Σουρεαλιστικός τύπος

Η Ελευθεροτυπία της καρδιάς μας καταγράφει, φυσικά,  το γεγονός της ισοπέδωσης του πάρκου της Κύπρου και Πατησίων και την αντίδραση των περιοίκων. Όμως ποια ηθικιστική αντίληψη ή ποιος φόβος ωθεί τη συντάκτρια ή τον αρχισυντάκτη να διαστρέψει το κεντρικό σύνθημα της πρώτης μέρας;

Η εφημερίδα, με εντελώς αντιδημοσιογραφική αντίληψη, συνοδεύει το δημοσίευμα με την κλασική, πια, φωτογραφία των ΜΑΤ γύρω απ’ το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Συντάγματος, ένα μήνα νωρίτερα, και αναφέρει ότι:

[…] το τεράστιο πανό που έστησαν μπροστά από το παρκάκι έγραφε: «Φύλαγες χριστουγεννιάτικα το δέντρο σου Κακλαμάνη, τώρα ξεριζώνεις τα δέντρα στα πάρκα».

Δε θέλει και πολύ να καταλάβει κανείς ότι εδώ υπάρχει ένας «ευπρεπισμός» χωρίς ρίμα – αρκεί να έχεις περάσει εκείνη τη μέρα από την Πατησίων για να δεις το πανώ, που γράφει άλλο πράγμα:

Φύλαγες Χριστούγεννα το δντρο σου μαλάκα, τώρα ξεριζώνεις τα δντρα μας στα πάρκα

Φύλαγες Χριστούγεννα το δέντρο σου μαλάκα, τώρα ξεριζώνεις τα δέντρα μας στα πάρκα

Θα μου πει κανείς, βέβαια, ότι υπάρχουν και χειρότερα.

Advertisements

Οδός Σαλαμινίας, Σάββατο 24/1, ώρα 6:30πμ

Αναδημοσιεύω σήμερα κείμενο-μαρτυρία δικηγόρου μέλους της “ομάδας δικηγόρων για τα δικαιώματα των προσφύγων και των μεταναστών”. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε.

Αλλοδαπών...

Για πολλούς/ές από εσάς δεν είναι ίσως εντελώς άγνωστα όσα συμβαίνουν στην “πίσω αυλή” της Πέτρου Ράλλη, στην οδό Σαλαμινίας, όπου βρίσκεται η πύλη της Διεύθυνσης Αλλοδαπών και του Τμήματος Ασύλου της Αστυνομίας. Οι δύο πρόσφατοι θάνατοι προσφύγων κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες στο “φονικό χαντάκι” και ο βαρύτατος τραυματισμός ενός άλλου που βρίσκεται σε κώμα έχουν δημιουργήσει ένα κάποιο ενδιαφέρον, παρ’όλο που – επειδή τα θύματα δεν ήταν έλληνες και λευκοί, ούτε καν νόμιμοι μετανάστες– θα πρέπει να ψάξετε πολύ για να βρείτε τις σχετικές ειδήσεις στον ημερήσιο τύπο. Για την τηλεόραση βέβαια ούτε λόγος, έχει άλλες έγνοιες.
Η Διεύθυνση Αλλοδαπών, η Πέτρου Ράλλη όπως λέμε, είναι ο μόνος τόπος στην Αθήνα, αλλά και γενικότερα στην ηπειρωτική Ελλάδα πλην Θεσσαλονίκης όπου γίνεται δεκτή η υποβολή αίτησης πολιτικού ασύλου. Αυτή η πρακτική είναι μία ελληνική πρωτοτυπία που είναι απολύτως προφανές ότι αντίκειται στο πνεύμα των διεθνών συνθηκών που έχει κυρώσει η Ελλάδα για την προστασία των προσφύγων αλλά και στην ελληνική νομοθεσία με την οποία έχουν καταστεί εσωτερικό δίκαιο οι συνθήκες αυτές και οι σχετικές κοινοτικές οδηγίες. Έτσι, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Προεδρικού Διατάγματος 90/2008 που αφορά στο ζήτημα της πρόσβασης στη διαδικασία υποβολής αιτήματος ασύλου, “κάθε υπήκοος τρίτης χώρας ή ανιθαγενής έχει δικαίωμα υποβολής αιτήσεως ασύλου. Οι αρμόδιες αρχές παραλαβής και εξέτασης της αίτησης μεριμνούν, ώστε κάθε ενήλικας να μπορεί να ασκήσει το δικαίωμα να υποβάλει αίτηση, υπό την προϋπόθεση ότι θα παρουσιασθεί αυτοπροσώπως ενώπιον των ως άνω αρχών”. Είναι νομίζω φανερό ότι ο νόμος αναφέρεται σε ακώλυτη και άμεση πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου. Όμως όλα αυτά γίνονται κενό γράμμα μπροστά στην πύλη της οδού Σαλαμινίας.
Εδώ και λίγους μήνες η αστυνομία ερμηνεύει το νόμο ως εξής: κάθε εβδομάδα μία ημέρα και συγκεκριμένα το Σάββατο τα χαράματα κατά τις 6:30 η αστυνομία μοιράζει κάποια αριθμημένα χαρτάκια που την επόμενη εβδομάδα αποτελούν το εισιτήριο για την είσοδο στο Τμήμα Αλλοδαπών προκειμένου να υποβληθεί η αίτηση ασύλου. Χωρίς το μαγικό αυτό χαρτάκι δεν είναι δυνατό να υποβάλει κανείς αίτηση ασύλου. Όλα λοιπόν παίζονται το Σάββατο το χαράματα. Κερδίζεις ή χάνεις και ξανάρχεσαι το άλλο Σάββατο.
Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι τα χαρτάκια είναι λίγα και οι άνθρωποι πολλοί. Όπως είναι πολλοί και οι λόγοι για τους οποίους δεν εξυπηρετούνται όλοι οι πρόσφυγες: κατ’αρχήν, γιατί η ελληνική διοίκηση έχει φροντίσει να δημιουργήσει μια απολύτως συγκεντρωτική διαδικασία αντί να επιτρέψει τη δυνατότητα μίας “αποκεντρωμένης” υποβολής αιτημάτων ασύλου στα κατά τόπους αστυνομικά τμήματα ή – όπως νομίζω σωστά τίθεται από ορισμένες πλευρές – σε άλλες μη αστυνομικές διοικητικές υπηρεσίες. Αφ’ετέρου γιατί εδώ και πολλά χρόνια και οπωσδήποτε μετά το 2005 δεν έχει θεσπιστεί καμία σοβαρή διαδικασία για τη νομιμοποίηση των χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών που έχουν φέρει στη χώρα μας οι πόλεμοι και η φτώχεια. Γι’αυτό το λόγο ακόμα και οι παράνομοι οικονομικοί μετανάστες αναζητούν στη διαδικασία ασύλου μία – προσωρινή και εν τέλει ατελέσφορη – διέξοδο στο ζήτημα της νομιμοποίησής τους. Ποιος όμως μπορεί να τους κατηγορήσει γι’αυτό;
Η οδός Σαλαμινίας φιλοξενεί ένα αμαξοστάσιο της ΕΘΕΛ, βιοτεχνίες, αποθήκες και μηχανουργεία. Υπό κανονικές συνθήκες δε συναντάς εκεί πεζούς, αλλά μόνο μεγάλα φορτηγά. Όταν περνούν τα φορτηγά, θα πρέπει να προφυλαχθεί κανείς από τα λιμνάζοντα νερά που έχουν σωρευτεί στις μεγάλες λακκούβες του δρόμου. Ο δρόμος είναι αθέατος από την Πέτρου Ράλλη, όπως αθέατοι είναι για το κράτος όσοι πλημμυρίζουν το δρόμο κάθε Παρασκευή βράδυ.
Από την Παρασκευή το μεσημέρι, καθώς η πόλη αρχίζει να ετοιμάζεται για το σαββατοκύριακο, μια ιδιαίτερη κινητικότητα αρχίζει έξω από την πίσω πύλη του Αλλοδαπών. Μικρές παρέες ανδρών από την Ασία και την Αφρική σχηματίζουν μία ουρά που ξεκινά λίγα μέτρα έξω από την πύλη και ακουμπά στη μάντρα του αμαξοστάσιου της ΕΘΕΛ συνεχίζοντας για πολλά – πολλά μέτρα. Η επιλογή των τυχερών που θα πάρουν το Σάββατο το ξημέρωμα το χαρτάκι του ραντεβού θα γίνει από αυτή την ουρά και είναι καλό να είναι κανείς όσο πιο μπροστά γίνεται.
Την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου τα μεσάνυχτα βρέχει με το τουλούμι. Στο υπόστεγο της πύλης έχουν κουρνιάσει 50-60 πρόσφυγες. Νομίζει κανείς ότι η βροχή απέτρεψε τον κόσμο. Εμείς είμαστε 15 δικηγόροι της “ομάδας δικηγόρων για τα δικαιώματα των προσφύγων και των μεταναστών”. Στεκόμαστε απέναντι στην ουρά, δε μιλάμε ούτε μας μιλάνε. Ανοίγουμε ομπρέλες και περιμένουμε. Οι αστυνομικοί μας ρωτάμε αν είμαστε δημοσιογράφοι και όταν απαντάμε “δικηγόροι” μας αφήνουν ήσυχους. Ίσως και να σκέφτονται ότι πολλά μπλεξίματα είχε η αστυνομία με δικηγόρους τελευταία, ας μην ασχοληθούν περισσότερο. Η ώρα περνά, ο κόσμος δεν αυξάνεται. Είναι δυνατό; Περπατάμε τη διαδρομή προς το φονικό χαντάκι, κάπου ένα χιλιόμετρο από την πύλη. Ερημιά. Πάμε προς την άλλη κατεύθυνση.
Και ξαφνικά η αποκάλυψη. Περιπολικά, αστυνομικοί και μια δεύτερη ουρά 600-700 ανθρώπων αρκετά μακριά από την πύλη, από την πλευρά όπου η Σαλαμινίας που κατευθύνεται προς Νίκαια. Προφανώς ο φόβος μήπως το “σύνδρομο του χαντακιού” επαναληφθεί, οδήγησε την αστυνομία να στείλει την ουρά στην άλλη πλευρά του δρόμου. Εδώ λοιπόν περιμένουν όσοι κατά την αστυνομία δεν πληρούν τις προϋποθέσεις να καταθέσουν αίτηση. Έρχονται από το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν, αλλά και από το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Παρ’ότι τα πράγματα μοιάζουν δυσοίωνα, περιμένουν. Περιμένουν με κουβέρτες και σκούφους για το κρύο, με ομπρέλες για τη βροχή. Περιμένουν καθιστοί σε χαρτόνια στον παγωμένο δρόμο, ακουμπώντας την πλάτη στη μάντρα. Περιμένουν τηρώντας μια αξιοθαύμαστη τάξη μεταξύ τους. Η ουρά δεν παραβιάζεται ούτε αμφισβητείται, ο καθένας έχει ορίσει τη θέση του. Περιμένουν και θα περιμένουν μέχρι τα ξημερώματα μήπως γίνει το θαύμα. Γιατί που και που οι αστυνομικοί με αδιευκρίνιστο σκεπτικό επιλέγουν πέντε – έξι και με βηματισμό παρέλασης τους οδηγούν προς την πύλη. Αυτοί θα περάσουν. Τα μικρά αυτά διαλείμματα συντηρούν την ελπίδα.
Διάθεση για κουβέντα δεν υπάρχει από τους περισσότερους. Είναι φανερό ότι δεν υπάρχουν πολλές ελπίδες, ενώ οι περισσότεροι δεν μιλούν ελληνικά ούτε αγγλικά. Οι περισσότερο κοινωνικοί μας λένε όσα υποψιαζόμαστε. “Έρχομαι εδώ και 3 μήνες”, “έχω έρθει 12 φορές”. Προχωράμε και μετά από 300 μέτρα πέφτουμε σε δεύτερο μπλόκο. Μια άλλη ουρά, κάπου 200-300 άνθρωποι που η αστυνομία έχει αποκλείσει ακόμα πιο μακριά. Έχουν ανάψει μικρές φωτιές για να ζεσταθούν. Είναι όλοι άντρες, είναι σχεδόν βέβαιο ότι δε θα περάσουν. Στα 200 μέτρα υπάρχει ακόμα ένα μπλόκο με 100-150 αποκλεισμένους. Μετά είναι η Πέτρου Ράλλη, τα αυτοκίνητα, ο θόρυβος.
Γυρνάμε στην πύλη. Όσοι και όσες (υπάρχουν και ελάχιστες γυναίκες) περιμένουν έχουν κάπως αυξηθεί . Θα είναι 150 περίπου. Πολλοί έχουν δεμένα με γύψους και επιδέσμους τα χέρια ή τα πόδια τους. Τα τραύματα είναι μάλλον διαβατήρια για την “καλή ουρά”. Πραγματικά ή επινοημένα; ποιος ξέρει, αλλά και ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει γι’αυτό;
Κατά τις 4:30 γυρνάμε στην μεγάλη ουρά των απελπισμένων. Το κρύο έχει δυναμώσει, τα σώματα για να προστατευθούν έχουν πάρει τη στάση των πουλιών, τα κεφάλια έχουν χωθεί μέσα στα μπουφάν και τα πουλόβερ. Λιγοστές κινήσεις, κούραση. Μόνο που και που κάποιος σηκώνεται και πηγαίνει στον τοίχο απέναντι, κατουράει και γυρνά αμίλητος στη θέση του. Οι αστυνομικοί έχουν μπει στα περιπολικά, οι μικρές ομάδες των 5-6 έχουν σταματήσει να προωθούνται. Απελπισία και απαισιοδοξία. Παρ’όλα αυτά κανείς δε φεύγει.
Οι επόμενες δύο ώρες περνάνε δύσκολα. Η εικόνα της ουράς είναι καταθλιπτική. Οι άνθρωποι έχουν ζαρώσει από το κρύο, έχουν κρυφτεί στα μπουφάν τους, έχουν γίνει σκιές στη μάντρα. Ο δρόμος φωτίζεται μόνο από το άσπρο φως των προβολέων των περιπολικών Δεν ακούγεται τίποτα.
Στις 6:30 ξαφνικά τα πράγματα ζωντανεύουν. Στην πύλη ο αρμόδιος υπάλληλος οδηγεί τους τυχερούς της πρώτης ουράς στο εσωτερικό του αλλοδαπών. Χαμόγελα, κάποιοι ήταν πραγματικά τυχεροί απόψε. 300 μέτρα πιο πέρα οι αστυνομικοί βγαίνουν από τα περιπολικά και καλούν τον κόσμο να φύγει χτυπώντας παλαμάκια. “Home!”, “next week!”. Τότε οι ανθρώπινες σκιές σηκώνονται και αφού κουνηθούν λίγο για να ξεπιαστούν, παίρνουν μοιρολατρικά το δρόμο της επιστροφής προς την Πέτρου Ράλλη σχεδόν ανακουφισμένοι που έληξε το μαρτύριο και τούτη τη βδομάδα. Κάποιοι κοντοστέκονται, το συζητούν για λίγο μεταξύ τους, μετά ακολουθούν.
Μπαίνουμε στα αυτοκίνητα. Έχει αρχίσει να ξημερώνει. Οι στάσεις των λεωφορείων της Πέτρου Ράλλη γεμίζουν από τις σκιές που βγαίνουν από την οδό Σαλαμινίας. Περιμένουν το λεωφορείο όπως περίμεναν όλη νύχτα μάταια στην ουρά, όπως περιμένουν μάταια τη νομιμοποίηση. Άλλη μια βδομάδα με το φόβο του αστυνόμου και της σύλληψης, άλλη μια βδομάδα στην παρανομία. Σκιές στην πόλη, που πρέπει να κινούνται γρήγορα και διακριτικά για να ξεφεύγουν από τους ελέγχους και τις ανεπιθύμητες συναντήσεις. Και την άλλη Παρασκευή πάλι εκεί, στην ουρά, στο κρύο και τη βροχή. Σε ποιόν άνθρωπο αξίζει να φέρεται κανείς μ’αυτόν τον τρόπο;

Οι ειδικοί της ενημέρωσης

Στην τακτική του στήλη στην τελευταία σελίδα της Ελευθεροτυπίας, ένας γνωστός δημοσιογράφος (αλλά και μπλόγκερ) παρουσίασε σε συνέχειες πριν λίγες μέρες το βιβλίο του Άντρου Κην Ο Συρμός του Ερασιτέχνη – Πώς το σημερινό Ιντερνετ σκοτώνει τον πολιτισμό και βιαιοπραγεί κατά της οικονομίας μας. Σ’ αυτό το βιβλίο, ο Κην υποστηρίζει, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, ότι ο «ανοιχτός» χαρακτήρας του «εκδημοκρατισμένου» διαδικτύου μάς στερεί από τις έγκυρες υπηρεσίες των ειδικών της ενημέρωσης – πράγμα κακό, γιατί αυτός ο «παιδότοπος του ερασιτέχνη» έχει γεμίσει με «πιθηκίζοντες μπλόγκερ» που δεν ξέρουν πού πάνε τα τέσσερα, για να συνοψίσω αυτά που συνοψίζει κι ο δημοσιογράφος εδώ, εδώ κι εδώ.

Ανοίγω λοιπόν σήμερα κι εγώ το Google Reader μου, και πάνω-πάνω βλέπω την είδηση ενός τροχαίου που συνέβη το πρωί στην οδό Λιοσίων. Ας δούμε, λοιπόν, τις έγκυρες πληροφορίες των ειδικών. Αρχικά, σύμφωνα με τον ΣΚΑΪ, μια γυναίκα και ο δωδεκάχρονος γιος της σκοτώθηκαν όταν ένα φορτηγό έπεσε πάνω τους. Μετά, το φορτηγό έπεσε σε λεωφορείο της ΕΘΕΛ. Σύμφωνα με τα Νέα, η γυναίκα ήταν 64 ετών και ο δωδεκάχρονος γιος της ήταν η πεντάχρονη εγγονή της. Σύμφωνα με την Καθημερινή, η γυναίκα ήταν 55 ετών και το παιδί (αγνώστου φύλου και συγγένειας με τη γυναίκα) ήταν 7 ετών. Εδώ, επίσης, το φορτηγό έπεσε στο λεωφορείο και το λεωφορείο χτύπησε τη γυναίκα και το παιδί. Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, η 55χρονη συνόδευε ένα επτάχρονο παιδί και τους χτύπησε το φορτηγό.

Επειδή οι λεπτομέρειες έχουν σημασία, τα Νέα μάς ενημερώνουν ότι το φορτηγό προκάλεσε ζημιές και σε μια κολώνα φωτισμού.

Στη διάρκεια της ημέρας, οι ειδικοί της ενημέρωσης ανανέωσαν τις δημοσιεύσεις τους, καταφέρνοντας να συγκλίνουν όσον αφορά την περιγραφή του γεγονότος…

ΥΓ. Το λινκ που δίνει ο δημοσιογράφος για το μπλογκ του Άντρου Κην είναι λάθος. Το σωστό είναι http://www.cultoftheamateur.com. Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε το δημοσιευόμενο απόσπασμα του βιβλίου. Αν το κάνετε, διαβάστε αντιστικτικά κι αυτό το άρθρο στο New Yorker.

Ξέρεις από ΕΣΠΑ;

Η νέα ηγεσία του υπουργείου πολιτισμού εφαρμόζει δια του τύπου την οργουελική μέθοδο του Newspeak, αντιστρέφοντας την περιγραφή του γεγονότος. Κρίμα για την εφημερίδα που στο παρελθόν, και με άλλη πολιτική ηγεσία, έδινε την αντίστροφη περιγραφή στο πρόβλημα που πολλοί έχουν εντοπίσει τον τελευταίο καιρό, όπως ο προηγούμενος υπουργός, ο νυν υπουργός οικονομίας και οικονομικών και μια άλλη εφημερίδα.

Σεξ στο Παρίσι, σεξ και στη Ναμπλούς

Το έγκριτο Βήμα μάς ενημερώνει ότι, πιθανώς, ο γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί έχει τον τελευταίο καιρό βελτιώσει τη λίμπιντό του, χάρη στην άσκησή του με την προσωπική του γυμνάστρια. Η 26χρονη Ζουλί Ιμπεριαλί δηλώνει σχετικά με τη μέθοδό της:

Η άσκηση [των περινεϊκών μυών στο κάτω μέρος της λεκάνης] όχι μόνο βελτιώνει τη στάση του σώματος,αλλά βελτιώνει και τη σεξουαλική ζωή όλων των πελατών μου.Η καλή κατάσταση του περινέου αποτελεί σημαντικό παράγοντα για μια καλή ερωτική ζωή και αποτελεί κομβικό σημείο της μεθόδου μου.Υπήρξε ταμπού για πολύ καιρό και απευθυνόταν μόνο στις εγκύους. Το περίνεο όμως αποτελεί το δάπεδο του σώματός μας κι αν δεν το κρατάμε σε φόρμα είναι σαν να έχουμε ένα σπίτι χωρίς δάπεδο. Η εξάσκησή του μας προσφέρει συνείδηση του εσωτερικού του σώματός μας.

Από έναν άλλο κόσμο, θα ‘λεγε κανείς, ο Βιτόριο Αριγκόνι, ακτιβιστής του International Solidarity Movement στην Παλαιστίνη, μιλά για τη σεξουαλική ζωή των Παλαιστινίων σε συνθήκες βίας:

Να κάνεις έρωτα κάτω από τις βόμβες. Θυμάμαι έναν φίλο από τη Ναμπλούς να μου λέει πόσο του ήταν δύσκολο κατά την κατοχή να βρει χρόνο για μια ιδιωτική στιγμή με τη γυναίκα του. Ένα απόγευμα, καθώς βρίσκονταν ξαπλωμένοι σε μια τρυφερή αγκαλιά, μια σφαίρα καρφώθηκε στο προσκεφάλι τους, λίγα εκατοστά από τα κεφάλια τους. Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνεις έρωτα κάτω από τις βόμβες αυτές τις ημέρες στη Γάζα και το συζυγικό μέλλον των ζευγαριών νέων Παλαιστινίων διαμορφώνεται δύσκολο. Πολλοί έχουν χάσει τα σπίτια τους και είναι αναγκασμένοι να ζουν στα σχολεία της UNRWA ή να συνωστίζονται μέχρι κι είκοσι άνθρωποι σ’ ένα μικρό διαμέρισμα. «Απόψε είναι Σάββατο και τα ζευγάρια στο Τελ Αβίβ βγαίνουν και διασκεδάζουν στα κλαμπ ή στην παραλία. Στο μεταξύ, εδώ δεν μπορούμε καν να κάνουμε έρωτα στα κρεβάτια μας», λέει ο Ουισάμ που παντρεύτηκε τον Νοέμβριο. «Έχουμε βέβαια προβολείς», λέει, καθώς μας δείχνει τις λάμψεις προς το νότο, απόδειξη ότι οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται κανονικά. Νέοι όπως ο 19χρονος Ουισάμ, γίνονται πατέρες πολύ νωρίς στη ζωή τους και παππούδες στη μέση ηλικία, γνωρίζοντας ότι, αφού ζουν στην Παλαιστίνη, αυτή είναι η μόνη μορφή αθανασίας που είναι δυνατή.

Wie es geht, wenn alles steht…

Θα συγχωρήσουμε τον ανώνυμο μεταφραστή που δεν κράτησε και την ομοιοκαταληξία, αλλά θα πρέπει να παραδεχτούμε το κέφι με το οποίο μετέφρασε κάτι που, συνήθως, μεταφράζεται αυτομάτως ή μηχανικά.

Τι να κάνετε, όταν όλα είναι όρθια

Τι να κάνετε, όταν όλα είναι όρθια

Δημοσιογραφικά και άλλα πέναλτι (ασφύριχτα)

Η Καθημερινή στο φύλλο του Σαββάτου χτυπά στην πρώτη σελίδα ως εξής την είδηση των συλλήψεων διαδηλωτών μετά το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Παρασκευής:

Η ΕΛ.ΑΣ. ενήργησε βάσει σχεδίου στα επεισόδια μετά τις χθεσινές πορείες

Οι διαδηλωτές επέστρεψαν στους δρόμους από χθες με δύο συλλαλητήρια, τα οποία αμαυρώθηκαν για άλλη μία φορά από ένταση και επεισόδια, που σημειώθηκαν λίγο μετά τη λήξη της πορείας στα Προπύλαια και πέριξ της Νομικής. Ωστόσο, η στάση της αστυνομίας ήταν χθες διαφορετική, καθώς ενήργησε βάσει σχεδίου προχωρώντας σε ομαδικές προσαγωγές ταραξιών, τους οποίους εγκλώβισε στην οδό Ασκληπιού. Νωρίτερα, στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο συμμετείχαν περίπου 7.000 διαδηλωτές.

Αργότερα, επεισόδια σημειώθηκαν και έξω από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής, όπου είχαν συγκεντρωθεί περίπου 300 διαδηλωτές διαμαρτυρόμενοι για τις προσαγωγές. Προσπάθησαν να σπάσουν τον κλοιό, οι αστυνομικοί τους απομάκρυναν με χρήση χημικών και προέβησαν σε τουλάχιστον τρεις προσαγωγές. Στα συγκεκριμένα επεισόδια, τραυματίστηκαν ελαφρά δύο δικηγόροι.

Στις εσωτερικές σελίδες, συνεχίζει:

Το χθεσινό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο ολοκληρώθηκε με την προσαγωγή 20 και πλέον ατόμων, τα οποία η αστυνομία κατάφερε να εγκλωβίσει βάσει σχεδίου, χρησιμοποιώντας δύο βαν μεταγωγών και τέσσερις διμοιρίες των ΜΑΤ στη συμβολή των οδών Ασκληπιού και Σόλωνος.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ένας εκ των προσαχθέντων τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, ενώ αρκετοί φέρουν ελαφρά τραύματα, αφού στο σημείο όπου πραγματοποιήθηκαν οι προσαγωγές επικράτησε επί ώρα μεγάλη ένταση. Σύμφωνα με τους αστυνομικούς, αρκετοί από τους προσαχθέντες συμμετείχαν στα επεισόδια που είχαν σημειωθεί νωρίτερα στα Προπύλαια.

Ποιοι ήταν αυτοί οι είκοσι που, κατά την αστυνομία, «συμμετείχαν στα επεισόδια»; Θα το ξέρετε ήδη: ορισμένοι από τους δικηγόρους της ομάδας νομικής βοήθειας που λειτουργεί εδώ και βδομάδες για να καταγράφει την αστυνομική αυθαιρεσία και ορισμένοι ακόμη άτυχοι που βρέθηκαν μπροστά στα όργανα της τάξης.

Ότι η δικηγορική ή η δημοσιογραφική ιδιότητα δε σε σώζει από το μένος των αστυνομικών δυνάμεων καταστολής το ξέραμε. Η ενημέρωση εξάλλου που δόθηκε από την αστυνομία και αναπαράγεται άκριτα από την Καθημερινή δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: οι συλλήψεις των δικηγόρων ήταν αποτέλεσμα σχεδίου.

Εκείνο που είναι δύσκολο να καταπιεί κανείς, όμως, είναι ο τρόπος που η συγκεκριμένη εφημερίδα επιλέγει να εξυπηρετήσει μονόπλευρες σκοπιμότητες. Διότι αυτό κάνει όταν αποσιωπά την άλλη άποψη για τα γεγονότα – άποψη που βγήκε ζωντανά στο ραδιόφωνο την ώρα του περιστατικού της Ασκληπιού κι αργότερα ενισχύθηκε με οπτικό υλικό και με καταγγελίες θεσμικότατων φορέων, όπως ο ΔΣΑ και η ΕΣΗΕΑ.

Η σιωπηρή παραδοχή της αστοχίας της αρχισυνταξίας στο επόμενο και στο μεθεπόμενο φύλλο δεν παραγράφει το πρόβλημα. Γιατί αν «η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης», όπως διατείνεται η προμετωπίδα της ΕΣΗΕΑ, αυτό που συνέβη εδώ ήταν η αντιστροφή της. Η Καθημερινή θα έπρεπε αν μη τι άλλο να ζητήσει συγγνώμη από τους συλληφθέντες δικηγόρους και το αναγνωστικό της κοινό.

Από την άλλη, ο νέος αλλά παλιός αναπληρωτής υπουργός εσωτερικών, αρμόδιος για θέματα δημόσιας τάξης δεν πολυζορίζεται, αναφερόμενος στα ίδια περιστατικά:

Είμαστε αποφασισμένοι να κινηθούμε μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά καθένας που έχει τη διάθεση να παρανομήσει θα πρέπει να ξέρει ότι ο νόμος σε κάθε περίπτωση θα εφαρμοσθεί. Αυτή είναι η απόφασή μας. Ήδη, νομίζω, ότι ξεκινήσαμε καλά, οι Αθηναίοι ένιωσαν προχθές ασφαλή την περιουσία τους και αυτό είναι ικανοποιητικό.

Εισάγοντας την καινοφανή έννοια της διάθεσης προς παρανομία των συλληφθέντων δικηγόρων, ο αναπληρωτής υπουργός, νομικός και πρώην εισαγγελέας αθωώνει τους βιαιπραγήσαντες αστυνομικούς χωρίς διακριτικά ως άτομα που δρούσαν «υπερβολικά μέσα σε μια ταραγμένη κατάσταση».

Όσο κι αν ακούγεται υπερβολικό, αυτού του τύπου οι δηλώσεις είναι που ενθαρρύνουν κατά τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τόσο τους «Κάλαχαν» του αστυνομικού σώματος (δύο δημοσιεύματα-προπομποί σε σοβαρά κυριακάτικα φύλλα αναφέρονται σε πληροφορίες από το σώμα ότι υπάρχουν αστυνομικοί έτοιμοι για αυτοδικίες), όσο και τους εκτελεστές με τα Καλάσνικοφ, είτε αυτοί είναι πολιτικά υποκείμενα με νοημοσύνη αμοιβάδας, είτε προβοκάτορες, είτε κάποιος εκρηκτικός συνδυασμός και των δύο.

Είναι λογικό: στην ιεράρχηση των αξιών του κ. αναπληρωτή υπουργού, αν διαβάσει κανείς δεύτερη φορά τη δήλωσή του, η προστασία της περιουσίας των Αθηναίων (Του Zara; Των McDonalds; Των Starbucks;)  έρχεται πιο πάνω από την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Κρίμα που το ισχύον Σύνταγμα δεν ταιριάζει με την περιγραφή του κ. αναπληρωτή υπουργού σε σχέση με τη νομιμότητα. Ας σταχυολογήσουμε μερικές προβληματικές διατάξεις του που αφορούν (γαμώτο!) τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών:

ΑΡΘΡΟ 2

1. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.

ΑΡΘΡΟ 5

1. Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.

2. Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών η πολιτικών πεποιθήσεων. Εξαιρέσεις επιτρέπονται στις περιπτώσεις που προβλέπει το διεθνές δίκαιο. Απαγορεύεται η έκδοση αλλοδαπού που διώκεται για τη δράση του υπέρ της ελευθερίας.

3. Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος.

4. Απαγορεύονται ατομικά διοικητικά μέτρα που περιορίζουν σε οποιονδήποτε Έλληνα την ελεύθερη κίνηση ή εγκατάσταση στη Χώρα, καθώς και την ελεύθερη έξοδο και είσοδο σ’ αυτήν. Τέτοιου περιεχομένου περιοριστικά μέτρα είναι δυνατόν να επιβληθούν μόνο ως παρεπόμενη ποινή με απόφαση ποινικού δικαστηρίου, σε εξαιρετικές περιπτώσεις ανάγκης και μόνο για την πρόληψη αξιόποινων πράξεων, όπως νόμος ορίζει.

ΑΡΘΡΟ 5Α

1. Καθένας έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση, όπως νόμος ορίζει. Περιορισμοί στο δικαίωμα αυτό είναι δυνατόν να επιβληθούν με νόμο μόνο εφόσον είναι απολύτως αναγκαίοι και δικαιολογούνται για λόγους εθνικής ασφάλειας, καταπολέμησης του εγκλήματος ή προστασίας δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων.

ΑΡΘΡΟ 6

1. Κανένας δε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται χωρίς αιτιολογημένο δικαστικό ένταλμα, που πρέπει να επιδοθεί τη στιγμή που γίνεται η σύλληψη ή η προφυλάκιση. Εξαιρούνται τα αυτόφωρα εγκλήματα.

ΑΡΘΡΟ 7

2. Τα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη υγείας, ή άσκηση ψυχολογικής βίας, καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, απαγορεύονται και τιμωρούνται, όπως νόμος ορίζει.

ΑΡΘΡΟ 14

1. Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Κράτους.

2. Ο τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται.

ΑΡΘΡΟ 22

1. Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού. Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας.

ΑΡΘΡΟ 25

1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκηση τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν. Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας.

2. Η αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη.

ΑΡΘΡΟ 120

4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη Βία.

Α, ναι, και για την ιδιοκτησία προβλέπει κάτι το Σύνταγμα:

ΑΡΘΡΟ 17

1. Η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Κράτους, τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτή δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος.

Περί ιεραρχήσεως αξιών έχω κάποιες σκέψεις ακόμα, αλλά δε βαριέσαι, θα τις γράψω μια άλλη φορά.