Κάνουμε γύρους μέσα στη νύχτα και η φωτιά μας τρώει

Γράφει σήμερα η Μαρία Κατσουνάκη στην Καθημερινή της Κυριακής:

Τι εκτόπισμα μπορεί να έχει η Ταινιοθήκη της Ελλάδος στην ατέλειωτη πίστα της Ιεράς Οδού; Κέντρα – υπερπαραγωγές, επιγραφές που βγάζουν μάτι, παρκαδόροι, απελπισμένοι οδηγοί και μπράβοι. Στη συμβολή με τη Μεγάλου Αλεξάνδρου, αφιερώματα στον πειραματικό κινηματογράφο, νέοι Ελληνες δημιουργοί, προβολές με αποκατεστημένες ταινίες – θησαυρούς της 7ης Τέχνης. Συμβολικό;

Καθόλου, θα έλεγα. Ειδικά μετά την προβολή του «In Girum Imus Nocte Et Consumimur Igni» στην ασφυκτικά γεμάτη μεγάλη αίθουσα της νέας Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

ΥΓ. Η Ταινιοθήκη δεν είναι ένας ακόμη κινηματογράφος. Θα έπρεπε να έχει πιο φτηνό εισιτήριο από τις εμπορικές αίθουσες, όπως εξάλλου είχε όταν ακόμη οι προβολές της γίνονταν στην παλιά αίθουσα της Κανάρη. Τότε θα συγχωρούσαμε και το γεγονός ότι ο υποτιτλισμός έγινε πάνω σε άλλη κόπια της ταινίας από αυτή που επρόκειτο να προβληθεί. Αν ωστόσο επιθυμεί ένα πιο παρεϊστικό στιλ, όπως φάνηκε από τις ανακοινώσεις των υπευθύνων της τόσο στην αρχή της προβολής όσο και όταν εμφανίστηκε το πρόβλημα με τους υπότιτλους, θα πρέπει να δει νομίζω το τιμολογιακόν κάπως διαφορετικά. Σε τελική ανάλυση, δεν υπάρχει κανένα ζήτημα απόσβεσης του κόστους της νέας εγκατάστασης, αν έχω καταλάβει καλά. Ή μήπως υπάρχει;

Όμοροι σκηνοθέτες

Δε λέω, έχει ένα δίκιο ο συγγραφέας Σάλμαν Ρούσντι που εγκαλεί, σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία της Τρίτης 3/3/09, τον σκηνοθέτη Ντάνι Μπόιλ για το «Slumdog Millionaire«, που σάρωσε στα φετινά βραβεία Όσκαρ:

Δεν του γλιτώνει ούτε ο Ντάνι Μπόιλ, που έχει δημοσίως παραδεχτεί ότι μέχρι να γυρίσει το Slumdog δεν είχε πάει στην Ινδία και δεν ήξερε τίποτα γι’ αυτήν, σκέφτηκε συνεπώς πως η ταινία ήταν «μια μεγάλη ευκαιρία» να μάθει. Ο Ρούσντι αναρωτιέται πώς θα εκλάμβανε το δυτικό κοινό την απόπειρα ενός Ινδού σκηνοθέτη, που δεν γνωρίζει τίποτα για τις φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης, να γυρίσει μια τέτοια ταινία. «Η κριτική», καταλήγει οργισμένος, «θα τον είχε ξεσκίσει. Αλλά όταν αυτό το λέει για τον Τρίτο Κόσμο ένας σκηνοθέτης του Πρώτου Κόσμου, θεωρείται αξιέπαινη ένδειξη καλλιτεχνικής τόλμης»!

Βέβαια, ο δαίμων της σελιδοποίησης τοποθετεί στην διπλανή στήλη την παρακάτω είδηση:

Ο Ανγκ Λι θα είναι ο φετινός πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Βενετίας (2-12 Σεπτεμβρίου). Ο γεννημένος στην Ταϊλάνδη σκηνοθέτης του «Brokeback Mountain» κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι το 2005 και το Οσκαρ καλύτερης ταινίας με την ιστορία δύο ομοφυλόφιλων καουμπόηδων και έκανε αίσθηση το 2001 παίρνοντας τέσσερα Οσκαρ για το έπος ανατολίτικων πολεμικών τεχνών «Τίγρης και Δράκος». «Πρόκειται για έναν από τους πλέον διακεκριμένους διεθνώς κινηματογραφιστές», δηλώνει μέσω της ιστοσελίδας του το Φεστιβάλ, συμπληρώνοντας πως ο δημιουργός του «Προσοχή Πόθος» και του «Λογική και Ευαισθησία» είναι «από τους πιο πετυχημένους στη δημιουργία διαλόγου ανάμεσα στην κινηματογραφική κουλτούρα Ανατολής και Δύσης».

Για το φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους

Διαβάζω το σημερινό ρεπορτάζ των Νέων για το 31ο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας. Μεταξύ άλλων, ο διευθυντής του φεστιβάλ Αντώνης Παπαδόπουλος δηλώνει:

Το φετινό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας αγκαλιάζει τις νέες τάσεις στην ελληνική αλλά και διεθνή κινηματογραφία και παράλληλα επιχειρεί να παρουσιάσει τους κοινωνικοπολιτικούς και αισθητικούς πυλώνες της σύγχρονης κινηματογραφίας. Και το κάνει ανοίγοντας τη θεματολογία του ακόμη και σε θέματα ταμπού, έως πρόσφατα, όπως η ψυχική υγεία.

Είναι φυσικά ανακριβές ότι η ψυχική υγεία είναι θέμα ταμπού για τον κινηματογράφο. Τα παραδείγματα ταινιών με τέτοια θεματολογία είναι άπειρα.

Όσο για την πρωτιά, το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης έχει ήδη πραγματοποιήσει σχετικό αφιέρωμα προ πενταετίας.

Free Gaza

Καθώς η αποστολή Free Gaza καταφέρνει να φτάσει στον προορισμό της, ας υπενθυμίσουμε την ταινία του Κέντρου Αντιπληροφόρησης για τη Μέση Ανατολή MADISA με τον τίτλο «Γάζα: Time is not important«, η οποία δίνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εσωτερική εικόνα του πολιτικού σκηνικού της Παλαιστίνης και της Λωρίδας της Γάζας ειδικότερα. Διάρκεια 74′, αλλά αξίζει τον κόπο.

Επειδή κάτι τρέχει με το embedding των Goggle videos στο WordPress, να ο σύνδεσμος.

Κι ένα κείμενο του Βαγγέλη Πισσία, που συμμετέχει στην αποστολή, λίγο πριν την πρώτη προβολή της ταινίας τον περασμένο Μάρτη.

Mamma mia!

Έπιασε καλοκαίρι και ο Δήμος Σκιάθου ανταποδίδει τη δημοσιότητα που του προσέφερε το νέο κινηματογραφικό αριστούργημα που κοσμεί το εκράν. Το δελτίο τύπου, βέβαια, τα λέει βέβαια λίγο διαφορετικά απ’ ό,τι έχουν συμβεί.

Δεν πειράζει. Ο πυρετός της διεθνούς προβολής δικαιολογεί ορισμένα λάθη. Εξάλλου, εμπρός μας έχουμε κι άλλες επιλογές. Όχι αποκλειστικές, δηλαδή, αλλά γιατί να μην πιστέψουμε τους αρμοδίους;

Περί τουρισμού, δείτε κι εδώ.

Το σώμα ως εργαλείο

Την προηγούμενη εβδομάδα είχα την  τύχη να παρακολουθήσω μια ανοιχτή πρόβα της παράστασης  «Κοραή 4, προσβάσιμος χώρος«. Δεν είχα ξαναπάει ποτέ στα παλιά κρατητήρια της Γκεστάπο, αν και είναι επισκέψιμα εδώ και δεκαεπτά χρόνια, από τότε που, στα πλαίσια της εθνικής συμφιλίωσης, ο τότε πρωθυπουργός εγκαινίασε τον χώρο που ανήκει στην Εθνική Ασφαλιστική και στοιχειώνει, μ’ έναν μυστήριο τρόπο το κέντρο της Αθήνας.

Τώρα, πώς έτυχε την ίδια εκείνη μέρα να δω αυτή την ταινία, δεν το ξέρω. Από εκείνη τη μέρα, όμως, αισθάνομαι την εκκρεμότητα κι επειδή ο χρόνος είναι λιγοστός, ορίστε το τρέιλερ.

Άντε τώρα, να εξηγήσω τη συνάφεια…

Φάτε ηλιέλαιο και απογειωθείτε!