ΝΔ, Σαμαράς και τα καθήκοντα της αριστεράς

Ο Παναγιώτης Πάντος, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ, δημοσίευσε στο μπλογκ του και στην Αυγή ένα άρθρο που προκάλεσε το παρακάτω σχόλιό μου. Επειδή είναι μεγαλούτσικο, το δημοσιεύω κι εδώ 🙂

Αγαπητέ Παναγιώτη, να ξεκινήσω από ένα πρώτο ζήτημα: εννοείται ότι την αριστερά πρέπει να την ενδιαφέρουν και να την αφορούν αυτά που συμβαίνουν στους άλλους πολιτικοϊδεολογικούς χώρους. Όχι για να αναδείξει επικοινωνιακά τη διαφορά της απ’ αυτούς, φυσικά. Αυτό είναι δευτερεύον.

Ο λόγος είναι ότι η αριστερά οφείλει να εδράζεται στην κοινωνία. Ό,τι κι αν συμβαίνει εκεί, την αφορά. Αν δεν εδράζεται στην κοινωνία, δεν είναι αριστερά, τόσο απλά. Σ’ αυτή την κοινωνία υποτίθεται ότι βασίζεται για την αλλαγή των συσχετισμών στον κόσμο ή του κόσμου ολόκληρου, ανάλογα με τους στόχους που θέτει ο καθένας. Αν η κοινωνία αναζητεί στήριγμα κάπου αλλού (και η προσέλευση στις εσωκομματικές της ΝΔ είναι εντυπωσιακή, για να μην μιλήσουμε για τα εθιμικά 5-6 εκατομμύρια του δικομματισμού στις βουλευτικές εκλογές), τότε η αριστερά (διάβαζε: τα αριστερά πολιτικά κόμματα) κάτι κάνει λάθος.

Πρώτο θέμα λοιπόν: η αριστερά είναι αφόρητα αυτοαναφορική. Η κοινωνία για ορισμένους αριστερούς είναι απλώς ένα αναγκαίο κακό.

Ένα δεύτερο ζήτημα, που εγώ το βλέπω στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο, οπότε δεν μπορώ να το αναλύσω καλύτερα από σένα που έχεις και κάποιο ρόλο ως εκλεγμένο μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ, είναι ότι η αριστερά δεν μπορεί να περηφανεύεται για τις δικές της διαδικασίες κι άρα να κριτικάρει με ασφάλεια και “υπεράνω” τις διαδικασίες που ακολουθούν άλλοι χώροι, όπως παλιότερα το ΠΑΣΟΚ και σήμερα η ΝΔ. Όποιος δεν το ‘χε καταλάβει, μετά τις ευρωεκλογές κατάλαβε τι συμβαίνει στο ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ (Πράγμα όχι απαραίτητα κακό!).

Μάταιο σ’ αυτή την εξίσωση να κριτικάρουμε τώρα εξ αριστερών το ΚΚΕ που έχει πάρει θέση εδώ και χρόνια – ατελέσφορη, μικρόνοα, μικροπρεπή, αντεπαναστατική, επικίνδυνη, αλλά θέση: “Πέντε κόμματα, δυο πολιτικές!”. Ήτοι, όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας, που ‘λεγε κι ο Μπους τζούνιορ με τη δική του αφορμή. Δε χρειάζεται να πούμε επίσης πού εκφράζεται κάποιο μέλος του ΚΚΕ που διαφωνεί με κάτι που λέει το “Κόμμα”: Ή δεν εκφράζεται ή μετά από χρόνια κομματικής δουλειάς γράφει στην Ελευθεροτυπία ότι “ήταν σε λήθαργο” για δεκαετίες, όπως ο Μάκης Κοψίδης, (11/11, “Στηρίζοντας τον εφιάλτη”).

Ας σοβαρευτούμε.

Το τρίτο ζήτημα είναι πως, στην περίπτωση της ΝΔ, απ’ ό,τι φαίνεται, η βάση ψήφισε διαφορετικά απ’ αυτό που επεδίωκαν οι μηχανισμοί και σε πολύ μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη έκταση.

Δεν εξετάζω ακριβώς το γιατί η βάση της ΝΔ στρέφεται προς τα δεξιά – εξάλλου η κοινωνία ολόκληρη έχει στραφεί (και εκλογικά) προς τα (ακρο)δεξιά, όχι μόνο στην Ελλάδα (ΛΑΟΣ), αλλά και σ’ άλλες μεγάλες και “επιδραστικές” ευρωπαϊκές χώρες τα προηγούμενα 20+ χρόνια (τόσα δεν πάνε από την πρώτη εμφάνιση του Λεπέν;).

Εκείνο που μ’ ενδιαφέρει πιο πολύ, είναι η έκπληξη των μηχανισμών μπροστά σ’ αυτό που συνέβη: οι νεοδημοκρατικοί μηχανισμοί, σ’ αυτή την περίπτωση, δεν μπόρεσαν να προβλέψουν ποια θα ήταν η προσέλευση του κόσμου σ’ αυτή την τυπική γι’ αυτούς διαδικασία. Ψώνισαν φτηνά στην πιάτσα της τεχνικής υποστήριξης εκτιμώντας ότι θα είναι και πάλι “μεταξύ τους”. Η δε Μπακογιάννη, είδε τους δέκα βουλευτές της Β’ Αθήνας που την υποστήριξαν να τρώνε άκυρο από τους ψηφοφόρους τους και να ψηφίζουν Σαμαρά. Δεν είναι και μικρό πράγμα αυτό.

Κάτι δεν δουλεύει όπως θα ήθελαν οι κομματικοί μηχανισμοί που νέμονται την εξουσία και το πελατειακό σύστημα – μήπως δεν είναι όλα τόσο απλά όσο θα θέλαμε να νομίζουμε;

Δε νομίζω ότι οι περίπου 800.000 άνθρωποι που τραβήχτηκαν την Κυριακή για να διαλέξουν μεταξύ Ντόρας και Αντώνη (και Πανίκα, βεβαίως-βεβαίως!) μπορεί να λοιδορούνται ή εν γένει να αγνοούνται ως πολιτικά υποκείμενα. Ναι, το επίπεδο της συνείδησης μπάζει, αλλά, παιδιά, κάτι λένε κι αυτοί οι άνθρωποι.

Η έκπληξη για τους γραφειοκράτες των πολιτικών κομμάτων είναι ότι οι ψηφοφόροι, έστω αυτοί οι ψηφοφόροι, ψηφίζουν για τα προβλήματά τους και όχι για τους “θεούς” τους.

Το τέταρτο ζήτημα είναι ότι, και στην περίπτωση της ΝΔ και σ’ αυτήν του ΠΑΣΟΚ νωρίτερα, φαίνεται ότι υπάρχει ένα σοβαρό κομμάτι της κοινωνίας που για την επίλυση των προβλημάτων του προσβλέπει στην πολιτική. Το κακό είναι ότι η αριστερά το μαθαίνει από την τηλεόραση, σε μεγάλο βαθμό.

Δεν πιστεύω ότι το ζητούμενό τους είναι απλώς το “βόλεμα” των γαλάζιων ή πράσινων παιδιών. Ποιο βόλεμα των γαλάζιων παιδιών, την ώρα που το κόμμα τους έχασε πανηγυρικά τις εκλογές και δεν ξέρουμε πότε θα ξαναγίνουν εκλογές;

Τι είναι όσοι αποφάσισαν να ρίξουν μια ψήφο στις εσωκομματικές της ΝΔ; Οπωσδήποτε, βέβαια, είναι ανεπαρκές το επίπεδο της ανάλυσης που αυτός ο κόσμος μπορεί να κάνει. Και λοιπόν; Γιατί, η αριστερά κάνει καλύτερες αναλύσεις;

Δεν ανήκω σε καμιά τάση, δεν είμαι μέλος του ΣΥΝ, δεν ανήκω σε καμιά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήμουν ποτέ μέλος του ΚΚΕ ή της ΚΝΕ ή άλλης οργάνωσης της “εκτός των τειχών” αριστεράς, δε συχνάζω στην Κουμουνδούρου ή στη Βαλτετσίου και αν υποχρεώνομαι, πού και πού, να ρίξω τη ρημάδα την ψήφο από ‘δώ κι από ‘κεί, δεν αισθάνομαι πως ταυτίζομαι και δεν ταυτίζομαι με τον “χώρο”. “Τον” βλέπω βέβαια με συμπάθεια και παρακολουθώ τις δραστηριότητές του.

Ανυπομονώ, άρα, να δω μια τέτοια προσέλευση και την αντίστοιχη έκπληξη σε μαζική διαδικασία της “αριστεράς” και δη της “ριζοσπαστικής”. Όμως το ερώτημα είναι αν θα δοθεί η ευκαιρία.

Advertisements

9 thoughts on “ΝΔ, Σαμαράς και τα καθήκοντα της αριστεράς

  1. Ανταποδίδω και μεταδίδω:

    Αγαπητέ/ή Imwrong [σε τσάκισα με την πολιτική μου ορθότητα :)]

    Youareright, μερικώς τουλάχιστον.

    Συμφωνώ σε γενικές γραμμές με τις παρατηρήσεις σου (ελπίζω ότι δεν θεώρησες ότι κάνω κριτικη αφ’ υψηλού στις διαδικασίες των άλλων πολιτικών χώρων), οπότε θα ασχοληθώ με το διά ταύτα, όπου έχω άλλη άποψη.
    Προηγουμένως όμως να πω ότι κρατάω μια επιφύλαξη για το τι συνέβη με τους περιβόητους μηχανισμούς στις εκλογές της ΝΔ όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί για τους μηχανισμούς της ΝΔ γνωρίζω μόνο αυτά που γράφουν οι εφημερίδες, τα οποία δεν ξέρω πόσο αξιόπιστα είναι. Σίγουρα πάντως το μεγάλο φαβορί καταποντίστηκε, και αυτό κάτι λέει.

    Νομίζω ότι το πιο σημαντικό είναι αυτό που επισημαίνεις: «Φαίνεται ότι υπάρχει ένα σοβαρό κομμάτι της κοινωνίας που για την επίλυση των προβλημάτων του προσβλέπει στην πολιτική». (θα το κλέψω και θα το χρησιμοποιώ για δικό μου, ελπίζω να μη σε πειράζει).

    Και πάμε στο διά ταύτα: «Ανυπομονώ, άρα, να δω μια τέτοια προσέλευση και την αντίστοιχη έκπληξη σε μαζική διαδικασία της “αριστεράς” και δη της “ριζοσπαστικής”. Όμως το ερώτημα είναι αν θα δοθεί η ευκαιρία.»

    Σηκώνω το γάντι και λέω ευθαρσώς ότι πιστεύω πως η αριστερά δίνει τέτοιες ευκαιρίες και μάλιστα πολύ πιο ουσιαστικές. Δεν συζητάω για τη δυνατότητα όποιου θέλει να γίνει μέλος του κόμματος και να ψηφίσει για προέδρους, γραμματείς και φαρισαίους όσο τραβάει η όρεξή του. Αυτό είναι μάλλον αυτονόητο, αλλά για κάποιο λόγο όχι τόσο γοητευτικό όσο το να γίνεις μέλος/φίλος για μια μέρα, απλως για να ψηφίσεις τον υποψήφιο της επιλογής σου (υποθέτω κι εγώ μαζί σου ότι αν κάναμε ανοιχτές εκλογές ανάμεσα σε Τσίπρα-Αλαβάνο θα γινόταν το έλα να δεις, όμως τι νόημα θα είχε;).

    Γίνονται όμως και άλλα πράγματα. Πέρυσι για παράδειγμα, εν όψει της κατάρτισης του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, πραγματοποιήθηκαν ανοιχτές συζητήσεις και θεματικά συνέδρια για πάρα πολλά ζητήματα. Όποιος ήθελε –μέλος ή μη του ΣΥΡΙΖΑ, άτομο ή συλλογικότητα- μπορούσε να συμβάλει στη διαμόρφωση των θέσεων. Κατά τη γνώμη μου αυτή είναι μια πολύ πιο ουσιαστική διαδικασία από το να πεις απλώς ελάτε να εκλέξετε τον Πάντο αρχηγό για να σας φτιάξει μετά αυτός ένα πρόγραμμα τζιτζί.

    Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν είναι γιατί αυτή η σημαντική κομματική διαδικασία δεν έχει ιδιαίτερη απήχηση στην κοινωνία; Βάζει πολλά γνωστικά προαπαιτούμενα ακόμη και για τους αριστερούς («δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει με τα stage, απλώς εμπιστεύομαι τον Τσίπρα»); Απαιτεί περισσότερο χρόνο απ’ όσο είμαστε διατεθειμένοι να διαθέσουμε; Φοβόμαστε ότι άλλοι «εμπειρότεροι» θα μας καπελώσουν; Αν έχεις καμιά καλή ιδέα, θα χαρώ να την ακούσω.

  2. Το πρόβλημα είναι ποια ακριβώς είναι η πολιτική σας ταυτότητα με την οποία θα προσελκύσετε κόσμο στην»πολιτική» και δεν θα προσεταιριστείτε ψηφοφόρους του ΠαΣΟΚ, αλλά θα τους αλλάξετε προσέγγιση;
    Θα πρέπει να προβληματιστεί σοβαρά ο ΣΥΝ για δύο σοβαρά θέματα:
    1. Είναι μέσο συσπείρωσης και κίνητρο πολιτικοποίησης η πολυγλωσία και η εντελώς διαφορετική προσέγγιση σε σοβαρά θέματα στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ; Καλείτε τον κόσμο να μετάσχει στις διαδικασίες και να σας ψηφίσει με κριτήριο το πρόγραμμά σας. Ποιο είναι αυτό;
    2. Ο πολιτικός λόγος του ΣΥΝ είναι σύγχρονος και απαντά στα σημερινά προβλήματα; Μήπως οι θέσεις του είναι λόγος μιας αριστεράς ξεχασμένης στις δεκαετίες 70-80;

    Η αποψή μου είναι ότι η χώρα έχει ανάγκη απο μία αριστερά απεγκλωβισμένη από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος με ικανότητα ανάλυσης των σημερινών συνθηκών, με θαραλλέο λόγο απαλλαγμένο απο επαναστατικά στερεότυπα και εύκολους λαικισμούς, με θέσεις ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες και όχι στείρες αντιπαραθέσεις με στόχο το βραβείο επαναστατικότητας, με επαναπροσδιορισμό των θέσεων του για την Παιδεία, το Δημόσιο, την Οικονομία …
    Η υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους, η υπεράσπιση της Δημόσιας Παιδείας απο όλους όσους την καταρρακώνουν σήμερα και όχι μονόπλευρα απο τον Ιδιωτικό τομέα, η αναδιάρθρωση του Δημόσιου τομέα με κόστος, η διαχείριση της περιβαλλοντικής κρίσης αποτελούν πεδίο δόξης λαμπρό για τον ΣΥΝ. Αυτά τα θέματα δεν προσεγγίζονται με επαναστατική γυμναστική λεκτική και σωματική, αλλά με σοβαρότητα και ρήξεις με ένα κατεστημένο το οποίο κάνετε ότι δεν βλέπετε. Δεν είναι όλοι οι εργαζόμενοι άμοιροι ευθυνών, δεν είναι όλοι οι διαδηλωτές συνειδητοποιημένοι και δεν νομιμοποιούνται όλες οι αντιδράσεις.
    Αν το διακύβευμα για τον ΣΥΝ είναι η επίδειξη στείρας «επαναστατικότητας» και όχι η διαχείριση των σοβαρών προβλημάτων της λειτουργίας του κράτους, φοβάμαι ότι η πρώτη θέση είναι πιασμένη απο το ΚΚΕ και δεν είμαι καθόλου βέβαιη ότι στη δεύτερη θα τον ακολουθήσουν πολίτες σαν εμένα που δεν εκπροσωπούνται από τις αντιθέσεις, αλλά απο τις ουσιαστικές και ρεαλιστικές θέσεις.

    • Χωρίς να θέλω να μπω σε μια συζήτηση επί της ουσίας όσων λέτε (νομίζω ότι δεν μου αναλογεί) επιτρέψτε μου να επισημάνω δύο σημεία στα οποία νομίζω ότι χρειάζεται λίγο ξεκαθάρισμα από την πλευρά μου ή κάποιες έξτρα πληροφορίες.

      1) Και εσείς (όπως και ο Imwrong)αναρωτιέστε αν αυτό που πρέπει να απασχολεί τον ΣΥΡΙΖΑ είναι «το πώς δεν θα προσεταιριστεί ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, αλλά θα τους αλλάξει προσέγγιση». Προφανώς δεν έχω καταφέρει να εξηγήσω σωστά τη σκέψη μου. Οπωσδήποτε δεν είναι αυτό το μόνο θέμα που οφείλει να απασχολεί τον ΣΥΡΙΖΑ ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα (πώς θα αυξήσει δηλαδή τους ψηφοφόρους του). Απλώς η εκλογή προέδρου της ΝΔ, μου γέννησε σκέψεις για αυτό το ζήτημα. Μιας και το φερε η κουβέντα λοιπόν, επισημαίνω κάτι που αν και θα έπρεπε να είναι αυτονόητο δεν είναι και τόσο. Ότι δηλαδή υπάρχουν δύο τρόποι με τους οποίους ένα κόμμα μπορεί να βλέπει τους πολίτες (και πιθανούς ψηφοφόρους του). Ο πρώτος είναι να τους δει σαν ψηφοφόρους κάποιου άλλου κόμματος, τους οποίους πρέπει να κερδίσει αλλάζοντας τον λόγο του ώστε να ταιριάζει με αυτά που ήδη πιστεύουν (και τα οποία υποτίθεται ότι ορθολογικά τους έχουν οδηγήσει στην αγκαλιά αυτού του άλλου κόμματος). Ο δεύτερος είναι να τους αντιμετωπίσει σαν πολίτες τους οποίους καλείται να πείσει να ενστερνιστούν τις απόψεις που πρεσβεύει, πιθανότατα εγκαταλείποντας κάποιες προηγούμενες αντιλήψεις. Νομίζω ότι ειδικά ένα κόμμα της αριστεράς πρέπει στρατηγικά να κάνει το δεύτερο. Να πείθει δηλαδή ανθρώπους που δεν είναι σήμερα αριστεροί να γίνουν, και όχι απλώς να κερδίζει τις ψήφους τους με τερτίπια οποιουδήποτε είδους.

      2) Μπορείτε να βρείτε το πρόγραμμα του ΣΥΝ στο http://www.syn.gr/programma/programma.htm και του ΣΥΡΙΖΑ στο http://www.syriza.gr/theseis/theseis/folder_summary_view?b_start:int=16&-C=
      Επίσης, συχνά πυκνά ο ΣΥΡΙΖΑ δημοσιοποιεί τις θέσεις του για ζητήματα επικαιρότητας και συζητά γι’ αυτές με κοινωνικούς φορείς και πολίτες. Προχθές για παράδειγμα έγινε εκδήλωση για τις θέσεις μας για την κλιματική αλλαγή, με αφορμή τη Σύνοδο της Κοπεγχάγης, η οποία μεταδώθηκε μάλιστα ζωντανά μέσω διαδικτύου (νομίζω ότι σε μερικές μέρες θα μπορείτε να δείτε το σχετικό βίντεο στο site μας).

      3) Προφανώς διαφωνώ με τις αρνητικές εκτιμήσεις σας για τον πολιτικό λόγο του ΣΥΝ, αλλά έτσι κι αλλιώς ο καθένας δικαιούται να κρίνει αν ένα κόμμα τον ικανοποιεί ή όχι. Εγώ, για παράδειγμα, ακριβώς για τους ίδιους λόγους με σας -επειδή δηλαδή δεν μου αρέσει η επαναστατική γυμναστική, δεν πιστεύω ότι όποιος διαμαρτύρεται έχει κατ’ ανάγκη δίκιο, δεν θεωρώ ότι το Δημόσιο είναι η πιο καλοκουρδισμένη μηχανή που υπάρχει, και εν γένει θεωρώ τον εαυτό μου πολίτη που επιθυμεί μέσα από τις αντιθέσεις με τα κακώς κείμενα να αναδεικνύονται ουσιαστικές και ρεαλιστικές θέσεις- επιλέγω να είμαι μέλος του Συνασπισμού.

  3. Η Φιλλένια έχει ένα point για τον τρόπο που λειτουργούν και διαμορφώνουν τις θέσεις τους τα κόμματα της πέραν του ΚΚΕ αριστεράς. Δεν αμφιβάλλω, Παναγιώτη, ότι οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν για τη διαμόρφωση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ενδιαφέρουσες, αλλά εμένα μ’ απασχολεί επίσης και το επίπεδο των όσων διατυπώθηκαν τελικά στο πρόγραμμα αυτό. Οι θέσεις αυτές ήταν καθόλου διαφορετικές απ’ ό,τι θα έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ αν δεν είχε ακολουθήσει αυτή τη διαδικασία; Ακούστηκε και υιοθετήθηκε κάτι πρωτόγνωρο ή αυτή η διαδικασία ισορρόπησε σε κάποιο βαθμό τις γνωστές απόψεις των επιμέρους συνιστωσών; Προέκυψαν νέες θέσεις από τη ζύμωση;

    Δεν έχω πολύ καλή αναλυτική εικόνα των προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. Διάβασα κάποιες και νομίζω πως τίποτα δεν μου έκανε εντύπωση. Πρέπει να τις ξαναδιαβάσω, λοιπόν, και να δούμε αν θέλεις τι απ’ αυτά επιδιώκει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ και με ποιο τρόπο τόσο κοινοβουλευτικά (που ασχολείσαι, αν δεν κάνω λάθος, έτσι δεν είναι;) όσο και εξωκοινοβουλευτικά.

    Διότι, βέβαια, η χρησιμότητα των προγραμματικών θέσεων δεν εξαντλείται προεκλογικά. Για ένα σχήμα, όμως, που γνωρίζει ότι δεν θα πάρει σύντομα την εξουσία, το προεκλογικό πρόγραμμα έχει χαμηλό κόστος. Κι έτσι μετατρέπεται σε βαρετή λίστα αιτημάτων, όπως πχ οι θέσεις για την παιδεία (http://www.syriza.gr/theseis/koinoniko-kratos/oi-theseis-toy-syriza-gia-tin-paideia). Κι έτσι, ο σεβαστός μου Άλκης Ρήγος μιλά επικαιρικά και ο κακομοίρης ο Καλομοίρης (δεν ξέρω άλλον να έχει φάει τόσα δακρυγόνα!) επαναλαμβάνει όσα λέει μια ζωή, πάνω-κάτω.

    Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει και τίποτα εκεί μέσα στο οποίο να μπορείς επί της αρχής να διαφωνήσεις. Υπάρχουν όμως πλείστα όσα προβλήματα και μια αίσθηση απουσίας πραγματικού προβληματισμού, υπό την έννοια που το θέτει και η Φιλλένια.

    Έχοντας απομακρυνθεί εδώ και αρκετά χρόνια από τη φοιτητική ηλικία (είμαστε συνομήλικοι), δεν θέλω να σκέφτομαι πώς θα καταλήξουν έστω κι αυτές οι θέσεις στα κείμενα που θα μοιραστούν στα φοιτητικά τραπεζάκια! Μπορώ να φανταστώ, όμως, το μπελά της συγγραφής μιας προκήρυξης να γίνεται μπαλάκι από τον έναν σύντροφο στον άλλον, έως ότου κάποιος το αποφασίσει, τελικά, και μαζέψει δυο λόγια απ’ αυτά σ’ ένα χαρτί – του οποίου η διανομή δεν θα έχει νόημα φυσικά.

    Νομίζω πάντως ότι το βασικό πρόβλημα της αριστεράς γενικά, και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝ φυσικά, είναι αυτό που εσύ λες τα «γνωστικά προαπαιτούμενα». Ο κόσμος της αριστεράς σε μεγάλο βαθμό δε διαβάζει αρκετά και δε διαβάζει σε βάθος. Κατόπιν αυτού, οι οργανώσεις της αριστεράς, όλες τους, δεν βάζουν την πολιτική ατζέντα στην κοινωνία. Έρχονται ν’ απαντήσουν, συχνά τελευταίες και καταϊδρωμένες, στις προκλήσεις της δεξιάς και του «σοσιαλιστικού» κέντρου. Είναι επόμενο ότι ο απλός κόσμος σχηματίζει τις απόψεις του υπό την επιρροή άλλων δυνάμεων, που δεν εργάζονται για την αλλαγή αυτής της κοινωνίας προς το καλύτερο.

    Κάπως έτσι τα βλέπω, αν θες τα λέμε κι αναλυτικότερα.

  4. 1) Οπότε πιστεύεις ότι οι κοινωνικές αλλαγές πρέπει να προωθούνται μέσα από τη δραστηριότητα των πολιτικών κομμάτων. ΟΚ, το συζητάμε αυτό. Εγώ θεωρώ ότι δεν είναι απαραίτητα η καλύτερη λύση αυτή. Όχι ότι αρνούμαι τη σκοπιμότητα της ύπαρξής τους, αλλά δεν τα θεωρώ «αποκλειστικά». Το ίδιο πιστεύουν και πολλοί στο ΣΥΡΙΖΑ και τον ΣΥΝ, βέβαια. Γι’ αυτό και μπορούμε να μιλάμε μεταξύ μας εξάλλου

    2) Εντάξει, μ’ έπεισες, θα ξαναδιαβάσω θέσεις τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και του ΣΥΝ. Αλλά θα κάνω και κριτική μετά, έτσι;

    3) Περί ορέξεως… 🙂

    Μπράβο μας, πάντως, γιατί δεν είναι εύκολο πράγμα ο ουσιώδης διάλογος, και μάλιστα ο γραπτός.

  5. Δεν έχω ουσιαστική αντίρρηση, νομίζω όμως ότι μπλέκεις δύο θέματα μαζί. Άλλο είναι αν έχουμε πραγματικά συμμετοχικές διαδικασίες και άλλο αν αυτές παράγουν αξιόλογο αποτέλεσμα. Δεν ισχυρίζομαι ότι τα αριστερά κόμματα αποτελούν πρότυπα συλλογικής διαμόρφωσης απόψεων (αλλά ούτε και τα υπόλοιπα). Η κριτική που γίνεται επ’ αυτού είναι παλιά και βάσιμη. Ταυτόχρονα όμως ας μην απαξιώνουμε τις όποιες προσπάθειες γίνονται. Και με αυτό εννοώ ότι αν οι οπαδοί της ΝΔ πηγαίνουν μαζικά να ψηφίσουν για πρόεδρο, στηρίζοντας έτσι την απόφαση του κόμματός τους να τους ρωτήσει τη γνώμη τους για κάτι, γιατί δεν κάνουν το ίδιο οι οπαδοί του ΣΥΝ όταν τους το ζητάει για το πρόγραμμά του; Επειδή φοβούνται ότι στην αίθουσα θα βρουν πολλούς με χαμηλότερο επίπεδο προβληματισμού από το δικό τους και κολλημένους σε μια αριστερά του ’70; Ε ας μπουν μέσα και ας τα κάνουν λαμπόγυαλο, βάζοντας τα γυαλιά σε όποιο στέλεχος πάει να τους πουλήσει αριστεροσύνη. Φοβάμαι όμως ότι οι λόγοι είναι άλλοι.

    Θα συμφωνήσω πάντως μαζί σου ότι για πολλούς αριστερούς παραμένουν θολά αυτά που δεν τους ικανοποιούν στην αριστερά και θα ήθελαν να αλλάξουν -και αυτό δεν βοηθάει το ζωντάνεμα της συζήτησης. Από το πρόγραμμα του ΣΥΝ πολλοί μπορεί να περίμεναν κάτι φαντασμαγορικό, που ως δια μαγείας θα ανέτρεπε το σκηνικό. Είναι όμως αυτό ρεαλιστική ή έστω τεκμηριωμένη προσδοκία; Και υπάρχει άλλη αριστερή πρόταση που πρέπει να σταματήσουμε να αγνοούμε; Εγώ π.χ. δεν έχω υπόψη μου να έχει υπάρξει γκρίνια ότι στη διαδικασία κατάρτισης του προγράμματος αγνοήθηκαν ιδέες, προτάσεις και συμβολές. Πιθανώς το τελικό αποτέλεσμα να μην κρίνεται ικανοποιητικό (δεν θα συμφωνήσω πάντως), αλλά πάλι τι να γίνει. Ό,τι μπορούμε κάνουμε.
    …και «ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ» καλύτερα 🙂

  6. Διαφωνώ με τη διάκριση που κάνεις. Διαδικασία και αποτέλεσμα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα.

    Οι οπαδοί του ΣΥΝ, ήτοι οι ψηφοφόροι του ΣΥΝ, που δεν είναι το ίδιο, δεν θέλουν να πάνε να κάνουν μαζικά κάτι που τους το ζητά κάποιος άλλος – οι οπαδοί της ΝΔ δεν έχουν πρόβλημα μ’ αυτό, αντιθέτως, βάσει αυτού ζουν!

    Η συλλογική διαμόρφωση των θέσεων με δημοσιότητα, όπως συμβαίνει (με τα στραβά της) σε ΣΥΝ + ΣΥΡΙΖΑ είναι σχετικά πρωτοφανής για αριστερό κόμμα, και γι’ αυτό μπορεί αυτός ο χώρος να είναι περήφανος. Ωστόσο δεν είναι επαρκής.

    Δεν αρκεί να μιλάμε για έναν ΣΥΡΙΖΑ ή για έναν ΣΥΝ, αν δεν υπάρχει αποκεντρωμένη παραγωγή πολιτικής σε τοπικό ή κλαδικό επίπεδο. Δε θα χρειαζόταν καν η διαδικασία των θεματικών συναντήσεων αν παραγόταν πολιτική κάθε μέρα σε κάθε τόπο. Δε νομίζω ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο. Διόρθωσέ με αν κάνω λάθος.

    Βλέπω τον ειλικρινή σου προβληματισμό σ’ όλα αυτά τα σχόλια που ανταλλάσσουμε. Το ερώτημα πίσω απ’ αυτά που γράφεις είναι το «Τι να κάνουμε ως ΣΥΝ;». Εγώ δε βάζω αυτό ως πρώτο ερώτημα. Μ’ ενδιαφέρει το τι να κάνουμε ως κοινωνία, ως τόπος, ως εργασιακός χώρος, ως, ως, ως… Αν έχουμε αυτές τις επιμέρους αποφάσεις, η σύνθεση είναι μια δημιουργική διαδικασία.

    Είμαι πολύ συνοπτικός, βέβαια, αλλά αυτή τη στιγμή δεν προλαβαίνω να γράψω περισσότερα. Πες μου αν θες να σου πω κι άλλα! 🙂

    • Συμφωνώ ότι δεν χρειάζεται να το ξεχειλώσουμε το θέμα, θα έχουμε την ευκαιρία να τα ξαναπούμε άλλωστε (ελπίζω και διά ζώσης κάπου στο αριστεροχώρι). Να επισημαίνω μόνο -προς αποφυγήν παρεξηγήσεων- ότι δεν θέτω ως πρωταρχικό ερώτημα το «τι να κάνουμε ως ΣΥΝ;», απλώς η κουβέντα μας έτυχε να ξεκινήσει από ένα άρθρο που αναφερόταν σ’ αυτό (κάτι που με τη σειρά του υποδηλώνει ότι ούτε κι εσένα σε αφήνει εντελώς αδιάφορο το ζήτημα). Ενδεχομένως μάλιστα ευρύτερα ζητήματα όχι μόνο να είναι πιο πρωτεύοντα, αλλά και πιο ενδιαφέροντα.

      To be continued λοιπόν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s