Άρχισαν τα όργανα…

Τώρα που τέλειωσαν οι ευρωεκλογές, αρχίζουν οι αναλύσεις τους. Σταχυολογώ δύο ωραία σόλο. Το πρώτο, απ’ τον δεξιοτέχνη Γκίντερ Φερχόιγκεν, τον γερμανό σοσιαλδημοκράτη αντιπρόεδρο της Κομισιόν, απ’ την Deutsche Welle:

«Κατά τη γνώμη μου λείπει από τις ευρωεκλογές το δραματικό στοιχείο, το πάθος. Και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι πολίτες της Ευρώπης έχουν συνηθίσει να αναδεικνύουν με την ψήφο τους κυβερνήσεις. Ψηφίζοντας ένα κοινοβούλιο προκύπτει στις εθνικές εκλογές μια κυβέρνηση. Στις ευρωεκλογές τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εδώ οι πολίτες δεν γνωρίζουν ακριβώς ποιο είναι το αντίκρισμα της ψήφου τους. Και νομίζω ότι ήλθε η ώρα να σκεφτούμε σοβαρά την πρόταση να αναδεικνύεται το εκτελεστικό όργανο της ΕΕ, δηλαδή η Κομισιόν, από τις ευρωεκλογές», υποστηρίζει ο κ. Φερχόιγκεν.

Και πάνω που λες ότι καλά τα λέει για το έλλειμα δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διαβάζεις τη συνέχεια:

Με τον τρόπο αυτόν, η ψηφοφορία θα αποκτούσε μεγαλύτερο ενδιαφέρον εκτιμά ο Γερμανός επίτροπος, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι θα πρέπει τα κόμματα να προσαρμόσουν τις στρατηγικές τους στο νέο διακύβευμα.

«Τα κόμματα θα μπορούσαν να κάνουν περισσότερα στην κατεύθυνση της προσωποποίησης της αναμέτρησης και να της προσδώσουν έναν δραματικό τόνο. Θα μπορούσαν επί παραδείγματι να έχουν έναν υποψήφιο, επικεφαλής του ψηφοδελτίου για όλη την Ευρώπη. Αυτός θα είναι ο υποψήφιος για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής», διευκρινίζει ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν.

ΟΚ, το πιάσαμε το υπονοούμενο.

Δεύτερη σολίστ, η Heather Grabbe, διευθύντρια του Open Society Institute των Βρυξελλών, το οποίο ανήκει στον αμφιλεγόμενο George Soros και κάνει lobbying για θέματα «ανοιχτής κοινωνίας» στα όργανα της ΕΕ (Παρεμπιπτόντως, αρκετά ενδιαφέρον, η πιο πρόσφατη δημοσίευση του ινστιτούτου έχει να κάνει με το racial profiling των ευρωπαϊκών αστυνομικών υπηρεσιών). Δηλώνει στους New York Times:

Δύο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά των εκλογών ήταν η αποτυχία της αριστεράς να επιδράσει σημαντικά και η πρόοδος της ακροδεξιάς και άλλων μικρών κομμάτων.

Δύο χαρακτηριστικά, το εξής ένα δηλαδή.

«Σε μια εποχή κρίσης, οι άνθρωποι χάνουν την εμπιστοσύνη τους στα καθιερωμένα πολιτικά κόμματα, αλλά συνήθως στρέφονται προς την αριστερά εφόσον υπάρχει προοπτική υψηλότερης ανεργίας, ελπίζοντας ότι το κράτος θα τους προστατεύσει».

Τζάμπα η ιδεολογία!

«Πρόκειται για μια προειδοποίηση προς τους πολιτικούς. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πια τις αφηγήσεις (narrative), ιδιαίτερα από την αριστερά, για τον τρόπο οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας».

Εδώ τι να πούμε, έχει δίκιο η γυναίκα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s