Δυο Ελλάδες

Με αφορμή τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών, πολλοί μίλησαν για τις δυο Ελλάδες (ή και περισσότερες) που έχουν διαμορφωθεί: απ’ τη μια η νεολαία κι απ’ την άλλη οι γέροι, απ’ τη μια οι πόλεις κι απ’ την άλλη τα χωριά, απ’ τη μια οι συριζαίοι κι απ’ την άλλη οι φασίστες και ούτω καθεξής, γεμίσαμε με αγεφύρωτα χάσματα. Αδιέξοδο.

Αδιέξοδο σαν το «όραμα του οδοκαθαριστή» που επισημαίνει χθες το Βήμα, μ’ αφορμή την ανταπόκριση του κόσμου σε διαγωνισμό του Δήμου Θεσσαλονίκης για θέσεις οδοκαθαριστών:

Δύο χιλιάδες άτομα κατέθεσαν αιτήσεις σε μια μέρα για τετρακόσιες θέσεις συμβασιούχων οδοκαθαριστών, οκτάμηνης διάρκειας, στον Δήμο Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα μάλιστα με ορισμένες εκτιμήσεις οι αιτήσεις θα ξεπεράσουν τις δέκα χιλιάδες. Το γεγονός από μόνο του φανερώνει το ελληνικό πρόβλημα και αποκαλύπτει το αδιέξοδο της χώρας.

Πράγματι, αυτή η κατάσταση είναι αδιέξοδη. Αναμφιβόλως, δεν μπορείς να καταλήξεις σε διαφορετικό συμπέρασμα, αρκεί βεβαίως να έχεις το προνόμιο να βάζεις ένα πιάτο στο τραπέζι καθημερινά και να έχεις τον χρόνο να στοχαστείς. Όμως μια εικόνα δεν μπορεί να περιλαμβάνει όλη την αλήθεια.

Υπάρχει κι άλλη εκδοχή: ο Σπύρος Δημητρέλης, σε προ ημερών άρθρο του στο capital.gr, επισημαίνει την άρνηση 110 επιτυχόντων πτυχιούχων πανεπιστημιακής εκπαίδευσης σε διαγωνισμό του υπουργείου οικονομικών να αναλάβουν τις θέσεις που κέρδισαν:

«’Οταν έκαναν τις αιτήσεις οι καθαρές αποδοχές ενός νεοδιόριστου στο υπουργείο Οικονομικών ήταν περίπου 1.500 έως 1.600 ευρώ», λέει στο Capital.gr υπηρεσιακός παράγοντας του ΥΠΟΙΚ. «Σήμερα ο μισθός του νεοδιόριστου είναι περίπου 680 ευρώ καθαρά». Πλέον οι θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα, λόγω της εφαρμογής του ενιαίου μισθολογίου, δεν είναι τόσο ελκυστικές όσο ήταν στο παρελθόν. Μάλιστα, σύμφωνα με προϊσταμένους εφοριών με τους οποίους επικοινώνησε το Capital.gr ορισμένοι από όσους διορίστηκαν έχουν εκφράσει τουλάχιστον προφορικά την επιθυμία να παραιτηθούν να βρουν κάποια δουλειά στον ιδιωτικό τομέα με μεγαλύτερες αποδοχές.

Δυο Ελλάδες, λοιπόν; Ή απλώς μια Ελλάδα βαθιά διχασμένη στη βάση των ριζικών διαφορών δυνατοτήτων επιβίωσης, αυτού που στα παλιά μαρξιστικά θα λέγαμε «ταξικές αντιθέσεις»; Η Βίκυ Σταμάτη δήλωσε ότι ζούσε σαν μια μέση ελληνίδα με στοιχειώδη οικονομική άνεση και τίποτα παραπάνω. Πιθανόν να έχει δίκιο, γιατί, ας πούμε, η μέση ελληνίδα μισθωτή ή η μέση ελληνίδα άνεργη μπορεί να μην έχει στοιχειώδη οικονομική άνεση και να πηγαίνει με κομπιουτεράκι στο σούπερ μάρκετ για να ψωνίσει τα τρόφιμα της εβδομάδας με το 1% του ποσού που η κ. Σταμάτη ψώνισε ένα ωραιότατο φόρεμα. Είναι από μόνο του αυτό πρόβλημα ή όχι; Σ’ αυτό θα έπρεπε ν’ απαντήσει η εφημερίδα.

Συνιστά υποκρισία η θέση του Βήματος. Δεν επιδιώκει να μπει στη θέση και να σκεφτεί με τον τρόπο εκείνου που έχει το «όραμα του οδοκαθαριστή» (αμοιβαίο το αίσθημα, δεν είναι τυχαίο που ο οραματιζόμενος δεν ψωνίζει και την εφημερίδα). Δεν αποκαλύπτει ότι για τους οραματιστές οδοκαθαριστές δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές. Η συζήτηση περί «διαρθρωτικών αλλαγών» και «μίγματος πολιτικής» καθόλου δε βοηθά στην επίλυση του πραγματικού προβλήματος.

Από την άλλη, ακούσατε ποτέ να επιλύεται ένα κοινωνικό πρόβλημα από αυτούς που το δημιούργησαν; Η Χελώνα πάντως όχι…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s