Ο Καίσαρας παραθερίζει σε ναρκοπέδιο

Η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ επισκέπτεται την Αθήνα. Για την προστασία του Καίσαρα, η τρικομματική κυβέρνηση μέσω της αστυνομίας της απαγορεύει τις διαδηλώσεις και τις δημόσιες συναθροίσεις στη μισή πόλη και πνίγει την υπόλοιπη Αθήνα με 7.000 αστυνομικούς, οι οποίοι είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τους διαδηλωτές με όλα τα μέσα. Τις μέρες που προηγήθηκαν, προετοιμάζει το κλίμα που χρειάζεται με διώξεις δυναμικών αντιφασιστών αγωνιστών και συνδικαλιστών διαφόρων ταχυτήτων (οι μεν φαίνεται πως εν πολλοίς αγνοούν τους δε, για τους λόγους του ο καθένας). Πρόκειται για μια ρελάνς του επίσημου κράτους που, κατά κάποιον τρόπο, απαντά στη διαρκή το τελευταίο διάστημα ανοδική πορεία της Χρυσής Αυγής και των ανεπίσημων παρακρατικών μηχανισμών της. Απαντά όχι για να ανακόψει την πορεία αυτών των μηχανισμών αλλά για να τους διευκολύνει: Η πρόοδος της επίσημης καταστολής και η πρόοδος της φασιστικής δραστηριότητας βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση.

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν βλέπει κανένα αδιέξοδο. Την ώρα που του ζητείται να εφαρμόσει σκληρά μέτρα λιτότητας πάνω σε μια κοινωνία σε κρίση, ακολουθεί την καλύτερη παράδοση των προκατόχων του: η κυβέρνηση προσφέρει από τη μια γη και ύδωρ στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και τους πολιτικούς του εκπροσώπους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και από την άλλη μαστίγιο χωρίς καρότο σ’ αυτούς που θεωρεί υπηκόους της – στους πολίτες της ταλαίπωρης Ελληνικής Δημοκρατίας, η οποία λίγα πια θυμίζει από το πολύ πρόσφατο «ένδοξο» παρελθόν της.

Η στάση του πολιτικού προσωπικού δεν παρουσιάζει καμιά πρωτοτυπία. Αντιστοιχεί στην παραδοσιακή συμπεριφορά των ελλήνων πολιτικών απέναντι στις ηγεσίες των δυνάμεων που καθορίζουν την θέση της Ελλάδας και της κυρίαρχης τάξης της στον παγκόσμιο οικονομικό και κοινωνικό ανταγωνισμό, στον παγκόσμιο καταμερισμό. Και η καταφυγή στη νόμιμη βία δεν προκαλεί έκπληξη. Πρόκειται για πάγια επιλογή της ελληνικής πολιτείας σ’ όλες τις περιόδους της σύγχρονης ιστορίας. Εκείνο που αλλάζει είναι εναντίον τίνος ασκείται η νόμιμη βία. Μέχρι πριν λίγο καιρό ορισμένες αντιπολιτευτικές δυνάμεις τη γλίτωναν· στις σημερινές συνθήκες της κρίσης είναι αμφίβολο αν υπάρχουν πλέον στεγανά. Η νόμιμη βία θα ασκηθεί εναντίον όλων, αν το κρίνει έτσι το Κράτος – όπως εξάλλου προβλέπεται από το κοινωνικό συμβόλαιο της αστικής δημοκρατίας.

Γι’ αυτό οι σκηνές της αστυνομοκρατίας δεν είναι σπάνιες: παρόμοιες σκηνές ζήσαμε αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια, από τις 5 Μάη του 2010 ως τις 12 Φλεβάρη 2012. Τις ζήσαμε ωστόσο με εξαιρετική ένταση, όποτε η παρουσία του λαϊκού παράγοντα στον δρόμο επηρέαζε με κρίσιμο τρόπο τις πολιτικές εξελίξεις. Απ’ ό,τι φαίνεται η σημερινή μέρα δε θα είναι και η τελευταία.

Ελέγχεται, όμως, κατά πόσον υπάρχει πράγματι κρίσιμο διακύβευμα σε τέτοιες μέρες: Όταν τους κανόνες του παιχνιδιού δεν τους θέτει ο λαός, αλλά οι κυβερνήσεις, επίσημες ή άτυπες, ελληνικές ή υπερεθνικές, ο λαϊκός παράγοντας παίζει τον ρόλο του στις στιγμές της αδράνειας, στις αποφασιστικές καμπές, στις περιπτώσεις που υπάρχει κάποιο κενό εξουσίας. Και σήμερα, πρόθεση όλων των καθοριστικών παραγόντων είναι να φτάσουμε στο κρίσιμο σημείο σε άλλη χρονική στιγμή κι όχι σήμερα. Η επίσκεψη της καγκελαρίου Μέρκελ εντάσσεται σ’ έναν σχεδιασμό παρέλκυσης, όπως εξάλλου και η σύνοδος κορυφής της επόμενης εβδομάδας και άλλες διεθνείς υποτιθέμενες δραστηριότητες.

Υπ’ αυτή την έννοια, όσο κι αν η αντικατασταλτική διάθεση των διαδηλωτών προξενήσει τη σχετική αναστάτωση, δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα στο τραπέζι για να κερδηθεί εκτός από τις εντυπώσεις – αλλά γι’ αυτό, μην ανησυχείτε, θα φροντίσει η τηλεόραση.