Εικοστός πρώτος αιώνας, με επίδικο την ταχύτητα

Διαφήμιση στο περιοδικό "Publish" (graphic arts, web design, multimedia), τεύχος 87, Ιανουάριος 2000

Διαφήμιση στο περιοδικό «Publish» (graphic arts, web design, multimedia), τεύχος 87, Ιανουάριος 2000

Advertisements

20 χρόνια Linux

Βρέθηκε το γονίδιο του μαλάκα

Βρέθηκε το γονίδιο του μαλάκα: το έχουν, εκτός από τους έλληνες ψηφοφόρους και τους δημοσιογράφους εν γένει, και οι ερευνητές του Χάρβαρντ και του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο. Όχι όλοι, οι παρακάτω. Διαβάζουμε στο Insider:

Η πολιτική ιδεολογία δεν διαμορφώνεται μόνο από κοινωνικούς παράγοντες αλλά και από ένα… γονίδιο.

Η έρευνα του Χάρβαρντ και του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο που δημοσιεύθηκε στο Journal of Politics πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 2.000 ατόμων και κατέληξε στο συμπέρασμα πως οι πολιτικές μας απόψεις εξαρτώνται από το γονίδιο DRD4.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν πως μια παραλλαγή του γονιδίου μπορεί να οδηγήσει σε μια πιο φιλελεύθερη ιδεολογία, με την προϋπόθεση όμως ότι έχει προηγηθεί στην περιόδο της εφηβείας μια πιο έντονη κοινωνική δραστηριότητα.

Με άλλα λόγια, το γονίδιο μπορεί να θέτει τις προϋποθέσεις αλλά δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνο για τις πολιτικές μας επιλογές.

Οι ίδιοι οι ερευνητές σημειώνουν ότι η ιδεολογική τοποθέτηση είναι αποτέλεσμα της «κρίσιμης αλληλεπίδρασης μεταξύ των δύο παραγόντων» δηλαδή του γονιδίου και του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος στο οποίο ζει κανείς.

«Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η πολιτική προτίμηση δεν βασίζεται αποκλειστικά στο κοινωνικό περιβάλλον» λέει ο επικεφαλής της έρευνας καθηγητής πολιτικών επιστημών και γενετικής ιατρικής Τζέιμς Φάουλερ. «Ελπίζουμε ότι περισσότεροι ερευνητές θα αρχίσουν να εξερευνούν την πιθανή αλληλεπίδραση βιολογίας και περιβάλλοντος» προσθέτει.

Ας προσπαθήσουμε, σε πρώτη φάση, να αποφύγουμε το γονίδιο του δημοσιογράφου που προχειρολογεί, πηγαίνοντας απευθείας στο άρθρο του Τζέιμς Φάουλερ, το οποίο είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο όπως θα περίμενε κανείς, αλλά κανείς δημοσιογράφος δεν κάνει την αυτονόητη αναζήτηση στο Google. Η περίληψη του άρθρου έχει ως εξής:

Ειδικοί από διάφορα πεδία έχουν επί μακρόν σημειώσει τη σημασία του κοινωνικού περιβάλλοντος στην ανάπτυξης της πολιτικής ιδεολογίας. Πρόσφατες εργασίες προτείνουν ότι η πολιτική ιδεολογία έχει και ένα κληρονομικό τμήμα, αλλά κανένα συγκεκριμένο γονίδιο ή συνδυασμός γονιδίων συσχετισμένο με την πολιτική ιδεολογία δεν έχει για την ώρα αναγνωριστεί. Εδώ, υποθέτουμε ότι άτομα με γενετική προδιάθεση προς την αναζήτηση νέων εμπειριών θα τείνουν να είναι πιο φιλελεύθερα, μόνον αν περιληφθούν σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που τους προσφέρει πολλαπλές απόψεις. Χρησιμοποιώντας στοιχεία από την μακροπρόθεσμη εθνική έρευνα για την υγεία των εφήβων, ελέγχουμε την υπόθεση ερευνώντας τον συσχετισμό μεταξύ της αυτοδηλούμενης πολιτικής ιδεολογίας και της παραλλαγής 7R του γονιδίου ενεργοποίησης ντοπαμίνης D4 (DRD4), που στο παρελθόν έχει συσχετιστεί με την αναζήτηση της καινοτομίας. Μεταξύ εκείνων που διαθέτουν γονίδιον DRD4-7R, καταλήγουμε ότι ο αριθμός των φιλιών που έχει ένα άτομο κατά την εφηβεία συσχετίζεται κατά στατιστικά σημαντικό τρόπο με την φιλελεύθερη πολιτική ιδεολογία. Μεταξύ αυτών που δεν διαθέτουν το γονίδιο, δεν υπάρχει συσχετισμός. Πρόκειται για την πρώτη μελέτη που εντοπίζει μια συγκεκριμένη αλληλεπίδραση γονιδίου και περιβάλλοντος που συντελεί στην ιδεολογική αυτοτοποθέτηση, και σημειώνει την σημασία να λαμβάνουμε υπόψη τόσο τη φύση όσο και την ανατροφή στη μελέτη των πολιτικών προτιμήσεων.

Η Χελώνα δεν ξέρει αν έχει η ίδια το γονίδιο του μαλάκα, πάντως διαβάζοντας το πρώτο απόσπασμα κατάλαβε άλλο πράγμα από αυτό που κατάλαβε διαβάζοντας το δεύτερο, δείγμα ότι κάποιος συντάκτης στην αλυσίδα των τηλεγραφημάτων των πρακτορείων το έχει λίγο το γονίδιο.

Παρ’ όλ’ αυτά, η Χελώνα θα πρότεινε στο επικίνδυνο αυτό υβρίδιο πολιτικού επιστήμονα-γενετιστή να διευρύνει το δείγμα του ή να τα παρατήσει. Άραγε τι είδους συμπεράσματα θα έβγαζε αν έψαχνε να βρει το ίδιο γονίδιο στο Πουντζάμπ, στα Εξάρχεια, στο Ρίο ντε Τζανέιρο ή στον Μελιγαλά; Η καθαρά εμπειρικού τύπου ατομικιστική αρχική υπόθεση, χαρακτηριστική των κοινωνικών ψυχολόγων, μπάζει από παντού και βρωμάει λευκό βορειοαμερικανικό middle-class «προοδευτισμό». Και μαζί μ’ αυτήν, όλο το εγχείρημα πάει στην επιστημονική κόλαση της πειραματικής αποδείξεως, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την βαρύτητα των αποτελεσμάτων.

Κύριε Φάουλερ, φάουλ. Δεν αφήνεις καλύτερα αυτά τα δύσκολα, να πας να βρεις τον «δικό μας» Νικόλα Χρηστάκη ν’ αρχίσετε να γράφετε κι άλλο βιβλίο σαν το Connected που το γουστάρει κι η Όπρα;

Τι είναι τα Greek Statistics?

Εδώ και δυόμιση χρόνια κοινωνώ τις απόψεις μου από τη Χελώνα. Σε πολλές περιπτώσεις, όμως, σε πάρα πολλές περιπτώσεις δηλαδή, δεν προλαβαίνω να σχολιάσω τα θέματα που επιθυμώ. Διάφορες πρόχειρες σκέψεις που δεν προλαβαίνουν να θεμελιωθούν χάνονται σε ολοένα και περισσότερα bookmarks, χωρίς να μπορώ πια να διαχειριστώ τον όγκο τους.

Αποφάσισα να φτιάξω ένα ακόμη μπλογκ, λοιπόν όπου τα πράγματα θα κινούνται λίγο πιο γρήγορα και λιγότερο τεκμηριωμένα. Βρήκα και ωραίο όνομα, που κανείς δεν σκέφτηκε να το τσιμπήσει νωρίτερα: Greek Statistics!

Αυτό που σκέφτομαι να κάνω έχει κίνδυνο λαθών, βέβαια, αλλά θα πάρω το ρίσκο. Σε πρώτη φάση, τουλάχιστον, προτίθεμαι να παραθέτω μικρά αποσπάσματα από την τρέχουσα ειδησεογραφία με ένα μικρό σχόλιο. Από τα θέματα του Greek Statistics μπορεί να προχωρώ σε ευρύτερες αναρτήσεις στη Χελώνα, η οποία θα συνεχίσει να λειτουργεί κανονικά, με το ρυθμό που λειτουργεί δηλαδή. Δεν τίθεται θέμα υποκατάστασης του ενός μπλογκ από το άλλο, απλά είναι διαφορετικός ο τρόπος τοποθέτησης των ζητημάτων.

Διάλεξα μια μέρα συμβολική για το ξεκίνημα: 21 Απριλίου, όπου στο μέλλον, μαζί με την επέτειο του πραξικοπήματος του ‘67 θα θυμόμαστε και την έλευση του ΔΝΤ.

Αν κάποιος φίλος θεωρεί ότι το κόνσεπτ έχει ενδιαφέρον, νομίζω ότι το Greek Statistics θα μπορούσε να γίνει και πιο συλλογική υπόθεση. Είμαι ανοιχτός σε προτάσεις.

Υπαρξιακά προβλήματα

Γράφω σ’ αυτό το μπλογκ εδώ κι ενάμιση χρόνο περίπου, κι οι αναγνώστες μου είναι ελάχιστοι – σχεδόν μόνος μου τα λέω, μόνος μου τ’ ακούω και οπωσδήποτε σε περισσότερους ανθρώπους λέω προφορικά τις σκέψεις που καταγράφω κι εδώ. Ελάχιστα επίσης είναι και τα σχόλια αναγνωστών. Τώρα, τι έχει συμβεί τελευταία και ασχολούνται μαζί μου κάτι περίεργοι τύποι αφήνοντας σχόλια στο «about» μου, μια για τις φασιστικές συγκεντρώσεις στον Άγιο Παντελεήμονα, μια για το ξεκαθάρισμα της Αθήνας από τους βρωμομετανάστες, δεν καταλαβαίνω. Παιδιά, επειδή εγώ δεν είμαι από τους τύπους που σβήνουν σχόλια, αφήστε με στην ησυχία μου. Είμαι στην άλλη όχθη, μα το κοινό μου είναι μικρό. Δεν αξίζει ν’ ασχοληθείτε μαζί μου.

Πότε έφτασε το διαδίκτυο στα Τρίκαλα;

Αδικείται ο Δήμος Τρικκαίων (Τρικάλων) από την ανακοίνωση της ειδικής γραμματείας ψηφιακού σχεδιασμού του υπουργείου οικονομίας και οικονομικών για τη διαμόρφωση 279 wi-fi hotspots σε όλη την Ελλάδα. Μπορεί το όνομά του να βρίσκεται πρώτο-πρώτο στον κατάλογο, όμως είναι γνωστό τοις πάσι ότι τα Τρίκαλα διαθέτουν wi-fi δίκτυο ήδη από το 2005. Φάουλ και του ευεπώνυμου συντάκτη της Καθημερινής, ο οποίος αρκείται στην αναπαραγωγή του δελτίου τύπου της ειδικής γραμματείας, χωρίς ούτε καν να ελέγξει το αρχείο της εφημερίδας που εργάζεται για σχετικά δημοσιεύματα.

Κάμερες στα χέρια της αστυνομίας

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ που δημοσιεύεται στα Νέα, το κλιμάκιο της Σκότλαντ Γιάρντ που επισκέφθηκε την Αθήνα και συνεργάστηκε με τους αξιωματικούς της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, προκρίνει λύσεις «υψηλής τεχνολογίας» για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας. Ο συντάκτης της εφημερίδας Στέλιος Βραδέλης υποστηρίζει ότι

Οι δύο ανώτεροι Βρετανοί αξιωματικοί, σύμφωνα με πληροφορίες, ζήτησαν από την ηγεσία της Αντιτρομοκρατικής να εμμείνει για να τοποθετηθούν και να χρησιμοποιούνται περισσότερες κάμερες ασφαλείας στην Αθήνα. Επικαλέσθηκαν μάλιστα τη βρετανική εμπειρία στο τρομοκρατικό χτύπημα του Λονδίνου, οι δράστες του οποίου εντοπίστηκαν χάρη στο γεγονός ότι υπήρχαν χιλιάδες κάμερες στη βρετανική πρωτεύουσα.

Δεν ξέρουμε, βεβαίως, αν οι δύο βρετανοί αξιωματικοί είναι κι αντιπρόσωποι καμιάς εταιρείας που πουλάει κάμερες, ξέρουμε, όμως, πώς κρίνει η ίδια η Σκότλαντ Γιάρντ και το βρετανικό υπουργείο εσωτερικών την αποτελεσματικότητα της παρακολούθησης μέσω κλειστών κυκλωμάτων τηλεόρασης.

Ορίστε ορισμένα ενδεικτικά σχετικά δημοσιεύματα του Guardian από την τελευταία δεκαετία:

Η επέκταση των κλειστών κυκλωμάτων τηλεόρασης δεν μείωσε το έγκλημα, σύμφωνα με την αστυνομία, 6 Μαϊου 2008.

Αστυνομία και κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης: Πολύ κακή εικόνα κι οι κάμερες σε λάθος σημεία, 20 Οκτωβρίου 2007.

Υπερεκτιμημένα τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης, σύμφωνα με αναφορά, 28 Ιουνίου 2002.

Τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης δεν μειώνουν το έγκλημα και το φόβο, 15 Ιουλίου 1999.

«Οργουελιανά» κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης σε κωμοπόλεις ενοχλούν ανώτερο αξιωματικό της αστυνομίας, 21 Μαϊου 2007.

Τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης δεν μας κρατούν ασφαλείς, όμως βρίσκονται παντού, 26 Ιουνίου 2008.

Κι απ’ το BBC:

Τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης δεν ελαττώνουν το έγκλημα, 24 Φεβρουαρίου 2005.

Δυστυχώς δεν έχω το χρόνο να επιλέξω και να μεταφράσω αυτή τη στιγμή, μα θα επανέλθω.

Αυτά βέβαια αποτελούν ψιλά γράμματα για τους φωστήρες της αστυνομίας και τους πολιτικούς τους προϊσταμένους, οι οποίοι κι απ’ τη μύγα ξύγκι προτίθενται να βγάλουν, εις βάρος των δημοκρατικών ελευθεριών και προς όφελος των διαφόρων κρατικοδίαιτων εργολάβων και μεσαζόντων.

Το κερασάκι, πάντως, το οποίο και προτείνω ανεπιφύλακτα να παρακολουθήσετε, είναι το εξάλεπτο βίντεο-ντοκουμέντο που βρίσκεται εδώ: Δύο βρετανοί αστυνομικοί, επιφορτισμένοι με την παρακολούθηση-βιντεοσκόπηση διαδηλωτών και δημοσιογράφων σε κινητοποίηση για το περιβάλλον, «κεντάνε» κυριολεκτικά!