Το «Κόκκινο» δικαίωμα στα διαφημιστικά έσοδα

Cashier

Διαβάζουμε σ’ ένα παραπονιάρικο άρθρο που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του ραδιοφωνικού σταθμού του ΣΥΡΙΖΑ «Στο Κόκκινο 105,5» και αφορά την υπέρτερη θέση του σταθμού στη λίστα των ακροαματικοτήτων σε σχέση με τη θέση του στη λίστα της κατανομής της διαφημιστικής δαπάνης:

Ο δείκτης που προκύπτει από τον αριθμό των ακροατών και το χρόνο ακρόασης θα έπρεπε να είναι και το αντικειμενικό κριτήριο με βάση το οποίο θα κατανέμεται η διαφήμιση:

Όσο πιο απλωμένο είναι το κοινό μέσα στο ραδιοφωνικό χρόνο τόσο μεγαλύτερες οι πιθανότητες να ακούσει κάποιος ένα διαφημιστικό μήνυμα. Αν ίσχυε αυτή η αντικειμενική κατανομή, το ΚΟΚΚΙΝΟ θα έπρεπε να παίρνει το 3,1% της διαφημιστικής δαπάνης κι αυτό θα το καθιστούσε βιώσιμο και κερδοφόρο. Ας έπαιρνε το 2,5%, το 2%, το 1,5% και όχι το 0,6% που παίρνει σήμερα, με χίλιους κόπους και βάσανα. Το ΚΟΚΚΙΝΟ παίρνει το 20% της διαφήμισης που δικαιούται και τούτο, σε απλά μαθηματικά, σημαίνει ότι κάποιος άλλος παίρνει το 80% που δεν δικαιούται.

Η γενικευμένη «αριστερή» σύγχυση του ΣΥΡΙΖΑ δε θα μπορούσε παρά να εκφράζεται και σ’ αυτό το πεδίο.

Η διαφήμιση αποτελεί το κύριο έσοδο των περισσότερων μέσων ενημέρωσης. Για τις εφημερίδες και τα περιοδικά, η διαφήμιση είναι ο κύριος λόγος της απαξίωσής τους στα μάτια του αναγνωστικού κοινού. Όταν η ιδέα δεν είναι να πουλάς ειδήσεις στους αναγνώστες, αλλά αναγνωστικό κοινό στους διαφημιζόμενους, αρχίζει και μειώνεται το ενδιαφέρον για την παραγωγή της είδησης και αμφισβητείται η εγκυρότητα του περιεχομένου της. Αυτό παρασέρνει εργαζόμενους δημοσιογράφους, τεχνικούς κλπ., όπως έχουμε δει πολύ καλά τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.

Είναι γεγονός ότι για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο τα πράγματα είναι λίγο πιο πολύπλοκα, καθώς δεν υφίσταται άμεσος τρόπος αγοράς του προϊόντος εκ μέρους του αναγνωστικού κοινού. Αυτό οδηγεί τους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς στο διπλό παιχνίδι της διεκδίκησης κομματιού της πίτας των διαφημιζόμενων, της πίτας που καθορίζει, λίγο-πολύ, ποιος μπορεί και ποιος δε μπορεί να συνεχίσει να εκπέμπει.

Ε, λοιπόν, όσο κι αν είναι κατανοητά τα αδιέξοδα που έχει ακόμη κι ένας κομματικός σταθμός όπως το «Κόκκινο» (που σημαίνει ότι έχει κάποια πρόσβαση και στην κρατική χρηματοδότηση του ΣΥΡΙΖΑ), η συζήτηση περί «δικαιώματος στη διαφήμιση», περί «δίκαιης κατανομής» της διαφημιστικής πίτας με «αντικειμενικά κριτήρια» δεν είναι απλώς ανεδαφική, είναι και ύποπτη σε σχέση με τις προθέσεις του σταθμού. Τι ζητάει δηλαδή ο σταθμός (αν δικαιούμαστε να υποθέσουμε ότι το άρθρο εκφράζει την άποψη της διεύθυνσης του σταθμού ή της αρχισυνταξίας του); Να χρηματοδοτείται από τράπεζες, εισαγωγείς αυτοκινήτων και φαρμακοβιομηχανίες; Για να έχει το δικαίωμα το κοινό του σταθμού ν’ ακούει χρήσιμα διαφημιστικά μηνύματα;

Να τους χαίρεται το κοινό τους, λοιπόν. Κάτι τέτοια βλέπει ο κόσμος και προκύπτουν κινήσεις σαν την (άκομψη, είναι αλήθεια) κατάληψη του σταθμού πριν λίγες ημέρες από αλληλέγγυους στους αγωνιστές κρατούμενους απεργούς πείνας…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s