Τι είναι τα προσωπικά δεδομένα;

Το Free Gaza Movement μας έχει απασχολήσει δύο φορές στο παρελθόν σ’ αυτό το μπλογκ.  Την πρώτη φορά, όταν η πρώτη αποστολή του έφτασε επιτυχώς στα παράλια της αποκλεισμένης Γάζας και τη δεύτερη φορά όταν το ελληνικό σκέλος της αποστολής επέστρεψε στον Πειραιά.

Έκτοτε, το Free Gaza Movement κατάφερε κι άλλες φορές να φτάσει μέχρι τη Γάζα, μεταφέροντας κυρίως συμβολικά φορτία αλληλεγγύης στους εγκλωβισμένους Παλαιστίνιους. Μετά την εισβολή των Ισραηλινών στη Γάζα, τον περασμένο Δεκέμβρη, η αποφασιστικότητα των μελών του Free Gaza δεν κάμφθηκε, αν και οι όροι έγιναν σαφώς δυσμενέστεροι.

Δύο σκάφη του Free Gaza επεχείρησαν εν μέσω της στρατιωτικής επέμβασης να σπάσουν τον αποκλεισμό. Το “Dignity” εμβολίστηκε από το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό, ενώ σ’ αυτό επέβαιναν μέχρι και η κύπρια ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους. Το “Αρίων” (“Spirit of Humanity”) απετράπη σ’ εξαιρετικά αντίξοες καιρικές συνθήκες από την είσοδό του στα νερά της Γάζας. Αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσετε το ντοκουμέντο που προέβαλε το Mega Channel, του οποίου ο δημοσιογράφος Γιάννης Κανελλάκης συμμετείχε στην αποστολή του “Αρίων” γύρω στα Χριστούγεννα.

Πριν λίγες ημέρες, το “Spirit of Humanity” επιδίωξε να σπάσει εκ νέου τον αποκλεισμό της Γάζας. Αυτή τη φορά, το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό προτίμησε να καταλάβει το σκάφος και να απαγάγει τους 21 επιβαίνοντες σ’ αυτό. Μεταξύ αυτών, η Σίνθια ΜακΚίνεϊ, πρώην μέλος του αμερικανικού Κογκρέσου.

Πιθανόν να τα ξέρετε όλα αυτά, εκείνο όμως που είναι ο λόγος που γράφεται αυτό το σημείωμα και μάλιστα μ’ αυτόν τον φαινομενικά άσχετο τίτλο, είναι μια “λεπτομέρεια” της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που επισημαίνει σήμερα το Free Gaza Movement. Μεταφράζω κομμάτι από την “ενημέρωση των συντακτών” από τον εκπρόσωπο του State Department την 1η Ιουλίου:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Έριν Κόνορς από Press TV. Το πρώην μέλος του κογκρέσου Σίνθια ΜακΚίνεϊ και μέλη του Free Gaza Movement εμποδίστηκαν από τον ισραηλινό στρατό ενώ βρίσκονταν σε ανθρωπιστική αποστολή. Τι γίνεται γι’ αυτό; Βρίσκονται καθ’ οδόν για εδώ; Θα απελαθούν; Ποιο είναι το επόμενο βήμα και θα φτάσουν οι προμήθειες που μετέφεραν στον προορισμό τους;

ΙΑΝ ΚΕΛΙ (ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ): Δεν γνωρίζω την απάντηση στην τελευταία ερώτηση. Θα πρέπει να ρωτήσετε την Κυβέρνηση του Ισραήλ. Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό συνέλαβε τους επιβαίνοντες στο σκάφος που είναι γνωστό ως “Spirit”. Ουδέν σχόλιον επί των προσώπων ή επί του αριθμού των Αμερικανών πολιτών που επέβαιναν στο σκάφος λόγω του νόμου περί προστασίας προσωπικών δεδομένων.

Τι να πούμε κι εμείς, no comment.

Παπούτσι απ’ τον τόπο σου κι ας είν’ και μπαλωμένο

Ο υπουργός μεταφορών μίλησε σήμερα στη Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Εισαγωγέων Αντιπροσώπων Αυτοκινήτων για το ζήτημα της απόσυρσης των Ι.Χ. αυτοκινήτων. Αναφέρθηκε στα περιβαλλοντικά οφέλη από μια τέτοια κίνηση και, για να είμαι ειλικρινής, δεν θα έγραφα τίποτα αν δεν διάβαζα μεταξύ των λεγομένων του αυτό:

[...] η Επιτροπή του Υπουργείου μελετά το νέο νόμο της Κύπρου για απόσυρση και αντικατάσταση παλαιών οχημάτων που ισχύει πλέον από τον Ιανουάριο του 2008.

Η Κύπρος εν ολίγοις δεν διαθέτει δημόσιες συγκοινωνίες.

“Θα είναι εκτός πραγματικότητας όποιος ισχυριστεί ότι έχουμε μέσα μαζικής μεταφοράς στην Κύπρο, με την έννοια της χρήσης τους”

δήλωσε πριν λίγες ημέρες ο εκεί υπουργός συγκοινωνιών. Αντιθέτως διαθέτει μια απ’ τις μεγαλύτερες αναλογίες ιδιοκτησίας οχημάτων σε σχέση με τον πληθυσμό της (υπάρχουν περίπου 500.000 Ι.Χ. σε 600.000 κατοίκους άνω των 14 ετών).

Το σχέδιο απόσυρσης αυτοκινήτων που εφαρμόστηκε από την αρχή του 2008 μέχρι τα μέσα του Μάρτη απέδωσε 5.640 αποσύρσεις αυτοκινήτων ηλικίας άνω των 20 ετών. Το ποσό που θα διέθετε το κράτος δεν εξαντλήθηκε. Ο δεύτερος κύκλος εφαρμογής του μέτρου μαρτυρά την αποτυχία του – ένα δεύτερο κριτήριο της αποτυχίας είναι η ανακολουθία των αριθμών στα δημοσιεύματα του κυπριακού τύπου (δες π.χ. εδώ κι εδώ για τα ποσά που προβλέπονταν απ’ τον προϋπολογισμό για την απόσυρση και είναι ακόμη διαθέσιμα).

Συνήθως η Ελλάδα αποτελεί έμπνευση για την Κύπρο. Θα ήταν μια ενδιαφέρουσα αλλαγή να δούμε να συμβαίνει το αντίθετο, αν και, εν προκειμένω, εγώ θα ένιωθα πιο σίγουρος αν ο υπουργός μεταφορών αντλούσε την έμπνευσή του από τη μεγάλη φίλη και σύμμαχο χώρα που βρίσκεται δυτικά του Ατλαντικού Ωκεανού…

Προηγούμενες προσεγγίσεις μου στα ζητήματα των μέσων μαζικής μεταφοράς της πόλης μας θα βρείτε εδώ κι εδώ.

update: Τα ίδια και στην Αυστραλία!

Μπλουζ με σφιγμένα δόντια

Βρισκόμαστε στα 1972 και ο Ροβήρος Μανθούλης κυκλοφορεί στον κόσμο με όπλο του την κάμερα. Μια στάση στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης προσφέρει έναν καρπό που, 36 χρόνια αργότερα, διατηρεί τη φρεσκάδα και τη γεύση του. Ακολουθώντας τους τρόπους του λεγόμενου cinema verite, ο Μανθούλης αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού μαύρου ζευγαριού και του περιβάλλοντός τους. Εμβόλιμα, άλλοι χαρακτήρες, αφηγούνται περιστατικά από τη ζωή τους καθήμενοι απέναντι στον φακό. Πανταχού παρούσα η μουσική, τα μπλουζ που εκφράζουν όλα τα συναισθήματα των ηρώων, ερμηνευόμενα ζωντανά εμπρός στην αλάνθαστη κάμερα από θρυλικούς μπλούζμεν.

Το “Μπλουζ με σφιγμένα δόντια” είναι μια ταινία μαύρη: ποτισμένη από τον ιδρώτα των σκλάβων όπως τα χωράφια του αμερικανικού νότου, περήφανη για την ταυτότητα της φυλής της, μα και εγκλωβισμένη στον “αγγελικά πλασμένο” κόσμο που της έλαχε να ζει.

Το να μιλήσει κανείς για τον ρατσισμό με ηθικούς όρους, δεν είναι αρκετό. Το ζήτημα δεν είναι αν είναι καλός ή κακός. Το ζήτημα είναι ότι για αιώνες οι λευκοί αμερικανοί εκμεταλλεύτηκαν το προϊόν της εργασίας των εκατομμυρίων σκλάβων που, άθελά τους, βρέθηκαν στις ΗΠΑ ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Όταν πια έληξε η ξεδιάντροπη εκμετάλλευση των σκλάβων, η κυρίαρχη τάξη δεν άλλαξε κατ’ ουσίαν ούτε τις αντιλήψεις ούτε τις πρακτικές της έναντι των απελεύθερων.

Βλέποντας αυτό το φιλμ, που γυρίστηκε χωρίς ιδιαίτερα τεχνικά μέσα, βλέπουμε τη γνήσια εικόνα του μαύρου πολίτη των ΗΠΑ κι όχι αυτή που προσπαθεί να δείξει η συντηρητική ή προοδευτική κινηματογραφική παραγωγή την ίδια εποχή, λίγο αργότερα και μέχρι σήμερα (π.χ. In the heat of the night, Guess who’s coming for dinner, ό,τι αφορά το blaxploitation και άλλα πολλά). Εδώ βλέπουμε την κουλτούρα της ηττημένης τάξης στο παιχνίδι του καπιταλισμού, εκείνων που αποκλείστηκαν από την πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου και αντιμετώπισαν την κατ’ εξακολούθηση ληστεία του προϊόντος της εργασίας τους.

Οι εναλλακτικές λύσεις που αναπτύσσουν, μοιάζουν μ’ εκείνες που επιλέγουν πάντοτε οι καταπιεσμένοι: Κίνηση στα όρια ή εκτός της “νομιμότητας” που επιβάλλουν οι κυρίαρχες τάξεις, επιβίωση με τα ελάχιστα μέσα κι ευρηματικότητα ως προς τη χρήση των πόρων, αποχή από το παιχνίδι της “ορθολογικότητας”.

Ο Ροβήρος Μανθούλης βουτά στις λάσπες του Δέλτα του Μισσισσιπή και βγαίνει στον ποταμό Χάτσον μ’ ένα διαμάντι στα χέρια. Μια ταινία από την εποχή που το σινεμά ήταν πολιτικό ό,τι κι αν έκανε. Την προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους.

Γ1. Επειδή οι προβολές στο Φιλίπ έχουν ήδη τελειώσει, αναζητήστε το dvd – αυτή η ταινία αξίζει πραγματικά τη θέση της στην ταινιοθήκη, αντίθετα με τον συρφετό των ταινιών που καταλήγουν στα χέρια μας από την ανεξέλεγκτη διακίνησή τους μέσω των εφημερίδων, μια πρακτική που οδηγεί στην απαξίωση του σινεμά γενικά.

ΥΓ2. Και αφού δείτε την ταινία, γρήγορα στο www.archive.org για μια στενότερη απ’ ευθείας επαφή με τον κόσμο του μπλουζ όπως πρωτοηχογραφήθηκε.