Περί έρωτος

Από τη νουβέλα του Κάρλος Φουέντες «Τα γενέθλια» (Εκδόσεις Θεμέλιο, 1997):

Δεν είναι ώρα για σκέψεις. Η Νούνσια είναι ξαπλωμένη στο στρώμα. Κοιτώ προς τα πάνω, τους θόλους. Οι γάντζοι απ’ όπου κρέμονταν τα κλουβιά του παιδιού είναι ακόμα εκεί. Η Νούνσια μού ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά της και τούτη τη νύχτα σμίγω μαζί της όπως το καλοκαίρι. Όχι, όχι ακριβώς όπως έτσι: Τώρα σμίγω μαζί της αναλογιζόμενος το καλοκαίρι.

Σταματώ λυπημένος. Υπάρχει κιόλας μια διαφορά, μια ανεπαίσθητη διχοτόμηση. Το νιώθει άραγε κι εκείνη; Όμως εγώ την επιθυμώ με το ίδιο πάθος, έχω την ίδια πηγαία λαχτάρα να ταυτιστώ μαζί της για να διπλασιάσω την ηδονή της. Ξέρω πως κάνοντας έρωτα οι δυο μας, κάνουμε ταυτόχρονα έρωτα κι ο καθένας με τον εαυτό του (αυτό δεν αντιλήφθηκα πολλές φορές με τρόμο;) και δε θέλω να λείπει αυτή η διπλή αγάπη από τον έρωτα που προσφέρω στη Νούνσια. Θέλω να αισθάνεται, ταυτόχρονα, το δικό μου έρωτα και τον έρωτα που νιώθει η ίδια για τον εαυτό της. Θέλω να της προσφέρω την αγάπη μου για ν’ αγαπήσει κι εκείνη τον εαυτό της.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s