Η εκλογική απάτη της Πορτογαλίας

Προ τριών μηνών, η Χελώνα επεσήμαινε ότι η πτώση της κυβέρνησης του Ζοζέ Σόκρατες στην Πορτογαλία, αντίθετα απ’ όσα πίστευαν ορισμένοι έλληνες αριστεροί σχολιαστές της επικαιρότητας, δεν σήμαινε και τη στροφή της κοινωνίας προς τα αριστερά, κι ακόμη πως η εκλογική διαδικασία θα γινόταν χωρίς πραγματικό πολιτικό διακύβευμα και θα ήταν ένας απλός χειρισμός του καθεστώτος. Τα αποτελέσματα των πορτογαλικών εκλογών έρχονται να επιβεβαιώσουν την πρόβλεψη της Χελώνας, κι έτσι αυτή αποφάσισε να ευλογήσει τα γένια της, διότι, ανάμεσα στ’ άλλα, η εμπειρία της Πορτογαλίας είναι πολύ διδακτική και για την ελληνική περίπτωση. Δεν είναι τυχαία η αναφορά του σημερινού κυρίου άρθρου της Καθημερινής στο μοντέλο «συναίνεσης» που επικράτησε στην Πορτογαλία, όπου και τα δύο μεγαλύτερα κόμματα στηρίζουν την μνημονιακή πολιτική. Έτσι παρουσιάζεται το παράδοξο ένας πρωθυπουργός να φεύγει γιατί πήρε επώδυνα μέτρα, και ο επόμενος να εκλέγεται με πρόγραμμα αυστηρότερων ακόμη μέτρων και μάλιστα υπό διεθνή εποπτεία. Διαβάστε και μια συνέντευξη του νέου πρωθυπουργού, για του λόγου το αληθές.

Αλλά πιο ενδιαφέρουσα είναι η παρατήρηση των εκλογικών αποτελεσμάτων:

Στον παραπάνω πίνακα μπορεί κανείς να δει τα τελικά αποτελέσματα των πορτογαλικών εκλογών δίπλα-δίπλα μ’ αυτά των προηγούμενων εκλογών, το 2009. Κύρια διαπίστωση είναι ότι όσους περίπου ψηφοφόρους έχασε το σοσιαλιστικό κόμμα του Σόκρατες (PS), τόσους κέρδισε το κόμμα της δεξιάς (PPD/PSD). Λογικό: το δίλημμα είναι διαχειριστικό. Και τα δυο κόμματα συμφωνούν και στήριξαν το πορτογαλικό μνημόνιο, μεθοδεύοντας μάλιστα την κατάσταση έτσι που η απόφαση για προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης να παρθεί από υπηρεσιακή κυβέρνηση. Υπάρχει ακόμη, λοιπόν, μια σοβαρή μερίδα του εκλογικού σώματος που θεωρεί ότι η αλλαγή διαχειριστή της πολιτικής μπορεί να δώσει καλύτερα αποτελέσματα από αυτά που έχουν επιτευχθεί ως σήμερα. Και ψυχολογική ικανοποίηση λοιπόν, για μερίδα του εκλογικού σώματος, και διαιώνιση του συστήματος για την άρχουσα τάξη. Σ’ αυτή την περίπτωση, λοιπόν, οι εκλογές, όπως και η δική μας φιλολογία περί δημοψηφίσματος και εκλογών, μπορεί να μη σημαίνει τίποτα για την αλλαγή των πραγμάτων, την τήξη του δικομματισμού και του πολιτικού συστήματος εν γένει, και άλλα πολλά ηχηρά που ακούγονται τον τελευταίο καιρό.

Να σημειώσουμε επίσης ότι η αποχή δεν είναι δραματικά και καθοριστικά μεγαλύτερη από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση, ενώ το άθροισμα της αύξησης αποχής+λευκών μας δίνει περίπου όσους ψηφοφόρους έχασε το Μπλόκο. Παρατήρηση που μας φέρνει σε ένα σοβαρό σκέλος του προβλήματος, που είναι η προσφερόμενη αριστερή κοινοβουλευτική εναλλακτική πολιτική.

Στην ανάρτηση του Απρίλη, η Χελώνα σχολίαζε κλείνοντας:

Φαίνεται πως με ταχείς ρυθμούς, στη σκιά του δράματος της Φουκουσίμα, οι πολιτικές ελίτ και το πολιτικό προσωπικό της Ευρώπης ανασυντάσσονται. Πότε θα τους πάρουν χαμπάρι οι ομφαλοσκοπικές δυνάμεις της αριστεράς, μπας και καταφέρουν να πάρουν αμπάριζα;

Στην Πορτογαλία, προφανώς, δεν τους έχουν πάρει ακόμη χαμπάρι. Οι ελληνικοί εξ αριστερών σχολιασμοί των αποτελεσμάτων της Πορτογαλίας δείχνουν ότι ούτε οι έλληνες αριστεροί τα καταφέρνουν. Παραδείγματα άφθονα, αλλά ας μείνουμε σε δυο μόνο από τα προβεβλημένα στελέχη της εκτός κκε αριστεράς. Ο σ. Δελαστίκ, που έχει πέσει 100% έξω στις ανοιξιάτικες εκτιμήσεις του, αλλάζει τώρα τροπάρι, και σφυρίζει αδιάφορα για το μέλλον του σοσιαλιστικού κόμματος μετά απ’ αυτό το εκλογικό στραπάτσο. Ο δε Κώστας Ήσυχος, μέλος της ΠΓ της ΚΠΕ του ΣΥΝ, φυσάει και δεν κρυώνει την καταβαράθρωση του πορτογαλικού Μπλόκο, το παράδειγμα του οποίου έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από τον δικό μας ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και, νομίζω, προδιαγράφει και την πορεία του δικού μας ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές. Είναι τέτοιο το άγχος του σ. Ήσυχου, που (εκ παραδρομής, φανταζόμαστε) χαρακτηρίζει τον συνασπισμό του πορτογαλικού κκ με τους οικολόγους δεξιό κόμμα. Κι ενώ όταν το Μπλόκο πετύχαινε σημαντικά αποτελέσματα ο ΣΥΝ πανηγύριζε προτού ακούσει τις εκτιμήσεις των πορτογάλων συντρόφων, σήμερα ο σ. Ήσυχος υποστηρίζει ότι

Είναι νωρίς ακόμα να βγουν συγκεκριμένα πολιτικά συμπεράσματα, κυρίως γιατί περιμένουμε από τις δυνάμεις της αριστεράς, οι ίδιες πρώτα να ερμηνεύσουν, να αναλύσουν και να τοποθετηθούν εν τέλει στα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών.

Αν οι δυνάμεις της πορτογαλικής αριστεράς εκτιμήσουν τα αποτελέσματα κατά τον τρόπο που βλέπει ο σ. Ήσυχος στη συνέχεια του άρθρου στην Ίσκρα (σ’ αυτόν ανήκει η ρήση περί «τήξης του δικομματισμού«, προ ημερών στο Αριστερό Βήμα), τότε ζήτω που καήκαμε. Δυστυχώς άνευ στοιχειωδώς έγκυρης ανάλυσης των καταστάσεων είναι δύσκολο να διαμορφώνεις βιώσιμη εναλλακτική πρόταση και αδύνατο να βαδίζεις στην ορθή κατεύθυνση.

Δύσκολα τα πράγματα! Αλλά η Χελώνα δεν χάνει την αισιοδοξία της.

Advertisements

One thought on “Η εκλογική απάτη της Πορτογαλίας

  1. η εμπειρία του Αντώνη Σαμαρά από το ταξιδάκι στην πόλη του φωτός, σχηματίζει λίγο-λίγο το άλλοθι της «αντιπολίτευσης». Μέχρι να έρθει η ώρα των εκλογών, το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα θα έχει εξαφανιστεί. Εκτός αν το επιβάλλουμε στους δρόμους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s