνατίας Οδού.

Στο χωριό Ροδοχώρι του νομού Ημαθίας παράγονται τα καλύτερα κεράσια της Ελλάδος. Το χωριό είναι ορεινό και με παρακάλεσαν να το επισκεφθώ. Παρατήρησα ότι έξω από το χωριό υπήρχαν 6-7 χωμάτινες δεξαμενές στις οποίες συγκεντρωνόταν νερό της βροχής τον χειμώνα και με το νερό αυτό πότιζαν τις κερασιές. Μου είπαν ότι μπορούν να φέρουν νερό από το βουνό και για ύδρευση και για άρδευση, αλλά ότι έπρεπε να τους δοθούν 6 εκατομμύρια δραχμές, που ήταν η σχετική μελέτη. Τους είπα ότι θα τους δώσω από το Πρόγραμμα Παραμεθόριων Περιοχών 1.300. 000 δρχ. για αγορά των υλικών και ότι θα έπρεπε με προσωπική εργασία να κατασκευασθεί ο αγωγός. Δέχθηκαν την πρόταση και ήλθε το νερό στο Ροδοχώρι.

Σε δεύτερη επίσκεψή μου στα Γρεβενά, με πληροφόρησαν ότι οι κάτοικοι ενός χωριού τρεις μήνες τον χειμώνα δεν μπορούσαν να κινηθούν προς Γρεβενά, διότι απεκλείοντο από ένα χείμαρρο που πλημμύριζε και ότι τον χρόνο εκείνο μια κοπέλα πέθανε από κρίση σκωληκοειδίτιδας, διότι δεν μπορούσε να μεταφερθεί για εγχείρηση. Με το Πρόγραμμα Παραμεθόριων Περιοχών και με γέφυρα Μπέλεϋ συνδέθηκε και το χωριό αυτό.

Με το Πρόγραμμα Παραμεθόριων Περιοχών κατασκευάσθηκαν υδραύλακες στα χωριά για να μην πλημμυρίζουν, όταν βρέχει, πολλά παραγωγικά και κοινωφελή έργα σε πολλά χωριά. Λίμνες για άρδευση και ιχθυοκαλλιέργεια, δενδροφυτεύσεις, διανοίξεις δρόμων, κατασκευές μικρών γεφυρών και άλλα.

Οι εικόνες που περιγράφει ο πρώην υπουργός θυμίζουν φυσικά Μαυρογιαλούρο: Κάτι πάει στραβά από την πηγή του προβλήματος ως την πηγή της λύσης του, κι αυτό οφείλεται στους ενδιάμεσους που, προφανώς, κερδοσκοπούν ποικιλοτρόπως στη διαδρομή. Στην πραγματικότητα, μπορεί ο κ. Μάρτης να είναι περήφανος για τις προσωπικές του παρεμβάσεις ώστε να λυθούν χρονίζοντα ζητήματα υποδομών στην Μακεδονία, θα έπρεπε όμως να ντρέπεται για το γεγονός ότι χρειάζεται να δει με τα μάτια του ένα πρόβλημα για να μπορέσει να λυθεί.

Γιατί βεβαίως υπάρχει πρόβλημα όταν ένα αναγκαίο δημόσιο έργο υλοποιείται με ειδική διαδικασία. Αν στις παραμεθόριες περιοχές χρειάζεται το “πρόγραμμα παραμεθορίων περιοχών” για να φτιαχτεί ένα γεφύρι, πώς φτιάχνονται τα γεφύρια στις μη παραμεθόριες περιοχές; Πού βρίσκονταν πριν την ειδική διαδικασία οι υπηρεσίες του υπουργείου του, οι διορισμένοι τότε νομάρχες και οι υπηρεσίες τους; Γιατί να μην διαθέτει ο εκάστοτε ενδιαφερόμενος δήμος τα κονδύλια που απαιτούνταν για να υλοποιηθούν έργα των οποίων τη χρησιμότητα ουδείς θ’ αμφισβητούσε;

Το πρόγραμμα παραμεθορίων περιοχών που αναφέρει ο κ. Μάρτης εξακολουθεί να υπάρχει και να εξυπηρετεί παρόμοιες ανάγκες εδώ και δεκαετίες. Διαβάζουμε, ας πούμε, στην εφημερίδα  Χρόνος της Κομοτηνής προ ενός έτους:

Φέτος όλοι οι δήμοι και οι κοινότητες του νομού [Ροδόπης] εντάχθηκαν στο συγκεκριμένο πρόγραμμα [παραμεθορίων περιοχών] ύψους 400.000 ευρώ.

Τα κονδύλια ανά φορέα τοπικής αυτοδιοίκησης, είναι, στη νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Ροδόπης για την κατασκευή 7 πλακοσκεπών οχετών στην εθνική οδό 14 μεταξύ Ιάσμου – Κοπτερού 120.000 ευρώ, για την προστασία βάθρων γέφυρας Κομψάτου με συρματοκιβώτια 30.000 ευρώ και για αρχαιολογικά, σύμφωνα με αίτημα της αρχαιολογικής υπηρεσίας Ροδόπης, επιχορήγηση 5.000 ευρώ. Στον Δήμο Αιγείρου για αποκατάσταση τμήματος αγωγού ύδρευσης Αιγείρου 15.000 ευρώ, στον Δήμο Αρριανών διάνοιξη τάφρων – κατασκευή τεχνικών έργων αντιπλημμυρικής προστασίας 15.000 ευρώ, στον Δήμο Ιάσμου πεζοδρόμηση ανατολικής εισόδου Ιάσμου 15.000 ευρώ, στον Δήμο Κομοτηνής ηλεκτροφωτισμός γηπέδου Ροδίτη 20.000 ευρώ, ηλεκτροφωτισμός γηπέδου Παραδημής 20.000 ευρώ, ανόρυξη γεώτρησης γηπέδου 10.000 ευρώ και εκπαιδευτικό πρόγραμμα μουσείου Κομοτηνής 5.000 ευρώ, συντήρηση μακεδονικού τάφου Συμβόλων 5.000 ευρώ. Δήμος Μαρώνειας, για το σπήλαιο Πολυφήμου Μαρώνειας 5.000 ευρώ και την αποπεράτωση λαογραφικού μουσείου πολιτιστικού συλλόγου Ξυλαγανής 20.000 ευρώ. Στο Δήμο Σιδηροχωρίου, κατασκευή ιατροκοινωνικού κέντρου 20.000 ευρώ, στο Δήμο Σαπών προμήθεια και τοποθέτηση συστήματος επεξεργασίας πόσιμου νερού στο δίκτυο οικισμού Κασσιτερών 15.000 ευρώ, στο Δήμο Σώστου ανάπλαση κοινοχρήστου χώρου στην είσοδο οικισμού Φωλέας 15.000 ευρώ, στο Δήμο Φιλύρας κατασκευή τεχνικών – δημοτικού διαμερίσματος Ραγάδας 20.000 ευρώ. Στην Κοινότητα Αμαξάδων κατασκευή τοιχίου στον οικισμό 15.000 ευρώ, κοινότητα Κέχρου διαμόρφωση, τσιμεντοστρώσεις εντός οικισμού Χαράδρας 15.000 ευρώ, κοινότητα Οργάνης διαμόρφωση εισόδου οικισμού Δρανιάς 15.000 ευρώ.

Αλίμονο: Χρειάζεται ειδική υπουργική απόφαση και χρηματοδότηση από “ειδικό λογαριασμό” για να υπάρχει πόσιμο νερό σ’ έναν οικισμό! Έτσι όποιος τοπικός άρχοντας μπορεί να επιτύχει τέτοια “ειδική μεταχείριση” θα γλιτώσει αυτό που παθαίνει ο συνάδελφός του χωρίς προσβάσεις στην κεντρική εξουσία και, γαμώτο, εκτός παραμεθορίου:

Θέλουμε άσφαλτο, μαλάκα πρόεδρε

Η άσκηση πολιτικής δεν είναι αστεία υπόθεση. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να την αφήνουμε στα χέρια των σημερινών διαχειριστών της.

 

Μα τι τρέχει στην Ευρώπη;

Με έκπληξη και απορία αντιμετωπίζουν, όπως έγραφα και χθες, οι NYTimes τα συμβαίνοντα στην Ευρώπη:

Αν και μεγάλος αριθμός ψηφοφόρων απέφυγε την κάλπη σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, η τάση ήταν πιο εντυπωσιακή στην Ανατολή, όπου η πείνα της συμμετοχής στη δημοκρατία θα αναμενόταν υψηλότερη, μετά από σαράντα χρόνια κομμουνιστικής εξουσίας, όπου οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να ψηφίσουν σε ελεύθερες εκλογές.

Παράδοξη και ανιστόρητη η απορία της εφημερίδας, λες και δεν έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και το πέρασμα σε μια “δυτικού τύπου” δημοκρατία, η οποία έχει, όπως γνωρίζει καλά και ο λαός μας, τα όριά της.

Για να πάρουμε το παράδειγμα της Τσεχίας, που προεδρεύει και στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυτόν τον καιρό, η πείνα της συμμετοχής πρέπει να ικανοποιήθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 1990, όπου η συμμετοχή ήταν 96,8%. Μετά από δύο χρόνια, βουλευτικές εκλογές, συμμετοχή 85,1%. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, Εθνικές εκλογές 2006, συμμετοχή 64,47%.

Και τα ευρωπαϊκά τους ποσοστά: Δημοψήφισμα για τη συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση (2003), συμμετοχή 55,2%. Ευρωεκλογές 2004, συμμετοχή 28,32%. Ευρωεκλογές 2009, συμμετοχή 28,22%. Μήπως τελικά η συζήτηση περί αποχής υπερεκτιμάται;

Για την ιστορία, εδώ θα δείτε τα ποσοστά συμμετοχής στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ.

Η αυτοκριτική αφετηρία για μια καινούρια αρχή

Σαν σε σελίδες λευκώματος της εφηβείας, οι πολιτικοί άνδρες της χώρας ξεδιπλώνουν τον προβληματισμό τους:

Οι πολίτες δυσπιστούν απέναντι στα κόμματα γιατί πιστεύουν ότι δεν δίνουν τη σημασία που θα έπρεπε στις έννοιες διαφάνεια και αποτελεσματικότητα.

Καλά τα λες. Σημασιολογικό είναι το πρόβλημα.

Κοινωνική μνήμη, δημόσιος χώρος και εξουσιαστικές πρακτικές

Η xilaren γράφει στο μπλογκ του Rakasha για μια ενδιαφέρουσα αίσθηση του τι ακριβώς συνιστά για τους Γάλλους τη διατήρηση της κοινωνικής μνήμης σε μια πόλη, ενώ ταυτόχρονα σχεδόν ο Ιός της Ελευθεροτυπίας ασχολείται με την αποσιώπηση από τα γαλλικά ΜΜΕ των φοιτητικών κινητοποιήσεων αυτού του διαστήματος.

Εγώ, πάλι, έχοντας προσφάτως επιστρέψει από ένα ταξίδι αναψυχής στη γαλλική πρωτεύουσα (ήμουν εκεί και την ημέρα της πορείας που περιγράφει ο Ιός και ναι, έμενα δυο βήματα από τον σταθμό Jean Jaures του μετρό!), βρήκα σε μια παλιά νουβέλα του Βασίλη Βασιλικού αυτό που μου ‘μεινε απ’ την κυρίαρχη αφήγηση του Παρισιού (από “Το Ψαροτούφεκο”, 1970):

Το Ορλύ είναι ένα κομψό αεροδρόμιο. Στη Γαλλία που φασιστικοποιείται σταδιακά, η κομψότητα είναι εκείνο που τη σώζει. Και το Παρίσι του μέλλοντος θάναι ένα τεράστιο ξενοδοχείο για τους φίλους της τέχνης, της μόδας και της γαστρονομίας. Το Παρίσι της Βαστίλης, το Παρίσι της Κομούνας, το Παρίσι της Απελευθέρωσης και το Παρίσι του Μάη δεν θα υπάρχουν πια. Στη θέση του, με την αναγκαστική άμπωτι της εργατιάς στα προάστια, θάχει απομείνει ένα άδειο κέλυφος, αντηχείο της επανάστασης, σορβονικό μαυσωλείο, για τους τουρίστες.

Το Παρίσι πάντοτε ήταν μια πόλη όπου η εξουσία εκφραζόταν δια της αρχιτεκτονικής και η αρχιτεκτονική υπηρετούσε την πάσης φύσεως εξουσία. Για σκεφτείτε: Η Notre Dame, σύμβολο θρησκευτικής εξουσίας, το παλάτι του Λούβρου, σύμβολο πολιτικής εξουσίας, η Αψίδα του Θριάμβου, σύμβολο στρατιωτικής ισχύος, ο Πύργος του Άιφελ, σύμβολο τεχνικής καινοτομίας και οικονομικής εξουσίας και φυσικά οι λεωφόροι του Hausmann, σύμβολο ταξικής εξουσίας.

Σήμερα, γύρω στα 30 εκατομμύρια τουρίστες καταφθάνουν ετησίως στο Παρίσι για να επισκεφθούν τα κουφάρια των αρχιτεκτονικών συμβόλων της εξουσίας του παρελθόντος. Πρέπει να το ευχαριστιούνται, με τις φωτογραφικές μηχανές τους και τα μπιστρό τους, αυτό το εικονικό ταξίδι στο μεγαλοπρεπές παρελθόν. Αυτή, εξάλλου, είναι και η κυρίαρχη αφήγηση για το Παρίσι, η αφήγηση του παρελθόντος που προκρίνει και προωθεί η εξουσία, εννοώ.

Και το σήμερα; Πρέπει να φύγει κανείς από τα κεντρικά διαμερίσματα για να βρει την σημερινή αρχιτεκτονική πρόταση της εξουσίας (ή, αν θέλετε, την εξουσιαστική πρόταση της αρχιτεκτονικής). Πρέπει ν’ αφήσει πίσω του το Ετουάλ και την Αψίδα του Θριάμβου και να οδηγηθεί (με λεωφορείο κατά προτίμηση) στο δυστοπικό μέλλον της Défense. Αν κάποτε μιλούσαμε για τον πιστό, τον υπήκοο, τον στρατιώτη, τον παραγωγό και τον εργάτη, σήμερα εδώ μιλάμε για τον καταναλωτή, το μόνο επιτρεπόμενο πρότυπο ζωής για τον άνθρωπο της πόλης.

Και ο πολίτης, αυτό το δημιούργημα της Γαλλικής Επανάστασης του 1789; Ας γελάσω!