Τα ξεφτέρια της ελληνικής αστυνομίας ξαναχτυπούν

Διαβάζουμε στα Νέα για το σχέδιο της ελληνικής αστυνομίας για τη διαμόρφωση ενός «στρατοπέδου συγκέντρωσης» μεταναστών στις πρώην στρατιωτικές εγκαταστάσεις του ΝΑΤΟ στον Ασπρόπυργο:

Η έκταση αρχικά είχε παραχωρηθεί [από την Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου] για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων προκειμένου να κατασκευαστούν «χώροι υποδοχής» για τοξικομανείς, αστέγους και γενικά για όσους θεωρήθηκε πως… χαλούσαν τότε την εικόνα της Αθήνας, οικοδέσποινα των Ολυμπιακών Αγώνων. Στην έκταση υπάρχουν αρκετά κτίρια τα οποία, σύμφωνα με τους υπολογισμούς παραγόντων του υπουργείου, μπορεί να «φιλοξενήσουν» μέχρι και 2.000 ανθρώπους.

Τα έργα μετατροπής στα κτίρια της πρώην στρατιωτικής βάσης που είχαν αρχίσει την άνοιξη του 2004 διεκόπηκαν λίγο πριν από την έναρξη των Αγώνων, εξαιτίας των αντιδράσεων από κοινωνικούς φορείς που διαμαρτυρήθηκαν για τη δημιουργία μιας τεράστιας αποθήκης ανθρώπων. Τα ημιτελή κτίρια, σε ορισμένα είχε τοποθετηθεί ακόμη και ο ηλεκτρολογικός εξοπλισμός, στη συνέχεια λεηλατήθηκαν και σήμερα απομένουν μόνο τα κουφάρια τους.

Πέντε χρόνια αργότερα η ιδέα επέστρεψε στην Ελληνική Αστυνομία, με στόχο αυτή τη φορά την «αποθήκευση» των λαθρομεταναστών.

Κι εκεί που ανατριχιάζεις με τις εμπνεύσεις των ιθυνόντων νοών της ελληνικής αστυνομίας και τον τρόπο διαρροής τους προς τον τύπο, διαβάζεις το μνημειώδες:

Πριν από οκτώ μήνες αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. επισκέφθηκαν το στρατόπεδο υποδοχής που έχουν δημιουργήσει οι ιταλικές αρχές στη Λαμπεντούζα, προκειμένου να πάρουν σχέδια για την κατασκευή των εγχώριων χώρων συγκέντρωσης.

Τώρα, μάλιστα!

Κατ’ αρχάς, η Λαμπεντούζα είναι ένα νησί που ανήκει στην Ιταλία αλλά βρίσκεται νοτιότερα και από τη Μάλτα. Για τους λαθρομετανάστες και τους διακινητές τους παίζει πιο πολύ τον ρόλο του Αγαθονησίου, αν προσπαθήσουμε να το αντιστοιχήσουμε με την ελληνική εμπειρία. Φαίνεται, βέβαια, ότι τα ξεφτέρια της ελληνικής αστυνομίας που επισκέφθηκαν τη Λαμπεντούζα πριν από 8 μήνες δεν διάβασαν εφημερίδες έκτοτε.

Αλλά ας δούμε τι συνέβη στην Λαμπεντούζα στο μεσοδιάστημα, σύμφωνα με έγκυρες πηγές όπως η Deutsche Welle και το BBC. Αρχικά, το ιταλικό υπουργείο εσωτερικών αποφασίζει ότι δεν επιτρέπεται η μετακίνηση των λαθρομεταναστών από τη Λαμπεντούζα και το εκεί στρατόπεδο συγκέντρωσης:

Έπειτα από απόφαση του υπουργείου Εσωτερικών όσοι φθάνουν παράνομα στο νησί θα πρέπει να παραμένουν εκεί μέχρι να απελαθούν και δεν θα μεταφέρονται στην ηπειρωτική Ιταλία.

Σύντομα τα πράγματα ξεφεύγουν από άποψη συγκέντρωσης ανθρώπων:

Περίπου 1.600 άνθρωποι βρίσκονται στον κεντρικό καταυλισμό για τους λαθρομετανάστες, ο οποίος όμως μπορεί να δεχθεί το πολύ 850. Τι θα γίνει αν συνεχίσουν να έρχονται και άλλοι πρόσφυγες; Ο αρμόδιος εκπρόσωπος του ιταλικού υπουργείου Εσωτερικών Μάριο Μορκόνε απαντά: «Ελπίζουμε ότι ο αριθμός των προσφύγων θα μειωθεί. Αν δεν συμβεί αυτό τότε θα λάβουμε έκτακτα μέτρα. Η παλιά βάση του ναυτικού όπου βρίσκεται ο νέος καταυλισμός είναι μεγάλη. Θα πρέπει βέβαια να στήσουμε εκεί σκηνές. Κάτι που δεν έχουμε κάνει ακόμα». […]

Δεν έχουμε εδώ μόνο μια περίπτωση «έκτακτης ανθρωπιστικής συνθήκης», αλλά τη μετατροπή αυτού του απομακρυσμένου νησιού σε φυλακή. Οι κάτοικοι αντιδρούν:

Οι κάτοικοι του νησιού ωστόσο κορυφώνουν τις κινητοποιήσεις τους κατά της Ρώμης. Δεν θέλουν το νησί τους να μετατραπεί σε κρατητήριο για παράνομους μετανάστες. Κάλεσαν μάλιστα σήμερα σε γενική απεργία και σε διαδήλωση διαμαρτυρίας.

Λίγο αργότερα, οι κρατούμενοι μετανάστες σπάνε τις πύλες του στρατοπέδου και ξεχύνονται στους δρόμους της πόλης φωνάζοντας «Βοηθήστε μας!», ενώ καίνε τις εγκαταστάσεις.

Δεν είναι δύσκολο τα πράγματα να οδηγηθούν στα άκρα:

Ποιος είναι ο λαμπρός εκείνος νους που επιλέγει σήμερα ν’ αναφέρει στον ελληνικό τύπο το παράδειγμα της Λαμπεντούζα; Δεν έχει πολύ μεγάλη σημασία τ’ όνομά του. Εκείνο που έχει σημασία είναι πως, απ’ όποια άποψη κι αν το δει κανείς, από την άκρως φιλόξενη έως την άκρως ξενόφοβη, το πλάνο της ελληνικής αστυνομίας δεν πρόκειται παρά να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από αυτά που υποτίθεται ότι επιδιώκει να λύσει.

Κοινωνική μνήμη, δημόσιος χώρος και εξουσιαστικές πρακτικές

Η xilaren γράφει στο μπλογκ του Rakasha για μια ενδιαφέρουσα αίσθηση του τι ακριβώς συνιστά για τους Γάλλους τη διατήρηση της κοινωνικής μνήμης σε μια πόλη, ενώ ταυτόχρονα σχεδόν ο Ιός της Ελευθεροτυπίας ασχολείται με την αποσιώπηση από τα γαλλικά ΜΜΕ των φοιτητικών κινητοποιήσεων αυτού του διαστήματος.

Εγώ, πάλι, έχοντας προσφάτως επιστρέψει από ένα ταξίδι αναψυχής στη γαλλική πρωτεύουσα (ήμουν εκεί και την ημέρα της πορείας που περιγράφει ο Ιός και ναι, έμενα δυο βήματα από τον σταθμό Jean Jaures του μετρό!), βρήκα σε μια παλιά νουβέλα του Βασίλη Βασιλικού αυτό που μου ‘μεινε απ’ την κυρίαρχη αφήγηση του Παρισιού (από «Το Ψαροτούφεκο», 1970):

Το Ορλύ είναι ένα κομψό αεροδρόμιο. Στη Γαλλία που φασιστικοποιείται σταδιακά, η κομψότητα είναι εκείνο που τη σώζει. Και το Παρίσι του μέλλοντος θάναι ένα τεράστιο ξενοδοχείο για τους φίλους της τέχνης, της μόδας και της γαστρονομίας. Το Παρίσι της Βαστίλης, το Παρίσι της Κομούνας, το Παρίσι της Απελευθέρωσης και το Παρίσι του Μάη δεν θα υπάρχουν πια. Στη θέση του, με την αναγκαστική άμπωτι της εργατιάς στα προάστια, θάχει απομείνει ένα άδειο κέλυφος, αντηχείο της επανάστασης, σορβονικό μαυσωλείο, για τους τουρίστες.

Το Παρίσι πάντοτε ήταν μια πόλη όπου η εξουσία εκφραζόταν δια της αρχιτεκτονικής και η αρχιτεκτονική υπηρετούσε την πάσης φύσεως εξουσία. Για σκεφτείτε: Η Notre Dame, σύμβολο θρησκευτικής εξουσίας, το παλάτι του Λούβρου, σύμβολο πολιτικής εξουσίας, η Αψίδα του Θριάμβου, σύμβολο στρατιωτικής ισχύος, ο Πύργος του Άιφελ, σύμβολο τεχνικής καινοτομίας και οικονομικής εξουσίας και φυσικά οι λεωφόροι του Hausmann, σύμβολο ταξικής εξουσίας.

Σήμερα, γύρω στα 30 εκατομμύρια τουρίστες καταφθάνουν ετησίως στο Παρίσι για να επισκεφθούν τα κουφάρια των αρχιτεκτονικών συμβόλων της εξουσίας του παρελθόντος. Πρέπει να το ευχαριστιούνται, με τις φωτογραφικές μηχανές τους και τα μπιστρό τους, αυτό το εικονικό ταξίδι στο μεγαλοπρεπές παρελθόν. Αυτή, εξάλλου, είναι και η κυρίαρχη αφήγηση για το Παρίσι, η αφήγηση του παρελθόντος που προκρίνει και προωθεί η εξουσία, εννοώ.

Και το σήμερα; Πρέπει να φύγει κανείς από τα κεντρικά διαμερίσματα για να βρει την σημερινή αρχιτεκτονική πρόταση της εξουσίας (ή, αν θέλετε, την εξουσιαστική πρόταση της αρχιτεκτονικής). Πρέπει ν’ αφήσει πίσω του το Ετουάλ και την Αψίδα του Θριάμβου και να οδηγηθεί (με λεωφορείο κατά προτίμηση) στο δυστοπικό μέλλον της Défense. Αν κάποτε μιλούσαμε για τον πιστό, τον υπήκοο, τον στρατιώτη, τον παραγωγό και τον εργάτη, σήμερα εδώ μιλάμε για τον καταναλωτή, το μόνο επιτρεπόμενο πρότυπο ζωής για τον άνθρωπο της πόλης.

Και ο πολίτης, αυτό το δημιούργημα της Γαλλικής Επανάστασης του 1789; Ας γελάσω!

Η Διεθνής Αμνηστία εις βάρος της αστυνομίας

Προ ημερών, ο αναπληρωτής υπουργός εσωτερικών με αρμοδιότητα τα ζητήματα δημόσιας τάξης, δίνει συνέντευξη στο alpha radio, οπότε και πραγματοποιείται περίπου ο εξής διάλογος (περικόπτω ορισμένα πράγματα – το κείμενο της συνέντευξης είναι ολόκληρο διαθέσιμο εδώ):

Μ.ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Θα είδατε την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για την Αστυνομία την οποία εμείς εδώ πέρα γίνεται μια συζήτηση ότι την έχουμε ‘‘ευνουχίσει’’, ότι δεν της δίνουμε την ηθική στήριξη για να κάνει την δουλειά της και την ίδια ώρα η Διεθνής Αμνηστία κατηγορεί την Ελληνική Αστυνομία. Υπερβολική χρήση βίας, βασανιστήρια, άλλες μορφές κακομεταχείρισης, κακή χρήση πυροβόλων όπλων κ.τ.λ. Τι λέτε για όλα αυτά;
ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ: Κύριε Παπαναγιώτου, εγώ πιστεύω ότι η Ελληνική Αστυνομία είναι από τις πλέον δημοκρατικές αστυνομίες του κόσμου. […] Βεβαίως μεμονωμένα φαινόμενα δεν αρνούμαι ότι υπάρχουν. […]  Τώρα, εάν υπάρχουν κάποια μεμονωμένα περιστατικά πιστεύω ότι σε όλες τις Αστυνομίες του κόσμου υπάρχουν και εγώ δεν μπορώ να καταλάβω πώς λένε ότι η Ελληνική Αστυνομία είτε βασανίζει, είτε καταπατεί τα ανθρώπινα δικαιώματα, όταν δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει μία κάμερα, μία κάμερα στον δρόμο. Πηγαίνετε στο Λονδίνο ή οπουδήποτε αλλού να δείτε τι γίνεται. Πηγαίνετε στις Ηνωμένες Πολιτείες να δείτε τι γίνεται, πώς συμπεριφέρεται ο Αστυνομικός σε εκείνον που συλλαμβάνεται και μετά να μιλάμε για τον Έλληνα αστυνομικό. […] Δείτε πώς θα συλληφθεί ένας πολίτης στις Ηνωμένες Πολιτείες και δείτε πώς θα συλληφθεί στην Ελλάδα και κάντε τη σύγκριση, αλλά εκεί δεν είδα να βγει καμία Διεθνής Αμνηστία να κατακεραυνώσει.

«Πες πες, κάτι θα μείνει», είναι η γκεμπελική θεωρία που ασπάζεται ο αναπληρωτής υπουργός εσωτερικών για να διαβάλει την αξιοπιστία της Διεθνούς Αμνηστίας. Δεν την είδε, λέει, να κατακεραυνώνει τους κουτόφραγκους, μόνο μ’ εμάς ξέρει ν’ ασχολείται.

Αυτός ο ισχυρισμός είναι ψέμα: να μερικές πρόσφατες δημοσιεύσεις της Διεθνούς Αμνηστίας για τις αστυνομίες της Γαλλίας, των ΗΠΑ και της Αυστρίας, όπως επίσης και για το ζήτημα των βασανιστηρίων της CIA.

Βεβαίως λίγο έχουν αλλάξει τα πράγματα από το 2002, όταν ο τότε υπουργός δημόσιας τάξης έδινε συνέντευξη στο Βήμα για την τότε έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για τις αστυνομικές αυθαιρεσίες.

Ο αναπληρωτής υπουργός εσωτερικών προτείνει επίσης να συγκρίνουμε τις συλλήψεις που πραγματοποιούν οι αμερικανοί αστυνομικοί κι αυτές που πραγματοποιούν οι έλληνες. Είναι λαϊκίστικο, αλλά ας κάνουμε τη σύγκριση, με δυο τυχαία περιστατικά που βγαίνουν ψηλά στις σχετικές αναζητήσεις του youtube. Για να ‘μαι ειλικρινής, δε βλέπω και σπουδαίες διαφορές:

Τριπλή προσβολή στον Πατριάρχη

Αυτόν τον τίτλο είχε το πρωτοσέλιδο της City Press στις 8 του Απρίλη, όταν η αμερικανική πλευρά υποβάθμισε επικοινωνιακώς την συνάντηση του οικουμενικού πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως με τον νέο πρόεδρο των ηνωμένων πολιτειών της Αμερικής. Τελικώς, η πολυπόθητη φωτογραφία δημοσιεύτηκε και η ισορροπία αποκαταστάθηκε, με «παρέμβαση κορυφαίων ελληνοαμερικανών», όπως μας πληροφορεί και ο ΣΚΑΪ.

Μπάρακ Ομπάμα και Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

 

Τα πράγματα ηταν βέβαια πιο εύκολα για τον πατριάρχη, όταν, λίγες μέρες αργότερα, μια άλλη επίσκεψη έλαβε χώρα:

Σάκης Ρουβάς και Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Σάκης Ρουβάς και Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

 

Αριστερά από τον τύπο με τα γένια, διακρίνουμε τον πιο πετυχημένο έλληνα της γενιάς του, φυσικά.

Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, εγγονός υποθέτουμε (κι άλλο δείγμα νεποτισμού στη δημόσια τηλεόραση), μας ενημερώνει.

Μετρό σ’ όλη την Αθήνα

Έτσι για την ιστορία, μ’ αφορμή τις ανακοινώσεις του υπουργού περιβάλλοντος, χωροταξίας και δημοσίων έργων για τις επεκτάσεις του μετρό της Αθήνας, ορίστε ένα δημοσίευμα της Ημερησίας του Σαββάτου στις 4-5 Μάρτη του 2006:

 

Ημερησία, 5-6/3/2006

Ημερησία, 5-6/3/2006

 

Η ανοησία στην εξουσία

Διαβάσαμε για τα μεγαλεπήβολα σχέδια του υπουργού περιβάλλοντος, χωροταξίας και δημοσίων έργων (κυρίως), που θα μοιάζουν με ανέκδοτο σε είκοσι χρόνια. Διαβάσαμε για τη χαριστική ρύθμιση του υπουργού μεταφορών προς όφελος της «κίτρινης φυλής» και εις βάρος της κυκλοφορίας των λεωφορείων στους δρόμους της πόλης. Διαβάζουμε και για διάφορα περιστατικά απαγόρευσης εισόδου σπαστών ποδηλάτων σε συρμούς του μετρό την τελευταία εβδομάδα.

Επειδή οι μετακινήσεις στην Αθήνα έχουν πολλά στοιχεία παραλογισμού (εδώ, βλέπεις, δεν επιθυμούμε να κινηθούμε «βάσει της ευρωπαϊκής εμπειρίας», αντίθετα με άλλα πεδία της καθημερινότητας), ας το διασκεδάσουμε το πράγμα, με τον πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας λειτουργίας του αττικού μετρό να ζωγραφίζει σε περσινή τηλεοπτική εκπομπή της ΝΕΤ (το λινκ από τους/τις ποδηλάτ/ισσ/ες):

Πάντως, αν εφαρμόσουμε πλήρως και χωρίς εξαιρέσεις τη θεωρία που προτείνει ο κ. πρόεδρος, έχουμε και κάποια οφέλη για την Αθήνα: οι αυτοκινητοβιομηχανίες της Ευρώπης και της Ασίας δε θα μπορούν πια να πουλάνε καινούργια αυτοκίνητα! Για μας δουλεύει ο θεός.

Το αγγλικό μοντέλο της καταστολής

Μας έχει πάρει τ’ αυτιά το υπουργείο εσωτερικών με τους ειδικούς της Σκότλαντ Γιαρντ που επισκέπτονται τη χώρα κάθε τόσο για να δώσουν τα φώτα τους στους εγχώριους αρμόδιους για τη δημόσια τάξη κι ασφάλεια. Πρόκειται φυσικά για μια ξεκάθαρη παραδοχή των αδυναμιών των εγχωρίων αρμοδίων – για να μη σκεφτεί κανείς ότι οι ίδιοι άνθρωποι επισκέπτονταν κάποτε την Αθήνα για να αντλήσουν από την εμπειρία των ελλήνων αρμοδίων από την ολυμπιάδα του 2004.

Προ ημερών, εξάλλου, ο υπουργός επί της δικαιοσύνης ξεκαθάρισε στον τύπο ότι η νέα νομοθετική ρύθμιση για την περιύβριση αρχής θα πρέπει να εφαρμοστεί μαζικά σε περιπτώσεις παράβασής της από διαδηλωτές – και οι όποιες παρεξηγήσεις θα λυθούν από τα δικαστήρια, μάς είπε.

Καλά θα κάναμε, πάντως, να διαβάζουμε πού και πού και καμιά αγγλική εφημερίδα, να βλέπουμε τι μας περιμένει. Από τον πάντα ευαίσθητο σε τέτοια θέματα Guardian, μεταφράζουμε μια παραγραφούλα – για τα υπόλοιπα ακολουθήστε τον σύνδεσμο. Να και μια τοποθέτηση σχετικά, με το γνωστό φλεγματικό βρετανικό χιούμορ.

Η αστυνομία πραγματοποίησε την μεγαλύτερη προληπτική επιχείρηση εναντίον περιβαλλοντικών ακτιβιστών στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας, συλλαμβάνοντας 114 άτομα που πιστεύεται ότι σχεδίαζαν δράση σε εργοστάσιο λιθάνθρακα.

Οι συλλήψεις – για συνωμοσία προς διάπραξη εγκληματικής ζημίας και βίαιη καταπάτηση χώρου – έρχονται σε μια στιγμή όπου οι ακτιβιστές ανησυχούν για την αυξημένη αστυνομική παρακολούθηση και την διείσδυση πληροφοριοδοτών στις ομάδες τους.

Έχουμε βέβαια μια ελπίδα: οι έλληνες αστυνομικοί δεν τα καταφέρνουν πολύ καλά όταν κινούνται μυστικά…

Αρέσει σε %d bloggers: