Το πανεπιστημιακό άσυλο στο Χάρβαρντ

Ο Παντελής Καψής, σ’ ένα κείμενό του στο Βήμα με τον πονηρό τίτλο «Αρχαία Σκουριά«, υπερασπίζεται την αλλαγή στο μοντέλο διοίκησης των πανεπιστημίων της χώρας. Ο Πάσχος Μανδραβέλης, με τη γνωστή του βιασύνη, δεν χάνει την ευκαιρία να επισημάνει το άρθρο του Καψή, του οποίου το επιχείρημα, ας πούμε, είναι ότι στα μεγάλα ξένα πανεπιστήμια όπως το Κέμπριτζ και το Χάρβαρντ, οι διοικητικές αρχές δεν εκλέγονται αλλά διορίζονται. Η Χελώνα παρακάμπτει το γεγονός ότι λίγη σχέση έχει αυτό με το πρόβλημα των ελληνικών πανεπιστημίων (περισσότερα έχει γράψει εδώ σχετικά) και προσφέρει στο ελληνικό κοινό ένα απόσπασμα από ένα κείμενο του Gaston Gordillo που μας προσφέρει μια άλλη οπτική για το φημισμένο Χάρβαρντ και μας πληροφορεί για τις ισχύουσες μορφές ασύλου σ’ αυτή τη ναυαρχίδα των πανεπιστημίων. Ο Gaston Gordillo είναι καθηγητής ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο της British Columbia, στο Vancouver του Καναδά, κι ελπίζουμε να μας συγχωρήσει για την αντιγραφή:

Τις δεκαετίες του 1980 και 1990, όπως έδειξε η Ναόμι Κλάιν στο «Δόγμα του Σοκ», η Λατινιή Αμερική ήταν το έδαφος όπου οι παγκόσμιες ελίτ πειραματίστηκαν για πρώτη φορά με τον αχαλίνωτο καπιταλισμό που σήμερα σκορπά την καταστροφή στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι που ζουν ή προέρχονται από τη Λατινική Αμερική, όπως εγώ, παρακολουθούν τις ειδήσεις που έρχονται από Ευρώπη και Βόρεια Αμερική ως déjà vu. Ιδιωτικοποιήσεις, βίαιες περικοπές δαπανών, χρεοκοπία, ταραχές; Εκεί που είσαι ήμουνα…

Στις αρχές του 2000, η καπιταλιστική εκμετάλλευση της Λατινικής Αμερικής ήταν τόσο βίαιη που οδήγησε σε πολλές λαϊκές εξεγέρσεις και ένα κύμα δημοκρατικά εκλεγμένων αριστερών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων, οι οποίες, πέρα από τις διαφορές τους, εν μέρει αναδημιούργησαν το κράτος πρόνοιας, έβαλαν όρια στην κυριαρχία των επιχειρήσεων και του ΔΝΤ και μπήκαν σ’ έναν δρόμο βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης. Και πολλοί απ’ αυτούς που ήταν υπεύθυνοι για το καπιταλιστικό πλιάτσικο της δεκαετίας του ’90 χρειάστηκε να εγκαταλείψουν την ήπειρο. Οι περισσότεροι βρήκαν άσυλο στα ξακουστά πανεπιστήμια των ΗΠΑ.

Το 2000-2001, είχα μια πρώτο χέρι, συχνά εξωπραγματική εμπειρία με μερικούς από αυτούς τους πρώην πλιατσικολόγους, καθώς ήμουν μεταδιδακτορικός φοιτητής στο Χάρβαρντ και τους συναντούσα διαρκώς στην πανεπιστημιούπολη. Οι περισσότεροι από αυτούς τους πρώην επισήμους απλώς δεν μπορούσαν να ζήσουν στις πατρίδες τους διότι ορθά αντιμετωπίζονταν ως υπεύθυνοι για τη γενικευμένη κοινωνική καταστροφή. Για παράδειγμα, παρακολούθησα κάποτε μια ομιλία μαζί με τον πρώην πρόεδρο του Ισημερινού Τζαμίλ Μαχουάντ (που ανετράπη με την εξέγερση του Ιανουαρίου 2000), τον πρώην υπουργό οικονομικών του και έναν πρώην υπουργό της κυβέρνησης Μενέμ στην Αργεντινή. Ήταν όλοι καθηγητές του Χάρβαρντ. Δεν ήμουν όμως ακόμη έτοιμος ν’ αντέξω έναν λόγο του τότε προέδρου του Χάρβαρντ, Λάρι Σάμερς, ο οποίος είχε μόλις απορυθμίσει τις αμερικανικές αγορές επί Κλίντον. Την άνοιξη του 2001, ο Σάμερς επαινούσε σε μια δημόσια εκδήλωση την πρόσφατη ανάδειξη του Ντομίνγκο Καβάγιο ως υπουργού οικονομικών της Αργεντινής για δεύτερη φορά. Επιχειρηματολογούσε συγκαταβατικά ότι η χαρβαρντιανή εκπαίδευση του Καβάγιο ήταν εγγύηση για την επιτυχία της θητείας του, χωρίς φυσικά να αναφέρει ότι η τότε ραγδαία επιδεινούμενη κατάσταση στην Αργεντινή ήταν επίτευγμα του ίδιου του Καβάγιο (του αρχιτέκτονα του νεοφιλελεύθερου ξεπουλήματος των κοινών, ως υπουργού οικονομικών του Μενέμ). Λίγους μήνες αργότερα, ο Καβάγιο εγκατέλειψε την Αργεντινή εν μέσω μιας κατεστραμμένης οικονομίας και μιας εκτεταμένης λαϊκής εξέγερσης που ανέτρεψε την κυβέρνηση και περιελάμβανε ένα πλήθος χιλιάδων ανθρώπων γύρω από το σπίτι του στο Μπουένος Άιρες που οργισμένα απαιτούσε την παραίτησή του. Ο Καβάγιο συνάντησε τους άλλους Λατινοαμερικάνους εμιγκρέδες της ελίτ στο Χάρβαρντ, το οποίο πάντα ανοίγει τις αγκάλες του σε πλιατσικολόγους κάθε είδους, αρκεί να μην φορούν κουκούλες.

σημείωση της Χελώνας: Στη σύνθεση των διοικητικών οργάνων του Χάρβαρντ συναντάμε και τον διακεκριμένο δημοσιογράφο των New York Times Νίκολας Κριστόφ. Οι κ. Καψής και Μανδραβέλης ας το ‘χουν υπόψη τους, μετά τις επιτροπές του υπουργείου δικαιοσύνης, υπάρχουν κι άλλες δουλειές που μπορούν να κάνουν.

Advertisements

5 thoughts on “Το πανεπιστημιακό άσυλο στο Χάρβαρντ

  1. Απ’το να δίνουν άσυλο σε κομματόσκυλα, λαμόγια, σάτυρους, κηφήνες και πλαστογράφους (πτυχίων και CV), ας δίνανε άσυλο σε πλιατσικολόγους, παράγοντας όμως πτυχία με κάποια αξία.

    Εξάλλου, ποιος αποφασίζει για τα ελληνικά ΑΕΙ? Εσύ και η περιθωριακή παρέα σου με τις συγκριτικές «αναλύσεις» σας;

    Κατα τα άλλα, ο Καψής κι ο Μανδραβέλης είναι το πρόβλημα της χώρας. Καλό!

    • Αγαπητέ Σέρτζιο,

      Τα Χάρβαρντ αυτού του κόσμου παράγουν πτυχία με αξία για συγκεκριμένη δουλειά – την άσκηση εξουσίας σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, και όχι πάντοτε πετυχημένα. Αυτό λέει ουσιαστικά το κείμενο. Υπ’ αυτή την έννοια, δεν υπάρχει καμιά σύγκριση ανάμεσα στο Ivy League και στα ελληνικά ΑΕΙ, διότι έχουν διαφορετική στόχευση, και άρα ο Καψής πετάει τη μπάλα στην εξέδρα αντί να μιλήσει για την ταμπακέρα.

      Κατά τ’ άλλα, να σε πληροφορήσω ότι εγώ με την περιθωριακή παρέα μου δεν αποφασίζω για τα ελληνικά ΑΕΙ. Ως γνωστόν, υπήρχαν και υπάρχουν βουλευτές που πίεζαν ν’ ανοίξουν τμήματα στην Κωλοπετεινίτσα, υπουργοί παιδείας που πολλαπλασίαζαν τμήματα και εισακτέους, πρυτάνεις και σύνοδοι πρυτάνεων που στήριζαν και στηρίζουν απόψεις που συνήθως δεν συμμερίζεται η πανεπιστημιακή κοινότητα κλπ.

      Άσε μας ήσυχους λοιπόν εμάς τους περιθωριακούς να κάνουμε τις συγκριτικές αναλύσεις μας και λύσε το πρόβλημά σου με αυτούς που το δημιούργησαν.

      Κι αν πας να μου απαντήσεις ότι βουλευτές χωρίς ψηφοφόρους δεν υπάρχουν, όπως εξάλλου και πανεπιστήμια χωρίς φοιτητές (αυτό ελέγχεται βεβαίως στην περίπτωσή μας), επίτρεψέ μου να σου υπενθυμίσω ότι και ο ψηφοφόρος και ο φοιτητής είναι ο αδύναμος πόλος σ’ αυτόν τον εκβιασμό και η κοινωνία μας δεν χαρακτηρίζεται από τον αντικομφορμισμό της.

      καλημέρες.

      • Ο καλός μουσικοκριτικός Φώντας Τρούσσας επισημαίνει στο «Δισκορυχείον» του ένα παλιό κείμενο για τις εξαρτήσεις των αμερικανικών πανεπιστημίων, το οποίο ξεκινά ως εξής:

        Σήμερα η εξάρτηση της ανώτατης εκπαίδευσης από το κεφάλαιο στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει πάρει γενικό χαρακτήρα. Ξεκάθαρες αποδείξεις για το ποιος κυριαρχεί σ’ όλες τις πλευρές της φοιτητικής ζωής στο UCLA (University of California, Los Angeles) και στο Harvard μας προσφέρει στη μπροσούρα της «Μεγαλοεπιχειρηματίες και Αμερικανικά Πανεπιστήμια» η Bettina Aptheker (σ.σ. δες κι εδώ http://is.gd/M45FRX), μία προοδευτική ηγέτις του φοιτητικού κινήματος. Υπολογίζει ότι το διοικητικό συμβούλιο του UCLA εκπροσωπεί τα συμφέροντα 68 τραπεζικών, βιομηχανικών, ασφαλιστικών, αγροτικών και εμπορικών εταιριών, καθώς και οργανώσεων μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η χρηματοδότηση του Πανεπιστημίου του Harvard πραγματοποιείται από 31 εταιρίες κι η γενική του πολιτική καθορίζεται από 76. Από το παράδειγμα αυτών των δύο μεγάλων πανεπιστημίων η Bettina Aptheker συμπεραίνει ότι αποδεικνύεται πως ‘τα μεγάλα τραπεζικά, αγροτικά, και βιομηχανικά συμφέροντα της κάθε περιοχής που βρίσκεται ένα πανεπιστήμιο εκπροσωπούνται μεσ’ από το διοικητικό του συμβούλιο’. Το ίδιο αποδεικνύεται αληθινό και για κάθε μεγάλο πανεπιστήμιο ή κολλέγιο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

        περισσότερα στο Δισκορυχείον».

  2. Γιατί το Συμβούλιο Ιατρικής Έρευνας (Medical Research Council) διοικείται από ένα κατασκευαστή όπλων; Γιατί Το Συμβούλιο Έρευνας Φυσικού Περιβάλλοντος (Natural Environment Research Council) διοικείται από τον επικεφαλής μιας κατασκευαστικής εταιρείας; Γιατί ο πρόεδρος μιας εταιρείας real estate είναι υπεύθυνος για την χρηματοδότηση της ανώτατης εκπαίδευσης στην Αγγλία;

    περισσότερα στο καλό ιστολόγιο historias marginales.

  3. Η εκλογή του νέου πρύτανη του πανεπιστημίου του Cambridge: Όπου την τιμητική θέση που μέχρι πρότινος κατείχε ο σύζυγος της βασίλισσας, λαμβάνει τώρα ο Λόρδος Σάλισμπουρι, των γνωστών σούπερ-μάρκετ. Και μερικές εναλλακτικές υποψηφιότητες, σε άλλη γραμμή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s