Βρέθηκε το γονίδιο του μαλάκα

Βρέθηκε το γονίδιο του μαλάκα: το έχουν, εκτός από τους έλληνες ψηφοφόρους και τους δημοσιογράφους εν γένει, και οι ερευνητές του Χάρβαρντ και του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο. Όχι όλοι, οι παρακάτω. Διαβάζουμε στο Insider:

Η πολιτική ιδεολογία δεν διαμορφώνεται μόνο από κοινωνικούς παράγοντες αλλά και από ένα… γονίδιο.

Η έρευνα του Χάρβαρντ και του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο που δημοσιεύθηκε στο Journal of Politics πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 2.000 ατόμων και κατέληξε στο συμπέρασμα πως οι πολιτικές μας απόψεις εξαρτώνται από το γονίδιο DRD4.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν πως μια παραλλαγή του γονιδίου μπορεί να οδηγήσει σε μια πιο φιλελεύθερη ιδεολογία, με την προϋπόθεση όμως ότι έχει προηγηθεί στην περιόδο της εφηβείας μια πιο έντονη κοινωνική δραστηριότητα.

Με άλλα λόγια, το γονίδιο μπορεί να θέτει τις προϋποθέσεις αλλά δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνο για τις πολιτικές μας επιλογές.

Οι ίδιοι οι ερευνητές σημειώνουν ότι η ιδεολογική τοποθέτηση είναι αποτέλεσμα της «κρίσιμης αλληλεπίδρασης μεταξύ των δύο παραγόντων» δηλαδή του γονιδίου και του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος στο οποίο ζει κανείς.

«Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η πολιτική προτίμηση δεν βασίζεται αποκλειστικά στο κοινωνικό περιβάλλον» λέει ο επικεφαλής της έρευνας καθηγητής πολιτικών επιστημών και γενετικής ιατρικής Τζέιμς Φάουλερ. «Ελπίζουμε ότι περισσότεροι ερευνητές θα αρχίσουν να εξερευνούν την πιθανή αλληλεπίδραση βιολογίας και περιβάλλοντος» προσθέτει.

Ας προσπαθήσουμε, σε πρώτη φάση, να αποφύγουμε το γονίδιο του δημοσιογράφου που προχειρολογεί, πηγαίνοντας απευθείας στο άρθρο του Τζέιμς Φάουλερ, το οποίο είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο όπως θα περίμενε κανείς, αλλά κανείς δημοσιογράφος δεν κάνει την αυτονόητη αναζήτηση στο Google. Η περίληψη του άρθρου έχει ως εξής:

Ειδικοί από διάφορα πεδία έχουν επί μακρόν σημειώσει τη σημασία του κοινωνικού περιβάλλοντος στην ανάπτυξης της πολιτικής ιδεολογίας. Πρόσφατες εργασίες προτείνουν ότι η πολιτική ιδεολογία έχει και ένα κληρονομικό τμήμα, αλλά κανένα συγκεκριμένο γονίδιο ή συνδυασμός γονιδίων συσχετισμένο με την πολιτική ιδεολογία δεν έχει για την ώρα αναγνωριστεί. Εδώ, υποθέτουμε ότι άτομα με γενετική προδιάθεση προς την αναζήτηση νέων εμπειριών θα τείνουν να είναι πιο φιλελεύθερα, μόνον αν περιληφθούν σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που τους προσφέρει πολλαπλές απόψεις. Χρησιμοποιώντας στοιχεία από την μακροπρόθεσμη εθνική έρευνα για την υγεία των εφήβων, ελέγχουμε την υπόθεση ερευνώντας τον συσχετισμό μεταξύ της αυτοδηλούμενης πολιτικής ιδεολογίας και της παραλλαγής 7R του γονιδίου ενεργοποίησης ντοπαμίνης D4 (DRD4), που στο παρελθόν έχει συσχετιστεί με την αναζήτηση της καινοτομίας. Μεταξύ εκείνων που διαθέτουν γονίδιον DRD4-7R, καταλήγουμε ότι ο αριθμός των φιλιών που έχει ένα άτομο κατά την εφηβεία συσχετίζεται κατά στατιστικά σημαντικό τρόπο με την φιλελεύθερη πολιτική ιδεολογία. Μεταξύ αυτών που δεν διαθέτουν το γονίδιο, δεν υπάρχει συσχετισμός. Πρόκειται για την πρώτη μελέτη που εντοπίζει μια συγκεκριμένη αλληλεπίδραση γονιδίου και περιβάλλοντος που συντελεί στην ιδεολογική αυτοτοποθέτηση, και σημειώνει την σημασία να λαμβάνουμε υπόψη τόσο τη φύση όσο και την ανατροφή στη μελέτη των πολιτικών προτιμήσεων.

Η Χελώνα δεν ξέρει αν έχει η ίδια το γονίδιο του μαλάκα, πάντως διαβάζοντας το πρώτο απόσπασμα κατάλαβε άλλο πράγμα από αυτό που κατάλαβε διαβάζοντας το δεύτερο, δείγμα ότι κάποιος συντάκτης στην αλυσίδα των τηλεγραφημάτων των πρακτορείων το έχει λίγο το γονίδιο.

Παρ’ όλ’ αυτά, η Χελώνα θα πρότεινε στο επικίνδυνο αυτό υβρίδιο πολιτικού επιστήμονα-γενετιστή να διευρύνει το δείγμα του ή να τα παρατήσει. Άραγε τι είδους συμπεράσματα θα έβγαζε αν έψαχνε να βρει το ίδιο γονίδιο στο Πουντζάμπ, στα Εξάρχεια, στο Ρίο ντε Τζανέιρο ή στον Μελιγαλά; Η καθαρά εμπειρικού τύπου ατομικιστική αρχική υπόθεση, χαρακτηριστική των κοινωνικών ψυχολόγων, μπάζει από παντού και βρωμάει λευκό βορειοαμερικανικό middle-class «προοδευτισμό». Και μαζί μ’ αυτήν, όλο το εγχείρημα πάει στην επιστημονική κόλαση της πειραματικής αποδείξεως, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την βαρύτητα των αποτελεσμάτων.

Κύριε Φάουλερ, φάουλ. Δεν αφήνεις καλύτερα αυτά τα δύσκολα, να πας να βρεις τον «δικό μας» Νικόλα Χρηστάκη ν’ αρχίσετε να γράφετε κι άλλο βιβλίο σαν το Connected που το γουστάρει κι η Όπρα;

Advertisements

Κόκα κόλα, πάει με όλα

Μόλις πριν λίγες μέρες, η Καθημερινή μάς ενημέρωνε για την δυσφορία της Coca Cola Τρία Έψιλον ΑΕ σχετικά με τους φόρους που πληρώνει στο ελληνικό κράτος:

Στις 21 Ιουνίου 2010 από το βήμα της ετήσιας γενικής συνέλευσης των μετόχων ο πρόεδρος της Coca-Cola Τρία Eψιλον κ. Γιώργος Δαυίδ είχε τονίσει ότι «η εταιρεία, έχοντας επιλέξει ως έδρα την Ελλάδα, υφίσταται υπέρμετρη φορολογία», ενώ είχε εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για την καθυστέρηση άνω των δύο ετών, λόγω γραφειοκρατίας, που έχει σημειωθεί στην προσπάθεια της εταιρείας να κατασκευάσει μονάδα συμπαραγωγής θερμότητας και ηλεκτρισμού στο Σχηματάρι.Eνα μήνα μετά, στις 29 Ιουλίου 2010, κατά την παρουσίαση των οικονομικών αποτελεσμάτων στους αναλυτές, ο διευθύνων σύμβουλος της Coca-Cola Τρία Eψιλον είχε εκφράσει τον προβληματισμό του για την υψηλή φορολογία που επιβάλλεται στην επιχείρηση και φυσικά την επιβολή έκτακτης εισφοράς. Ο κ. Δώρος Κωνσταντίνου επανήλθε τον Αύγουστο με δηλώσεις του στο Reuters, όπου μεταξύ άλλων τόνισε: «Είναι παράλογο να περιμένουν από την Coca-Cola Τρία Εψιλον και άλλες εταιρείες με σημαντικές δραστηριότητες εκτός Ελλάδας να συνεχίσουν να φέρνουν χρήματα στην Ελλάδα, να πληρώνουν 40% από αυτά τα χρήματα και μετά να διανέμουν ό, τι έχει απομείνει». Δήλωση με την οποία υπονοείται αυτό που το τελευταίο διάστημα όλη η αγορά συζητάει, χωρίς η εταιρεία να επιβεβαιώνει ή να διαψεύδει: ότι η Coca-Cola Τρία Eψιλον έχει ήδη δρομολογήσει τις διαδικασίες για να μεταφέρει τη φορολογική έδρα της εκτός Ελλάδας.

Χθες, η εταιρεία ανακοίνωσε τα οικονομικά αποτελέσματα του εννεαμήνου και του τρίτου τριμήνου του 2010:

Αύξηση 1% παρουσίασαν τα συγκρίσιμα καθαρά κέρδη της Coca Cola 3E στο εννεάμηνο του 2010 και ανήλθαν σε 417 εκατ. ευρώ ενώ τα συγκρίσιμα κέρδη ανά μετοχή διαμορφώθηκαν σε 1,15 ευρώ, αυξημένα κατά 2% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο πέρυσι.

Όπως ανακοίνωσε η εισηγμένη, το εννεάμηνο του 2010 περιλαμβάνει χρέωση φόρων ύψους 21 εκατ. ευρώ (0,06 ευρώ ανά μετοχή), η οποία σχετίζεται με την «Έκτακτη, Εφάπαξ Εισφορά Κοινωνικής Ευθύνης» στην Ελλάδα. Όσον αφορά στα καθαρά έσοδα από πωλήσεις έφθασαν στα 5,29 δισ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση 3% ενώ ο όγκος πωλήσεων κατά το ίδιο διάστημα, διαμορφώθηκε σε 1.620 εκατ. κιβώτια, στα ίδια επίπεδα με πέρυσι. Περαιτέρω, οι καθαρές ταμειακές ροές ανήλθαν σε 643 εκατ. ευρώ ενώ τα συγκρίσιμα λειτουργικά κέρδη (ΕΒΙΤ) σε 621 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση 5%.

Στο τρίτο τρίμηνο, τα συγκρίσιμα καθαρά κέρδη ενισχύθηκαν κατά 3%, στα 216 εκατ. ευρώ και τα συγκρίσιμα κέρδη ανά μετοχή διαμορφώθηκαν σε 0,6 ευρώ. Τα καθαρά έσοδα από πωλήσεις ανήλθαν σε 1,99 δισ. ευρώ, υψηλότερα κατά 6% και ο όγκος πωλήσεων έφθασε σε 611 εκατ. κιβώτια, αυξημένα κατά 5%. Οι καθαρές ταμειακές ροές ανήλθαν σε 392 εκατ. ευρώ το τρίτο τρίμηνο του 2010, μειωμένες κατά 5 εκατ. ευρώ σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του προηγούμενου έτους ενώ τα συγκρίσιμα λειτουργικά κέρδη (ΕΒΙΤ) αυξήθηκαν κατά 7%, στα 300 εκατ. ευρώ.

Επίσης, μαθαίνουμε ότι

Η εταιρεία, […] έχασε εξαιτίας των απεργιακών κινητοποιήσεων των οδηγών φορτηγών ΔΧ, περίπου 3 εκατομμύρια κιβώτια πωλήσεις.

Ήτοι η αύξηση πωλήσεων του τρίτου τριμήνου θα μπορούσε να είναι 5,52% αντί για 5%.

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και ο καθένας μπορεί να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του, η Χελώνα θα παραθέσει εδώ μόνο ένα μικρό απόσπασμα από το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του οικονομολόγου Άγγελου Κούρου που δημοσίευσε η Αυγή στο φύλλο της 1ης Οκτωβρίου:

Ας δούμε όμως τι πληρώνουν οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα και γιατί συνεχίζουν να διαμαρτύρονται για τους φόρους τους.

Καταρχάς από τη χρήση 2004 έως τη χρήση 2007 η Ν.Δ. μείωσε την φορολόγηση των Α.Ε. από 35% σε 25%, το ΠΑΣΟΚ το μείωσε περαιτέρω στο 24% για φέτος και για του χρόνου εξήγγειλε ότι θα το φθάσει στο 20%

Το δημόσιο μειώνει τους συντελεστές, υποτίθεται χάριν της ανάπτυξης και των επενδύσεων, αλλά τελικά τα έσοδα από το φόρο νομικών προσώπων μειώνονται και το βάρος της άμεσης φορολογίας μεταφέρεται στους μισθωτούς και στους συνταξιούχους. Η παρουσίαση των φόρων που εισέπραξε το Δημόσιο στα έτη 2008 και 2004 είναι αποκαλυπτική:

ΦΟΡΟΣ 2008 2004 ΜΕΤΑΒΟΛΗ (σε ευρώ) ΜΕΤΑΒΟΛΗ %
ΜΙΣΘΩΤΟΙ-ΣΥΝΤ/ΧΟΙ 6.455.976.620 4.125.948.695 +2.330.027.925 +56 %
ΝΟΜΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ 4.713.698.371. 4.775.043.632 -61.345.261 -1 %

Πηγή: Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, ποσά σε ευρώ

Το γεγονός ότι ο φόρος που κατέβαλαν τα Νομικά Πρόσωπα μειώθηκε ακόμα και σε απόλυτο αριθμό δείχνει ότι η μείωση των συντελεστών φορολόγησης δεν είχε ως αποτέλεσμα την αναμενόμενη αύξηση του κύκλου εργασιών και των θέσεων εργασίας, αλλά τελικά μόνο αποτέλεσμα είχε να χάσει το δημόσιο ένα μεγάλο ποσό φόρων, το οποίο όμως πλήρωσαν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, αφού στο εν λόγω διάστημα πλήρωσαν 2,33 δισ. ευρώ περισσότερα

Σε επίπεδο Ε.Ε. βλέπουμε ότι οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν ένα από τα ευνοϊκότερα φορολογικά καθεστώτα.

Σύμφωνα λοιπόν με τον επόμενο πίνακα οι φόροι που πληρώνουν οι ΑΕ και οι ΕΠΕ στην Ελλάδα, μας κατατάσσουν στην τρίτη χειρότερη θέση στην Ε.Ε.-27. Οι μειώσεις των ονομαστικών φορολογικών συντελεστών για τις επιχειρήσεις, που ξεκίνησε η Ν.Δ. και συνεχίζει πλέον το ΠΑΣΟΚ, είχε ως αποτέλεσμα η Ελλάδα να επιτύχει, μέσα στην περίοδο 2000-2008, την τρίτη μεγαλύτερη μείωση των φόρων από επιχειρήσεις, της τάξεως των 1,6 μονάδων του ΑΕΠ (μόνο για το έτος 2008 δηλαδή απωλέσθηκαν 3,8 δισ. ευρώ, σε σχέση με αυτά που θα εισέπραττε η χώρα το 2000) .

ΦΟΡΟΣ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ ΝΟΜΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΩΣ ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΕΠ

2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 ΚΑΤΑΤΑΞΗ
Ε.Ε.-27 3,2 3,0 2,7 2,6 2,8 3,0 3,4 3,4 3,1
ΕΛΛΑΔΑ 4,1 3,4 3,4 2,9 3,0 3,3 2,7 2,5 2,5 25η

Πηγή: Eurostat, Taxation Trends, 2010

Επίσης, ένας από τους σημαντικότερους δείκτες που υπολογίζει η Eurostat, είναι ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής στο Κεφάλαιο, είναι δηλαδή όχι οι ονομαστικοί φορολογικοί συντελεστές αλλά ο πραγματικοί – αυτοί δηλαδή που συμπεριλαμβάνουν όλες τις φοροαπαλλαγές και τις αυτοτελείς φορολογήσεις κερδών που ισχύουν σε κάθε χώρα για τον συντελεστή Κεφάλαιο. Ως Κεφάλαιο νοούνται όλα τα εισοδήματα που δεν έχουν σχέση με την μισθωτή εργασία, όπως φόροι επιχειρήσεων, ελεύθερων επαγγελματιών, τόκοι, μερίσματα φόροι ακίνητης περιουσίας κ.λπ. Σε αυτόν τον συντελεστή λοιπόν η Ελλάδα βρίσκεται κάτω από το 50% του μέσου όρου της Ε.Ε.-27 (15,8 στην Ελλάδα, έναντι 32,6 στην Ε.Ε.-25). Με άλλα λόγια, η Ελλάδα θα έπρεπε να εισπράττει τους διπλάσιους φόρους κάθε χρόνο από τις επιχειρήσεις και τους εισοδηματίες, για να βρίσκεται στον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Η Χελώνα νομίζει ότι δεν απαιτείται περαιτέρω σχολιασμός. Απλώς να διαβαστούν με προσοχή οι παραπάνω γραμμές και οι αριθμοί που καταγράφονται. Για κερασάκι, διαβάστε και το άρθρο του Κούρου, όπου θίγεται και το ειδικό ζήτημα της ελληνικής ναυτιλίας και της φορολόγησης των δραστηριοτήτων της.

Δεν βλέπει CSI ο Χρήστος Παπουτσής

Στα πλαίσια της συγκέντρωσης αρμοδιοτήτων στο υπουργείο «προστασίας του πολίτη» που ξεκίνησε πέρσι ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο νυν υπουργός Χρήστος Παπουτσής ανακοίνωσε χθες πως

στη μάχη κατά της φοροδιαφυγής και του μαύρου χρήματος ετοιμάζεται να μπει η Οικονομική Αστυνομία, το ελληνικό IRS, που συστήνεται στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Το νέο σώμα θα στελεχώσουν 100 αστυνομικοί ειδικών καθηκόντων που θα δρουν σε ολόκληρη την Ελλάδα με στόχο την αποκάλυψη εγκλημάτων σε βάρος της εθνικής οικονομίας και του δημοσίου συμφέροντος. Η νέα υπηρεσία θα υπάγεται απευθείας στον αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας, όπως και η αντιτρομοκρατική. […]

Οι 100 «ράμπο» του νέου σώματος θα έχουν πρόσβαση στα αρχεία των αστυνομικών υπηρεσιών και άλλων υπηρεσιών (ΣΔΟΕ, Λιμενικές αρχές, τελωνεία), οργανισμών και φορέων της Ευρωπαϊκής Ενωσης και άλλων χωρών σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις και συμφωνίες. Επίσης η νέα υπηρεσία θα συνεργάζεται με το Κέντρο Συλλογής και Διαχείρισης Επιχειρησιακών Πληροφοριών, άλλες υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας, του Λιμενικού Σώματος και με άλλες αρμόδιες υπηρεσίες, αρχές και φορείς.

Η λίστα των αρμοδιοτήτων της οικονομικής αστυνομίας (δείτε παρακάτω στο άρθρο της Ημερησίας που παραπέμω) έρχεται βέβαια σε κάθετη αντίθεση μ’ αυτό που δήλωσε τη Δευτέρα το βράδυ ο πρωθυπουργός στην περιβόητη διακαναλική του συνέντευξη, ότι δηλαδή μετά και την τρέχουσα «περαίωση» το ελληνικό κράτος σκοπεύει να μην αντιμετωπίζει τους πολίτες-υπηκόους του ως εν δυνάμει απατεώνες κι εγκληματίες.

Αλλά επειδή η προχειρότητα είναι ειδικότητα του ΠΑΣΟΚ, ειδικά του βαθέος ΠΑΣΟΚ του τύπου Χρήστου Παπουτσή, ας πούμε και δυο λόγια για την αμερικανική IRS που επικαλέστηκε.

IRS σημαίνει Internal Revenue Service, δηλαδή Υπηρεσία Εσωτερικών Εσόδων. Πρόκειται για την υπηρεσία εσόδων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ. Η υπηρεσία είναι γραφείο του υπουργείου Οικονομικών υπό τη άμεση διεύθυνση του Επιτρόπου Εσωτερικών Εσόδων. Η IRS έχει την ευθύνη της συλλογής των φόρων και της ερμηνείας και επιβολής του Κώδικα Εσωτερικών Εσόδων.

Εμείς υπουργείο οικονομικών είχαμε και το καταργήσαμε, επίτροπο εσωτερικών εσόδων δεν έχουμε, κώδικα εσωτερικών εσόδων δεν έχουμε – ή τουλάχιστον κανείς δεν γνωρίζει το ακριβές του περιεχόμενο.

Τι σχέση έχει αυτό με την οικονομική αστυνομία που εξαγγέλει ο Χρήστος Παπουτσής, μόνο ο ίδιος και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου μπορεί να το ξέρουν. Ας μας το πουν κι εμάς να μας λύσουν την απορία.

ΥΓ. Παρεμπιπτόντως, επειδή φόροι χωρίς αντιδράσεις δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο, πόσο μάλλον στις ΗΠΑ, δείτε κι εδώ.

Το αθηναϊκό αδιέξοδο

Η Χελώνα σκαλίζει σήμερα τα χαρτιά της. 49 χρόνια νωρίτερα (1961), ο αρχιτέκτονας Αριστομένης Προβελέγγιος μιλά στο πρώτο αρχιτεκτονικό συνέδριο των Δελφών. Η επικαιρότητα του λόγου του δεν αφορά φυσικά τις επερχόμενες δημοτικές εκλογές. Η Χελώνα πιστεύει, πάντως, ότι όσο δεν ακούγονται τέτοιου επιπέδου τοποθετήσεις από τις πολιτικές δυνάμεις που επαγγέλονται την βελτίωση των πρακτικών όρων της ζωής μας, έχουμε λίγα να περιμένουμε για την επόμενη μέρα. Επειδή υπήρξε μια εποχή που τέτοιες τοποθετήσεις υπήρχαν, δεν παύει να διατηρεί την αισιοδοξία της. Αρκεί, φυσικά, οι νέες δυνατότητες διαλόγου που αναπτύσσονται και στο πεδίο του διαδικτύου να αντλήσουν από το γόνιμο παρελθόν, το οποίο για απροσδιόριστους (ή μήπως απόλυτα σαφείς;) λόγους έχει καταδικαστεί στην λήθη.

Έχει διατηρηθεί η ορθογραφία και ο τονισμός του πρωτοτύπου.

Τό Ἀθηναϊκό ἀδιέξοδο λοιπόν ὀφείλεται στήν ἀδυναμία τοῦ Κράτους, ἀπό τά παλαιότερα χρόνια μέχρι σήμερα, νά προγραμματίση, νά ἐπιβάλη, νά κυριαρχήση. Ἀκόμη καί στά τελευταῖα χρόνια, ὅταν μετά τίς βαθειές ἀλλαγές πού ἐπέφερε ὁ Πόλεμος στήν οἰκονομία, στήν κοινωνική μορφή καί στήν ψυχολογία, τό Κράτος εἶχε τήν εὐκαιρία νά δαμάση τό φαινόμενο τῶν Ἀθηνῶν δημιουργώντας ἔντονα τήν πολιτεία τῶν κοινῶν συμφερόντων.

Γιά λόγους τούς ὁποίους θά ἦταν ἴσως δύσκολο καί ἴσως ἀψυχολόγητο νά ἀναπτύξουμε στό Συνέδριο, τό πράγμα αὐτό δέν ἔγινε. Ἡ εὐθύνη εἶναι φυσικά μεγάλη …

Γεγονός εἶναι ὅτι ἡ ἀσυλλόγιστη ἐλευθερία, ἡ βεβαιότητα ὅτι Ἀθήνα δέν εἶναι μία συγκεκριμένη πόλι, ἀλλά ἡ πόλι ὅπου τά συμφέροντα τοῦ καθενός προωθοῦντο, ἔκανε μία παράλογη ἐπέκτασι μέ οὐσιαστική κατάληψι ὅλου του Ἀττικοῦ πεδίου, μέ πλήρη καταστροφή τῆς ζώνης πού περιέβαλε τήν Ἀθήνα καί μέ πλήρη συντριβή καί διασπορά ὅλων τῶν στοιχείων πού μποροῦσαν συνθετικά ν’ ἀποτελοῦν τήν μονάδα μεγαλόπολι-Ἀθήνα.

Τά δεινά εἶναι δύο. Τό ἕνα εἶναι ὅτι ἡ πόλι αὐτή ἔχει δημιουργήσει μία βαρύτατη ὑποθήκη στήν ἐθνική οἰκονομία γιά τό μέλλον, γιατί μέ τήν ἀσυλλογισιά τῶν ἀπ’ εὐθείας γεγονότων ἀνταλλαγῆς ἡ αὔξησι τῆς ἀξίας τῶν οἰκοπέδων καί κατά συνέπειαν τῶν ἐπ’ αὐτῶν κτιρίων δημιούργησε μία εἰς βάθος ἀνατροπή τοῦ οἰκονομικοῦ ρυθμοῦ πού ἔπρεπε νά ἔχη μία Χώρα τῆς ὁποίας τά οἰκονομικά ἀποθέματα ὅσο καί ἡ ἐν γένει παραγωγή καί ὁ βιομηχανικός ἐξοπλισμός ἦταν μετά τόν Πόλεμο ὑποτυπώδη. …

Καί τό οἰκονομικό φαινόμενο δέν σταματάει ὡς ἐδῶ. Εἶναι φανερό πώς αὐτή ἡ ὑπεραξία πού μετεβλήθη σέ μία ἀπροσδόκητη περιουσία τῶν πτωχικά ἐχόντων πρίν ἰδιοκτητῶν τούς ἐδημιούργησε ἕνα ἐπίπεδο ζωῆς ἀδικαιολογήτως καί ἀπροσδοκήτως ὑψηλό. …

Σέ Χώρα λοιπόν ἑνός χαμηλοτάτου ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἑνός πτωχοτάτου ἐξοπλισμοῦ καί μίας ἀβεβαιότητας γιά τήν μελλοντική οἰκονομική της ἀναδιάρθρωσι, αὐτοί οἱ ἐκ τῶν πλασματικῶν πράξεων πλουτίσαντες ζοῦν ἐκ τῶν μή παραγωγικῶν ἀποκτημάτων τούς ἕνα νέο βίο καί ἐπιθυμοῦν νά προμηθευτοῦν ἀγαθή μή παραγόμενα στόν τόπο μας• γι’ αὐτό καί οἱ δεῖκτες τῶν εἰσαγωγῶν καί τῆς αὐξήσεως ἐξαγωγῆς συναλλάγματος βαίνουν διαρκῶς αὐξανόμενοι καί βαρύνουν στήν Ἑλληνική οἰκονομία.

Σέ παλαιότερα χρόνια οἱ διάφορες Χῶρες πού ἐπιθυμοῦσαν νά κατακτήσουν καί νά ὑποδουλώσουν μία περιοχή δημιουργοῦσαν ἐπιθυμίες καί τρόπο ζωῆς γιά ἕνα τμῆμα τῆς ἡγετικῆς τάξεως, γιά τούς ἄρχοντες• τούς δημιούργησαν ἕνα τρόπο ζωῆς καινούργιο, πού ξεπερνοῦσε τίς συνήθειές τους καί τίς δυνατότητές τους προμηθείας ἀπό τίς ντόπιες τους ἀγορές, καί ἀνώτερο ἀπό τό οἰκονομικό τους ἐπίπεδο• ἔτσι τούς διέφθειραν καί τούς μετέτρεπαν σέ ὄργανά τους καί ἄβουλα στοιχεῖα.

Ἴσως συμπτωματικά, δημιουργήθηκε καί στήν Ἑλλάδα μία κατάστασι ἀνθρώπων πού ζοῦν ἕνα ἐπίπεδο ἐπιθυμιῶν καί ἀπολαβών, ὄχι μόνον πάνω ἀπό τό οὐσιαστικό ἐπίπεδό του Τόπου τους, ἀλλά καί πάνω ἀπό τά ἀγαθά τά ὁποία μέ εὔλογο τρόπο ἀπέκτησαν. Αὐτό γίνεται μέ τήν μετατροπή ἑνός πρώην μικροῦ εἰσοδηματία, πού εἶχε πόρους ἀπό ἕνα τριώροφο παλαιό καί ἐνοικιοστασιακό σπίτι, σέ ἰδιοκτήτη τοῦ ἰδίου οἰκοπέδου, ἀπελευθερωθέντος ἀπό τά δεσμά τοῦ ἐνοικιοστασίου, ὑπεραξιοποιηθέντος μέ τόν διπλασιασμό ἤ τριπλασιασμό τοῦ ὕψους, πού θά τό ἀνταλλάξη μέ τό 50-60% τοῦ καινούργιου κτιρίου, πού μία οἰκοδομική ἑταιρεία θά σπεύση νά ἀνεγείρη.

Αὐτή ἡ οἰκονομική περιπέτεια, ὅπως καί οἱ συνέπειές της, πού φυσικά δημιούργησαν μίαν αὐταπάτη ζωτικότητας στόν Ἀθηναϊκό χῶρο, πού δέν ἦταν παρά μία μορφή σταματήματος τῆς ἐπιτακτικῆς ἀνάγκης ἐκβιομηχανοποιήσεως γιά περισσότερο ἀπό 15 χρόνια, κατά τήν στατική ἔννοια, ἴσως γιά πολύ περισσότερα ἀπό τά διπλάσια, ἄν δέν ὑπάρξη βαθύτερη ἐθνική παρόρμησι πού νά δώση τό ἰσόρροπό της κατά τά ἔτη αὐτά ἐθνικῆς μοιρολατρίας. …

Δέν θά προσπαθήσω νά ἐξαντλήσω τήν οἰκονομική ἁλυσίδα τῶν ἐπιπτώσεων ἀπό τήν λανθασμένη κρατική πολιτική. (Τό ἴδιο καί) τίς ἄλλες (ἐπιπτώσεις), δηλαδή τό κυκλοφοριακό ἀδιέξοδο, τά κοινωνικά προβλήματα καί αὐτήν τήν ἐμπλοκή τῆς ἀστικῆς τάξεως στήν δόμηση μίας μορφῆς πόλεως πού ἐξεταζομένη μέ κάθε πολεοδομικό κανόνα εἶναι ἀπαράδεκτη. …

Τό συμπέρασμα πού βγαίνει ἀπό τήν τελείως περιγραφική ἐξέτασι τῶν Ἑλληνικῶν πόλεων εἶναι τοῦτο: Ἀπαιτεῖται ἡ ἄμεση δημιουργία μίας νέας Καταστατικῆς Χάρτας, πού νά θέτη τήν πολεοδομική ἀνασυγκρότησι σάν πρόβλημα ἐθνικῆς ἀνάγκης. Ἡ παρέλευσι μίας 5ετίας μέ ἀτέρμονες συζητήσεις πάνω στό σχῆμα καί τούς φορεῖς τῆς πολεοδομικῆς αὐτῆς ἀναδιοργανώσεως πρέπει νά ἀντικατασταθῆ ἀπό ἀποφάσεις. Ὅλοι συμφωνοῦμε πώς οἱ μέθοδοι ἐργασίας, οἱ σκοποί καί ἡ δημιουργική θέλησι τοῦ πολεοδομικοῦ αὐτοῦ συγκροτήματος ἐξαρτῶνται ἀπό τήν ἐπιστημονική δεοντολογία καί συνείδησι μόνον• κάθε δέ ἄλλη ἐξάρτησι οὐσιαστική ἤ ἔμμεσος μέ τό Κράτος καί τούς Ὀργανισμούς του θά εἶναι παράγων ἀποτυχίας, γιατί ἡ Διοίκησι ἐνεπλάκη ἐκ παραδόσεως καί ἐν τή ἐξελίξει μέ τά δύο σχήματα πού ἀποτελοῦν Ἀντιπολεοδομία – αὐθαιρεσία καί συγκαταβατικότητα – γιά νά μήν ποῦμε ὅτι ἐνδεχομένως δημιουργήθηκαν ἐντυπώσεις μή ἀμεροληψίας σέ σχέσι μέ τήν διάθεσι χώρων, ὑψῶν, εἴδους χρήσεως κλπ.

Προεκλογικά ψέματα του Γιώργου Παπανδρέου για τα εργατικά δικαιώματα

Η καλή δημοσιογράφος Χριστίνα Κοψίνη μάς ενημερώνει με άρθρο της στην Καθημερινή της Κυριακής ότι υπογράφτηκε η πρώτη επιχειρησιακή σύμβαση εργασίας, που καθορίζει αμοιβές κατώτερες από τα χαμηλότερα όρια ημερομισθίων και μισθών της Eθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Eργασίας.

Δεν είναι αναγκαίο για όποιον ζει στην πραγματική ζωή να επιχειρηματολογήσει για το γεγονός ότι η πραγματικότητα του «κόσμου της δουλειάς» δεν έχει σχέση με την μαγική εικόνα της Eθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Eργασίας, ειδικά σ’ ό,τι αφορά τον ιδιωτικό τομέα. Η Χελώνα θέλει επίσης να επισημάνει ότι αυτό δεν αφορά μόνο τις μη προνομιούχες θέσεις εργασίας του ιδιωτικού τομέα, αλλά και τις πιο προνομιούχες μισθολογικά θέσεις.

Παρ’ όλ’ αυτά, δεν είναι τυχαίο ότι η επισημοποίηση αυτής της κατάστασης ξεκινά από έναν κατεξοχήν ευέλικτο και θολό κλάδο, αυτόν των «εταιρειών ασφαλείας». Η Κοψίνη μάς πληροφορεί ότι

[τ]ο πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της πρώτης, κάτω των κατώτατων ορίων, σύμβασης είναι ότι συνδέεται και με τους όρους που θέτει ο πελάτης της εταιρείας. Δηλαδή, το ύψος των αμοιβών καθορίζεται βάσει των δυνατοτήτων που έχει ο πελάτης με τον οποίο η εταιρεία θα παράσχει υπηρεσίες για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Δεν έχει περάσει και τόσο πολύς καιρός, λιγότερο από δυο χρόνια, από την επίθεση με βιτριόλι εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Η Κούνεβα, εργαζόμενη στην εταιρεία καθαρισμού ΟΙΚΟΜΕΤ ΑΕ εργαζόταν στους σταθμούς του ΗΣΑΠ.

Το πολύμορφο κίνημα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε όσο η Κωνσταντίνα Κούνεβα βρισκόταν στον Ευαγγελισμό παλεύοντας για τη ζωή της, έβαλε ένα κομβικό ζήτημα: Δεν γίνεται το κράτος ή κρατικές επιχειρήσεις να δίνουν εργολαβίες σε ιδιωτικές επιχειρήσεις που παραβιάζουν την εργατική νομοθεσία και να μην τις ελέγχει γι’ αυτό.

Δυστυχώς, αυτό το κίνημα αλληλεγγύης δεν κατάφερε να πετύχει και πολλά πράγματα – πέτυχε πάντως να κρατηθεί στην επικαιρότητα αρκετά για να αναγκαστούν τα πολιτικά κόμματα ν’ ασχοληθούν με το ζήτημα, κάποτε μάλιστα επιχειρώντας να καρπωθούν εκλογικά τις κινητοποιήσεις.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο νυν πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, υπό την ιδιότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δημοσίευσε στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα στις 22.2.09 ένα άρθρο το οποίο αξίζει ν’ αναδημοσιευθεί εδώ και παντού, και να διαβαστεί δυνατά στις αποβάθρες του ΗΣΑΠ, στην πλατεία Συντάγματος, έξω από το σπίτι του στο Καστρί, στο γυμναστήριο της Βουλής κι όπου αλλού θελήσει να το μεταφέρει η ένταση της φωνής του αναγνώστη. Κι αυτό διότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και οι σημερινές εξελίξεις αποδεικνύουν για πολλοστή φορά πώς το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ επεδίωξε και πέτυχε να παραπλανήσει το εκλογικό σώμα τον περασμένο Οκτώβρη. Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τη Χελώνα κι αφορούν το ζήτημα των επιχειρηματικών συμβάσεων κάτω από τη γενική συλλογική σύμβαση εργασίας – αλλά μην το δείτε έτσι περιορισμένα το πράγμα, διότι η μέθοδος είναι η ίδια σε κάθε πεδίο άσκησης εξουσίας από την σημερινή κυβέρνηση:

Έχουν περάσει 60 περίπου μέρες από τη δολοφονική επίθεση κατά της εργαζόμενης μετανάστριας και συνδικαλίστριας Κωνσταντίνα Κούνεβα. Μια ευνομούμενη και δίκαιη πολιτεία θα όφειλε καταρχήν να εξιχνιάσει ταχύτατα το έγκλημα και να στηρίξει την ίδια και την οικογένειά της. Μια ευνομούμενη και δίκαιη πολιτεία με αφορμή το περιστατικό αυτό θα όφειλε να προχωρήσει σε ρήξη με τα κυκλώματα των εταιριών και καθαρισμού στο Δημόσιο αλλά και σε σημαντικές τομές, για την αύξηση  της προστασίας των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Δυστυχώς τίποτε από όλα αυτά δεν έχει γίνει!

Είναι ώρα η ελληνική πολιτεία να σταθεί δίπλα στην Κωνσταντίνα Κούνεβα με έργα, όχι με λόγια. Η πλήρης κάλυψη της νοσηλείας, η οικονομική ενίσχυση αλλά και η τιμητική της πολιτογράφηση ως Ελληνίδα είναι το ελάχιστο δείγμα αναγνώρισης από το κράτος που τη φιλοξένησε και που δεν μπόρεσε ούτε μπορεί ως σήμερα να κατοχυρώσει και να προστατέψει έμπρακτα τα αυτονόητα ανθρώπινα και εργασιακά της δικαιώματα.

Είναι ώρα με αφορμή την προσωπική αυτή τραγωδία να θέσουμε τέρμα στην ανοχή αυτής της κατάστασης. Είναι ώρα να σπάσει ένα απόστημα ετών, και να δοθεί οριστικό τέλος στο σύστημα «σκοτεινών» εργολαβιών που δίδονται σε εταιρείες παροχής υπηρεσιών, κυρίως καθαρισμού και φύλαξης, σε υπουργεία, νοσοκομεία και άλλους δημόσιους οργανισμούς, οι οποίες λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα, βασιζόμενες στο χαμηλό εργατικό κόστος. Και αυτό με βάναυση παραβίαση των εργασιακών δικαιωμάτων, και μέσα από ένα κλίμα εκφοβισμού και τρομοκρατίας των εργαζομένων.

Η σημερινή εργατική τάξη της χώρας μας αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από μετανάστες. Είναι ώρα να διατρανώσουμε το αυτονόητο ότι και οι μετανάστες είναι άνθρωποι. Και έχουμε χρέος να προστατεύσουμε τα δικαιώματά τους ως εργαζόμενοι και να απονείμουμε -με κατάλληλες διαφανείς διαδικασίες – το δικαίωμά τους αυτοί και τα παιδιά τους να γίνουν Έλληνες πολίτες.

Κανείς δεν δικαιούται να κάνει τον ανήξερο. Γιατί δεν μπορεί το κράτος να μην ελέγχει. Γιατί δεν μπορεί να μην λαμβάνονται υπόψη οι καταγγελίες εργαζομένων. Γιατί δεν μπορεί το Δημόσιο να συνεχίζει να λαμβάνει τέτοιου είδους «προσφορές», κάνοντας ότι δεν ξέρει τι υποκρύπτουν, και να δέχεται τις υπηρεσίες των εταιριών αυτών, γεγονός που αυτόματα το καθιστά συνένοχο.

Φτάνει πια! Η επίθεση κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα πρέπει να απαντηθεί σκληρά απ’ όλους μας. Με την αναβάθμιση των ελεγκτικών μηχανισμών, με αυξημένο κύρος, κανονιστικό πλαίσιο, στελέχωση και εξοπλισμό. Με τη ριζική αλλαγή του τρόπου με τον οποίο το Δημόσιο συναλλάσσεται με επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών καθαρισμού και φύλαξης. Με την καθιέρωση πλήρους διαφάνειας σε κάθε πράξη έτσι ώστε να καταπολεμήσουμε τη  διαφθορά και τα κυκλώματα των «ημετέρων», κάθε χρωματικής απόχρωσης,  που «κάνουν δουλειές» με το δημόσιο κορβανά, με τα χρήματα του φορολογούμενου πολίτη. Εμείς σε αυτά δεσμευόμαστε.

Δεν υπάρχει περιθώριο ούτε για ανοχή ούτε για ολιγωρία από κανέναν.

Φαντάζομαι ότι όποιος θα ήθελε να υπερασπίσει σήμερα τον ΓΑΠ θα έλεγε ότι, πράγματι, νομιμοποιώντας τις επιχειρηματικές συμβάσεις κάτω από τη γενική, δίνει τέλος στην αυθαιρεσία των επιχειρήσεων. Αλλά τείνω να χάσω το χιούμορ μου.

Ας παρατηρήσουμε, τέλος, ότι η έμπρακτη απάντηση της επιχείρησης, όπως φαίνεται στο παραπάνω παράθεμα από το άρθρο της Καθημερινής, είναι απολύτως εύστοχη σε σχέση με το κεντρικό επιχείρημα του κινήματος αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα. Αυτό είναι ένα μάθημα από την ανάποδη για το πώς κανείς πρέπει να κινείται στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού.

Ζώντας στον γυάλινο πύργο

Διαβάζουμε στην Wall Street Journal ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έδωσε τη Δευτέρα στη δημοσιότητα μια έρευνα που συνέταξαν τρεις υπάλληλοί της, η οποία υποστηρίζει ότι το ζήτημα της ισοτιμίας του ευρώ με τα άλλα νομίσματα δεν είναι το μοναδικό που καθορίζει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της ευρωζώνης έναντι των οικονομιών των άλλων μεγάλων νομισμάτων του πλανήτη.

Σύμφωνα με την WSJ, οι συντάκτες της έρευνας

είπαν πως μια ανθεκτική αναβίωση των εξαγωγών «θα εξαρτηθεί από την διαδικασία αναδιάρθρωσης που ακολουθούν οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις απέναντι στις προκλήσεις που σχετίζονται με την παγκοσμιοποίηση» και κάλεσαν τις κυβερνήσεις της ΕΕ «να συγκεντρωθούν σε πολιτικές που θα τονώσουν τον ανταγωνισμό και θ’ αυξήσουν την συνοχή της αγοράς, έτσι ώστε να επωφεληθούν πλήρως από τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης».

Τίποτα δεν σώζει την Ευρώπη. Οι οικονομικές της ελίτ και το πολιτικό τους προσωπικό βρίσκονται στη γωνία της παγκόσμιας οικονομίας. Κι όμως, εξακολουθούν να μιλούν μέσα από τον γυάλινο πύργο των δημοσίων σχέσεων. Ο ευρωπαϊκός Τιτανικός έρχεται. Κι οι καπετάνιοι του πλοίου διασκεδάζουν με την ορχήστρα στο σαλόνι. Μόνο που όταν το καράβι συναντήσει το παγόβουνο, όλοι οι επιβάτες θα βρεθούν στον παγωμένο βυθό.

Ένα σχόλιο στο άρθρο της WSJ ελαφραίνει λίγο το κλίμα και μας δείχνει τι δεν μπορούν πια να δουν οι ελίτ και οι αυτονομημένοι υπάλληλοί τους:

Φαντάζομαι πως η έρευνα είναι σωστή, αν και χρειάζονται ένα εναλλακτικό σχέδιο όταν οι πόλεις τους πάρουν φωτιά με την προοπτική της επαναφοράς της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 62 ή της απώλειας των διακοπών, θεός φυλάξοι!

ΥΓ. Αυτή είναι η τριακοσιοστή ανάρτηση της Χελώνας σε περίπου 3 χρόνια. Δεν είναι κι άσχημα.

Δεν είμαστε ρατσιστές, αυτοί είναι μαύροι

Προ ημερών, κάποιοι ένστολοι δημοτικοί αστυνομικοί επιτέθηκαν στους Ιρανούς απεργούς πείνας που ζητούν πολιτικό άσυλο και έχουν κατασκηνώσει στα Προπύλαια.

Η Χελώνα δεν θ’ ασχολιόταν ξανά με το περιστατικό, αλλά η δήλωση του διευθυντή της δημοτικής αστυνομίας της Αθήνας είναι εξοργιστική:

Από την πλευρά της δημοτικής αστυνομίας, ο διευθυντής της κ. Στ. Κρασσάς δηλώνει στην «Κ» ότι κανείς υπάλληλος της δημοτικής αστυνομίας δεν ενεπλάκη σε τέτοιο επεισόδιο και ότι η παρουσία της δημοτικής αστυνομίας στην περιοχή σχετίζεται αποκλειστικά και μόνο με τον έλεγχο του παρεμπορίου. «Είναι γεγονός ότι στην περιοχή υπήρχε ένταση, ωστόσο δεν υπάρχει συμβάν επίθεσης δημοτικού αστυνομικού σε βάρος Ιρανού», επισημαίνει ο κ. Κρασσάς.

Ας δούμε λοιπόν και το σχετικό βίντεο: