Ένα ποίημα

Ένα ποίημα του Γιάννη Πατίλη, εκδότη του καλού λογοτεχνικού περιοδικού Πλανόδιον, από τη συλλογή Ζεστό Μεσημέρι (1984). Χρόνια τώρα δε μπορώ να ξεπεράσω το λογοπαίγνιο με τα πτυχία!

Και ο εαυτός σου να σε συγκινεί
Δεν είναι λίγο.
Το μεσημέρι πολιορκεί το δωμάτιο.
Το ντιβάνι, τις καρέκλες, τα βιβλία.
Κοιτάζω το σώμα μου.
Τι μυστήριο! Τι τελική αφετηρία!
Στον τοίχο κοιτάζω τα νοερά μου πτυχία.
Πτυχία· τι να ‘ναι πτυχία;
Παραφθορά του επιτυχία;
του ευτυχία;
Σύντμηση του πτυελοδοχεία;
Πανεπιστήμιο Αθηνών κρεματόριο του πνεύματος!
Εφτά χρόνια να κατέβω τριανταεφτά σκαλιά!
Τι κάθεστε εκεί μέσα αριβίστες πασοκάκια
Φιλόσοφοι του μεσονυκτίου
Κυρίες με τα διπλά επίθετα;
Κι έχετε και τον Ηράκλειτο
Στα ράφια σας
Να σας κοιτάει!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s