Ο Μπάμπης μαθαίνει αριθμητική

Σε άλλο ένα άρθρο απ’ αυτά που σε τρεις μήνες θα τα βλέπουμε και θα γελάμε, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου γράφει για τα καλά αποτελέσματα της πολιτικής διαχείρισης της οικονομικής κρίσης:

Σε κάθε περίπτωση, το δημόσιο χρέος στα τέλη του πρώτου τριμήνου μειώθηκε σε 280,4 δισ. ευρώ, που ισοδυναμούσε στο 132,4% του ΑΕΠ. Το αμέσως προοηγούμενο τρίμηνο το χρέος ήταν 355,6 δισ. ευρώ ή 165,3% του ΑΕΠ, προφανώς το υψηλότερο χρέος που αντιμετώπισε ποτέ, σε κανονική περίοδο, το ελληνικό κράτος. Πρόκειται για μείωση κατά το ένα τρίτο.

Η Χελώνα δέχεται τα νούμερα και διδάσκει αριθμητικές πράξεις στον φίλο Μπάμπη:

Χρέος α’ τριμήνου: 355,6 δις
Χρέος β’ τριμήνου: 280,4 δις
Μείωση χρέους α’-β’ τρίμηνο: 75,2 δις

Ποσοστιαία μείωση χρέους: 75,2/355,6=0,212, δηλαδή 21,2%, δηλαδή μείωση κατά το ένα πέμπτο περίπου, και όχι κατά το ένα τρίτο. Έχουνε διώξει και τους διορθωτές από την Καθημερινή και δεν υπάρχει κανείς να διορθώσει τέτοια πράγματα. Τέλεια.

Κι αυτά, τη μέρα που ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ δηλώνει ευθαρσώς ότι στο ΔΝΤ δεν υπήρχε αμφιβολία εκ των προτέρων ότι το ελληνικό bailout δεν θα ήταν αποτελεσματικό. Και γαμώ περνάμε.

Μαθητευόμενοι μάγοι

Ο υφυπουργός περιβάλλοντος ενέργειας και κλιματικής αλλαγής, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα ζητήματα μειωμένης ρευστότητας της ΔΕΗ, προτείνει την αφαίρεση των δημοτικών φόρων και τελών και του τέλους ΕΡΤ από τους λογαριασμούς, μπας και πάει ο κοσμάκης να πληρώσει τα υπόλοιπα (πάνω από 750 εκατομμύρια ευρώ είναι τα χρωστούμενα).

Βεβαίως, η διοίκηση της ΔΕΗ έχει συμφωνήσει με τον υπουργό οικονομικών να συμπεριλάβει το χαράτσι στους λογαριασμούς που θα ξεκινήσουν να αποστέλλονται αυτές τις μέρες.

Τι τον νοιάζει τον κύριο υφυπουργό αν οι δήμοι δεν εισπράξουν λεφτά απ’ τα ανταποδοτικά τέλη (καθαριότητα, φωτισμός); Έλα ντε, τι κάθεσαι και σκέφτεσαι τώρα…

Για την Ελληνική Χαλυβουργία

Η Χελώνα διαβάζει σήμερα στο capital.gr ότι η διοίκηση της Ελληνικής Χαλυβουργίας προσανατολίζεται στο κλείσιμο του εργοστασίου της στον Ασπρόπυργο:

«Η πολιτική εκμετάλλευση και η αδιαφορία για τον κλάδο καταδικάζει σε θάνατο την χαλυβουργική μονάδα του Ασπρόπυργου». Αυτή η θέση (σύμφωνα με πληροφορίες του Capital.gr) θα υπερτονισθεί, σε διάφορους τόνους και με ισχυρά επιχειρήματα, για τον ρόλο του ΠΑΜΕ και την αδιαφορία των κυβερνήσεων από τον Οκτώβριο του 2011 μέχρι σήμερα κατά την διάρκεια συνάντησης των επικεφαλής του ομίλου Ελληνική Χαλυβουργία με τον υπουργό Εργασίας κ. Γ. Βρούτση τις επόμενες ημέρες.

Η πολύμηνη απεργία θα ήταν καταστροφική αν είχε επίδραση στην παραγωγή. Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στην αρχή της απεργίας το σωματείο των εργαζομένων,  η παραγωγή του εργοστασίου το 2010, είχε αύξηση από 196.000 σε 266.000 τόνους σιδήρου ενώ ο τζίρος το 2010 ήταν 227 εκατομμύρια ευρώ. Βεβαίως, όσο εντυπωσιακά κι αν είναι τα νούμερα αυτά, θα πρέπει να τα συγκρίνουμε με εκείνα που δίνει η ίδια η εταιρεία σε σχέση με την παραγωγική δυνατότητα των εργοστασίων της: το μεν εργοστάσιο του Ασπρόπυργου έχει ετήσια δυνατότητα παραγωγής 400.000 τόνων, ενώ τα δύο εργοστάσια του βόλου ξεπερνούν τους 1.300.000 τόνους – ως δυνατότητα, προσοχή, όχι ως πραγματική σημερινή παραγωγή. Από την άλλη, ο τζίρος του 2006, πχ, ήταν 347 εκατομμύρια ευρώ. Εν ολίγοις, το προϊόν της εταιρείας έχει χαμηλή ζήτηση, χαμηλότερη από τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό είναι λογικό, αν λάβει κανείς υπόψη την κατάρρευση της αγοράς της οικοδομής εν μέσω κρίσης. Όμως αυτά τα στοιχεία μας δείχνουν ότι το αυτί του βιομηχάνου δεν ιδρώνει, καθώς η κερδοφορία του δεν εξαρτάται από την παραγωγή των εργοστασίων, αλλά, αντιθέτως, από το σπρώξιμο των αδρανών κεφαλαίων του σε άλλες πιο κερδοφόρες κατευθύνσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που επιδιώκει να ξεφορτωθεί το βαρίδι των εργαζόμενων. Είναι γεγονός ότι αυτή η πλευρά του προβλήματος έχει αποσιωπηθεί και από το σωματείο εργαζομένων, αλλά και από τους πολυπληθείς αλληλέγγυους των προηγούμενων μηνών. Αν, όμως, το σωματείο έχει κάνει κάποιο λάθος, δε σημαίνει ότι θα πρέπει να μην φανεί η πραγματική σκοπιμότητα του Μάνεση.

Παράνομη μετανάστευση: ένα πρόβλημα σε ύφεση

Δεν το λέει η Χελώνα, η Ελληνική Αστυνομία το λέει:

Χοντρικά, μεταξύ 2010 και 2011 υπάρχει 25% μείωση, ενώ κάνοντας την αναγωγή για το τέλος του 2012, η μείωση μεταξύ 2008-2012 είναι 41,2%. Εν ολίγοις, ή η αστυνομία δεν συλλαμβάνει πια όσους μπαίνουν χωρίς χαρτιά στη χώρα ή οι Χρυσοχοΐδηδες αυτού του τόπου λένε ψέματα στον κόσμο. Διαλέξτε όποια ερμηνεία σας κάνει καλύτερα.

Μάκης Βορίδης: μεταμορφώσεις

Το βιογραφικό του Μαυρουδή Βορίδη στην ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων:

Το βιογραφικό του Μαυρουδή Βορίδη στην προσωπική του ιστοσελίδα:

Δυο Ελλάδες

Με αφορμή τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών, πολλοί μίλησαν για τις δυο Ελλάδες (ή και περισσότερες) που έχουν διαμορφωθεί: απ’ τη μια η νεολαία κι απ’ την άλλη οι γέροι, απ’ τη μια οι πόλεις κι απ’ την άλλη τα χωριά, απ’ τη μια οι συριζαίοι κι απ’ την άλλη οι φασίστες και ούτω καθεξής, γεμίσαμε με αγεφύρωτα χάσματα. Αδιέξοδο.

Αδιέξοδο σαν το «όραμα του οδοκαθαριστή» που επισημαίνει χθες το Βήμα, μ’ αφορμή την ανταπόκριση του κόσμου σε διαγωνισμό του Δήμου Θεσσαλονίκης για θέσεις οδοκαθαριστών:

Δύο χιλιάδες άτομα κατέθεσαν αιτήσεις σε μια μέρα για τετρακόσιες θέσεις συμβασιούχων οδοκαθαριστών, οκτάμηνης διάρκειας, στον Δήμο Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα μάλιστα με ορισμένες εκτιμήσεις οι αιτήσεις θα ξεπεράσουν τις δέκα χιλιάδες. Το γεγονός από μόνο του φανερώνει το ελληνικό πρόβλημα και αποκαλύπτει το αδιέξοδο της χώρας.

Πράγματι, αυτή η κατάσταση είναι αδιέξοδη. Αναμφιβόλως, δεν μπορείς να καταλήξεις σε διαφορετικό συμπέρασμα, αρκεί βεβαίως να έχεις το προνόμιο να βάζεις ένα πιάτο στο τραπέζι καθημερινά και να έχεις τον χρόνο να στοχαστείς. Όμως μια εικόνα δεν μπορεί να περιλαμβάνει όλη την αλήθεια.

Υπάρχει κι άλλη εκδοχή: ο Σπύρος Δημητρέλης, σε προ ημερών άρθρο του στο capital.gr, επισημαίνει την άρνηση 110 επιτυχόντων πτυχιούχων πανεπιστημιακής εκπαίδευσης σε διαγωνισμό του υπουργείου οικονομικών να αναλάβουν τις θέσεις που κέρδισαν:

«’Οταν έκαναν τις αιτήσεις οι καθαρές αποδοχές ενός νεοδιόριστου στο υπουργείο Οικονομικών ήταν περίπου 1.500 έως 1.600 ευρώ», λέει στο Capital.gr υπηρεσιακός παράγοντας του ΥΠΟΙΚ. «Σήμερα ο μισθός του νεοδιόριστου είναι περίπου 680 ευρώ καθαρά». Πλέον οι θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα, λόγω της εφαρμογής του ενιαίου μισθολογίου, δεν είναι τόσο ελκυστικές όσο ήταν στο παρελθόν. Μάλιστα, σύμφωνα με προϊσταμένους εφοριών με τους οποίους επικοινώνησε το Capital.gr ορισμένοι από όσους διορίστηκαν έχουν εκφράσει τουλάχιστον προφορικά την επιθυμία να παραιτηθούν να βρουν κάποια δουλειά στον ιδιωτικό τομέα με μεγαλύτερες αποδοχές.

Δυο Ελλάδες, λοιπόν; Ή απλώς μια Ελλάδα βαθιά διχασμένη στη βάση των ριζικών διαφορών δυνατοτήτων επιβίωσης, αυτού που στα παλιά μαρξιστικά θα λέγαμε «ταξικές αντιθέσεις»; Η Βίκυ Σταμάτη δήλωσε ότι ζούσε σαν μια μέση ελληνίδα με στοιχειώδη οικονομική άνεση και τίποτα παραπάνω. Πιθανόν να έχει δίκιο, γιατί, ας πούμε, η μέση ελληνίδα μισθωτή ή η μέση ελληνίδα άνεργη μπορεί να μην έχει στοιχειώδη οικονομική άνεση και να πηγαίνει με κομπιουτεράκι στο σούπερ μάρκετ για να ψωνίσει τα τρόφιμα της εβδομάδας με το 1% του ποσού που η κ. Σταμάτη ψώνισε ένα ωραιότατο φόρεμα. Είναι από μόνο του αυτό πρόβλημα ή όχι; Σ’ αυτό θα έπρεπε ν’ απαντήσει η εφημερίδα.

Συνιστά υποκρισία η θέση του Βήματος. Δεν επιδιώκει να μπει στη θέση και να σκεφτεί με τον τρόπο εκείνου που έχει το «όραμα του οδοκαθαριστή» (αμοιβαίο το αίσθημα, δεν είναι τυχαίο που ο οραματιζόμενος δεν ψωνίζει και την εφημερίδα). Δεν αποκαλύπτει ότι για τους οραματιστές οδοκαθαριστές δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές. Η συζήτηση περί «διαρθρωτικών αλλαγών» και «μίγματος πολιτικής» καθόλου δε βοηθά στην επίλυση του πραγματικού προβλήματος.

Από την άλλη, ακούσατε ποτέ να επιλύεται ένα κοινωνικό πρόβλημα από αυτούς που το δημιούργησαν; Η Χελώνα πάντως όχι…

Περισυλλογή και αναβίωσις: από την ιστορία των μέσων ενημέρωσης στην Ελλάδα

Όπως θα έχει παρατηρήσει ο προσεκτικός αναγνώστης, η Χελώνα είναι τακτική fan της Καθημερινής και ειδικότερα των συντακτών της που εκφράζουν και διαμορφώνουν την «μνημονιακή πλειοψηφία». Η Χελώνα δεν διατηρεί αυτή τη συνήθεια από βίτσιο (μόνο). Ο λόγος δημοσιογράφων όπως ο Αλέξης Παπαχελάς ή ο Μπάμπης Παπαδημητρίου προσομοιάζει με τον λόγο μιας άλλης εποχής. Για του λόγου το αληθές, δοκιμάστε να συγκρίνετε αυτό το άρθρο του Μπάμπη Παπαδημητρίου με το παρακάτω κύριο άρθρο της εφημερίδας Ελεύθερο Βήμα στις 30 Απριλίου 1941 – τρεις μέρες μετά την είσοδο του γερμανικού στρατού κατοχής στην πόλη της Αθήνας, δηλαδή:

Χθες το απόγευμα κατηρτίσθη η εθνική κυβέρνησις υπό την προεδρίαν του αντιστρατήγου κ. Τσολάκογλου. Τα κυριώτερα μέλη αυτής αποτελούν στρατιώται των οποίων τα ονόματα έχουν συνδεθή με τον πρόσφατον ελληνικόν αγώνα εις τα βουνά της Αλβανίας. Εκείνοι, οι οποίοι ως διοικηταί στρατευμάτων ημύνθησαν πάντες – ως υπομιμνήσκει και η προκήρυξις του κ. πρωθυπουργού – του πατρίου εδάφους εις ηρωϊκούς αγώνας, εύρον εις τα κατάβαθα της ψυχής των νέον θάρρος και νέον σθένος δια να αναλάβουν με αυταπάρνησιν και αυτοθυσίαν το βαρύτατον όντως έργον της διακυβερνήσεως της χώρας εις τόσον δυσκόλους στιγμάς. Και πρέπει να είμεθα βέβαιοι, ότι όπως εξεπλήρωσαν ευόρκως μέχρι τούδε την στρατιωτικήν των αποστολήν, θα εκπληρώσουν κατά τον ίδιον τρόπον και με την ιδίαν επιτυχίαν και την νέαν των αποστολήν.

Ο σχηματισμός κυβερνήσεως δεν απετέλει απλώς μίαν ανάγκην, επιβληθείσαν εκ των περιστάσεων, αλλά και βασικήν προϋπόθεσιν προς ανασύνταξιν και αναδιοργάνωσιν της χώρας. Η πολιτεία, ευρεθείσα ακέφαλος κατά τας τραγικωτέρας στιγμάς της ζωής του ελληνικού έθνους, ήτο φυσικόν να εμπλακή εις το χάος, το οποίον την περιέβαλλε τας τελευταίας ημέρας, και να μην είνε εις θέσιν να προχωρήση προς τους νέους της σκοπούς ούτε κατά βήμα. Η πληθώρα των προβλημάτων, τα οποία εδημιούργησεν η πολεμική ατυχία και αι αντιξοότητες, αι οποίαι προβάλλουν ανά πάσαν στιγμήν εις κάθε σκέψιν περί περισυλλογής και περί ανορθώσεως των ερειπίων, που μας εκληροδότησεν ο πόλεμος, επέβαλλον την παρουσίαν μιας κεφαλής εις το σώμα της πολιτείας. Η καλή διάθεσις και η εκδηλωθείσα από την πρώτην στιγμή προθυμία του νικητού, όπως συνδράμη την προσπάθειάν μας προς αναβίωσιν της χώρας, δεν θα ήσαν αρκεταί, αλλ’ ούτε και επετρέπετο εξ άλλου η επιβάρυνσις τω νικητών με όλας τας φροντίδας της αναδιοργανώσεως του τόπου. Η συνδρομή των και η καθοδήγησίς των δια την οργάνωσιν του Κράτους μέσα εις τα νέα πλαίσια της ευρωπαϊκής συνεργασίας είνε απαραίτητος. Παρίστατο όμως ανάγκη υπερτάτη, όπως της προσπαθείας αυτής ηγηθή η εθνική κυβέρνησις ως εκπρόσωπος του λαού δια να αντιμετωπίση τα πολλαπλά προβλήματα, τα οποία ως αιμάσσουσαι πληγαί χαίνουν εις το σώμα της χώρας. Η κυβέρνησις αύτη, διαθέτουσα ήδη, κατά τας επισήμους διακηρύξεις των αντιπροσώπων του στρατού της κατοχής, και την συναντίληψιν αυτών εις παν ό,τι αφορά την αποκατάστασιν του ρυθμού της χώρας και της ευημερίας αυτού εν τω μέτρω των δυνατοτήτων της παρούσης στιγμής, θα δυνηθή, εξαντλούσα όλην της την καλήν θέλησιν και όλον της τον ζήλον, να διαπιστώση τας ανάγκας της χώρας, να μελετήση αυτάς ριζικώς και να προβή εν συνεχεία εις την ικανοποίησιν αυτών.

Και αι ανάγκαι αυταί είνε πολλαπλαί, τα δε προκύψαντα εκ της πολεμικής ατυχίας προβλήματα εξαιρετικώς πολύπλοκα. Η αναλαβούσα από χθες την άσκησιν των βαρυτάτων της καθηκόντων κυβέρνησις αποτελείται ευτυχώς από άνδρας ικανούς, όπως ανταποκριθούν εις τας ανάγκας των εξαιρετικών περιστάσεων. Προέχει μεταξύ των πρώτων μελημάτων της κυβερνήσεως η αποκατάστασις της τάξεως και της ασφαλείας εις την χώραν, που θα επιτρέψουν την απρόσκοπτον εργασίαν του λαού και την αναδημιουργίαν. Θα παραστή ανάγκη παραλλήλως όπως απογραφούν όλαι αι ανάγκαι της χώρας εις ειδικόν πίνακα, τόσον αι παλαιαί, όσον και αι νέαι, δια να επακολουθήση η έρευνα της αντιμετωπίσεώς των. Αλλά πρωτίστως παρίσταται ανάγκη να ανασυγκροτηθούν τα δημόσια οικονομικά, να καταμετρηθούν αι οικονομικαί ικανότητες της χώρας και να υπολογισθούν αι δυνατότητες της προσαυξήσεώς των μέχρι του βαθμού, που θα επαρκέσουν αύται εις την επούλωσιν των πληγών του πολέμου και των αναγκών του λαού και της χώρας. Και αναποφεύκτως η κυβέρνησις της χώρας θα αποβλέψη εκ των πρώτων εις τον καταρτισμόν του προϋπολογισμού του κράτους, ο οποίος θα είνε όχι μόνον ο γνώμων της δραστηριότητος αυτής, αλλά και το βασικόν της έρεισμα εις την προσπάθειαν να φέρη εις αίσιον πέρας την αποστολήν, την οποίαν επωμίσθη εις τόσον δυσκόλους στιγμάς. Δεν αναμένομεν θαύματα. Όπως η ζωή μας θα είνε ζωή θυσιών και ο προϋπολογισμός μας θα είνε προϋπολογισμός θυσιών. Μαζί όμως με τα άλλα κύρια μέτρα της κυβερνήσεως θ’ αντικατοπτρίζη την πρώτην προσπάθειαν πραγματοποιήσεως των νέων αρχών της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης που θ’ ακολουθήσωμεν.

Η προκήρυξις, την οποίαν ο νέος πρωθυπουργός απηύθυνε χθες προς τον ελληνικόν λαόν, δίδει το μέτρον όχι μόνο της υφισταμένης σήμερον οδυνηράς πραγματικότητος, αλλά και της αποφασιστικής θελήσεως της κυβερνήσεως όπως ανταποκριθή εις τας σημερινάς ανάγκας της χώρας. Θα απαιτηθούν προς τούτο θυσίαι, θα χρειασθούν αιματηραί οικονομίαι, θα παραστή ανάγκη να εργασθώμεν όλοι, ομονοούντες και ηνωμένοι ως είς άνθρωπος, μέχρις εξαντλήσεως των σωματικών και των πνευματικών μας δυνάμεων. Εις το κεφάλaιον των θυσιών και της αόκνου εργασίας η κυβέρνησις δύναται να είνε βεβαία, ότι θα έχη από της πρώτης στιγμής εις το πλευρόν της ολόκληρον τον λαόν, ο οποίος αφού προσέφερεν εις την πατρίδα το πολύτιμον αίμα του, δεν πρόκειται να σταματήση με δισταγμόν προς της αρξαμένης νέας προσπαθείας. Και ως τόσον ορθώς τονίζει η προκήρυξις του κ. πρωθυπουργού «εφεξής όλοι μακράν παντός ξένου συμφέροντος και οδηγούμενοι απλώς και μόνον από το ακραιφνές ελληνικόν συμφέρον, θα προσπαθήσωμεν να ζήση η Ελλάς και να εξασφαλισθή εκ νέου εις τον λαόν της η ειρήνη και η εργασία». Δεν θα διστάση αληθώς κανείς και όλοι θα συμβάλωμεν με όλας μας τας δυνάμεις εις την αναβίωσιν της Ελλάδος, υπέρ της οποίας κάθε μόχθος και κάθε θυσία αποτελούν το στοιχειωδέστερον καθήκον μας κατά τας παρούσας στιγμάς.

Τι ακολούθησε στο επόμενο διάστημα είναι λίγο-πολύ γνωστό. Οι παραλληλισμοί είναι αναπόφευκτοι.