Ποιες τράπεζες;

Η Χελώνα διαβάζει στο Capital:

Ανακοινώθηκε και επίσημα η ένταξη του πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιώργου Προβόπουλου στο δυναμικό του ομίλου Eurobank.

Ο κ. Προβόπουλος αναλαμβάνει τα καθήκοντα του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου της θυγατρικής Τράπεζας του ομίλου στη Βουλγαρία, Eurobank Bulgaria AD (Postbank).

Ημερομηνία ανάληψης των νέων καθηκόντων του κ. Γ. Προβόπουλου, έχει ορισθεί η 15η Οκτωβρίου, κατόπιν της αναμενόμενης έγκρισης των εποπτικών αρχών της Βουλγαρίας.

Αλλά βέβαια, γράφει κι η Καθημερινή:

Σχέδιο για την ενοποίηση όλων των θυγατρικών των ελληνικών τραπεζών στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης μέχρι το τέλος του 2015, και εν συνεχεία την πώλησή τους το 2016, επεξεργάζεται η Κομισιόν, σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της «Καθημερινής».

Το σχέδιο περιλαμβάνει ότι οι επιμέρους θυγατρικές ελληνικών τραπεζών σε κάθε χώρα θα πρέπει μέχρι το τέλος του χρόνου να συγχωνευθούν σε μια ενιαία οντότητα. Έτσι, για παράδειγμα, στην αγορά της Ρουμανίας όπου δραστηριοποιούνται και οι τέσσερις συστημικές τράπεζες –Εθνική, Alpha Bank, Τράπεζα Πειραιώς και Eurobank– θα πρέπει να προχωρήσουν στη δημιουργία μιας νέας κοινής εταιρείας, στην οποία θα εισφέρουν το σύνολο των δραστηριοτήτων τους.

Advertisements

Δημιουργική λογιστική

Για να μη μετρήσουν οι καθυστερούμενες δόσεις στα κόκκινα των τραπεζών, θα πούνε ότι δεν ζήτησαν τις δόσεις…
Για να δούμε τι θα μείνει απ’ τις νυν διοικήσεις των τραπεζών μετά τον επόμενο γύρο «stress tests» και το μάζεμά τους σε ακόμη λιγότερα χέρια εντός των επομένων μηνών.

http://www.capital.gr/story/3056851

Η ψευδογλώσσα των τραπεζών (Bankspeak)

Τι μπορεί να μας πει η ποσοτική γλωσσολογική ανάλυση για τις δραστηριότητες και τους στόχους των διεθνών χρηματοοικονομικών θεσμών; Σε πρώτη ματιά, οι λέξεις που χρησιμοποιούνται πιο συχνά στις Ετήσιες Αναφορές της Παγκόσμιας Τράπεζας δίνουν μια εντύπωση αδιάρρηκτης συνέχειας. Επτά λέξεις είναι κοντά στην κορυφή σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή: τρία ουσιαστικά –τράπεζα, δάνειο, ανάπτυξη– και τέσσερα επίθετα: δημοσιονομικός, οικονομικός, χρηματοοικονομικός, ιδιωτικός. Η επτάδα συμπληρώνεται από λίγα ακόμη ουσιαστικά: ΔΤΑΑ [Διεθνής Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης], χώρες, επένδυση, τόκος, πρόγραμμα, πρότζεκτ, βοήθεια και -λιγότερο συχνά- δανεισμός, αύξηση, κόστος, χρέος, εμπόριο, τιμές. Υπάρχει και μια δεύτερη ομάδα λιγότερο έντονων επιθέτων –άλλος, νέος, τέτοιος, καθαρός, πρώτος, επιπλέον, γενικός– συν το γεωργικός, που εν μέρει αντικαθίσταται από τη δεκαετία του 1990 με το αγροτικός. Το μήνυμα είναι σαφές: η Παγκόσμια Τράπεζα δανείζει χρήματα με σκοπό τη διέγερση της ανάπτυξης, κυρίως στον αγροτικό νότο, και γι’ αυτό ασχολείται με δάνεια, επενδύσεις και χρέη. Εφαρμόζει προγράμματα και πρότζεκτ και θεωρεί το εμπόριο ζήτημα κλειδί για την οικονομική ανάπτυξη. Καθώς ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη, η Τράπεζα ασχολείται με κάθε είδος οικονομικών, χρηματοοικονομικών και δημοσιονομικών ζητημάτων και είναι σε επαφή με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Όλα είναι απλά και εντελώς ξεκάθαρα.

Κι όμως, πίσω απ’ αυτό το προσωπείο της ομοιομορφίας, έχει επιτελεστεί μια τεράστια μεταμόρφωση. Έτσι περιέγραφε η Αναφορά της Τράπεζας τον κόσμο το 1958:

Το υπάρχον σύστημα μεταφορών του Κονγκό είναι προσανατολισμένο κυρίως στο εξαγωγικό εμπόριο και βασίζεται σε μεταφορές σε ποτάμια και σιδηροδρόμους που οδηγούν από λιμάνια σε ποτάμια προς περιοχές που παράγουν ορυκτά και γεωργικά εμπορεύματα. Οι περισσότεροι δρόμοι είναι ακτινωτοί σε μικρές αποστάσεις από τις πόλεις, παρέχοντας επικοινωνίες μεταξύ αγροκτημάτων και αγορών. Τα τελευταία χρόνια η κίνηση στους δρόμους έχει αυξηθεί ραγδαία με την ανάπτυξη της εσωτερικής αγοράς και την βελτίωση των γεωργικών μεθόδων.

Κι αυτή είναι η Αναφορά μισό αιώνα αργότερα, το 2008:

Εξισώνοντας το πεδίο σε παγκόσμια ζητήματα

Οι χώρες της περιοχής αναδύονται ως κομβικοί παίκτες σε ζητήματα παγκοσμίου ενδιαφέροντος και ρόλος της Τράπεζας είναι να υποστηρίζει τις προσπάθειές τους συνεργαζόμενη μέσω καινοτόμων πλατφορμών για έναν διαφωτισμένο διάλογο και πράξη στο πεδίο, καθώς και υποστηρίζοντας τη συνεργασία Νότου-Νότου.

Πρόκειται για μιαν άλλη γλώσσα, τόσο σημασιολογικά όσο και γραμματικά. Η κεντρική ασυνέχεια, όπως θα δούμε, τοποθετείται κυρίως μεταξύ των τριών πρώτων δεκαετιών και των τελευταίων δύο, στις αρχές του ’90, όταν το στιλ των Αναφορών γίνεται πιο κωδικοποιημένο, αυτοαναφορικό και αποσπασμένο από την καθημερινή γλώσσα.

Ολόκληρη η μελέτη στα αγγλικά: NLR32604

FRANCO MORETTI & DOMINIQUE PESTRE, «BANKSPEAK. The Language of World Bank Reports«, New Left Review, 92, March-April 2015

Οι αγορές και τα ψώνια

Η Χελώνα διαβάζει στο in.gr:

Ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας, μιλώντας στη Realnews, δηλώνει: «Εμείς εκτιμούμε ότι, υπό προϋποθέσεις, δεν υπάρχει χρηματοδοτικό κενό ούτε για τους μεθεπόμενους 12 μήνες. Και σε όλα αυτά δεν περιλαμβάνεται η έξοδος στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου, για νέο δανεισμό μεσοπρόθεσμης διάρκειας, η οποία προετοιμάζεται. Μεθοδικά και προσεκτικά. Αφού ουσιαστικά η ελληνική οικονομία έχει ήδη μπει σε τροχιά επιστροφής σε αυτές».

Αφού δεν υπάρχει ανάγκη δανεισμού, κατά τα λεγόμενα του κ. Σταϊκούρα, γιατί είπαμε ότι «ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ»;

Πάμε ταμείο: Κυψέλη, Δημουλά, μετανάστευση

Η πρόσφατη ξενοφοβική αποστροφή της Κικής Δημουλά για την πρακτική καθημερινότητα στην Κυψέλη των μεταναστών έτυχε τεράστιας δημοσιότητας – τα πανταχού παρόντα κοινωνικά δίκτυα, τα social media που τα πανθ’ ορούν, βούλιαξαν σχεδόν από την αναπαραγωγή του γεγονότος και διαφόρων κρίσεων επ’ αυτού. Κρίμα που μια είδηση που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή και αφορά την Κυψέλη δε θα έχει τον ίδιο αντίκτυπο.

Σύμφωνα, λέει, με μια ανάλυση της εταιρείας GLP Values (ανώνυμη εταιρεία πιστοποιημένων εκτιμητών και συμβούλων ακινήτων),  η περιοχή της Κυψέλης προσφέρει την πλέον συμφέρουσα επένδυση σε όσους έχουν σήμερα αρκετά φράγκα για ν’ αγοράσουν ακίνητη περιουσία – όχι για σένα και μένα δηλαδή:

Για παράδειγμα, στην Κυψέλη, το κόστος αγοράς ενός διαμερίσματος 15ετίας και επιφάνειας 100 τ.μ. κινείται από 450 έως 900 ευρώ/τ.μ., τη στιγμή που το ενοίκιο κυμαίνεται από 250 έως 450 ευρώ. Αυτό μεταφράζεται σε ετήσια απόδοση της τάξεως του 5,5 – 5,6%, η οποία μετά τους φόρους διαμορφώνεται σε 4,3%, χαρίζοντας στην περιοχή αυτή του κέντρου την πρώτη θέση μεταξύ των υπολοίπων περιοχών του δείγματος της GLP Values.

 

 

Ο Μπάμπης Δήμαρχος

Γράφει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου στην Καθημερινή, μ’ αφορμή τη διαμαρτυρία των δημάρχων για την οικονομική διάλυση των δήμων της χώρας:

Οι δήμοι είναι κράτος. Το κράτος δεν «απεργεί». Και δεν κλείνει.

Ε, όχι, κύριε Μπάμπη. Οι δήμοι δεν είναι κράτος. Δεν έχεις διαβάσει το άρθρο 102 του Συντάγματος;

1. Η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων ανήκει στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης πρώτου και δεύτερου βαθμού. Υπέρ των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης συντρέχει τεκμήριο αρμοδιότητας για τη διοίκηση των τοπικών υποθέσεων. Νόμος καθορίζει το εύρος και τις κατηγορίες των τοπικών υποθέσεων, καθώς και την κατανομή τους στους επί μέρους βαθμούς. Με νόμο μπορεί να ανατίθεται στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης η άσκηση αρμοδιοτήτων που συνιστούν αποστολή του Κράτους.
2. Oι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης έχουν διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια. Oι αρχές τους εκλέγονται με καθολική και μυστική ψηφοφορία, όπως νόμος ορίζει.
3. Με νόμο μπορεί να προβλέπονται για την εκτέλεση έργων ή την παροχή υπηρεσιών ή την άσκηση αρμοδιοτήτων των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης αναγκαστικοί ή εκούσιοι σύνδεσμοι οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης που διοικούνται από αιρετά όργανα.
4. Το Κράτος ασκεί στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης εποπτεία που συνίσταται αποκλειστικά σε έλεγχο νομιμότητας και δεν επιτρέπεται να εμποδίζει την πρωτοβουλία και την ελεύθερη δράση τους. O έλεγχος νομιμότητας ασκείται, όπως νόμος ορίζει. Πειθαρχικές ποινές στα αιρετά όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης, εκτός από τις περιπτώσεις που συνεπάγονται αυτοδικαίως έκπτωση ή αργία, επιβάλλονται μόνο ύστερα από σύμφωνη γνώμη συμβουλίου που αποτελείται κατά πλειοψηφία από τακτικούς δικαστές, όπως νόμος ορίζει.
5. Το Κράτος λαμβάνει τα νομοθετικά, κανονιστικά και δημοσιονομικά μέτρα που απαιτούνται για την εξασφάλιση της οικονομικής αυτοτέλειας και των πόρων που είναι αναγκαίοι για την εκπλήρωση της αποστολής και την άσκηση των αρμοδιοτήτων των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης με ταυτόχρονη διασφάλιση της διαφάνειας κατά τη διαχείριση των πόρων αυτών. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την απόδοση και κατανομή, μεταξύ των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, των φόρων ή τελών που καθορίζονται υπέρ αυτών και εισπράττονται από το Κράτος. Κάθε μεταβίβαση αρμοδιοτήτων από κεντρικά ή περιφερειακά όργανα του Κράτους προς την τοπική αυτοδιοίκηση συνεπάγεται και τη μεταφορά των αντίστοιχων πόρων. Νόμος ορίζει τα σχετικά με τον καθορισμό και την είσπραξη τοπικών εσόδων απευθείας από τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης.

Εννοείται πως η Χελώνα δεν έχει καμιά διάθεση να στηρίξει τους περισσότερους από τους δημάρχους που αυτή τη στιγμή διαμαρτύρονται για τα οικονομικά της αυτοδιοίκησης. Εν μέρει την καλύπτει αυτή η τοποθέτηση. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι θα χαρίσει τον θεσμό, τις δυνατότητες και την ιστορία του αφενός στα παιδιά των κομματικών σωλήνων που πληρώνονται πολύ καλά για να καταλαμβάνουν με τις κωλάρες τους τους δημαρχιακούς θώκους και αφετέρου στο πολιτικοδημοσιογραφικό κατεστημένο που υπηρετεί το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο σ’ αυτή την εποχή της αντιδραστικής παγκοσμιοποίησης.

Εξάλλου, όσο αμυδρή κι αν φαίνεται η πιθανότητα να αυτοδιαχειριστούμε τις τοπικές υποθέσεις με τρόπο οριζόντιο και γνήσια δημοκρατικό, αποτελεί ίσως τη μόνη δυνατότητα αναστροφής της αδιέξοδης κοινωνικής πορεία μας.

Διακοποδάνεια

Τώρα που τα τραπεζικά διακοποδάνεια πήραν τη θέση τους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, μπορούμε να αναζητήσουμε τρόπους αναπαραγωγής της εργατικής μας δύναμης για τους οποίους δε θα χρειάζεται να πληρώσουμε και τόκους. Πρόκειται για μια θετική αλλαγή, όμως την πρωτοβουλία φαίνεται πως την πήραν οι τράπεζες που προσωρινά δεν έχουν ιδιαίτερο συμφέρον να δίνουν δάνεια και λουφάζουν αναμένοντας συγχωνεύσεις, ανακεφαλαιοποιήσεις και το ζεστό χρήμα του EFSF, ESM, ΤΧΣ και άλλων ακρωνύμων της σύγχρονης ανακατανομής πλούτου προς τα πάνω.

Η Χελώνα προτείνει στους μέχρι χθες φίλους τέτοιων τραπεζικών προϊόντων που σήμερα τα νοσταλγούν, να αδράξουν την ευκαιρία που τους δίνει η σημερινή πιστωτική τους αναξιοπιστία και να σκεφτούν λίγο τα παρακάτω:

Όπως έχει δείξει πολύ γλαφυρά ο άγγλος ιστορικός E.P. Thomson, το ρολόι έγινε μέτρο του όγκου της ανθρώπινης εργασίας μόνο μετά τη γέννηση του καπιταλισμού. Ως τότε, η ακριβής μέτρηση του χρόνου δεν ήταν αναγκαία, αφού δεν υπήρχε συναλλαγή χρόνου μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου. Η προσπάθεια και των δυο πλευρών να κλέψουν προς όφελός τους έφερε ως διαιτητή το ρολόι, το οποίο από είδος πολυτελείας έγινε είδος πρώτης ανάγκης, προσιτό ακόμη και στους προλετάριους εργάτες της πρώιμης βιομηχανικής κλωστοϋφαντουργίας.

Η αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης είναι ένα σημείο κλειδί για τη λειτουργία της καπιταλιστικής μηχανής. Στα πρώτα χρόνια του καπιταλισμού η ντικενσιανή εξαθλίωση των εργατών προβληματίζει δυνάμεις της αστικής τάξης που προσπαθούν ν’ αυξήσουν την παραγωγικότητα. Ορισμένοι βλέπουν καθαρά ότι «νηστικό αρκούδι δε χορεύει». Τέτοιες πηγές επικαλείται ο Φρίντριχ Ένγκελς στην Κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία. Η διασφάλιση των μίνιμουμ της επιβίωσης (στέγη, τροφή, ένδυση) αποτελεί έκτοτε μέριμνα και της μηχανής του αστικού κράτους, για λόγους τελείως διαφορετικούς από την υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων.

Η συσσώρευση της εμπειρίας, η ωρίμανση των εργαζομένων, η συλλογική τους οργάνωση υπό την καθοριστική επίδραση των επαναστατικών ιδεολογιών έδωσε στους εργάτες τη δυνατότητα της επιτυχούς (αν κι αιματοβαμμένης) διεκδίκησης του οκταώρου, της υπερωρίας, της έμμισθης άδειας και άλλων εργατικών κατακτήσεων που συμβολικά ξεκινούν απ’ το Σικάγο του 1886 και, στη χώρα μας τουλάχιστον, συμβολικά λήγουν με την εφαρμογή των μνημονιακών μεταρρυθμίσεων.

Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά: η εκβιομηχάνιση του πρωτογενούς τομέα, η μεταφορά του δευτερογενούς τομέα από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ προς την Ασία και τη Λατινική Αμερική, η γιγάντωση του τριτογενούς τομέα στον δυτικό κόσμο, έχει πλέον δώσει άλλη μορφή στην αγορά εργασίας. Στη χώρα μας, πλήθος εργαζόμενων απασχολείται σε χαμηλής έντασης, χαμηλής παραγωγικότητας θέσεις εργασίας στον τομέα των υπηρεσιών. Ο ένας απ’ τους δυο ανθρώπινους ρόλους που  παράγει ο σύγχρονος καταμερισμός εργασίας, ο άνθρωπος ως εργαζόμενος παραγωγός, μπαίνει στο περιθώριο και επικρατεί στις αντιλήψεις ο άνθρωπος ως καταναλωτής – η αλλοτρίωση, εξάλλου, φαίνεται πως κάνει μια χαρά τη δουλειά της. Με απλά λόγια, στο σούπερ μάρκετ δεν πας ποτέ μουτρωμένος, εκτός κι αν δουλεύεις εκεί.

Έτσι όπως έχουν τα πράγματα, αγαπητέ πρώην διακοποδανειολήπτη, δεν είναι παράλογο που πέφτεις σε κατάθλιψη φέτος που οι τράπεζες δεν σου κάνουν τη χάρη, όμως η Χελώνα αισθάνεται την υποχρέωση να σου επισημάνει ότι πέφτεις σε πλάνη.
Με τα διακοποδάνεια, οι διακοπές, ένα σημαντικό κομμάτι της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, χαρίζεται με τη συναίνεση του εργαζόμενου/καταναλωτή στον τραπεζίτη υπό τη μορφή του τόκου. Και δεν έχεις τέτοια περιθώρια.

Απ’ την άλλη, αν σήμερα οι τραπεζίτες για δικούς τους λόγους δεν σου δανείζουν πια για να πας διακοπές, αυτό δε σημαίνει πως δεν πρέπει να ασκήσεις το δικαίωμά σου.
Ψάξε τον τρόπο λοιπόν. Αλλά αυτό προϋποθέτει ν’ αλλάξεις συνήθειες.