Ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει δεχτεί πολλή κριτική από τους ορθόδοξους κινηματικούς (πολλές φορές δικαίως), όμως χθες στους τηλεοπτικούς “Πρωταγωνιστές” εξασφάλισε μια συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Επιτέλους, ακούσαμε κι εμείς τη φωνή της γυναίκας που έγινε σύμβολο και, νομίζω, δίκαια, κρίνοντας από τα λεγόμενά της. Ο Θεοδωράκης, πιστός στην παράδοσή του, επέλεξε τα πιο hot σημεία της συνέντευξης για να δημοσιεύσει στο www.protagon.gr, αλλά τα καλύτερα βρίσκονται αλλού:
Ακριβώς επειδή πολύς κόσμος μίλησε για λογαριασμό της αυτόν τον χρόνο που πέρασε, η φωνή της ακούγεται σαν βάλσαμο.
Όταν βιώνει κανείς μια οργάνωση εργασίας που λειτουργεί ως περιστρεφόμενη πόρτα, όπου οι άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν, δεν είναι δυνατόν να σφυρηλατηθούν δεσμοί. Οι σχέσεις των ανθρώπων που βιώνουν την ίδια κατάσταση είναι επιφανειακές, άλλωστε δεν προλαβαίνουν να γνωριστούν καλά. Δεν αναπτύσσουν εμπιστοσύνη μεταξύ τους αλλά ούτε και αλληλεγγύη. Εδώ εντοπίζεται άλλωστε και η δυσκολία να οργανώσει κανείς ανθρώπους της «νέας οικονομίας» σε συνδικάτα.
τονίζει ο κοινωνιολόγος Ρίτσαρντ Σένετ στην Deutsche Welle. Βέβαια αυτά αφορούν τον δυτικό κόσμο. Γιατί στην Ελλάδα συμβαίνουν άλλα πράγματα. Να, ας πούμε, ποιοι είναι οι αρχισυνδικαλιστές της ΔΑΚΕ, από την Ελευθεροτυπία:
Μετά την επιλογή του για την Ευρωβουλή, ο πρόεδρος της ΔΑΚΕ Κ. Πουπάκης επιθυμεί να μείνει ταυτόχρονα και στη θέση του γραμματέα της ΓΣΕΕ. [...] Ουδείς προβάλλει σοβαρές αξιώσεις σαν μεταβατική λύση ή για τη διαδοχή. Ο πιο προβεβλημμένος από τους εναπομείναντες είναι ο Φιλ. Ταυρής, ο οποίο μέχρι πρόσφατα ήταν πρόεδρος του Εθνικού Ιδρύματος Νεότητας [...] Από την πλευρά των εσωκομματικών του αντιπάλων υποστηρίζεται ότι ο κ. Ταυρής είναι ήδη συνταξιούχος από τη Γενική Τράπεζα.
Επίσης αδύνατες υποψηφιότητες είναι των:
* Φ. Αγαδάκου, εκπροσώπου της ΓΣΕΕ στο Δ.Σ. του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (αντιπρόεδρος) ο οποίος, εκ παραλλήλου, ανέλαβε και (διορισμένος) πρόεδρος του Ολυμπιακού Χωριού.
* Ε. Καλύρη, ο οποίος μόλις πρόσφατα αποχώρησε από τη ΓΣΕΕ, αφού προτίμησε θέση παρά τον υπουργό Αμυνας Ευ. Μεϊμαράκη.
* Γ. Καλλιάνου, που αναμένεται να συνταξιοδοτηθεί (πρόωρα) από την Ολυμπιακή.
Η σχέση, δηλαδή των αρχισυνδικαλιστών με τον κόσμο της εργασίας είναι όση και η σχέση του φάντη με το ρετσινόλαδο, που έλεγε κι η σ. Αλέκα χθες.
Ο απερχόμενος ειδικός γραμματέας του υπουργείου απασχόλησης, επικεφαλής του σώματος επιθεώρησης εργασίας και άλλοτε αρχισυνδικαλιστής της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, δηλώνει εξερχόμενος:
Είναι μια δύσκολη περίοδος αυτή που διανύουμε. Το ΣΕΠΕ είναι καθημερινά στο χώρο της εργασίας, προστατεύει τους εργαζομένους και θα συνεχίσει το ίδιο καλά να προστατεύει τους εργαζομένους μιας και ο ρόλος του είναι κάπου στη μέση μεταξύ αυτών που αδικούν και αυτών που αδικούνται.
Μάλιστα, καταλάβαμε. Να δούμε τώρα τι μπορεί να πουν κι οι ψηφοφόροι του νομού Αιτωλοακαρνανίας…
Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, που από τις 22.12.2008 νοσηλεύεται στον Ευαγγελισμό μετά από επίθεση αγνώστων εναντίον της με βιτριόλι, είναι εκλεγμένη γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ). Το εν λόγω σωματείο ανήκει στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδος (ΟΙΥΕ). Η ΟΙΥΕ έχει κατά το παρελθόν εγκληθεί από τον Ριζοσπάστη ως εργοδοτικό σωματείο. Έτσι, μπορεί αντιπροσωπεία του ΠΑΜΕ να επισκέπτεται την Κούνεβα στον Ευαγγελισμό καταδικάζοντας την επίθεση εναντίον της, όμως όταν έρχεται ο καιρός ν’ αναλυθεί η κατάσταση στον χώρο των καθαριστριών, ο Ριζοσπάστης απευθύνεται στο Συνδικάτο Καθαριστών – Καθαριστριών Ν. Αττικής και Περιχώρων. Αυτό το σωματείο ξεπήδησε το 2006, σύμφωνα με την εφημερίδα από το ταξικό Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας, το οποίο κάλυπτε ταξικά τον χώρο των καθαριστριών νωρίτερα, π.χ. το 2001. Βέβαια, αν δεχτούμε ως αληθινή την άποψη της Ανεξάρτητης Ριζοσπαστικής Παρέμβασης του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πειραιά “η Πρόοδος”, η ΠΕΚΟΠ δραστηριοποιείται από το 2000. Αλλά, βέβαια, η ΠΕΚΟΠ έχει συμμετάσχει και σε εκδήλωση του “Λιμανιού της Αγωνίας” στον Πειραιά, οπότε…
Το ζήτημα των καθαριστριών που δουλεύουν σ’ εργολάβους που παίρνουν δουλειές από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα έχει απασχολήσει τον τύπο στο πρόσφατο παρελθόν. Η Ελευθεροτυπία φιλοξενούσε τον προηγούμενο Δεκέμβρη δηλώσεις της προέδρου της ΠΕΚΟΠ, αλλά και της ίδιας της Κωνσταντίνας χωρίς ν’ αναφέρεται η συνδικαλιστική της ιδιότητα. Η Καθημερινή δημοσιεύει τον Μάρτη επίσης τις απόψεις της ΠΕΚΟΠ. Τον Οκτώβρη ο Ριζοσπάστης δίνει ρεπορτάζ για την παρέμβαση του Συνδικάτου Καθαριστών-Καθαριστριών ν. Αττικής και Περιχώρων προς τη διοίκηση του νοσοκομείου “Γ. Γεννηματάς”.
Μετά, βέβαια, τη δολοφονική επίθεση εναντίον της Κωνσταντίνας κι άλλα αστικά μέσα υποχρεώθηκαν να καλύψουν το γεγονός και ν’ ασχοληθούν με τις συνθήκες εργασίας των καθαριστριών. Το Έθνος δημοσιεύει απόψεις της ΠΕΚΟΠ και της οικογένειας της Κούνεβα. Το Βήμα ζητά και καταγράφει τη γνώμη του Συνδικάτου Καθαριστών-Καθαριστριών ν. Αττικής και Περιχώρων και του Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας σχετικά. Ο πρόεδρος αυτού του Σωματείου και στέλεχος του ΠΑΜΕ, τυγχάνει και αντιπρόεδρος της ΟΙΥΕ, αν δεν υπάρχει συνωνυμία. Στο Βήμα, για την τήρηση των ισορροπιών, προφανώς, μιλά και η οργανωτική γραμματέας της ΟΙΥΕ που ανήκει στην Αυτόνομη Παρέμβαση.
Ρίξτε και μια ματιά στη συνέντευξη της προέδρου της ΠΕΚΟΠ στο tvxs.gr.
Κι όσο εμείς περιπλανιόμαστε στους εφιαλτικούς δρόμους των κομματικοσυνδικαλιστικών διαφωνιών, η Κωνσταντίνα, βέβαια, εξακολουθεί να ζει το δικό της εφιάλτη.
Λογαριασμός οικονομικής ενίσχυσης για την οικογένεια της Κωνσταντίνας. Τράπεζα Πειραιώς DECHEVA ELENA TODOR KUNEVA KOSTADINA 5012-019021-277
Τα σημερινά Νέα μιλούν για άτακτη υποχώρηση του υπουργού οικονομίας και οικονομικών στο ζήτημα της άρσης του αφορολόγητου ορίου των “ελευθέρων επαγγελματιών” που εργάζονται σε έναν μόνο εργοδότη.
Εγώ γιατί καταλαβαίνω ότι αναγνωρίζοντας την ειδική συνθήκη βαδίζουμε προς τη νομιμοποίηση μιας πρακτικής έτσι κι αλλιώς εξαιρετικά διαδεδομένης;
Κι εγώ ήθελα να γίνω αστροναύτης όταν μεγαλώσω. Τώρα, όμως, που κοιτάζω τις προϋποθέσεις, διαπιστώνω ότι δεν πληρώ καμιά τους προκειμένου να ‘χω την ευκαιρία να υλοποιήσω το παιδικό όνειρο.
Θα παραλείψω τα παράπονα του συνήθη νεοέλληνα για τον σχολικό επαγγελματικό προσανατολισμό και θα αρκεστώ στην συσσώρευση άχρηστων πληροφοριών.
Δεν ξέρω, μόνο, πώς θα φύγει αυτή η πικρή γεύση όταν αύριο χτυπήσει το ξυπνητήρι…
Από τότε που ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής επέβαλε το χρόνο ως μονάδα μέτρησης της εργασίας, το ρολόι απέκτησε ιδιάζουσα σημασία στις ζωές των ανθρώπων του δυτικού κυρίως κόσμου. Σήμερα, δεμένοι με τις αλυσίδες της μισθωτής εργασίας αναζητούμε ελαφρυντικά για το πρωινό εγερτήριο…
Την προηγούμενη Κυριακή, η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία ασχολήθηκε με το προσφιλές θέμα της γενιάς των 700 ευρώ. Η συντάκτρια της εφημερίδας αναφέρει κινήσεις και σωματεία από διάφορους χώρους και κάνει μια προσεκτική νύξη για τους εργαζόμενους στα MME αναφερόμενη στο mediaworkers.blogspot.com. Δε βρίσκει κουβέντα να πει για την Πρωτοβουλία για τη Συγκρότηση Σωματείου Εργαζομένων στα ΜΜΕ στην οποία συμμετέχουν και συνάδελφοί της. Ίσως κι η ίδια να δουλεύει με μπλοκάκι…
Είδα χθες βράδυ στον Μικρόκοσμο (μαζί μ’ άλλους έξι) τη “Δουλειά για άντρες” του 35χρονου Φινλανδού σκηνοθέτη Αλέξι Σαλμενπέρα. Μετά από δύο ταινίες μικρού μήκους, μια μεγάλου μήκους και μερικές δουλειές για την τηλεόραση, ο όχι πια πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης παρουσιάζει μια ιστορία αλλοτρίωσης, όπως εξάλλου και ένα μεγάλο κομμάτι του σύγχρονου εκτός Χόλιγουντ κινηματογράφου.
Ένας Φινλανδός εργάτης απολύεται από την χειρωνακτική του εργασία και δεν τολμά να το πει στην καταθλιπτική σύζυγό του. Αντιθέτως, με τη συνέργεια δύο κάπως αλκοολικών φίλων, απολύτως αλλοτριωμένων από το αντικείμενο της εργασίας τους και την ίδια τους τη ζωή, για να θυμηθούμε τον θείο Κάρολο όταν ήταν νέος, μετατρέπεται σταδιακά σε ζιγκολό για να εξασφαλίσει τα προς το ζην.
Εξαιρετικός ο πρωταγωνιστής, όμως με κούρασαν τα σφιχτά κάδρα πάνω στο πρόσωπό του – ως πότε θα πρέπει να παρακολουθούμε τη σιωπή-μάσκα των “πραγματικών αισθημάτων” για να συμμετάσχουμε συναισθηματικά σε μια ταινία; Γιατί δηλαδή μόνο η σιωπή εκφράζει τον πόνο;
Αυτό που κρατά περισσότερο το ενδιαφέρον σε ταινίες όπως αυτή, είναι, νομίζω, οι εικόνες της αλλοτρίωσης.
“Σπάνια σινεφίλ” ταινία, όπως διάβασα κάπου, δεν είναι. Σε κρατά όμως στον κόσμο της, αν και θυμίζει άλλες ταινίες με αντίστοιχα θέματα – για το ζήτημα της απόλυσης που δεν ανακοινώνεται θυμηθείτε και το “L’ emploi du temp” (εκεί έχουμε βέβαια πολύ ισχυρότερη ψυχοπαθολογία, αλλά η ταινία είναι γαλλική!), ενώ για τη σύνδεση εργασίας – ανεργίας – αλλοτρίωσης – σώματος υπάρχει και το υπέροχο “The Full Monty” του Πίτερ Κατανέο (του οποίου, παρεμπιπτόντως, είδαμε προχτές στην τηλεόραση και το “Lucky break“, άλλη μια πολύ ωραία και χαρακτηριστικά αγγλική ταινία).
Διαφωνώ κάπως και με τον Μήτση που γράφει στο Αθηνόραμα κάτι για Μάικ Λι και Καουρισμάκι. Αν είναι ανάγκη να αναφερθούμε στη δουλειά ενός σκηνοθέτη για να περιγράψουμε τη δουλειά ενός άλλου, σημαίνει ότι δεν εκτιμούμε και τόσο τη φωνή του δεύτερου, έτσι δεν είναι;
ΑΝΑΝΕΩΣΗ 17/1/2008: Και να που οι ταινίες δεν υπερβαίνουν την πραγματικότητα:
