Για τον Τσάρλι Τσάπλιν

Μ’ αφορμή την είδηση της έκθεσης που λαμβάνει χώρα στη Βαρκελώνη στην επέτειο των τριάντα χρόνων από τον θάνατο του Τσάρλι Τσάπλιν, ας ρίξουμε μια ματιά σ’ ένα από τα εκπληκτικά του έργα της πρώτης περιόδου. Αν και με λίγο ψάξιμο μπορεί κανείς να βρει σχεδόν τα πάντα, επέλεξα αυτό γιατί είναι ένα καλό παράδειγμα του τι μπορεί να γίνει με ιστορικό υλικό στο διαδίκτυο, όταν η χρήση του υλικού δεν δεσμεύεται από copyrights.

Advertisements

Είμαι ένα λάθος

Είμαι ένα λάθος / Γιατί δεν ανήκω σε καμία φυλή / Είμαι ένα λάθος /Γιατί νιώθω ακόμη περιέργεια / Γιατί δεν έχω δεσμούς με τη σημερινή κοινωνία / Γιατί μισώ τη μόδα / Γιατί έχω αποξενωθεί / Γιατί δεν πιστεύω τις ειδήσεις / Γιατί δεν μπορώ να υποκριθώ / Γιατί θέλω αυτό που δεν μπορώ / Γιατί δεν μου αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου / Γιατί θέλω να είμαι ένα λάθος / Γιατί δεν είμαι ανθρώπινο πλάσμα / Γιατί είμαι θεός / Γιατί πάντοτε σκότωνα / Κάθε εξαίσιο / παράφορό μου / έρωτα / με έναν άλλο / εξαίσιο παράφορο έρωτα / Λέω ψέματα; / Ή μήπως ήταν μόνο πόθος; / Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω / την αλήθεια από το ψέμα / Αυτό πάντα με κρατούσε ζωντανό / κι ακόμα με κρατάει / Είμαι ένα λάθος / Γιατί η επιθυμία μου είναι ακατανίκητη / πιο σφοδρή κι από την πείνα / και συνήθως πιο ακόρεστη / Η αναρχία της επιθυμίας / δε συμβιβάζεται / με τη ζωή / Είναι υπερβολικά ακραία / και σαρωτική / Μόνο ο θάνατος μπορεί να τη σώσει / να τη δεχτεί / Ανάβεις ένα τσιγάρο / για να γιορτάσεις τη χαρά / ή για να κρύψεις τη θλίψη σου / Δε θα μπορούσα να ξανακοιταχτώ / στον καθρέφτη / αν άφηνα τους γιατρούς / να με τρομοκρατήσουν / Δε θα ήξερα πώς να συνεχίσω τη ζωή μου / Και πώς να πεθάνω / Είμαι πιστός / στην απόλαυση / που με σκοτώνει…

Αποσπάσματα από τον μονόλογο «Είμαι ένα λάθος» (κείμενο Γιαν Φαμπρ) ενός μανιώδους καπνιστή (απαγγελία με έντονη δύσπνοια και βήχα).

Στις 29 του προηγούμενου Νοεμβρίου, ο Γιαν Φαμπρ παρουσίασε το έργο του «Είμαι ένα λάθος» στο Μέγαρο Μουσικής. Έκθεση εικαστικών έργων του είναι σε εξέλιξη στην γκαλερί Α.Δ. (Παλλάδος 3, ως τις 19 Ιανουαρίου). Εδώ βρίσκεται μια συνέντευξή του στην Καθημερινή.

Σήμερα δεν τρώμε πίτσα

Αντιγράφω από το indy.gr:

Απόψε Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου, το σωματείο των ντελιβεράδων Caballeros καλεί σε στάση εργασίας από τη νυχτερινή βάρδια και νυχτερινή μοτοπορεία στην Αθήνα.
Οι 22.000 εργαζόμενοι της κατηγορίας, που εργάζονται στις χειρότερες συνθήκες, ανασφάλιστοι και χωρίς σχεδόν κανένα δικαίωμα χρειάζονται την αλληλεγγύη μας.

Για να έχει καλύτερο αποτέλεσμα η απεργία τους αύριο δεν παραγγέλνουμε delivery.
Δεν παραγγέλνουμε καθώς αυτός που θα μας φέρει το φαγητό εκ των πραγμάτων κάνει την απεργία λιγότερο οδυνηρή για τον εργοδότη των ντελιβεράδων (είτε είναι απεργοσπάστης, είτε δεν του «επετράπη» να απεργήσει, είτε δεν έμαθε για την απεργία- ή εν πάση περιπτώσει δεν ήθελε).

Είναι απλό και αποτελεσματικό αν γίνει μαζικά. 

Και ένα σχετικό άρθρο από την Καθημερινή.

τα πολλά λόγια…

«Οι λέξεις είναι σημεία των απόψεων και των προθέσεων των άλλων ανθρώπων. Όμως, επειδή οι αμφισημίες τους είναι πολύ συχνές λόγω της ποικιλίας των συμφραζομένων και της κοινωνικής ομάδας, στο πλαίσιο της οποίας εκφράζονται (η παρουσία του ομιλούντος, η εντύπωσή μας για τις πράξεις του και οι εικασίες περί των προθέσεών του οφείλουν να μας βοηθούν να απαλλαγούμε από την όποια αμφισημία), είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανακαλύψουμε τις γνώμες και τα νοήματα όσων έζησαν πριν από πολλούς αιώνες, οι οποίοι δεν μας άφησαν άλλα περί αυτών στοιχεία πέρα από τα βιβλία τους. Αυτά τα τελευταία δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά χωρίς επαρκή γνώση της ιστορίας, ώστε να αποκαλυφθούν οι προαναφερθείσες συνθήκες, και χωρίς μεγάλη σύνεση κατά την εξέτασή τους».

Τόμας Χομπς, Στοιχεία δικαίου, Ι.13.8

Κάποιο Νάκο έχει η φάβα…

Δύο ανακοινώσεις έδωσε χθες στη δημοσιότητα το γραφείο τύπου του υπουργείου εσωτερικών της Ελλάδας μ’ αφορμή την «παγκόσμια ημέρα του μετανάστη». Η πρώτη είναι μια δήλωση 171 λέξεων με την υπογραφή του υφυπουργού εσωτερικών, από την οποία δεν μαθαίνουμε τίποτα το σημαντικό.

Τι μπορεί να σκέφτηκε ο συντάκτης της δήλωσης, πριν πιάσει το μολύβι ή το πληκτρολόγιο στο χέρι;

α. Ξεκινώ μ’ ένα αριστερό άνοιγμα περί ανοιχτής και πολυπολιτισμικής κοινωνίας και χρήσιμων μεταναστών. Μόνο ο ΛΑ.Ο.Σ. μπορεί να με κατηγορήσει γι’ αυτό.

β. Περιγράφω την υπάρχουσα κατάσταση ως υποδειγματική, υποβαθμίζοντας τις σκοτεινές πλευρές του μεταναστευτικού ζητήματος στην Ελλάδα. Αγνοώ ακόμη και την τρέχουσα ειδησεογραφία, με καραβιές λαθρομεταναστών που πέφτουν σε ξέρες, Πακιστανούς εργάτες που δέχονται οργανωμένες επιθέσεις από ακραίες ομάδες και οικογένειες Ινδών που φιλοξενούνται εργαζόμενοι ανασφαλίστως στην εξοχική οικία του υπουργού απασχόλησης.

γ. Υμνώ το έργο της κυβέρνησής μου, χωρίς να εκτιμώ τα αποτελέσματά του, χωρίς έστω να καταγράφω ειλικρινά το βαθμό εφαρμογής των δικών μου νομοθετικών πρωτοβουλιών. Συγχέω εσκεμμένα την Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας η Ελλάδα είναι μέλος με δικαιώματα και υποχρεώσεις, με τη διεθνή κοινότητα. Προκρίνω φυσικά και την κοινοτοπία ότι η πολιτική υλοποιείται με δράσεις και πρωτοβουλίες.

δ. Κλείνω με μια αισιόδοξη νότα, κατάλληλη για «παγκόσμιες ημέρες».

Δεν θα ασχοληθούμε περαιτέρω με τη δήλωση του υφυπουργού εσωτερικών. Εξάλλου, η δήλωση του υπουργού εσωτερικών που εκδόθηκε λίγες ώρες αργότερα, έχει σαφώς περισσότερη ουσία, εγείρει σοβαρότερα ζητήματα και μπορεί να της ασκηθεί πολύ σοβαρότερη κριτική. Επ’ αυτού θα επανέλθουμε σύντομα.

Γράμμα στον Αυγουστίνο

Είσαι εικοσιτεσσάρων χρόνων, κύπριος φοιτητής στη Θεσσαλονίκη. Κυκλοφορείς το βράδυ της 17ης Νοέμβρη πιστεύοντας ότι αν δεν πράξεις κάτι το ποινικώς κολάσιμο δεν έχεις λόγο να φοβηθείς τα όργανα της τάξης, τα οποία οφείλουν να προστατεύουν ανθρώπους σαν κι εσένα, που δεν εμπλέκονται σε αδικαιολόγητους εξτρεμισμούς. Είσαι αρκετά αφελής για να περάσεις κοντά απ’ αυτούς τους εν πολιτική περιβολή προστάτες. Ανεξηγήτως προπηλακίζεσαι, βρίσκεσαι στο πεζοδρόμιο και δέχεσαι επανειλημμένα γροθιές και κλωτσιές στο σώμα και στο κεφάλι. Ματώνεις. Ο κόσμος χάνεται μπρος απ’ τα μάτια σου. Μάλλον δεν θ’ ακούς τους αυτόπτες μάρτυρες της τύχης σου που παρακολουθούν εμβρόντητοι. Κάποια στιγμή οι κλωτσιές σταματούν. Το ασθενοφόρο;

Μάλλον δε θα βλέπεις και τον σοβαρότερο μάρτυρά σου, την τηλεοπτική κάμερα που καταγράφει τη θηριωδία. Το ίδιο βράδυ και τις επόμενες μέρες η χώρα που σε φιλοξενεί παρακολουθεί πολλές φορές να ξαναπέφτεις, να σε κλωτσούν, να ματώνεις, σε αργή κίνηση. Μόνο οι δράστες και η υπηρεσία τους υποστηρίζουν, σε πείσμα της λογικής, ότι ο τραυματισμός σου προήλθε από τη σύγκρουσή σου με τη ζαρντινιέρα, που μπορεί να σου επιτέθηκε κιόλας.

Έχεις όμως τη συμπάθεια της κοινής γνώμης και τη διαβεβαίωση των Αρχών ότι θ’ αντιμετωπίσουν όπως αρμόζει τους δράστες του μεμονωμένου, όπως λένε, περιστατικού. Ο υπουργός δημόσιας τάξης, πολιτικός προϊστάμενος των δραστών σε διαβεβαιώνει ότι όλα θα διαλευκανθούν και κανείς δε θα μείνει ατιμώρητος. Το ίδιο δηλώνει και ο υπουργός επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος. Το ίδιο κι ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Τι έχεις να φοβηθείς;

Κάθεσαι δώδεκα μέρες στο νοσοκομείο. Βγαίνεις έξω ένα ράκος, δαρμένος στο σώμα και την ψυχή, φοβάσαι και τη σκιά σου. Εμπιστεύεσαι, όμως, τη δικαιοσύνη της χώρας που σε φιλοξενεί. Λες ότι θα περιμένεις την κρίση της. Η ταλαιπωρία σου συνεχίζεται, στην πολύωρη κατάθεσή σου στον εισαγγελέα, στην τραυματική κατ’ αντιπαράσταση εξέτασή σου με τους κατηγορούμενους για τον αναίτιο ξυλοδαρμό σου, ώσπου ο εισαγγελέας απαγγέλλει κατηγορίες και το πειθαρχικό της αστυνομίας ετοιμάζεται, κατά τα λεγόμενα του Τύπου, να κόψει κεφάλια.

Περνά ένας χρόνος: Έχεις αφήσει τις σπουδές σου, έχεις επιστρέψει στη χώρα σου και προσπαθείς να ξαναϊσορροπήσεις, να ξεπεράσεις αυτόν τον παράλογο, όπως σου φαίνεται, σωματικό βιασμό.

Είσαι τυχερός, μέσα στην ατυχία σου: η τηλεοπτική κάμερα τον έχει καταγράψει. Όλοι έχουν δει με τα μάτια τους την βιαιότητα των δραστών, που φαίνεται πως θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου στους περαστικούς από το πεζοδρόμιό τους.

Ένα χρόνο μετά, η ποινική δίκη των βασανιστών σου αναβάλλεται δύο φορές μέσα σε μια βδομάδα λόγω παρέλευσης ωραρίου. Σχεδόν ταυτόχρονα, η αστυνομία ανακοινώνει τις πειθαρχικές ποινές των κατηγορουμένων. Σ’ αντίθεση με τις περσινές διαβεβαιώσεις και με νωπή τη λαϊκή εντολή, οι δράστες χαϊδεύονται κι επιστρέφουν στην ενεργό δράση, απ’ όπου κατ’ ουσίαν ποτέ δεν απομακρύνθηκαν.

Η περσινή δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου απαντά και στη σημερινή συνθήκη: «Σε κάθε ευνομούμενη Πολιτεία, η τιμωρία είναι πράξη που προβλέπεται από νόμους και κανονισμούς. Η τιμωρία λέει πολλά».

Σκέφτομαι την απογοήτευσή σου, Αυγουστίνε, καθώς ακόμη μετράς στο κορμί σου τα χτυπήματα των αστυνομικών και καθώς τα συνολικότερα και συλλογικότερα χτυπήματα πολλαπλασιάζονται και γίνονται πιο σημαντικά από κάθε ξεχωριστή κλωτσιά που μπορεί να ρίξει το όργανο της τάξης.

Φαντάσου, Αυγουστίνε, τι συμβαίνει εκεί που δεν υπάρχουν κάμερες, πανεπιστημιακοί, διαδηλωτές, οργανωμένες δυνάμεις, κόμματα, δικαστήρια, ανακριτές, εισαγγελείς και πειθαρχικά. Και να θυμάσαι, μαζί με όλα τα σημάδια που κρατάς, πως κάθε κλωτσιά είναι εναντίον όλων μας.

ΥΓ. Κατά τραγική ειρωνεία, πέρασε χθες από τη βουλή η τροπολογία που επιτρέπει τη χρήση υλικού καταγεγραμμένου από κάμερες παρακολούθησης ως αποδεικτικού υλικού κακουργηματικών και πλημμεληματικών πράξεων. Όμως δεν είναι όλες οι κάμερες ίδιες.

Νέα κυβέρνηση, μόνη, ψάχνει…

Σε μια εντυπωσιακή κίνηση, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών κ. Δημήτρης Δασκαλόπουλος δήλωσε σήμερα την στήριξή του στην αυριανή απεργία των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Τα σχετικά δημοσιεύματα στο διαδίκτυο παρουσιάζουν την πράξη του αυτή ως ιστορική – δεν πρόκειται, όμως, για κάτι τέτοιο.

Ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος από τη στιγμή τουλάχιστον της εκλογής του στη θέση του προέδρου του ΣΕΒ φαίνεται να κατανοεί τις αιτίες του προβλήματος της διαρθρωτικής ανεργίας, αποδίδοντάς το στις στρεβλώσεις που προκαλεί το αλλοπρόσαλλο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Φιλοδοξεί, επίσης, όπως έχει πει ο ίδιος στο παρελθόν, ο ΣΕΒ «… να συνεισφέρει στη διαμόρφωση ενός δημιουργικά συναινετικού κλίματος – όχι με αόριστα λόγια και υποσχέσεις πράξεων, αλλά με σημαντικά βήματα που θα έχουν ισχυρή σημειολογία. Βήματα που θα χρησιμεύσουν ως παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους κοινωνικούς εταίρους. Βήματα που θα καθιερώσουν ένα πρότυπο συμπεριφοράς για το κοινωνικό σύνολο». Εξέφρασε, καθήμενος μάλιστα απέναντι από την ηγεσία της ΓΣΕΕ, την άποψη ότι εργοδότες και εργαζόμενοι έχουν κοινά συμφέροντα. Και επιδιώκει σταθερά τη σύγκλιση των εργοδοτικών οργανώσεων, ίσως μελλοντικά σε κάποιο ενιαίο σχήμα, χωρίς να κρύβει τη φιλοδοξία του.

Σήμερα, βέβαια, δεν υιοθέτησε τα αιτήματα των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων, πόσω μάλλον τα πιο προωθημένα εργατικά αιτήματα που προβάλλονται από πιο ριζοσπαστικές πλευρές. Ούτε αναγνώρισε την ύπαρξη μιας στρατιάς επισφαλώς εργαζομένων σε όλους τους κλάδους, από τους πιο αρνητικά προβεβλημένους μέχρι αυτούς που γιγαντώθηκαν προσφάτως ακριβώς στη βάση της σκληρής, πρόσκαιρης και ανασφαλούς εργασίας. Ούτε μας είπε σήμερα τι ακριβώς οραματίζεται για το μέλλον του ασφαλιστικού συστήματος.

Πράγμα που ο ΣΕΒ έκανε πρόσφατα στη Βουλή

Γι’ αυτό, η σημερινή κίνηση του προέδρου του ΣΕΒ δεν είναι επαναστατική. Είναι μια υπόμνηση στην κυβέρνηση ότι δεν πρέπει να αγνοεί την κοινωνική δυναμική. Κι ίσως, ακόμη, να έχει έτσι επιτύχει την εκτέλεση, στα τρία μέτρα, της κυβερνητικής ταχυδακτυλουργίας του διαλόγου χωρίς διαλεγόμενους.