Πότε έφτασε το διαδίκτυο στα Τρίκαλα;

Αδικείται ο Δήμος Τρικκαίων (Τρικάλων) από την ανακοίνωση της ειδικής γραμματείας ψηφιακού σχεδιασμού του υπουργείου οικονομίας και οικονομικών για τη διαμόρφωση 279 wi-fi hotspots σε όλη την Ελλάδα. Μπορεί το όνομά του να βρίσκεται πρώτο-πρώτο στον κατάλογο, όμως είναι γνωστό τοις πάσι ότι τα Τρίκαλα διαθέτουν wi-fi δίκτυο ήδη από το 2005. Φάουλ και του ευεπώνυμου συντάκτη της Καθημερινής, ο οποίος αρκείται στην αναπαραγωγή του δελτίου τύπου της ειδικής γραμματείας, χωρίς ούτε καν να ελέγξει το αρχείο της εφημερίδας που εργάζεται για σχετικά δημοσιεύματα.

Βιομηχανία πλαστών διδακτορικών διατριβών;

Έγραψε η Αλεξάνδρα Ράπτη στο περιοδικό Culture του Κόσμου του Επενδυτή στις 14 Μάρτη, κι αναδημοσιεύουμε:

Εν όψει των προσεχών κρίσεων γεν. διευθυντών Αρχαιοτήτων και εφόρων στο υπουργείο Πολιτισμού, φαίνεται ότι, εκτός από κάθε είδους κομματικό ή συνδικαλιστικό μηχανισμό, έχει μπει μπροστά και μια βιομηχανία διδακτορικών διατριβών. Μεταξύ αυτών μάλιστα και κάποιες που από μακριά δείχνουν… προκάτ!

Ελπίζουμε να μην αληθεύουν οι φήμες που θέλουν διακεκριμένους καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών (πάσης ειδικότητας) να πιέστηκαν προκειμένου να εγκρίνουν, με συνοπτικές διαδικασίες, ως διδακτορικές διατριβές ετοιματζίδικα και άνευ ιδιαίτερου επιστημονικού περιεχομένου πονήματα, ώστε οι κατέχοντες πλέον τον τίτλο του διδάκτορα να προλάβουν να εξελιχθούν σε γεν. διευθυντές Αρχαιοτήτων, εφορειών και ό,τι άλλο επιθυμούν. Διότι εάν αληθεύουν οι σχετικές φήμες, ας μην αναρωτιόμαστε για το επίπεδο και την υποβάθμιση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας ούτε, βεβαίως, της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Βέβαια από ευτράπελα ακαδημαϊκά, άλλο τίποτα. Δεν είναι μακριά η εποχή που, φιλόδοξος καθηγητής μοντέρνου επιστημονικού αντικειμένου επόπτευε ταυτοχρόνως 70 διδακτορικές διατριβές, παράλληλα με το διδακτικό και διοικητικό του έργο…

Κάμερες στα χέρια της αστυνομίας

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ που δημοσιεύεται στα Νέα, το κλιμάκιο της Σκότλαντ Γιάρντ που επισκέφθηκε την Αθήνα και συνεργάστηκε με τους αξιωματικούς της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, προκρίνει λύσεις «υψηλής τεχνολογίας» για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας. Ο συντάκτης της εφημερίδας Στέλιος Βραδέλης υποστηρίζει ότι

Οι δύο ανώτεροι Βρετανοί αξιωματικοί, σύμφωνα με πληροφορίες, ζήτησαν από την ηγεσία της Αντιτρομοκρατικής να εμμείνει για να τοποθετηθούν και να χρησιμοποιούνται περισσότερες κάμερες ασφαλείας στην Αθήνα. Επικαλέσθηκαν μάλιστα τη βρετανική εμπειρία στο τρομοκρατικό χτύπημα του Λονδίνου, οι δράστες του οποίου εντοπίστηκαν χάρη στο γεγονός ότι υπήρχαν χιλιάδες κάμερες στη βρετανική πρωτεύουσα.

Δεν ξέρουμε, βεβαίως, αν οι δύο βρετανοί αξιωματικοί είναι κι αντιπρόσωποι καμιάς εταιρείας που πουλάει κάμερες, ξέρουμε, όμως, πώς κρίνει η ίδια η Σκότλαντ Γιάρντ και το βρετανικό υπουργείο εσωτερικών την αποτελεσματικότητα της παρακολούθησης μέσω κλειστών κυκλωμάτων τηλεόρασης.

Ορίστε ορισμένα ενδεικτικά σχετικά δημοσιεύματα του Guardian από την τελευταία δεκαετία:

Η επέκταση των κλειστών κυκλωμάτων τηλεόρασης δεν μείωσε το έγκλημα, σύμφωνα με την αστυνομία, 6 Μαϊου 2008.

Αστυνομία και κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης: Πολύ κακή εικόνα κι οι κάμερες σε λάθος σημεία, 20 Οκτωβρίου 2007.

Υπερεκτιμημένα τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης, σύμφωνα με αναφορά, 28 Ιουνίου 2002.

Τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης δεν μειώνουν το έγκλημα και το φόβο, 15 Ιουλίου 1999.

«Οργουελιανά» κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης σε κωμοπόλεις ενοχλούν ανώτερο αξιωματικό της αστυνομίας, 21 Μαϊου 2007.

Τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης δεν μας κρατούν ασφαλείς, όμως βρίσκονται παντού, 26 Ιουνίου 2008.

Κι απ’ το BBC:

Τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης δεν ελαττώνουν το έγκλημα, 24 Φεβρουαρίου 2005.

Δυστυχώς δεν έχω το χρόνο να επιλέξω και να μεταφράσω αυτή τη στιγμή, μα θα επανέλθω.

Αυτά βέβαια αποτελούν ψιλά γράμματα για τους φωστήρες της αστυνομίας και τους πολιτικούς τους προϊσταμένους, οι οποίοι κι απ’ τη μύγα ξύγκι προτίθενται να βγάλουν, εις βάρος των δημοκρατικών ελευθεριών και προς όφελος των διαφόρων κρατικοδίαιτων εργολάβων και μεσαζόντων.

Το κερασάκι, πάντως, το οποίο και προτείνω ανεπιφύλακτα να παρακολουθήσετε, είναι το εξάλεπτο βίντεο-ντοκουμέντο που βρίσκεται εδώ: Δύο βρετανοί αστυνομικοί, επιφορτισμένοι με την παρακολούθηση-βιντεοσκόπηση διαδηλωτών και δημοσιογράφων σε κινητοποίηση για το περιβάλλον, «κεντάνε» κυριολεκτικά!

Κατερίνα Γκουλιώνη (1968-2009)

Καταγγελία προς τον συνήγορο του πολίτη της κρατούμενης
Γκουλιώνη Αικατερίνης

Ελεώνας Θηβών (20-02-09)

Είμαι 41 ετών σήμερα, εξαρτημένη από την ηρωίνη από τα 17 μου. Τόσα χρόνια αρρώστια και εξάρτηση από μία ουσία που αν δεν την είχα δε θα μπορούσα να είμαι όρθια για να δύναμαι να εργαστών, για να μπορέσω να ζήσω…

Τον χειρότερο εφιάλτη, όμως, που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα τον ζήσω έτσι όπως τον ζω και όπως καθημερινώς απειλούμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποστώ.

Αυτό το «αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης», λοιπόν, είναι η φυλάκιση η οποία, ουσιαστικά σημαίνει την αιχμαλωσία και την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν κι επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στ’ απόκρυφα σημεία του σώματός μου.

Όποτε μπαίνω στην φυλακή είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται «έρευνα»:

Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, ν’ ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά,
θρασύτατα, σα να’ μαι το τελευταίο σκουπίδι.

Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράτερα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, «απαγορεύεται» να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να…αυτοκτονήσω μ’ αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ’ το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ.

Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ’ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους…

Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο και αυτή την απειλή συγκεκριμένα την ξεστόμισε η δεσμοφύλακας που τελεί χρέη…νοσοκόμας στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών (Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.) Γκαβάνα Στέλα παρουσία της υπαρχιφύλακα Σαμπάνη Σωτηρίας, μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική κι αυτή που δεν είναι, είναι «άλλο πράμα». Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω.

Με οδήγησαν στην υποδιευθύντρια Καφρίτσα Αγλαϊα, η οποία μου είπε πως αφού αρνούμαι την κολπική έρευνα ότι βρεθεί από ναρκωτικά στην φυλακή θα το χρεώσει σ’ εμένα και πως θα με κρατήσει πολλές ημέρες στην απομόνωση.
Όταν της ζήτησα να μου κάνει υπερηχογράφημα διότι δεν αντέχω άλλο αυτόν τον βιασμό της κολπικής μου είπε πως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Της απάντησα ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να πληρώνω εγώ τη δική τους ανεπάρκεια και με οδήγησαν στην απομόνωση όπου ούτως ή άλλως θα με οδηγούσαν, κάνοντας κολπική ή μη.

Στην απομόνωση με έκλεισαν σ’ εάν κελί όπου έπρεπε να χτυπάω το κουδούνι για να’ ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην μία τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και παρακολουθούμενη από κάμερα.

Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς την άδεια να τραβήξεις καζανάκι.

Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8 αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση αλλά κι αυτό, πάλι,
εξαρτάται από τις διαθέσεις τους.

Οι περισσότερες κρατούμενες αναγκάζονται να παίρνουν καθαρτικό για να επιτύχουν αυτές τις κενώσεις και αρκετές φορές είτε δεν έρχεται η δεσμοφύλακας να τους ανοίξει την πόρτα είτε είναι άλλη κρατούμενη στην τουαλέτα και στην κυριολεξία ενεργούνται επάνω τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιες δεσμοφύλακες τις εξευτελίζουν γιατί ενεργήθηκαν επάνω τους ή τους λένε απειλητικά ότι «εδώ είναι Θήβα και το κουδούνι για να πας τουαλέτα θα το χτυπάς όταν έχεις μεγάλη ανάγκη», την οποιά «μεγάλη ανάγκη» την κρίνει η δεσμοφύλακας ή της λένε με δυσφορία «πάλι τουαλέτα θέλεις;» και άλαλ τέτοια με ανείπωτη απανθρωπιά και σαδισμό.

Μου έχει συμβεί να μη μου ανοίγει η δεσμοφύλακας την πόρτα του κελιού για να πάω στην τουαλέτα και ανγκαζόμουν να ουρώ σε πλαστικό μπουκάλι νερού και αργότερα να έχω πρόβλημα με το έντερό μου από την συγκράτηση των κοπράνων. Στο τέλος, έφτασα στο σημείο να κλωτσάω την πόρτα του κελιού για να μου ανοίξει, να μου φέρεται προκλητικά και υποτιμητικά και επειδή την αποκάλεσα «κότα» έγραψε μία ψευδή αναφορά (η κα Δανιηλίδου Χαρίκλεια ει΄ναι η εν λόγω δεσμοφύλακας) σε συνεργασία με τον αρχιφύλακα Γαλάνη Ιωάννη που ήταν υπηρεσία εκείνη την ημέρα και σε αυτόν αναφερόταν η κα Δανιηλίδου, με πέρασα πειθαρχικό κι ο υποτελής σε αυτούς, εισαγγελέας Πρασσάς Γεώργιος με τιμώρησε με πειθαρχική ποινή εγκλεισμού σε κελί της απομόνωσης για πέντε μέρες με, επιπροσθέτως παράνομη, στέρηση καφέ, τσιγάρου και τηλεφώνου.

Πειθαρχικό το οποίο παραγράφεται σε δυο χρόνια πράγμα που σημαίνει πως εκτός του μαρτυρίου που υπέστην δεν θα αποφυλακισθώ με υφ’ όρων απόλυση, δεν θα πάρω άδεια και οι άρρωστοι γονείς μου και η 21χρονη κόρη μου θα περιμένουν πολύ για να με δουν και να τους στηρίξω.

Όλα αυτά συνέβησαν στη γυναικεία φυλακή Κορυδαλλού, αλλά αυτοί οι κύριοι υπηρετούν σήμερα στη Θήβα όπως και ο αρχιφυλακεύων Κοράκης Παναγιώτης, ο οποίος στην εδώ απομόνωση της Θήβας μου είπε πως παρ’ όλες τις 8 κενώσεις κλπ δικαιούται «βάσει του εσωτερικού κανονισμού» να με κρατήσει έξι ημέρες στην απομόνωση. Ο εσωτερικός κανονισμός δεν γράφει κάτι τέτοιο, αντίθετα λέει πως η τριήμερη κράτηση στην απομόνωση γίνεται μ’ εντολή εισαγγελέα και παρατείνεται εφόσον έχουν βρεθεί απαγορευμένες ουσίες στο σώμα του κρατούμενου και δεν μπορούν να αφαιρεθούν…

Μπάνιο δεν μπορείς να κάνεις στην απομόνωση –ειδικό χώρο κράτησης τον ονομάζουν λες και αλλάζοντας όνομα σε κάτι παύει και η φρίκη- γιατί όταν τύχει να έχει ζεστό νερό δεν είναι εκεί η δεσμοφύλακας και όταν είναι εκεί μπορεί να σε βγάλει από το κελί για να κάνεις μπάνιο, το νερό να είναι κρύο και να επιμένει πως είναι ζεστό βγάζοντάς σε τρελή.

Όταν και αν κάνεις μπάνιο σε παρατηρεί. Έτσι, μένουμε χωρίς μπάνιο για 7 μέρες και άνω. Καφέ, νερό υποχρεούσαι να παραγγείλεις μόνο από το καφενείο της φυλακής το οποίο λειτουργεί για τους δεσμοφύλακες και δουλεύουν σε αυτό κρατούμενες. Την τελευταία φορά που κρατήθηκα στην απομόνωση πλήρωσα 20 ευρώ στο καφενείο. Με αυτά τα χρήματα μπορούσα να περάσω περίπου είκοσι μέρες αγοράζοντας καφέ, ζάχαρη κλπ ενώ τα πλήρωσα μέσα σε πέντε μέρες. Αλλά εδώ η διαχείριση των χρημάτων μας εξαρτάται από τις ορέξεις της υπηρεσίας του Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.

Όταν λοιπόν, αποφασίσουν οι ασύδοτοι βασανιστές μας να μας βγάλουν από την απομόνωση πρέπει να περάσουμε το ίδιο μαρτύριο της σωματικής έρευνας και της κολπικής εισβολής. Αυτό το ίδιο μαρτύριοι της έρευνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου το κάνουν και στο θάλαμο, όπου μένω, όταν υπάρχει υπόνοια για ύπαρξη απαγορευμένων ουσιών. Μπαίνουν μέσα στο θάλαμο, μας ξυπνάνε, μας κάνουν σωματική και κολπική έρευνα, μας βγάζουν έξω από τον θάλαμο και ανακατεύουν όλα μας τα πράγματα πετώντας τα κάτω. Μετά χάνουμε πράγματα μας γιατί τα πετάνε ή τα παίρνουν και πρέπει να τακτοποιήσουμε ολόκληρο το θάλαμο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε…

Κάποτε ήμουν άνθρωπος με όνειρα, με όρεξη για μάθηση, με κερδοφόρα επιχείρηση, με όρεξη για δημιουργία.
Σήμερα, όλος αυτός ο πόνος, η κακοποίηση, ο βιασμό του σώματος και της ψυχής που έχω υποστεί με κάνουν να ονειρεύομαι πως τους σκοτώνω όλους αυτούς που πληρώνονται για να βασανίζουν αδύναμους ανθρώπους.

Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω» ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταμτήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τοςυ επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε.

Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω
τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μεσα στη φυλακή.

Γκουλιώνη Κατερίνα

Κορτάσαρ και Φουέντες

Ως εξής ξεκινούσε η νουβέλα του Κάρλος Φουέντες «Αύρα«, που κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Θεμέλιο:

Διαβάζεις αυτή την αγγελία: Μια τέτοιου είδους προσφορά δε γίνεται κάθε μέρα. Διαβάζεις και ξαναδιαβάζεις την αγγελία. Φαίνεται να απευθύνεται σε σένα, σε κανέναν άλλον. Αφηρημένος, αφήνεις τη στάχτη του τσιγάρου να πέσει μέσα στο φλιτζάνι με το τσάι που έπινες σ’ αυτό το βρώμικο και φτηνό καφενείο. Θα ξαναδιαβάσεις. Ζητείται νεαρός ιστορικός. Τακτικός. Επιμελής. Γνώστης της γαλλικής. Γνώση τέλεια της καθημερινής γλώσσας. Ικανός να ανταποκριθεί σε καθήκοντα γραμματέως. Νεαρή ηλικία, γνώση της γαλλικής, κατά προτίμηση να έχει ζήσει κάποιον καιρό στη Γαλλία. Τρεις χιλιάδες πέσος το μήνα, φαγητό και δωμάτιο άνετο, ηλιόλουστο, κατάλληλο για μελέτη. Το μόνο που λείπει είναι το όνομά σου. Το μόνο που λείπει είναι να αναγράφεται με τα τονισμένα μαυριδερά γράμματα της αγγελίας: Φελίπε Μοντέρο. Ζητείται ο Φελίπε Μοντέρο, πρώην φοιτητής με υποτροφία στη Σορβόννη, ιστορικός φορτωμένος μ’ ένα σωρό άχρηστες ημερομηνίες και ονόματα, συνηθισμένος να ξεψαχνίζει κιτρινισμένα χαρτιά, βοηθός καθηγητής σε ιδιωτικά σχολεία, εννιακόσια πέσος το μήνα. Αλλά αν διάβαζες κάτι τέτοιο, θα γέμιζες υποψίες, θα το ‘παιρνες γι’ αστείο. Ντονσέλες 815. Να παρουσιαστείτε αυτοπροσώπως. Δεν υπάρχει τηλέφωνο.

Καμιά φορά η πραγματικότητα ακολουθεί τη μυθοπλασία. Γράφει η Αγγελική Στουπάκη στην Καθημερινή:

Οταν πεθαίνει ένας συγγραφέας, αργά ή γρήγορα βγαίνουν από συρτάρια και αρχεία τα «χαρτιά» του –ανέκδοτα κείμενα, σημειώσεις, αλληλογραφία– ένας δυνητικός θησαυρός στα χέρια των κληρονόμων, που αντιμετωπίζουν την πρόκληση της δημοσίευσης. Για τον Χούλιο Κορτάσαρ (1914 – 1984) η στιγμή αυτή άργησε να έρθει. Χρόνια μετά τον θάνατό του Αργεντινού συγγραφέα, η Αουρόρα Μπερνάρντες, η χήρα και κληρονόμος του, αποφάσισε ν’ ανοίξει πέντε κιβώτια ασφυκτικά γεμάτα με χειρόγραφα. Αρχισε να τα αποδελτιώνει τον Δεκέμβριο του 2006, με τη βοήθεια του Κάρλες Αλβαρες, μελετητή και φανατικού θαυμαστή του Κορτάσαρ. Ενθουσιασμένος από την ανακάλυψη, ο Αλβαρες εγκατέλειψε τη δουλειά του σε δημόσια υπηρεσία για να αφοσιωθεί στην τακτοποίηση του τεράστιου αυτού υλικού, πάντα σε στενή συνεργασία με την γηραιά κ. Μπερνάντες.

Για το καλό του κυρίου Αλβάρες, ελπίζουμε η κυρία Μπερνάντες να μην έχει καμιά ανιψιά με το όνομα Αύρα.

Και ο εμπαιγμός έχει όρια

Αδιάβαστος μου φαίνεται ο καθηγητής του εθνικού και καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών ο οποίος, μαινόμενος εναντίον των βιαιότερων νεότερων συμπολιτών του, υποστηρίζει:

Τις προάλλες κατέστρεψαν οι λυμεώνες ένα κόσμημα μέσα στην καρδιά της Αθήνας: την οικία Κωστή Παλαμά, εντευκτήριο των καθηγητών του Καποδιστριακού, με συγκεντρωμένη εκεί όση πατίνα αρχοντιάς παλαιών επίπλων, αυθεντικών πινάκων ή κειμηλίων είχαν απομείνει στο εξαθλιωμένο Αθήνησι.

Αν είχε μια καλύτερη εποπτεία της πορείας ενός εκ των εθνικών ποιητών, στου οποίου το φέρετρο, κάποτε, ακουμπούσε όλη η Ελλάδα, θα ήξερε ότι ο Κωστής Παλαμάς κατοικούσε στην οδό Ασκληπιού 3 για 40 περίπου χρόνια και μετακόμισε το 1935 στην οδό Περιάνδρου 5 όπου και πέθανε το 1943.

Φιάσκο στο υπουργείο εσωτερικών

Μια δημοσίευση στο athens indymedia αποκαλύπτει μια εξαίσια «τρύπα» στο νέο, σύγχρονο και καλά σύστημα που εξυπηρετεί τα ΚΕΠ: Κάποιος φωστήρας έφτιαξε λογαριασμούς για όλους τους υπαλλήλους των ΚΕΠ βάζοντας το ίδιο (!) αρχικό password. Ναι, είναι ένα από τα γνωστά εκατό χειρότερα password: «1111».

Για οκτώ ολόκληρες ημέρες και βάλε (!) όλοι οι υπάλληλοι των ΚΕΠ έχουν το ίδιο password, σύμφωνα με τον προγραμματισμό της σχετικής διεύθυνσης προγραμματισμού και εφαρμογών» της υπηρεσίας ανάπτυξης πληροφορικής της γενικής γραμματείας δημόσιας διοίκησης και ηλεκτρονικής διακυβέρνησης του υπουργείου εσωτερικών. Με τις υγείες σας. Αναρωτιέται κανείς ποιος πληρώνεται για τέτοια παιδαριώδη λάθη. Το γεγονός ότι το σύστημα δεν είναι ακόμη σε «παραγωγική χρήση» δεν είναι διόλου ελαφρυντικό για τους ανευθυνοϋπεύθυνους που χειρίζονται προσωπικά δεδομένα στην κρατική μηχανή.

Για την ιστορία, κι επειδή προβλέπω ότι είναι ζήτημα ωρών να εξαφανιστούν από τη νέα «πύλη» των ΚΕΠ, ιδού οι οδηγίες και η σχετική επιστολή με την υπογραφή του υφυπουργού.