Ιστορίες από τις ΗΠΑ: Θέλουν πράγματι οι αναρχικοί των Tea Parties να σκοτώσουν όλους τους πολιτικούς;

Ένα ενδιαφέρον άρθρο του Ross Kenyon που δημοσιεύτηκε στο Christian Science Monitor στις 30 Αυγούστου 2010. Ο Ross Kenyon είναι αναλυτής στο Κέντρο για την Κοινωνία Χωρίς Κράτος, τελειόφοιτος Αμερικανικής Ιστορίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα και μέλος της διοικητικής ομάδας της οργάνωσης «Φοιτητές για την Ελευθερία» στο ίδιο πανεπιστήμιο. Η Χελώνα θέλησε να το μεταφράσει στα ελληνικά επειδή μέσα από το κείμενο αυτό τίθενται με ενδιαφέροντα τρόπο ορισμένα ζητήματα για τον τρόπο και τον τόπο που μπορεί να επιδιώκεται ο διάλογος για την κοινωνία και την πολιτική. Προφανώς, οι απόψεις που εκφράζονται ανήκουν στον αρχικό συντάκτη του κειμένου και δεν δεσμεύουν σε τίποτα το παρόν ιστολόγιο. Η μετάφραση είναι λίγο βιαστική, αλλά πιστή στο αρχικό κείμενο. Για να δημοσιευθεί μια ώρα αρχύτερα, παραλείψαμε ορισμένες σημειώσεις που, εφόσον υπάρχει ενδιαφέρον, θα μπορούσαν να γραφτούν εκ των υστέρων, καθότι θα ήταν χρήσιμες αλλά όχι και απολύτως αναγκαίες για την κατανόηση του κειμένου. Νομίζουμε, όμως, ότι κι έτσι αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε.

Ο John Boehner κατηγόρησε τους αναρχικούς των Tea Parties ότι προωθούν τη βία. Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι αναρχικοί προωθούν ειρηνικές επιλογές, την ατομική ελευθερία και την αντίθεση στην θεσμοποιημένη βία.

«Έχω παραβρεθεί σε αρκετές εκδηλώσεις του tea party», δήλωσε νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι ο επικεφαλής της μειοψηφίας στη Γερουσία John Boehner (Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής του Οχάιο). «Θα σας πω γι’ αυτές. Ναι, εκεί βρίσκονται ορισμένοι απογοητευμένοι Ρεπουμπλικανοί. Υπάρχουν πάντα μερικοί Δημοκρατικοί. Και πάντοτε λίγοι» αναρχικοί που θέλουν να σκοτώσουν όλους εμάς με δημόσιο αξίωμα».

Πώς; Οι αναρχικοί θέλουν να σκοτώσουν όλους τους πολιτικούς;

Μια ειρηνική φιλοσοφία

H χοντροκομμένη προσπάθεια του γερουσιαστή Boehner να αστειευτεί κατέληξε σε έναν απαίσιο εσφαλμένο χαρακτηρισμό της αναρχικής φιλοσοφίας και σκιαγράφησε ανακριβώς τις κεντρικές της αξίες. Ο αναρχισμός είναι μια ιδεολογία βασισμένη στην ελευθερία του ατόμου και την αντίθεση στην θεσμοποιημένη βία, όχι κάποια παράλογη λατρεία για την δημόσια καταστροφή.

Ναι, όταν ο κόσμος ακούει τη λέξη «αναρχικός», στο μυαλό του έρχονται μολότοφ και μαυροντυμένοι μαχητές του δρόμου στις διαμαρτυρίες του G20.

Αυτή η εντύπωση είναι πιο πολύ παράγωγο 200 ετών σπίλωσης από ρητορική τύπου Boehner, παρά μια ακριβής αντίληψη του τι σημαίνει αναρχισμός και τι κάνουν οι αναρχικοί. Ταιριάζει με οποιοδήποτε άλλο στερεότυπο – ο «τεμπέλης/βίαιος Νέγρος» που χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τους ρατσιστικούς νόμους του Αμερικανικού Νότου, ο «δυνάμει παιδόφιλος» που επιστρατεύτηκε για να στηρίξει τη διάκριση εις βάρος ομοφυλοφίλων και άλλων σεξουαλικών μειονοτήτων, ο φτιαγμένος ληστής ή βιαστής που προσφέρθηκε ως δικαιολογία για τον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών.

Ναι, υπάρχουν βίαιοι και ανατρεπτικοί αναρχικοί, όπως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που ταιριάζουν μ’ αυτά τα στερεότυπα. Όχι, αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι αντιπροσωπευτικοί αυτού του πολύμορφου κινήματος περισσότερο απ’ όσο τα άλλα στερεότυπα είναι αντιπροσωπευτικά των αφροαμερικανών, των ΛΟΑΤ (LGBTQ) ατόμων ή των χρηστών ναρκωτικών για ψυχαγωγική χρήση.

Γιατι πηγαίνω στα tea parties

Έχω παραβρεθεί σε tea parties ως αναρχικός διότι είμαι ένας ειλικρινής φιλελεύθερος που ενδιαφέρεται για τον περιορισμό της ισχύος, του αντικειμένου και του μεγέθους της διοίκησης και για την αντίσταση απέναντι στην αδικαιολόγητη εισβολή της στις ζωές ειρηνικών ατόμων. Πολλοί από τους άλλους συμμετέχοντες στα tea parties αυθόρμητα και συνειδητά αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο του απεριόριστου κράτους και επιδιώκουν να ελαττώσουν την επιρροή του στις προσωπικές τους ζωές. Ο αναρχισμός είναι η λογική επέκταση αυτής της εύλογης παρόρμησης και όχι ο μηδενιστικός τσαμπουκάς που περιγράφει ο Boehner.

Στις εκδηλώσεις του tea party, μ’ αρέσει να κάνω ερωτήσεις σ’ ανθρώπους που θέλουν να περιορίσουν την κυβέρνηση.

Πώς αποκτιέται νόμιμα η γη; Οι περισσότεροι αποδέχονται τη χρήση ή την νομή και χρησιμοποιούν αντίστοιχη δικαιολόγηση για να ονομάσουν ένα κομμάτι γης δικό τους.

Τους απαντώ λέγοντας ότι το κράτος δεν «χρησιμοποιεί» ούτε «εγκαθίσταται» στη γη – αυτό το κάνουν οι άνθρωποι. Εκείνοι που αυτοαποκαλούνται «κράτος» απλώς χαράζουν αυθαίρετα πολιτικά σύνορα και εξαγγέλουν ότι αν κάποιος ζει μέσα στην επικράτειά τους πρέπει να αγοράσει υπηρεσίες ασφαλείας και δικαιοσύνης από το καταναγκαστικό τους μονοπώλιο.

Τι θα συμβεί αν κάποιος προσπαθήσει να αγοράσει καλύτερες, φθηνότερες ή δικαιότερες υπηρεσίες που δεν συνδέονται με τα τεχνητά πολιτικά σύνορα; Τα όργανα του κράτους θα τον πετάξουν σ’ ένα κελί (και θα τον σκοτώσουν αν αντισταθεί).

Η πραγματική απειλή

Ο αναρχισμός της αγοράς είναι μια τόσο βασική και λογική έννοια, μια ιδέα τόσο συμβατή με τις αξίες που στηρίζουν πολλοί στα tea parties, που είναι φυσικό για τους αναρχικούς να εμφανίζονται και να προκαλούν τους άλλους εραστές της ελευθερίας να τον υιοθετήσουν.

Συμφωνώ πως μια συνεκτική φιλοσοφία που δίνει αξία και σέβεται τις ειρηνικές επιλογές των ανθρώπων των tea parties και των γειτόνων τους είναι πράγματι απειλή για τον Boehner και το σινάφι του, αλλά όχι του τύπου που υποστηρίζει αυτός. Δεν είναι απειλή θανάτου, αλλά είναι απειλή ανεργίας.

Κατηφορική Ελευθεροτυπία

Από την ηλεκτρονική έκδοση της Ελευθεροτυπίας:

Ληστεία στον Άγιο Παντελεήμονα

Ομάδα 20 ατόμων επιτέθηκε σε υπήκοο Μπαγκλαντές χθες, στις 11 το βράδυ, στην οδό Φυλής 267 στον Άγιο Παντελεήμονα.

Ο άτυχος άνδρας τραυματίστηκε ελαφρά με μαχαίρι. Οι δράστες του άρπαξαν 300 ευρώ.

Ο παθών διακομίστηκε για τις πρώτες βοήθειες στο νοσοκομείο Αγία Όλγα.

300 ευρώ / 20 άτομα = 15 ευρώ έκαστος, αν δεν υπάρχει κάποιος που παίρνει δύο μερδικά. Ωραία ληστεία έκαναν. Ή τα παιδιά δεν έκαναν ληστεία, απλώς ο συντάκτης της Ελευθεροτυπίας δεν θέλει να γράψει τίτλο «Ρατσιστική επίθεση στον Άγιο Παντελεήμονα». Λέμε τώρα.

Τι επιδιώκει η κυβέρνηση με την πώληση των ΕΛ.ΤΑ.;

Διαβάζουμε στις εφημερίδες την πρόθεση της κυβέρνησης να πουλήσει το 39% των ΕΛ.ΤΑ. Πιο συγκεκριμένα, η Καθημερινή πιθανολογεί για τους αγοραστές:

Η κυβέρνηση έχει προχωρήσει σε επαφές με τους ευρωπαϊκούς ταχυδρομικούς οργανισμούς που είχαν επιδείξει στο παρελθόν ενδιαφέρον, ωστόσο αδιευκρίνιστο παραμένει εάν οι συνομιλίες θα οδηγήσουν σε επίσημη εκδήλωση ενδιαφέροντος. Τα βελγικά ταχυδρομεία είχαν επιδείξει ενδιαφέρον για τις «Ταχυμεταφορές ΕΛΤΑ», ενώ και οι Ολλανδοί φαίνεται να εξετάζουν το ενδεχόμενο πιθανής συνεργασίας με τα ΕΛΤΑ. Τα γαλλικά ταχυδρομεία από την πλευρά τους μελετούν την πιθανότητα ανάπτυξής τους μέσω ομίλου ταχυδρομείων των χωρών της Μεσογείου.

Όλη η κουβέντα σχετικά με την πώληση των ΕΛ.ΤΑ. συσχετίζεται από την κυβέρνηση και τον τύπο με την άρση του μονοπωλίου και το άνοιγμα της ταχυδρομικής αγοράς σε ευρωπαϊκό επίπεδο – πράγμα που, βέβαια, έχει ήδη ντεφάκτο συμβεί με τις ταχυμεταφορές.

Η Χελώνα θα ήθελε να συνεισφέρει στη συζήτηση με ορισμένα χρήσιμα στοιχεία για τα ταχυδρομεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δείχνουν ότι αυτή η επιχειρηματολογία είναι αβάσιμη και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Και εξηγούμαστε:

Η σημερινή μετοχική σύνθεση των ΕΛ.ΤΑ. έχει ως εξής: Ελληνικό Δημόσιο 90%, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο 10% (8.700 μόνιμοι εργαζόμενοι + 2.500 εποχικοί ετησίως). Ποια είναι η μετοχική σύνθεση των μεγάλων ευρωπαϊκών ταχυδρομικών οργανισμών που, σύμφωνα με την Καθημερινή, ενδέχεται να ενδιαφερθούν για τα ΕΛ.ΤΑ. και τις Ταχυμεταφορές ΕΛ.ΤΑ.; Παρακάτω θα βρείτε τα σχετικά στοιχεία γι’ αυτούς τους οργανισμούς και για ορισμένους άλλους μεγάλους ευρωπαϊκούς ταχυδρομικούς οργανισμούς.

ΒΕΛΓΙΟ (bpost – 30.000 εργαζόμενοι)

  • Βελγικό δημόσιο: 50% συν μία μετοχή
  • CVC Capital: 50% μείον μία μετοχή

H CVC Capital είναι ένα απ’ τα πέντε μεγαλύτερα equity funds του κόσμου (Citicorp).

ΟΛΛΑΝΔΙΑ (TNT – 65.700 εργαζόμενοι μόνο στην Ολλανδία)

  • θεσμικοί επενδυτές: 97%
  • απλοί επενδυτές: 3%

Στους θεσμικούς επενδυτές περιλαμβάνονται με ποσοστά πέριξ του 5% έκαστος: Barclays, BlackRock, Alberta fund, Lansdowne UK Equity, UBS AG, Morgan Stanley κά. Το ολλανδικό δημόσιο δεν έχει πλέον συμμετοχή στην εταιρεία.

ΓΑΛΛΙΑ (La Poste – 280.000+ εργαζόμενοι)

Γαλλικό δημόσιο: 100%

ΙΤΑΛΙΑ (Poste Italiane Spa – 155.000 εργαζόμενοι)

  • Ιταλικό δημόσιο: 65%
  • Cassa depositi e prestiti (Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο): 35%

Η Cassa depositi e prestiti ανήκει κατά 70% στο ιταλικό δημόσιο και 30% σε άλλες τράπεζες.

ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ (Royal Mail Group – 176.000 εργαζόμενοι)

Βρετανικό δημόσιο: 100%

ΓΕΡΜΑΝΙΑ (Deutsche Post DHL – 186.000 εργαζόμενοι μόνο στην Γερμανία)

  • KfW Bankengruppe: 30,5%
  • Θεσμικοί επενδυτές (ΗΠΑ): 19,8%
  • Θεσμικοί επενδυτές (Γερμανία): 11,1%
  • Θεσμικοί επενδυτές (Μ.Βρετανία): 29,7%
  • Θεσμικοί επενδυτές (Γαλλία): 5,6%
  • Θεσμικοί επενδυτές (Ελβετία): 3,4%
  • Απλοί επενδυτές: 7,1%

Η KfW Bankengruppe είναι κρατική γερμανική τράπεζα, που ανήκει κατά 80% στην ομοσπονδία και κατά 20% στα ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας.

ΑΥΣΤΡΙΑ (Österreichische Post AG – 27.000 εργαζόμενοι)

  • Αυστριακό δημόσιο: 52,8%
  • Επενδυτές: 47,2%

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ (CTT Correios de Portugal, S.A. – 15.000 εργαζόμενοι)

Πορτογαλικό δημόσιο: 100%

ΙΣΠΑΝΙΑ (La Sociedad Estatal Correos y Telégrafos – 64.000 εργαζόμενοι)

Ισπανικό δημόσιο: 100%

ΣΟΥΗΔΙΑ+ΔΑΝΙΑ (Posten Norden AB – 50.000 εργαζόμενοι)

  • Σουηδικό δημόσιο: 60%
  • Δανέζικο δημόσιο: 40%

Τροφή για σκέψη

Δεν είναι πουθενά γραμμένο ότι τα ΕΛ.ΤΑ. πρέπει να πουληθούν. Η σύνδεση της άρσης του μονοπωλίου με την ιδιωτικοποίηση του οργανισμού υπάρχει μόνο στο κεφάλι της ελληνικής κυβέρνησης. 29 κατασκευαστές πλυντηρίων δεν μπορεί να κάνουν λάθος: Σουηδία, Δανία, Ισπανία, Πορτογαλία, Μεγάλη Βρετανία, Ιταλία, Γαλλία διατηρούν τον έλεγχο των εταιρειών 100%.

Η ελληνική κυβέρνηση διαρρέει στον τύπο το υποτιθέμενο ενδιαφέρον Βέλγων και Ολλανδών για τα ΕΛ.ΤΑ.

Το να αναφέρει κανείς την ΤΝΤ σαν ολλανδική εταιρεία είναι αυτό που λέμε «παρελκυστική τακτική» ή αλλιώς πεντακάθαρο ψέμα. Μια εισηγμένη ΑΕ της οποίας οι μέτοχοι αλλά και οι δραστηριότητες απλώνονται σ’ όλον τον πλανήτη λέγεται απλά κι ωραία «πολυεθνική» κι έτσι είμαστε ειλικρινέστεροι.

Η βελγική περίπτωση είναι πιο περίεργη.

Προ πενταετίας, η Post Danmark και η CVC (που κατείχε το 25% της Post Danmark) αγόρασαν τη μισή βελγική εταιρεία. Στην πορεία, η Post Danmark συμφώνησε με την αντίστοιχη δημόσια σουηδική εταιρεία και σχημάτισαν την δημόσια Posten Norden που καλύπτει και τις δυο χώρες και φυσικά επιδιώκει να επεκταθεί και παραπέρα. Πριν τη συγχώνευση, η Post Danmark πούλησε το βελγικό της μερίδιο στην CVC και η CVC επέστρεψε το δικό της στους Δανούς. Σήμερα η CVC (που είναι αυτό που λέμε «θεσμικός επενδυτής» – δηλαδή φεύγει από την επένδυση μόλις βρει κάτι καλύτερο) σκέφτεται να εισαχθεί η bpost στο χρηματιστήριο και η CVC να βάλει συμμετοχή στην «ολλανδική» ΤΝΤ. Η ΤΝΤ με τη σειρά της μόλις αποφάσισε να διασπαστεί σε δύο εταιρείες, μια για την κλασική αλληλογραφία και μια για τις υπηρεσίες κούριερ. Κάπου εκεί η CVC βλέπει δυνατότητα στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ των δύο εταιρειών. Και, έτσι ξαφνικά, σαν πορδή, σ’ αυτό το πλάνο ξεπετάγεται και η ελληνική κυβέρνηση με το φιλετάκι των ΕΛ.ΤΑ.

Είναι γεγονός ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός αυτών των μεγαθηρίων μέσα στα όρια της ΕΕ δε σηκώνει μικρές «οικογενειακές» επιχειρήσεις. Όμως μια σοβαρότερη κυβέρνηση χωρίς υπαλλήλους σε θέση υπουργών, μπορεί να σκεφτόταν να αντλήσει εμπειρία από το δανοσουηδικό μοντέλο και να δει τι μπορεί να κάνει σε συνεργασία με τις γειτονικές στην Ελλάδα χώρες-μέλη της ΕΕ. Αλλά εδώ τέτοια δεν γίνονται. Με τις υγείες μας και θα επανέλθουμε όταν διαβάσουμε καμιά βλακεία για τα ΕΛ.ΤΑ.

Τα ψέματα του υπουργείου «προστασίας του πολίτη»

Αύγουστο, λάθος εποχή διάλεξαν πέντε Ιρανοί πρόσφυγες για να διαμαρτυρηθούν για την αδυναμία του ελληνικού κράτους να προστατεύσει τα νόμιμα δικαιώματά τους. Ο πιο υπομονετικός απ’ αυτούς περιμένει 9 (ολογράφως: εννέα) χρόνια το ελληνικό κράτος να αποφανθεί αν θα του παράσχει το καθεστώς του πρόσφυγα που αναγνωρίζουν οι διεθνείς συνθήκες και το οποίο, υποτίθεται, έχει αναγνωρίσει το ελληνικό κράτος εδώ και δεκαετίες. Αλλά, αλίμονο, πώς μπορεί ένας τυχαίος αιτών προσφυγική ιδιότητα να εγείρει απαιτήσεις έναντι του ελληνικού Κράτους;

Ας μην είμαστε άδικοι, ωστόσο. Για την ακρίβεια, το ελληνικό κράτος απεφάνθη σε πρώτο βαθμό ότι σ’ αυτούς τους ανθρώπους δεν πρέπει να αναγνωριστεί το ευνοϊκό καθεστώς του πρόσφυγα. Μόνο που οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ατύχησαν λιγάκι, καθώς, αν και έχουν από χρόνια αιτηθεί πολιτικό άσυλο, έπεσαν πάνω σε μια σπουδαία στιγμή της ελληνικής κρατικής μηχανής, όπου αποφασίστηκε (από την προηγούμενη κυβέρνηση, για να ‘μαστε και δίκαιοι) η κατάργηση της εξέτασης των αιτημάτων σε δεύτερο βαθμό – κι αν αυτό είναι το νομικό καθεστώς, φαντάζεται κανείς το χρώμα της πραγματικότητας.

Συνέχεια

Και τώρα, καπιταλισμός χωρίς (ελληνικό) κράτος

Καλά τα λέει ο Παύλος Παπαδόπουλος στο Βήμα για τη σχέση αλληλοεξάρτησης καπιταλιστών και κράτους:

Πραγματικά δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά καπιταλισμός και σύγχρονη δημοκρατία χωρίς το κράτος να διατηρεί κεντρικό ρόλο στην οικονομία και χωρίς τους πολιτικούς να γίνονται «νονοί της επιχειρηματικότητας».

Παρακάτω, όμως, τα μπερδεύει λίγο τα πράγματα:

Στην Ελλάδα οι «κανόνες» άλλαξαν. Π.χ. το μνημόνιο επιβάλλει την άρση του μονοπωλίου της ΔΕΗ στην παραγωγή και διανομή ενέργειας και του ΟΣΕ στους σιδηροδρόμους, ενώ παρά το γεγονός ότι δεν λέγεται ευθέως, το πιθανότερο είναι ότι η τρόικα δεν πρόκειται να επιτρέψει σε ένα κράτος που οδηγήθηκε στην πτώχευση να αυξήσει τη συμμετοχή του στο τραπεζικό σύστημα μέσα από τη δημιουργία ενός «δημόσιου πυλώνα». Ισχύει όμως το παράδοξο ότι παραλλήλως το κράτος έχει επενδύσει 3,5 δισ. ευρώ στις τράπεζες (συνολικά 28 μαζί με τις εγγυήσεις χωρίς να υπολογίσουμε τα 26 που πρόσφατα προστέθηκαν) και ουσιαστικά θα μπορούσε να τις ελέγχει σχεδόν όλες εξαφανίζοντας τους περισσότερους σημερινούς μετόχους.

Βεβαίως τα συμπεράσματα δεν είναι εύκολα, αφού ένα κράτος υπό πτώχευση και επιτήρηση δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να απολαμβάνει την ελάχιστη σημερινή εμπιστοσύνη από τους εταίρους του αν αποφάσιζε να ανακηρύξει εαυτόν «super τραπεζίτη».

Δεν πρόκειται λοιπόν για αλλαγή των κανόνων, αλλά για μεταφορά της εξουσίας που απολάμβανε το ελληνικό κράτος σε σχέση με τους καπιταλιστές σε διαφορετικό επίπεδο. Ό,τι μπορεί να παράξει ή να απομυζήσει πλούτο ανήκει στους «εταίρους» – μόνο που οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους («ερμηνεία και καθυπόταξη», σας θυμίζει τίποτα;).

Το ελληνικό κράτος και η κυβέρνηση καλείται να σηκώσει το βάρος αυτής της κλοπής. Και το αναλαμβάνει σχεδόν με χαρά.

Η τιμή και το χρήμα

Το Έθνος δημοσιεύει την ιστορία του Μαρκ Μπόιλ, «απόφοιτου οικονομικού πανεπιστημίου και άλλοτε διευθυντή σε επιχειρήσεις», ο οποίος απαρνήθηκε, λέει, το χρήμα πριν δυο χρόνια και ζει έκτοτε σ’ ένα τροχόσπιτο εξασφαλίζοντας την τροφή του από μια βιολογική φάρμα όπου εργάζεται εθελοντικά.

Ο Μαρκ Μπόιλ ποζάρει για σένα

Ο Μαρκ Μπόιλ ποζάρει για σένα

Ωραίος τύπος, θα σκεφτόταν κανείς – κι αφού, σύμφωνα με το δημοσίευμα του Έθνους, έχει γράψει κι ένα βιβλίο με τίτλο «The Moneyless Man: A Year of Freeconomic Living», ας ψάξουμε πού μπορούμε να βρούμε την εμπειρία του αρνητή αυτού της εγχρήματης οικονομίας και να διδαχτούμε απ’ αυτήν.

Βοηθός μας το πανταχού παρόν και τα πανθ’ ορόν Google: Να το βιβλίο!

Οπότε ξέρετε γιατί δεν θα το διαβάσουμε.

Άλλο ενημέρωση, άλλο προπαγάνδα – και η γριά χτενίζεται

Το Reuters μας δίνει την είδηση της ημέρας, για να μην ξεχνιόμαστε:

The Greek/German 10-year government bond yield spread widened about 35 bps on day to 945 bps — highest since May 10 — as the 10-year Greek yield GR10YT=TWEB jumped 27 bps on the day to 11.6 percent.

Κι ενώ ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου εργάζεται σκληρά στη Βουλή για τα συμφέροντα των τραπεζών (και της χώρας ολόκληρης, κατά τα λεγόμενά του), ο πρωθυπουργός της χώρας προτιμά ευχολόγια και εκθέσεις ιδεών για να μας πείσει ότι όλα βαίνουν καλώς.

Ώρα να επιστρέψουμε στα κλασικά κείμενα, μου φαίνεται. Γιατί αλλιώς θα πρέπει να συνεχίσουμε ν’ ανεχόμαστε τύπους σαν τον Χρήστο Παπουτσή, ο οποίος, στον αυτόματο πιλότο είπε, μεταξύ άλλων σήμερα στη Βουλή:

Εκείνοι που συκοφάντησαν και δυσφήμισαν τη χώρα, εκείνοι που κυβέρνησαν με ψέματα και που οδήγησαν την οικονομία σε χρεοκοπία και τον λαό σε αδιέξοδα, είναι η κυβέρνηση της ΝΔ,η κυβέρνηση Καραμανλή. Μην το ξεχνάτε.

Αριστούργημα, μπράβο Χρήστο, δεν έχουν πάει τζάμπα τόσα χρόνια στο κουρμπέτι.