Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα

Ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε στη Θεσσαλονίκη για το ζήτημα του νερού. Όπως μας πληροφορεί το ημιεπίσημο όργανο του ΣΥΡΙΖΑ left.gr, ο πρόεδρος του κόμματος είπε, μεταξύ άλλων:

Έχω επανειλημμένα πει ότι σε αυτόν τον τόπο η ανάπτυξη δεν ήρθε από το πουθενά. Το νερό και το ρεύμα δεν πήγε στο τελευταίο χωριό της Ελλάδας από την Ούλεν και την Πάουερ. Πήγε από την ΕΥΔΑΠ και τη ΔΕΗ. Πήγε από τον μόχθο χιλιάδων υπαλλήλων αυτών των δημόσιων υπηρεσιών.

Ώπα, Καραμήτρο, κάνε ένα βήμα πίσω.

Advertisements

Ο Γιώργος Παπανδρέου καταπέλτης εναντίον του ΠΑΣΟΚ

Ο Γιώργος Παπανδρέου δε μασάει τα λόγια του για το ΠΑΣΟΚ. Άραγε τι μπορεί να συμβεί μετά από αυτή την τοποθέτηση;

Αποδειχθήκαμε ως ΠΑΣΟΚ ανήμποροι να κόψουμε τους γόρδιους δεσμούς με το συγκεντρωτισμό, τις πελατειακές σχέσεις και τον κρατικισμό, αυτά τα μοντέλα που ήρθαν από τη μια μεριά από ένα δογματικό συγκεντρωτικό κομμουνιστικό κόμμα, και από την άλλη μεριά από τη λογική ενός συγκεντρωτικού δεξιού κράτους με τις πελατειακές σχέσεις.

Φανήκαμε ανήμποροι λοιπόν και αντί να αλλάξουμε τις δομές της εξουσίας τις χρησιμοποιήσαμε. Και αυτές μας αφομοίωσαν και μας αλλοίωσαν. Η έλλειψη της πολιτικής βούλησης να αντιπαρατεθούμε σθεναρά και αποφασιστικά σε λειτουργίες και δομές εξαρτησιακές, έχει κατ’ εμέ ως γενεσιουργό αιτία την έλλειψη συλλογικών και δημοκρατικών διαδικασιών μέσα στο κίνημά μας, μέσα στο κόμμα μας.

Πιστεύω ότι αυτό διαμόρφωσε και εξέθρεψε μια πολιτική πρακτική της νομής και αλαζονείας της εξουσίας, καθώς και μια ρουσφετολογική λογική διαφόρων μαγαζιών και ομάδων. Και διαπαιδαγωγήσαμε έτσι ένα ολόκληρο κίνημα με ίντριγκες, βυζαντινισμούς, πισώπλατα μαχαιρώματα, πνίγοντας τις πιο ζωντανές φωνές και παθητικοποιώντας κοινωνικά και μαζικά κινήματα, που ήταν δυνάμεις αλλαγής.

Αντί να απελευθερώσουμε δυνάμεις λαϊκές, αποψιλώνοντας κεντρικές δικές μας αρμοδιότητες, μεταφέροντάς τους εξουσίες, στηρίζοντας τη δημιουργική τους πρωτοβουλία, από το 1985 και μετά εγκλωβίσαμε το λαό στα στενά κομματικά τείχη με πολώσεις και συνθήματα, παγιώνοντας την ακινησία, τις ισορροπίες της αδράνειας, τους συσχετισμούς εξουσίας. Ωφελημένο από τις λογικές αυτές ήταν μόνο ένα ανομοιογενές εσωτερικό κομματικό κατεστημένο, που κύριο στόχο είχε τη διαιώνιση της καρέκλας. Έτσι όμως δεν απαντήσαμε στο πιο καίριο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας: την αλλαγή των οπισθοδρομικών, αντιπαραγωγικών και εξαρτησιακών δομών εξουσίας. Χάσαμε το στόχο μας και γίναμε αυτοσκοπός.

Το ερώτημα της αρχής μπορεί ν’ απαντηθεί, βεβαίως, διότι υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα μ’ αυτά τα λόγια. Δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά το 1996.

Εργολάβοι κι αράχνες, καρδιά μου

Η Χελώνα παρατήρησε το χθεσινό κύριο άρθρο της Καθημερινής, όπου αιφνιδίως ασκείται κριτική στο Rethink Athens από τ’ αριστερά. Κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Εργολαβίας:

Καμία πόλη δεν μπορεί να αλλάζει τη βασική της ρυμοτομία επειδή έτσι θέλησε κάποιος ιδιώτης, ο οποίος, μάλιστα, δεν πληρώνει για την κατασκευή του έργου. Η πεζοδρόμηση της ιστορικής οδού Πανεπιστημίου είναι μια τεράστια αλλαγή στον σχεδιασμό του κέντρου της πρωτεύουσας. Χρειάζεται όμως πολύ μεγάλη μελέτη και προπαντός ένας σοβαρός διάλογος για το τι θα σημάνει για την Αθήνα, στο παρόν και στο μέλλον. Είναι αδιανόητο πολιτικοί παράγοντες, η κυβέρνηση και άλλοι να «σύρονται» σε αυτήν την υπόθεση άκριτα και μόνο χάρη των δημοσίων σχέσεων που τους εξασφαλίζει η υποστήριξη στη συγκεκριμένη πρόταση. Οι ιστορικές πόλεις δεν ξανασχεδιάζονται για το «χατίρι» κανενός και οι μεγάλες αποφάσεις για το μέλλον τους πρέπει να λαμβάνονται με προσοχή, σύνεση και αίσθηση της πραγματικότητας.

Αναμένουμε με ενδιαφέρον την έκφραση της κυβίστησης στις εσωτερικές σελίδες, όπου μέχρι χθες ο Δημήτρης Ρηγόπουλος έπαιζε το τρίτο βιολί στην ορχήστρα των υποστηρικτών τόσο του έργου όσο και της διαδικασίας που ακολουθείται.

Πάμε ταμείο: Κυψέλη, Δημουλά, μετανάστευση

Η πρόσφατη ξενοφοβική αποστροφή της Κικής Δημουλά για την πρακτική καθημερινότητα στην Κυψέλη των μεταναστών έτυχε τεράστιας δημοσιότητας – τα πανταχού παρόντα κοινωνικά δίκτυα, τα social media που τα πανθ’ ορούν, βούλιαξαν σχεδόν από την αναπαραγωγή του γεγονότος και διαφόρων κρίσεων επ’ αυτού. Κρίμα που μια είδηση που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή και αφορά την Κυψέλη δε θα έχει τον ίδιο αντίκτυπο.

Σύμφωνα, λέει, με μια ανάλυση της εταιρείας GLP Values (ανώνυμη εταιρεία πιστοποιημένων εκτιμητών και συμβούλων ακινήτων),  η περιοχή της Κυψέλης προσφέρει την πλέον συμφέρουσα επένδυση σε όσους έχουν σήμερα αρκετά φράγκα για ν’ αγοράσουν ακίνητη περιουσία – όχι για σένα και μένα δηλαδή:

Για παράδειγμα, στην Κυψέλη, το κόστος αγοράς ενός διαμερίσματος 15ετίας και επιφάνειας 100 τ.μ. κινείται από 450 έως 900 ευρώ/τ.μ., τη στιγμή που το ενοίκιο κυμαίνεται από 250 έως 450 ευρώ. Αυτό μεταφράζεται σε ετήσια απόδοση της τάξεως του 5,5 – 5,6%, η οποία μετά τους φόρους διαμορφώνεται σε 4,3%, χαρίζοντας στην περιοχή αυτή του κέντρου την πρώτη θέση μεταξύ των υπολοίπων περιοχών του δείγματος της GLP Values.