#flotilla #shiptogaza Για τα επόμενα βήματα

Η ισραηλινή στρατιωτική μηχανή διάλεξε τον χειρότερο γι’ αυτήν τρόπο να διαχειριστεί το ζήτημα του Στόλου Ελευθερίας. Από μια άποψη, αυτό που συνέβη πριν από λίγες ώρες, η βίαιη κατάληψη δηλαδή 6 σκαφών που ήταν γεμάτα πολίτες και προμήθειες, οι οποίοι δήλωναν δημόσια τους σκοπούς τους online, με εξαρετικά δυνατές εικόνες, είναι γεγονός χωρίς επιστροφή για το Ισραήλ. Επίσης, ότι διάλεξε να ξεκινήσει από ένα τουρκικό καράβι δυσχεραίνει γι’ αυτούς τα πράγματα.

Όμως, αυτή τη στιγμή αυτή η ανάλυση δε φαίνεται σημαντική, μπροστά στο ζήτημα ασφάλειας των συντρόφων που βρίσκονται τώρα στα χέρια του κράτους του Ισραήλ. Αν και για την ώρα είναι συγκεχυμένες οι πληροφορίες, φαίνεται ότι υπάρχει Έλληνας τραυματίας μάλλον από το Mavi Marmara ή το Σφενδόνη, όπως εικάζω (αφού η πληροφορία ήρθε από το Al Jazeera). Από τις δυο επικοινωνίες του Τάκη Πολίτη από την Ελεύθερη Μεσόγειο προκύπτει πιθανόν ότι και εκεί υπάρχουν τραυματίες και ακόμη ότι οι λίγοι επιβάτες του σκάφους έχουν χωριστεί σε δύο ομάδες (τουλάχιστον αυτό κατάλαβα). Η εξαφάνιση του στίγματος του συγκεκριμένου καραβιού είναι για πολλούς λόγους ύποπτη. Ας ελπίσουμε οι χειρότερες σκέψεις που περνάνε απ’ το μυαλό μου να μην αντιστοιχούν στην πραγματικότητα.

Όλο το βράδυ αρκετός κόσμος παρακολουθεί από το διαδίκτυο τις εξελίξεις. Ήταν σαν παιχνίδι – έβλεπες το stream, έλεγες καμιά κουβέντα στο chat, τσέκαρες το twitter… Έπιασα και τον εαυτό μου να το βλέπει σαν παιχνίδι. Είναι ώρα να σταματήσουμε να παίζουμε και να κινητοποιηθούμε πραγματικά.

update: Ξανάκουσα τις επικοινωνίες από ΕΜ, κι έχω κάνει ένα λάθος. Στη μεν πρώτη ήταν ο Πολίτης, στη δεύτερη ήταν όμως ο Πισσίας, ο οποίος είχε μείνει μόνος με τον καπετάνιο στο καράβι. Επειδή υπάρχει και μια φημολογία ότι τα καράβια δε θα πάνε στο Ασντότ αλλά στη Χάιφα, αναμένουμε τις εξελίξεις. Ο νοών νοείτο.

#shiptogaza #flotilla – Μερικές σκέψεις σε ώρες αναμονής

Αφού, καθώς φαίνεται για την ώρα, για διάφορους λόγους τα καράβια του Στόλου της Ελευθερίας βρίσκονται στα διεθνή ύδατα νοτίως της Κύπρου και κάτι περιμένουν, ας χρησιμοποιήσουμε τον χρόνο της αναμονής για να τροφοδοτήσουμε τον κόσμο που ασχολείται με το ζήτημα με ορισμένες σκέψεις προς συζήτηση. Είναι βέβαια λίγο νωρίς για τέτοια δουλειά, την ώρα που τόσος κόσμος είναι στη θάλασσα, αλλά νομίζω ότι έχει τη σημασία της και για τις επόμενες ώρες.

Πρώτο και κύριο: Ό,τι κι αν γίνει από εδώ και πέρα, είτε τα καράβια φτάσουν στην Γάζα είτε καταλήξουν στο Ασντότ, ο χαμένος σε επίπεδο επικοινωνίας είναι το κράτος του Ισραήλ. Αν τους αφήσει, αναγνωρίζει την έλλειψη δικαιοδοσίας εκ μέρους του στα παλαιστινιακά χωρικά ύδατα. Αν τους πιάσει, τίθεται υπό αμφισβήτηση η άποψή του ότι δεν αποτελεί δύναμη κατοχής της Γάζας. Επίσης, σ’ αυτή τη δεύτερη περίπτωση θα είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστεί επικοινωνιακά τη σύλληψη και απέλαση 700 ατόμων.

Δεύτερο: Σ’ αυτή τη δεύτερη περίπτωση, σημαντικό ρόλο θα παίξει η ενότητα μεταξύ των 700 στην άποψή τους για το πώς θα διαχειριστούν τη σύλληψή τους από τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις. Μπορεί όλοι να έχουν πει προκαταβολικά πως δεν θα υπογράψουν το χαρτί που τους ζητάνε οι ισραηλινοί και δεν θα φύγουν έτσι κατευθείαν, όμως δεν μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι στη δύσκολη στιγμή δεν θα υποκύψουν κάποιοι στις πιέσεις των ισραηλινών. Για την παρατήρηση αυτή, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω κανέναν από τους θαρραλέους ανθρώπους που βρίσκονται στα καράβια, λαμβάνω υπόψη μου τη σύνθεση των 700, όσο τέλος πάντων μπορώ να τη γνωρίζω.

Τρίτο: Ακριβώς για τον παραπάνω λόγο, η λογική στρατηγική από την πλευρά του Ισραήλ είναι να χωρίσει τα καράβια. Επιχειρησιακά αυτό πιθανότατα θα είναι εύκολο για το ισραηλινό ναυτικό. Τα δικά μας καράβια οπωσδήποτε δε θα έχουν τη δυνατότητα ασφαλών ελιγμών που θα έχει η άλλη πλευρά. Θεωρώ ότι αυτό που διαρρέουν οι Ισραηλινοί και φαίνεται να σκέφτεται και η Γκρέτα Μπερλίν, ότι δηλαδή θα ξεκινήσουν πιάνοντας το Mavi Marmara που έχει πάνω τον περισσότερο κόσμο, θα δημιουργήσει προβλήματα στα μικρότερα και παλιότερα σκάφη αμέσως μετά.

Τέταρτο: Ακριβώς για τον παραπάνω λόγο, επίσης, το παιχνίδι στο επίπεδο της επικοινωνίας και της διπλωματίας έχει σημασία. Ο λόγος που από χθες στην ουσία δεν έχουμε επαρκή ενημέρωση, είναι, κατά τη γνώμη μου, ακριβώς αυτός ο διπλωματικός μαραθώνιος που πρέπει να παίζεται.

Πέμπτο: Εμείς μαθαίνουμε μόνο αποσπασματικές πληροφορίες. Θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη λοιπόν ότι αυτοί που μεταδίδουν πληροφορίες, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχουν ολόκληρη την εικόνα – ο Άρης είναι πάνω στο ένα καράβι, ο Κουράκης είναι στην Κύπρο, ο ένας εδώ και ο άλλος εκεί. Εμείς από εδώ μπορούμε πιο εύκολα να κάνουμε τη σύνθεση της ολόκληρης εικόνας, αρκεί να είμαστε ψύχραιμοι και παρατηρητικοί.

Έκτο: Αν  ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα, τότε η πολιτική είναι το πρώτο στάδιο του πολέμου. Χθες, η υπουργός μεταφορών της Κύπρου ανέφερε ως βασικό σημείο πίεσης του Ισραήλ προς την Κύπρο την εγκαθίδρυση τακτικής ναυτικής συγκοινωνίας μεταξύ Χάιφα και Αμμοχώστου, στα κυπριακά κατεχόμενα. Την ίδια ώρα, οι τουρκοκυπριακές αρχές δε φαίνεται να αρνήθηκαν καταρχάς τίποτα στην αποστολή – μάλλον η αποστολή αρνήθηκε την τουρκοκυπριακή βοήθεια, απ’ όσο καταλαβαίνω. Κάτι τέτοιο δε βγάζει νόημα. Το Ισραήλ θα τιμωρήσει την Κύπρο για τη συνεργασία με το στόλο, εγκαθιδρύοντας συγκοινωνία με αυτούς που διατίθεντο να βοηθήσουν τον στόλο; Ο μόνος που βρίσκεται διπλωματικά σε μια win/win κατάσταση σε τέτοια περίπτωση, είναι η Τουρκία του Ερντογάν. Αν βέβαια αληθεύει το σημερινό δημοσίευμα του κυπριακού Πολίτη περί των κοινών κοιτασμάτων φυσικού αερίου μεταξύ Ισραήλ-Κύπρου (και γιατί να μην αληθεύει), φαντάζει λογική πολιτικά η απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας να μην βοηθήσει αυτή τη φορά το στόλο. Πρόκειται φυσικά για μια στροφή 180 μοιρών από τις προηγούμενες αποστολές. Η ματιά της Κύπρου προς το Ισραήλ δημιουργεί ερωτηματικά για τον τρόπο που βλέπει η Κύπρος τη σχέση της με την ΕΕ σε συνθήκες κρίσης, ειδικά μάλιστα τη στιγμή που η βαρώνη Άστον μίλησε, επιτέλους, για το ζήτημα του παράνομου αποκλεισμού της Γάζας από το Ισραήλ.

Έβδομο: Η Τουρκία έχει πράγματι πολλούς λόγους να χαρεί διπλωματικά, ειδικά αν το Ισραήλ προχωρήσει σε κατάληψη των σκαφών και σύλληψη των επιβαινόντων. Νομίζω ότι το κύριο ζήτημα για τον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου, και ο λόγος της υποστήριξης του στόλου από την τουρκική κυβέρνηση, δεν είναι να αποκομίσουν μικρά ωφέλη για τη βόρεια Κύπρο σήμερα (του στυλ της αναγνώρισης από την Ιερουσαλήμ ή μιας ναυτικής σύνδεσης), αλλά να ενισχύσουν τη θέση της Τουρκίας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου γενικότερα. Ώς ο πολυπληθέστερος πόλος του Στόλου, το IHH φαίνεται να επιτυγχάνει σ’ αυτόν τον σκοπό ό,τι κι αν γίνει.

Όγδοο: Οργανωτικά, δεν είναι όλοι ίδιοι. Το Mavi Marmara έχει δορυφορικό λινκ για ώρες κάθε μέρα, έχει αίθουσα υπολογιστών, έχει άπειρους δημοσιογράφους, έχει ξεκάθαρα πολλά χρήματα για να κάνει τη δουλειά του. Η Σφενδόνη, από την άλλη, βασίζεται για την ενημέρωση στα έξτρα σιμ του Άρη Χατζηστεφάνου, όπως μας είπαν και τα παιδιά του Press Project. Η Ελεύθερη Μεσόγειος παρομοίως. Παρ’ όλ’ αυτά, και τα δυο ελληνικά σκάφη έφτασαν εκεί που πρέπει και θα κάνουν αυτό που πρέπει. Τα σκάφη που κίνησε το Free Gaza Movement δεν τα κατάφεραν, αφού μπορεί να έπεσαν θύμα σαμποτάζ. Το ίδιο και το ιρλανδικό φορτηγό Rachel Corrie το οποίο, τελευταία φορά που κοίταξα, ήταν κάπου στη Σικελία. Δεν αρκεί επομένως η καλή πρόθεση και το θάρρος. Χρειάζονται και συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Ένατο: Το οργανωτικό ζήτημα σ’ ό,τι αφορά το ελληνικό σκέλος της αποστολής, έγινε εμφανές κατά τη χθεσινή συγκέντρωση έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ. Δε θα επεκταθώ σ’ αυτό, αλλά φαντάζομαι ότι οι σχετικές συζητήσεις θα γίνουν όταν με το καλό οι σύντροφοι που ταξιδεύουν για τη Γάζα είναι πάλι μαζί μας εδώ. Να πω μόνο ότι στο ίντερνετ πάμε καλά!

Δέκατο: Η ελληνική κυβέρνηση έκανε και πάλι τον κινέζο. Σ’ ένα μόνο σημείο μπορεί να δει κανείς μια πρόοδο, στο ότι οι λιμενικές αρχές στα Δωδεκάνησα έκαναν τα στραβά μάτια στην αλλαγή πορείας των δύο ελληνικών σκαφών που είχαν απόπλου για Καστελόριζο. Αλλά και πάλι, υπήρχε περίπτωση να τους σταματήσουν όπως έκανε η Κύπρος; Όχι, γιατί δεν μοιραζόμαστε κανένα κοίτασμα φυσικού αερίου με το Ισραήλ. Μόνο στρατιωτικές ασκήσεις κάνουμε μαζί και κανένα δακρυγόνο ψωνίζουμε πού και πού.

Ενδέκατο και τελευταίο: Η φίλη noway που φυσικά αγωνιούσε χθες το βράδυ στο chat του shiptogaza.gr και ήθελε να σκεφτόμαστε θετικά, δεν είχε άδικο. Όμως η θετική σκέψη δεν πρέπει να προκύπτει από καμιά μεταφυσική, αλλά από την ανάλυση των δεδομένων. Σκοπός αυτών των σημειώσεων είναι να συνεισφέρουν σε μια τέτοια κατεύθυνση. Θα είμαστε εδώ και τις επόμενες ώρες και μέρες για να ξανασχολιάσουμε κάτι άμα χρειαστεί.

Αστυνομία, δημόσια δεδομένα και προσωπικά δεδομένα

Καιρό έχουμε ν’ ασχοληθούμε με την αστυνομία και το ΥΠΡΟΠΟ, εξαιτίας των σοβαρών εξελίξεων στο πεδίο της κρίσης. Κάπου σαν να λούφαξε και η πολιτική ηγεσία του υπουργείου ΠΡΟΠΟ αυτές τις δύσκολες μέρες. Όμως, σήμερα, μια ανακοίνωση του αρχηγείου της ΕΛΑΣ και μια της ΓΑΔΑ μάς ξαναφέρνουν κοντά στους προστάτες μας.

Η δεύτερη ανακοίνωση, αυτή της ΓΑΔΑ, αναφέρεται στην εξάρθρωση ενός κυκλώματος πορτοφολάδων που δραστηριοποιούνταν στη γραμμή του ΗΣΑΠ. Καλό αυτό, λέει κανείς. Και διαβάζει στην ανακοίνωση:

Με διάταξη του αρμόδιου Εισαγγελέα είχε δοθεί η άδεια, και επί 20ήμερο, λαμβάνετο φωτογραφικό και βιντεοληπτικό υλικό, από το οποίο προκύπτουν τα πρόσωπα, η μεταξύ τους σχέση και οι κινήσεις τους στη Πλ. Βικτωρίας.

Ότι η αστυνομία χρησιμοποιεί τέτοια μέσα, με ή χωρίς την άδεια εισαγγελέα, είναι γνωστό. Εκείνο που είναι καινοφανές, είναι η δημοσίευση ενός βίντεο της παρακολούθησης στην ιστοσελίδα της αστυνομίας! Προφανώς στην «μπλογκόσφαιρα» υπάρχουν άνθρωποι κατά πολύ αρμοδιότεροι για ν’ αποφανθούν για τη νομιμότητα μιας τέτοιας πράξης, οπότε εγώ απλώς σχολιάζω το ειρωνικόν της υπόθεσης η ανακοίνωση της ΓΑΔΑ να συμπίπτει με την ανακοίνωση του αρχηγείου της ΕΛΑΣ περί «ανοιχτής πρόσβασης στα δημόσια δεδομένα«.

Επειδή δεν ξέρω πόσο θα μείνει το βίντεο αναρτημένο στη σελίδα της αστυνομίας, μπορείτε να το δείτε εδώ.

ΟΠΑΠ: ορισμένοι αριθμοί σημασίας

Σύμφωνα με την ετήσια οικονομική έκθεση του ΟΠΑΠ για το 2009, τα έσοδα του «οργανισμού» ήταν περίπου 5,5 δις ευρώ. Από αυτά,

Ο τομέας με τη μεγαλύτερη ποσοστιαία συμμετοχή στις πωλήσεις των παιχνιδιών είναι το ΚΙΝΟ, του οποίου ο κύκλος εργασιών αποτέλεσε για τη χρήση 2009 το 52,60% του κύκλου εργασιών των παιχνιδιών του Ομίλου ενώ συνεισέφερε και το 49,74% του συνολικού μικτού κέρδους. Τα έσοδα από το παιχνίδι ΚΙΝΟ ανήλθαν σε € 2.861.702 χιλ. έναντι € 2.825.122 χιλ. της χρήσης 2008 παρουσιάζοντας αύξηση σε ποσοστό 1,29%. Δεύτερος σε πωλήσεις έρχεται ο επιχειρηματικός τομέας του παιχνιδιού «ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ» που για τη χρήση 2009 συμμετέχει κατά 37,24% επί των συνολικών πωλήσεων των παιχνιδιών και κατά 33,17% στα μικτά κέρδη του Ομίλου. Τα έσοδα από το παιχνίδι ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ανήλθαν σε € 2.026.319 χιλ. έναντι € 2.214.188 χιλ. της χρήσης 2008, παρουσιάζοντας μείωση σε ποσοστό 8,48%. Το παιχνίδι ΤΖΟΚΕΡ αποτελεί ακόμα ένα σημαντικό τομέα δραστηριότητας για τον Όμιλο. Ο τομέας αυτός κατά τη χρήση 2009 αποτέλεσε το 6,03% του κύκλου εργασιών των παιχνιδιών καθώς και το 10,75% επί του συνολικού μικτού κέρδους. Τα έσοδα από το παιχνίδι ΤΖΟΚΕΡ ανήλθαν σε € 328.036 χιλ. έναντι € 244.474 χιλ. της χρήσης 2008, σημειώνοντας αύξηση σε ποσοστό 34,18%. Τα υπόλοιπα παιχνίδια SUPER 3, ΠΡΟΠΟ, ΛΟΤΤΟ, ΠΡΟΤΟ, EXTRA 5 και ΠΡΟΠΟΓΚΟΛ αποτελούν το 4,13% του κύκλου εργασιών του Ομίλου για τη χρήση και 6,77% του συνολικού μικτού κέρδους.

Αν επιστρέψουμε 14 χρόνια πίσω και εμπιστευτούμε σχετικά το άρθρο της Καθημερινής (03/01/1996), θα δούμε ότι ο ΟΠΑΠ είχε τότε έσοδα 164 δις δρχ. ή περίπου 480 εκατομμύρια ευρώ. Η πρώτη σκέψη είναι ότι κάτι πάει στραβά. Αλλά όχι:

έσοδα ΟΠΑΠ, 1999-2004

UPDATE 27/5: Ανακοινώθηκαν και τ’ αποτελέσματα του ΟΠΑΠ για το πρώτο τρίμηνο του 2010.

Το έτος των κοσμογονικών αλλαγών

Το 2000, ο δημοσιογράφος Αντώνης Καρακούσης εργαζόταν στην Καθημερινή. Στο φύλλο της πρώτης Ιανουαρίου, δημοσίευσε το παρακάτω άρθρο με τίτλο «Οικονομία: το έτος των κοσμογονικών αλλαγών«. Αξίζει να το ξαναδιαβάσουμε στο φως αυτού του άρθρου που δημοσίευσε ο ίδιος δημοσιογράφος στο Βήμα της Κυριακής 23/5/2010. Όπως γνωρίζουν οι τακτικοί αναγνώστες του μπλογκ, δεν συνηθίζουμε να αναδημοσιεύουμε ολόκληρα άρθρα. Κάνουμε μια εξαίρεση για ένα παλιότερο άρθρο που δείχνει ξεκάθαρα τον ρόλο που, εσκεμμένα ή και όχι, παίζει ο τύπος και οι δημοσιογράφοι που τον στελεχώνουν στην διαμόρφωση του κοινωνικού κλίματος, της «κοινής γνώμης». Νομίζουμε ότι στη σημερινή συγκυρία, θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε με επιφυλακτικότητα την δυνατότητα του τύπου να δρα ανεξάρτητα και χωρίς σκοπεύσεις. Δεν χρεώνουμε τέτοια πρόθεση προσωπικά στον κ. Καρακούση, όμως η σύγκριση των δύο άρθρων συνεισφέρει στην δόμηση του σχετικού επιχειρήματος.

Οι εκλογές κατά πάσα πιθανότητα θα διεξαχθούν τον προσεχή Μάιο και θα ανεβάσουν ως φαίνεται την πολιτική αντιπαράθεση στα ύψη στο πρώτο εξάμηνο του ευτυχούς 2000, παρότι το Φεβρουάριο η συναίνεση θα εκφρασθεί κατά τρόπο σχεδόν απόλυτο με την επανεκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κ. Στεφανόπουλου. Όμως αν η πολιτική, μέσω των εκλογών, διεκδικεί τα σκήπτρα του 2000, η οικονομία θα είναι αυτή που τελικώς θα έλθει να επικυριαρχήσει, καθώς από την αρχή και καθ’ όλη τη διάρκεια του νέου έτους θα παράγει γεγονότα κρίσιμα και καθοριστικά του οικονομικού μας μέλλοντος.

Ακόμη και κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους, όταν η πολιτική θα επικυριαρχεί, οι κινήσεις και κυρίως οι αποφάσεις της θα προσδιορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τις οικονομικές εξελίξεις. Ήδη η Σοφοκλέους και η πορεία των μετοχών ασκούν έντονη την επιρροή τους στις πολιτικές εξελίξεις και κατά τα φαινόμενα θα συνεχίσει να απασχολεί την πολιτική ηγεσία και στις αρχές του 2000. Ουδείς πια φαντάζεται μια προεκλογική περίοδο με τη Σοφοκλέους ταραγμένη και τους επενδυτές κατηφείς.

Ανεξαρτήτως πάντως των πολιτικών εξελίξεων και των επιρροών που θα δεχθούν από την οικονομία, από την αρχή του νέου έτους στον οικονομικό τομέα αναμένονται κοσμογονικές αλλαγές, οι οποίες θα καθιστούν όσα συνετελέσθησαν το 1999 απλώς προεόρτια. Το σήμα θα δοθεί στις 31 Ιανουαρίου, με την υιοθέτηση του επικαιροποιημένου προγράμματος σύγκλισης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και από την σχεδόν συμφωνημένη με τους κοινοτικούς μεταβολή της κεντρικής ισοτιμίας της δραχμής περίπου στον αυτό χρόνο. Τότε, σύμφωνα με πληροφορίες, ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Λ. Παπαδήμος θα μπορέσει να επιχειρήσει την πρώτη σημαντική μείωση των επιτοκίων και ταυτοχρόνως να αναγγείλει ένα πρόγραμμα σταδιακής κατάργησης των υποχρεωτικών δεσμεύσεων των εμπορικών Τραπεζών στην κεντρική Τράπεζα. Ουσιαστικά στα τέλη Ιανουαρίου ή το αργότερο στις αρχές Φεβρουαρίου, θα ξεκινήσει η διαδικασία μείωσης των επιτοκίων. Πιθανολογείται ότι ο κ. Παπαδήμος μαζί με την πρώτη μείωση των διατραπεζικών επιτοκίων θ’ αναγγείλει και ένα ετήσιο πρόγραμμα μείωσης των δεσμεύσεων από 0,8% έως 1% τον μήνα. Σήμερα ανέρχονται σε περίπου 12% του συνόλου των καταθέσεων. Ένα μέρος αυτών, περίπου το μισό, διακρατείται άτοκα στην Τράπεζα της Ελλάδος και το υπόλοιπο απολαμβάνει χαμηλού επιτοκίου. Στις προθέσεις της Τράπεζας Ελλάδος είναι ν’ αντικαταστήσει τις δεσμεύσεις με τίτλους οι οποίες όμως θα απολαμβάνουν επιτόκια της αγοράς. Η διαδικασία αυτή θα ενισχύει τη μείωση των επιτοκίων, την οποία η Τράπεζα της Ελλάδος έτσι και αλλιώς θα ξεκινήσει στα τέλη Ιανουαρίου και θα την κλιμακώσει με μεγαλύτερη ένταση στο δεύτερο εξάμηνο του έτους, όταν πια θα έχει εξασφαλισθεί η ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις στελεχών των εμπορικών τραπεζών, στα τέλη του 2000 το επιτόκιο ταμιευτηρίου που σήμερα είναι 7,5% θα έχει υποχωρήσει σε ποσοστό 2,75% ή στη χειρότερη περίπτωση στο 3%, αν τα επιτόκια του ευρώ ανέλθουν. Που στην πράξη σημαίνει ότι τα επιτόκια των δανείων για κεφάλαια κίνησης π.χ. από την Εθνική Τράπεζα θα ανέρχονται περίπου στο 7,2% από 11,75% σήμερα. Πολύ δε μεγαλύτερη θα είναι η μείωση από τις άλλες Τράπεζες που διατηρούν το αντίστοιχο επιτόκιο και μέχρι 13%.

Σε κάθε περίπτωση θα πρόκειται για μια μεταβολή με σοβαρότατες επιδράσεις στην παραγωγή, την κατανάλωση, το εμπόριο, τον τουρισμό και τις επενδύσεις. Είναι ίσως η μεγαλύτερη οικονομική μεταβολή τα τελευταία 30 χρόνια, πυ ξαναφέρνει την ελληνική οικονομία στην εποχή της σταθερότητας των τιμών και του φθηνού χρήματος. Θα είναι δε αυτή, η οποία σε συνδυασμό με την έγκιση του ελληνικού αιτήματος για ένταξη στη ζώνη του ευρώ τον προσεχή Ιούνιο, που θα φέρει τη μεγαλύτερη αλλαγή στα ελληνικά οικονομικά πράγματα. Η συνειδητοποίηση της σταθερότητας των τιμών, του ισχυρού νομίσματος και του φθηνού χρήματος, θα φέρει μεγάλες αλλαγές στη λειτουργία της οικονομίας.

Όπως οι περισσότεροι εκτιμούν το 2000 και ειδικότερα το δεύτερο εξάμηνο αυτού, υπό την επίδραση των παραπάνω τριών νέων συνθηκών, θα φέρει κατακλυσμιαία γεγνότα στην ελληνική οικονομία. Οι συγχωνεύσεις και οι συγκεντρώσεις στον τραπεζικό τομέα θα ολοκληρωθούν τότε, γεγονός που θα παρασύρει και τις επιχειρήσεις σε νέο γύρο εξαγορών και συνεργασιών. Σε εκείνη τη φάση τοποθετούνται χρονικά οι μεγάλες κινήσεις οριστικής αναδιάταξης των οικονομικών δυνάμεων του τόπου και θα εμφανισθούν με μεγαλύτερη ένταση οι τάσεις εξωστρέφειας των Ελλήνων επιχειρηματιών που θα οδηγήσουν στις πρώτες ελληνικές πολυεθνικές. Την ίδια στιγμή θα ενισχύεται στο μέγιστο βαθμό η αξιοποίηση της νέας τεχνολογίας και η στροφή του κοινού προς τα ηλεκτρονικά προϊόντα, η ζήτηση των οποίων θ’ αυξάνει ταχύτατα. Όλα τούτα θα επιβάλουν ταχεία μεταβολή της δομής και οργάνωσης των επιχειρήσεων, οι οποίες βιαίως θα κινούνται προς εγκατάλειψη του μοντέλου οικογενειακής διαχείρισης, γεγονός που θα προκαλέσει έκρηξη κινητικότητας στο χώρο των στελεχών.

Και προφανέστατα δεν μπορεί όλη αυτή η κίνηση να μην αποτυπωθεί στη λειτουργία της Κεφαλαιαγοράς. Το Χρηματιστήριο Αθηνών θα έλθει προφανώς ν’ απορροφήσει όλες αυτές τις εξελίξεις. Είναι βέβαιο ότι από την κατάρρευση και μόνο των εισοδημάτων από τόκους θα διευρύνει την πελατεία του και επιπλέον θα γίνει αντικείμενο προσέλκυσης μεγαλύτερων μεριδίων από το χώρο των συλλογικών επενδύσεων.

Οι συνθήκες που θα διαμορφωθούν στον χρηματοπιστωτικό τομέα το 2000, θα απαιτήσουν ενεργότερη και ισχυρότερη παρουσία των θεσμικών επενδυτών στην χρηματιστηριακή αγορά, με αντίστοιχη προφανώς επιρροή στις χρηματιστηριακές εξελίξεις.

Εν κατακλείδι το 2000 θα είναι έτος της οικονομίας, όσο και αν η πολιτική βρεθεί συγκυριακά στη διάρκεια του έτους στο κέντρο της προσοχής. Και θα είναι αυτή που σε μεγάλο βαθμό θα προσδιορίσει την πορεία της χώρας τουλάχιστον κατά την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα.

Τι απ’ όλα αυτά συνέβη το ξέρουμε όλοι πια. Ο Αντώνης Καρακούσης έπεσε έξω κατά πολύ, κι έχει σήμερα αποκτήσει τη σοφία του σφάλλοντος. Υπέρ τίνων λειτούργησαν αυτές οι αλλαγές, επίσης το γνωρίζουμε. Οπότε, όταν σήμερα διαβάζουμε εφημερίδες ας είμαστε προσεκτικοί.

Και πάλι για τη Γάζα

Από το 2008 ασχοληθήκαμε επανειλημμένα με το Free Gaza Movement και την προσπάθειά του να σπάσει τον παράνομο ναυτικό αποκλεισμό της λωρίδας της Γάζας από τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις. Καθώς πλησιάζει η μέρα που η συνδυασμένη αποστολή 9 καραβιών «Στόλος Ελευθερίας» (Freedom Flotilla) θα βρεθεί στα όρια των παλαιστινιακών χωρικών υδάτων, δεν μπορεί παρά η αγωνία μας να κορυφώνεται. Εφιστούμε λοιπόν την προσοχή των αναγνωστών στο ελληνικό σκέλος της αποστολής, την καμπάνια «Ένα καράβι για τη Γάζα» και τους καλούμε να παρακολουθούν την εξέλιξη της αποστολής από το «Ψηφιακό Καράβι» και να βρίσκονται σε ετοιμότητα αν χρειαστεί από τη δική μας θέση ως πολίτες να πιέσουμε το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών να πάρει θέση αυτή τη φορά, όπως δεν έκανε τις προηγούμενες.

Θ’ αντιγράψουμε από την δεύτερη σχετική μας ανάρτηση ένα παράθεμα από ένα κείμενο του Αντόνιο Γκράμσι περί αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας. Η επικαιρότητά του είναι πρόδηλη, όχι μόνο για τους ακτιβιστές του Στόλου Ελευθερίας, αλλά και για τα ευρύτερα ζητήματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία σήμερα.

Πρέπει να παρατηρήσουμε πως, πολύ συχνά, η αισιοδοξία δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ένας τρόπος να υπερασπίζεται κανείς την τεμπελιά του, την ανευθυνότητά του, την θέλησή του να μην κάνει τίποτα. Είναι επίσης μια μορφή μοιρολατρείας και μηχανιστικής αντίληψης. Υπολογίζει κανείς πάνω σε παράγοντες έξω από τη θέλησή του και τη δραστηριότητά του, τους εξυψώνει, φαίνεται πως φλέγεται από ιερό ενθουσιασμό και ο ενθουσιασμός δεν είναι παρά η εξωτερική λατρεία των φετίχ. Απαραίτητη αντίδραση που πρέπει να έχει σαν αφετηρία τη λογική. Ο μόνος δικαιολογημένος ενθουσιασμός είναι εκείνος που συνοδεύει την ικανή θέληση, την ικανή δράση, την πλούσια εφευρετικότητα σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες που μεταβάλλουν την υπάρχουσα πραγματικότητα.

Θεωρούμε πως επιτυχίες όπως αυτή της πρώτης αποστολής των ψαροκάικων είναι μάθημα για όλους μας, σε όλες τις προκλήσεις του σήμερα και του αύριο. Διότι η αποφασιστικότητα, η συλλογικότητα και ο προγραμματισμός οδήγησαν σε μια επιτυχία η οποία σήμερα αναγνωρίζεται από πολλούς και υποχρεώνει κι άλλους να λαμβάνουν θέση:

Said John Ging, Head of United Nation’s Relief and Works Agency (UNRWA) in the Gaza Strip since 2006 said, “We recommend the world send ships to the shores of Gaza, and we believe that Israel would not stop these vessels because the sea is open, and many human rights organizations have been successful in previous similar steps, and proved that breaking the siege on Gaza is possible.”

Δείτε και το ντοκιμαντέρ των Γιώργου Αυγερόπουλου και Γιάννη Καρυπίδη για την πρώτη αποστολή, με τον υπέροχο τίτλο «Γάζα ερχόμαστε«. Η ταινία πήρε το βραβείο κοινού στο πρόσφατο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης.

Χρόνια πολλά στον Κώστα Καραμανλή

Αφού ευχηθώ χρόνια πολλά στον Κωστάκη τον Καραμανλή, μερικές πρόχειρες σκέψεις:

Η επεισοδιακή συγκέντρωση της 5ης Μάη φαίνεται ότι ταρακούνησε το πολιτικό προσωπικό της ευρωπαϊκής ένωσης και οδήγησε πιθανόν στην γρηγορότερη αντίδραση των ευρωπαίων ηγετών με τον «ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης» (για την αποτελεσματικότητα, φυσικά, δε χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε – η ζωή θα δείξει). Στην Ελλάδα, οι φοβισμένες αντιδράσεις του πολιτικού συστήματος νομίζω ότι συνοψίζονται συμβολικά στην επίσκεψη της ΓΓ του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο γραφείο του υπουργού ΠΡΟ-ΠΟ. Η απόσταση που έλαβε στη χθεσινή συγκέντρωση το ΠΑΜΕ από το κτίριο της Βουλής εντείνει το συμβολισμό.

Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έρχονται με τη σειρά τους να δουν από πιο κοντά το ζήτημα της βίας, τόσο από καθήκον όσο κι από φόβο. Έτσι, οι New York Times δημοσίευσαν την Τετάρτη ένα ρεπορτάζ για τους «κουκουλοφόρους» της Ελλάδας όπως διαμορφώνονται μετά τη Marfin, ενώ το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel ασχολείται με τους γερμανούς «κουκουλοφόρους». Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη – και σταματά στο εξώφυλλο της ευρωπαϊκής έκδοσης του Economist την περασμένη βδομάδα (όπως σωστά επεσήμανε ένας άλλος μπλόγκερ που ξέχασα ποιος ήταν):

Economist Europe edition, May 8, 2010

Πιθανόν όλοι αυτοί να φοβούνται περισσότερο απ’ όσο πρέπει, διότι, παρά το εννοούμενο της εκπληκτικής φωτογραφίας του Άρη Μεσσίνη, η εσωτερίκευση της κανονικότητας είναι πιο έντονη απ’ όσο θα θέλαμε. Το «ραντεβού το Σεπτέμβρη» που έλεγα και χθες, μου φαίνεται αναπόφευκτο όσο τα πράγματα δεν είναι οργανωμένα.

Πρέπει να ‘χουμε κατά νου, βέβαια, ότι το παρελθόν αποτελεί πάντοτε μια καλή πηγή ερεθισμάτων για σκέψη. Κι επειδή η ελληνική πολιτική τάξη και τα μέσα «ενημέρωσης» προσπαθούν να μας πείσουν για τον μοναδικό, σχεδόν θεϊκά δοσμένο τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται η διαφθορά στην Ελλάδα, ας ανατρέξουμε σ’ ένα κείμενο του 1891 που μοιάζει να γράφτηκε σήμερα το πρωί. Το ‘χει γράψει ο Φρίντριχ Ένγκελς στην εισαγωγή της γερμανικής έκδοσης του 1891 του Εμφύλιου Πόλεμου στη Γαλλία, του Καρλ Μαρξ (Εκδόσεις Στοχαστής, 1976, σελ. 27-29).

Για την εξυπηρέτηση των κοινών συμφερόντων η κοινωνία είχε αρχικά δημιουργήσει δικά της όργανα με τον απλό καταμερισμό της δουλιάς. Τα όργανα όμως αυτά που η κορυφή τους είναι η κρατική εξουσία, εξυπηρετώντας τα δικά τους ειδικά συμφέροντα, είχαν με τον καιρό μετατραπεί από υπηρέτες της κοινωνίας σε αφέντες της, όπως το βλέπουμε, λ.χ., όχι μόνο στην κληρονομική μοναρχία, μα και στην αστική δημοκρατία. Πουθενά οι «πολιτικοί» δεν αποτελούν ένα πιο ξεχωριστό και πιο ισχυρό τμήμα του έθνους, όσο ακριβώς στη Βόρεια Αμερική. Εδώ το καθένα από τα δυο μεγάλα κόμματα, που διαδέχονται το ένα το άλλο στην εξουσία, διευθύνεται με τη σειρά του από ανθρώπους που κάνουν την πολιτική προσοδοφόρα υπόθεση, που κερδοσκοπούν πάνω στις έδρες της νομοθετικής συνέλευσης τόσο της ομοσπονδίας όσο και των ξεχωριστών πολιτειών ή που ζουν από τη ζύμωση που κάνουν για το κόμμα τους και που όταν το κόμμα τους νικήσει ανταμείβονται με θέσεις. Είναι γνωστό πως οι αμερικάνοι τριάντα χρόνια τώρα προσπαθούν ν’ αποτινάξουν το ζυγό αυτό που έγινε αφόρητος και πως, παρ’ όλα αυτά, βουλιάζουν όλο και πιο βαθιά μέσα στο βάλτο της διαφθοράς. Ακριβώς στην Αμερική μπορούμε να δούμε καλύτερα πώς συντελείται αυτή η ανεξαρτητοποίηση της κρατικής εξουσίας από την κοινωνία που αρχικά ήταν προορισμένη να γίνει απλό όργανό της. Εδώ δεν υπάρχει καμιά δυναστεία, δεν υπάρχουν ευγενείς ούτε μόνιμος στρατός, εκτός από τους λίγους άνδρες για την επίβλεψη των ινδιάνων, δεν υπάρχει ούτε γραφειοκρατία με μόνιμες θέσεις ή με δικαίωμα σύνταξης. Κι όμως, έχουμε εδώ δυο μεγάλες συμμορίες από πολιτικούς κερδοσκόπους που παίρνουν στα χέρια τους την κρατική εξουσία και την εκμεταλλεύονται με τα πιο διεφθαρμένα μέσα και για τους πιο διεφθαρμένους σκοπούς, ενώ το έθνος είναι ανίσχυρο μπροστά στους δυο μεγάλους αυτούς συνασπισμούς των πολιτικών, που βρίσκονται δήθεν στην υπηρεσία του, μα που στην πραγματικότητα το εξουσιάζουν και το καταληστεύουν. […]

[…] στη Γερμανία η δεισιδαιμονία για το κράτος πέρασε από τη φιλοσοφία στην κοινή συνείδηση της αστικής τάξης, κι ακόμα και σε πολλούς εργάτες. Σύμφωνα με τη φιλοσοφική άποψη, το κράτος είναι η «πραγματοποίηση της Ιδέας» ή η βασιλεία του θεού πάνω στη γη, μεταφρασμένη σε φιλοσοφική γλώσσα, το πεδίο όπου η αιώνια αλήθεια και η δικαιοσύνη πραγματοποιούνται ή πρόκειται να πραγματοποιηθούν. Κι από δω πηγάζει ένας δεισιδαιμονικός σεβασμός προς το κράτος και προς το καθετί που συνδέεται με το κράτος, ένας σεβασμός που ριζώνει τόσο πιο εύκολα, όσο έχουμε συνηθίσει απ’ τα πιο μικρά μας χρόνια να φανταζόμαστε ότι όλες οι υποθέσεις και τα συμφέροντα που είναι κοινά για ολόκληρη την κοινωνία δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν αλλοιώς, παρά όπως εξυπηρετιόνταν ως τώρα, δηλαδή από το κράτος και τα καλοδιορισμένα όργανά του. Και οι άνθρωποι φαντάζονται ότι κάνουν κιόλας ένα εξαιρετικά τολμηρό βήμα προς τα μπρος όταν απολυτρώνονται από την πίστη στην κληρονομική μοναρχία κι ορκίζονται στο όνομα της αστικής δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα όμως, το κράτος δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μια μηχανή για την καταπίεση μιας τάξης από μια άλλη και μάλιστα όχι λιγότερο στην αστική δημοκρατία απ’ ό,τι γίνεται στην μοναρχία! Και στην καλύτερη περίπτωση, το κράτος είναι ένα κακό που κληροδοτείται στο προλεταριάτο, που νίκησε στον αγώνα για την ταξική κυριαρχία και που τις χειρότερες πλευρές του, όμως το έκαμε η Κομμούνα [του Παρισιού, 1871] δε μπορεί να μην τις περικόψει όσο το δυνατό γρηγορότερα ωσότου μια γενιά, μεγαλωμένη μέσα σε νέες και ελεύθερες κοινωνικές συνθήκες, θα είναι σε θέση να πετάξει όλα αυτά τα παλιοπράγματα που αποτελούν το κράτος.

Εξαιρετικά αφιερωμένο στους Κώστηδες και τις Ελένες της κυρίαρχης τάξης, αλλά και σ’ όσους προσπαθούν να παράγουν νέα θεωρία για παλιά προβλήματα.