Προβοκατόρικες ερωτήσεις και προβοκατόρικες απαντήσεις

Από μικρή συνέντευξη του Ντέιβιντ Χάρβεϊ στο Times Higher Education:

Έχετε περιγράψει το Δεκαεπτά Αντιφάσεις και το Τέλος του Καπιταλισμού ως το πιο επικίνδυνο βιβλίο που έχετε γράψει. Αν τα βιβλία έχουν ακόμη τη δύναμη να είναι επικίνδυνα, γιατί το κάψιμο ή η απαγόρευσή τους είναι ακόμη μια σχετικά σπάνια τακτική των κυβερνήσεων ή άλλων αρχών;

Δεν πάει και πολύς καιρός από τότε που το να έχεις ένα βιβλίο του Μαρξ στη βιβλιοθήκη σου μπορεί να οδηγούσε στην «εξαφάνισή» σου σε πολλές λατινοαμερικάνικες δικτατορίες και κατασχέσεις «επικίνδυνων κειμένων» συμβαίνουν καθημερινά σε πολλά μέρη του κόσμου. Στη δική μας γωνιά της γης αυτό δε συμβαίνει διότι υφίστανται άλλα λιγότερο σκληρά μέσα λογοκρισίας και ιδεολογικού ελέγχου για να κρατούν τα επικίνδυνα βιβλία «στη θέση τους» και να περιορίζουν την επιρροή των αισθημάτων τα οποία αυτά εκφράζουν και μεταδίδουν. Στο μεταξύ, οι δυνάμεις που καθιστούν επαγγελματική την αυτολογοκρισία είναι επίσης αποτελεσματικές στον περιορισμό του σχηματισμού και της επίδρασης των επικίνδυνων ιδεών.

Το «Κόκκινο» δικαίωμα στα διαφημιστικά έσοδα

Cashier

Διαβάζουμε σ’ ένα παραπονιάρικο άρθρο που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του ραδιοφωνικού σταθμού του ΣΥΡΙΖΑ «Στο Κόκκινο 105,5» και αφορά την υπέρτερη θέση του σταθμού στη λίστα των ακροαματικοτήτων σε σχέση με τη θέση του στη λίστα της κατανομής της διαφημιστικής δαπάνης:

Ο δείκτης που προκύπτει από τον αριθμό των ακροατών και το χρόνο ακρόασης θα έπρεπε να είναι και το αντικειμενικό κριτήριο με βάση το οποίο θα κατανέμεται η διαφήμιση:

Όσο πιο απλωμένο είναι το κοινό μέσα στο ραδιοφωνικό χρόνο τόσο μεγαλύτερες οι πιθανότητες να ακούσει κάποιος ένα διαφημιστικό μήνυμα. Αν ίσχυε αυτή η αντικειμενική κατανομή, το ΚΟΚΚΙΝΟ θα έπρεπε να παίρνει το 3,1% της διαφημιστικής δαπάνης κι αυτό θα το καθιστούσε βιώσιμο και κερδοφόρο. Ας έπαιρνε το 2,5%, το 2%, το 1,5% και όχι το 0,6% που παίρνει σήμερα, με χίλιους κόπους και βάσανα. Το ΚΟΚΚΙΝΟ παίρνει το 20% της διαφήμισης που δικαιούται και τούτο, σε απλά μαθηματικά, σημαίνει ότι κάποιος άλλος παίρνει το 80% που δεν δικαιούται.

Η γενικευμένη «αριστερή» σύγχυση του ΣΥΡΙΖΑ δε θα μπορούσε παρά να εκφράζεται και σ’ αυτό το πεδίο.

Η διαφήμιση αποτελεί το κύριο έσοδο των περισσότερων μέσων ενημέρωσης. Για τις εφημερίδες και τα περιοδικά, η διαφήμιση είναι ο κύριος λόγος της απαξίωσής τους στα μάτια του αναγνωστικού κοινού. Όταν η ιδέα δεν είναι να πουλάς ειδήσεις στους αναγνώστες, αλλά αναγνωστικό κοινό στους διαφημιζόμενους, αρχίζει και μειώνεται το ενδιαφέρον για την παραγωγή της είδησης και αμφισβητείται η εγκυρότητα του περιεχομένου της. Αυτό παρασέρνει εργαζόμενους δημοσιογράφους, τεχνικούς κλπ., όπως έχουμε δει πολύ καλά τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.

Είναι γεγονός ότι για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο τα πράγματα είναι λίγο πιο πολύπλοκα, καθώς δεν υφίσταται άμεσος τρόπος αγοράς του προϊόντος εκ μέρους του αναγνωστικού κοινού. Αυτό οδηγεί τους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς στο διπλό παιχνίδι της διεκδίκησης κομματιού της πίτας των διαφημιζόμενων, της πίτας που καθορίζει, λίγο-πολύ, ποιος μπορεί και ποιος δε μπορεί να συνεχίσει να εκπέμπει.

Ε, λοιπόν, όσο κι αν είναι κατανοητά τα αδιέξοδα που έχει ακόμη κι ένας κομματικός σταθμός όπως το «Κόκκινο» (που σημαίνει ότι έχει κάποια πρόσβαση και στην κρατική χρηματοδότηση του ΣΥΡΙΖΑ), η συζήτηση περί «δικαιώματος στη διαφήμιση», περί «δίκαιης κατανομής» της διαφημιστικής πίτας με «αντικειμενικά κριτήρια» δεν είναι απλώς ανεδαφική, είναι και ύποπτη σε σχέση με τις προθέσεις του σταθμού. Τι ζητάει δηλαδή ο σταθμός (αν δικαιούμαστε να υποθέσουμε ότι το άρθρο εκφράζει την άποψη της διεύθυνσης του σταθμού ή της αρχισυνταξίας του); Να χρηματοδοτείται από τράπεζες, εισαγωγείς αυτοκινήτων και φαρμακοβιομηχανίες; Για να έχει το δικαίωμα το κοινό του σταθμού ν’ ακούει χρήσιμα διαφημιστικά μηνύματα;

Να τους χαίρεται το κοινό τους, λοιπόν. Κάτι τέτοια βλέπει ο κόσμος και προκύπτουν κινήσεις σαν την (άκομψη, είναι αλήθεια) κατάληψη του σταθμού πριν λίγες ημέρες από αλληλέγγυους στους αγωνιστές κρατούμενους απεργούς πείνας…

Ο Φαήλος στο πλυντήριο UPDATE

Λάθος εικονογράφηση έβαλε το Βήμα στο παρακάτω άρθρο του Βηματοδότη για τον Φαήλο Κρανιδιώτη. Αυτή τη φωτογραφία έπρεπε να βάλει:

failos

Το πρώτο πράγμα που λέει ο κ. Φαήλος Κρανιδιώτης στους συνομιλητές του είναι ότι θα είναι, ότι κι αν συμβεί, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τη ΝΔ: «Δεν υπάρχει κανείς άλλος που να μπορεί να μαζέψει για τη ΝΔ σκληρές δεξιές ψήφους» λέει. Οταν ρωτάται τι θα κάνει εάν το ΠαΣοΚ φέρει αντιρρήσεις στην υποψηφιότητά του, δηλώνει ότι δεν μπορεί να επιβάλει το ΠαΣοΚ στη ΝΔ ποιος θα είναι υποψήφιος ή όχι: «Κι αν το κάνει αυτό και εμείς το αποδεχτούμε, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας» αναφέρει με νόημα.

Το δεύτερο πράγμα που λέει στους συνομιλητές του είναι ότι «με την υπόθεση του Μπαλτάκου έχουν πέσει τα μαλλιά μου. Δεν το περίμενα». Αποκαλύπτει μάλιστα ότι μετά τη δημοσιοποίηση του βίντεο του τηλεφώνησε και τον ρώτησε: «Ρε Τάκη, τι είναι αυτό που έκανες;». Του απάντησε, όπως λέει, τα γνωστά, ότι δηλαδή το έκανε για την πατρίδα και την παράταξη και αυτός τον διέκοψε λέγοντάς του «σταμάτα τις… παπαριές». Τον συμβούλευσε μάλιστα να μη μιλάει άλλο για την υπόθεση, αλλά ο κ. Μπαλτάκος δεν τον άκουσε και έδωσε ραδιοφωνική συνέντευξη. Τηλεφώνησε επίσης και στο Μέγαρο Μαξίμου και ρώτησε αν τόσο καιρό δεν κατάλαβαν τίποτα με τον κ. Μπαλτάκο. Και ιδού η απάντηση που έλαβε: «Και πού ξέραμε εμείς τι έκανε στο γραφείο του; Μήπως είμαστε πάνω από το κεφάλι του;».

Το τρίτο πράγμα στο οποίο αναφέρεται ο Φαήλος είναι για τις μεθόδους που χρησιμοποιεί η Χρυσή Αυγή, λέγοντας ότι «χρυσαυγίτες δεν… εξημερώνονται με τίποτα. Γιατί είναι αλήτες». Γιατί το λέει αυτό; Πιθανόν ήθελε να αντικρούσει τους ισχυρισμούς του κ. Μπαλτάκου ότι συνομιλούσε μαζί τους για να μάθει πληροφορίες: «Δεν ήξερε με ποιους έχει να κάνει;». Κατά τη γνώμη του κ. Κρανιδιώτη, την επομένη κιόλας της δίωξής τους οι χρυσαυγίτες «είχαν ξαμοληθεί με κρυφές κάμερες για να καταγράψουν τον κόσμο». Λέει πάντως ότι δεν είχε ποτέ οποιαδήποτε συνομιλία, πέραν των συζητήσεων στα τηλεοπτικά πάνελ.

UPDATE:

Όπως φαίνεται, το πλύσιμο δεν ήταν βιολογικό

Τρολάροντας στην Αθήνα

Η Χελώνα διαβάζει στο in.gr:

Ο υπουργός δικαιοσύνης κουτσοπίνει με αντάρτες του πασοκ

Ο υπουργός δικαιοσύνης κουτσοπίνει με αντάρτες του πασοκ

Με εντολή του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά ο υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου επανεξετάζει όλο το νομικό καθεστώς επιβολής προσωρινών κρατήσεων και περιοριστικών όρων σε κατηγορουμένους.

Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστό προς ποια κατεύθυνση είναι η εντολή προς τον κ. Αθανασίου: Δηλαδή, αν είναι προς το ευμενέστερο ή δυσμενέστερο για τους προφυλακισμένους.

Στείλτε τώρα SMS στο Μαξίμου για να αποφασίσει ο πρωθυπουργός τι εντολή θα δώσει!

 

Αι απολύσεις εις το Εθνικόν Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (1953)

Η Χελώνα διαβάζει στην εφημερίδα Ελευθερία της 31ης Μαρτίου 1953, εξήντα χρονάκια πριν δηλαδή. Οι όποιες ομοιότητες με την σημερινή πραγματικότητα είναι συμπτωματικές:

Ο μέχρι τούδε γενικός διευθυντής Εκπομπών και Προγραμμάτων της Εθνικής Ραδιοφωνίας κ. Δημ. Πουρνάρας, ειδοποιήθη δι’ εγγράφου, κοινοποιηθέντος προς αυτόν δια δικαστικού κλητήρος, ότι από αύριον απομακρύνεται της θέσεώς του.

Ο κ. Πουρνάρας θα προσφύγη εντός της ημέρας εις το Συμβούλιον Επικρατείας ζητών την ακύρωσιν των αντισυνταγματικών διατάξεων του ψηφισθέντος περί Ραδιοφωνίας νόμου 2312 και την επαναφοράν του εις την θέσιν του.

Ο κ. Πουρνάρας αποκαλύπτει ότι κατεβλήθη προσπάθεια από τριμήνου όπως πεισθή ούτος και προσχωρήση εις τον «Συναγερμόν» και ιδιαιτέρως να δηλώση φιλίαν εις τον κ. Μαρκεζίνην, όταν δε ηρνήθη, δηλώσας ότι η επί τριετίαν υπηρεσία του εις τον Ραδιοσταθμόν ήτο ακομμάτιστος και απέβλεπεν εις την υπεράνω κομμάτων διατήρησιν και συνεχή βελτίωσίν του, τότε η κυβέρνησις ηξίωσεν από αυτόν να παραιτηθή. Μη επιτυχούσα και τούτο, προέβη εις την απόλυσίν του.

Ο κ. Πουρνάρας, αποχωρών από σήμερον της θέσεώς του, απηύθυνε μακράν ευχαριστήριον εγκύκλιον προς το προσωπικόν του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, δια της οποίας εκθέτει το συντελεσθέν κατά την τελευταίαν τριετίαν έργον προς βελτίωσιν και ανάπτυξιν του Ιδρύματος. Εις την εγκύκλιον τονίζει ότι τα 8/10 του προσωπικού της Ραδιοφωνίας είναι συναγερμικοί και τα 2/10 αντιπολιτευόμενοι, παρά ταύτα δε ουδείς εδιώχθη ή απελύθη δια πολιτικούς λόγους κατά την λήξασαν τριετίαν.

Υπήρχον χθες πληροφορίαι, ότι υπό της κυβερνήσεως έχουν καταρτισθή πίνακες 327 υπαλλήλων του ΕΙΡ οι οποίοι θ’ απολυθούν τμηματικώς εντός των προσεχών ημερών. Ήδη εκοινοποιήθησαν αι απολύσεις εις 35 υπαλλήλους.

Αν η Χελώνα δεν απατάται, ο Δημήτρης Πουρνάρας ήταν αυτός.

Ο Αμπντουλάχ, η ΕΛ.ΑΣ. και η Καθημερινή

Η Καθημερινή έχει ιδιόμορφο κριτήριο για την αποτελεσματικότητα της Ελληνικής Αστυνομίας. Γράφει στο προχθεσινό κύριο άρθρο της:

Η εξιχνίαση της πολύκροτης υπόθεσης της Πάρου δείχνει πως η Ελληνική Αστυνομία μπορεί να κάνει άψογα τη δουλειά της με επαγγελματισμό και σύστημα. Και αυτό παρά το γεγονός πως βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με ένα φαινόμενο συνεργασίας μεταξύ ποινικών και τρομοκρατών, το οποίο, μέρα με τη μέρα, γίνεται όλο και πιο επικίνδυνο.

Η ηγεσία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως δείχνει, πάντως, αποφασιστικότητα και πυγμή στην πάταξη της εγκληματικότητας, της λαθρομετανάστευσης και της τρομοκρατίας, κάτι που έλειπε τόσο κατά την προηγούμενη διακυβέρνηση της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία όσο και από την περιώνυμη «περίοδο Παπουτσή». Οι πολίτες το αναγνωρίζουν, καθώς βλέπουν επιτέλους το κράτος να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη.

Η Χελώνα δεν θα μπει στις λεπτομέρειες του άρθρου (πχ δεν είναι εξιχνίαση ληστείας μετά φόνου η σύλληψη ενός εκ των τριών φερομένων δραστών ή ακόμη ότι η συνεργασία ποινικών και τρομοκρατών βγήκε απ’ το καπέλο της εφημερίδας ενώ ούτε η ΕΛΑΣ δεν λέει κάτι τέτοιο για την εν λόγω ληστεία). Θα επισημάνει όμως μια είδηση από τις εσωτερικές σελίδες του ίδιου φύλλου, η οποία αμφισβητεί ευθέως την επίσημη θέση της εφημερίδας:

Ο Αμπντουλάχ Α., Ιρακινός μετανάστης, βρέθηκε στις 12 Αυγούστου αιμόφυρτος, στο οδόστρωμα της Εγνατίας Οδού στο ύψος της Ξάνθης, από διερχόμενους οδηγούς και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Εφερε μώλωπες σε όλο του το σώμα και βαρύ κάταγμα στο πόδι. Ο Αμπντουλάχ είχε συλληφθεί στην Αθήνα στο πλαίσιο της επιχείρησης «Ξένιος Ζευς» και μεταφέρθηκε στην Κομοτηνή για προσωρινή κράτηση στις εγκαταστάσεις της εκεί σχολής της ΕΛ.ΑΣ., με σκοπό να απελαθεί. Κατά τον έλεγχο των εγγράφων του, όμως, διαπιστώθηκε ότι είχε νόμιμη άδεια παραμονής και εργασίας στην Ελλάδα και αφέθηκε ελεύθερος.

Κανονικά εκείνοι που τον οδήγησαν, παράνομα όπως αποδείχθηκε, στην Κομοτηνή θα έπρεπε να τον μεταφέρουν πίσω στον τόπο διαμονής του, στην Αθήνα. Αυτό δεν έγινε και καθώς δεν είχε χρήματα, θέλησε να επιστρέψει με ωτοστόπ στην Αθήνα. Εφτασε έτσι έως την Ξάνθη, αλλά έγινε αντιληπτός από περιφερόμενες ομάδες ροπαλοφόρων μοτοσικλετιστών που, σύμφωνα με τον ίδιο, του επιτέθηκαν και τον ξυλοκόπησαν άγρια. Γλίτωσε τα χειρότερα όταν τη σκηνή αντιλήφθηκαν διερχόμενοι οδηγοί, που τον μετέφεραν ημιλιπόθυμο στο νοσοκομείο Ξάνθης. Οι γιατροί της ορθοπεδικής κλινικής τοποθέτησαν νάρθηκα στο πόδι του και σε μια κίνηση ανθρωπισμού συγκέντρωσαν χρήματα και του πλήρωσαν το εισιτήριο της επιστροφής στην Αθήνα, όπου εργάζεται.

Το ρεπορτάζ συνεχίζει ενημερώνοντας το φιλοθέαμον κοινό για τη δραστηριότητα των ρατσιστικών συμμοριών στην περιοχή της Ξάνθης. Αλλά ας τις αφήσουμε για μια στιγμή  στην άκρη ν’ ακονίζουν τα μαχαίρια τους κι ας κρατήσουμε την αντίφαση ανάμεσα στην ανατριχιαστική, πλην casual, είδηση των εσωτερικών σελίδων και την κραυγαλέα προπαγάνδα του πρωτοσέλιδου.

Προφανώς, για την Καθημερινή αυτά τα μικρά λάθη της ΕΛ.ΑΣ., δηλαδή να μη μπορεί να ξεχωρίσει αν ένας μετανάστης έχει χαρτιά ή όχι προτού τον χώσει στο μπουντρούμι χίλια χιλιόμετρα μακριά απ’ το σπίτι του, είναι μεμονωμένα περιστατικά από αυτά που συμβαίνουν, βρε αδερφέ, στο ελληνικό κράτος και στην καφκική φαντασία. Και δεν πειράζει που με επαγγελματισμό και σύστημα η ΕΛ.ΑΣ. δεν αποζημίωσε τον αδίκως συλληφθέντα, ούτε καν φρόντισε να γυρίσει στο σπίτι του – η φυσική και η πολιτική ηγεσία της είναι απόλυτα ικανοποιητικές, σύμφωνα με την εφημερίδα.

Ποιος νόμος και ποια τάξη επιβλήθηκαν στην υπόθεση του Αμπντουλάχ Α.; Τι περιθώριο του αφέθηκε από τις αστυνομικές αρχές που τον παρακράτησαν παράνομα να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά του; Το κλίμα της είδησης, όπως και η πηγή της, που φαίνεται πως είναι οι συνεπείς γιατροί της Ξάνθης, δεν αφήνει περιθώρια για παρεξηγήσεις. Όταν ο Αμπντουλάχ Α. ξαναπερπατήσει μετά την ανάρρωσή του, θα αλλάζει δρόμο δικαίως όποτε βλέπει αστυνομικό ακόμη κι αν έχει όλα τα χαρτιά του, αφού για τις δυνάμεις της αστυνομίας είναι εξ ορισμού ένοχος επειδή υπάρχει κι όχι επειδή παρανόμησε. Αύριο μάλιστα, όταν ο Αμπντουλάχ Α. θα έχει χάσει λόγω της αναγκαστικής λόγω τραυματισμού αργίας τα απαιτούμενα ένσημα για την ανανέωση της άδειας παραμονής, η ΕΛ.ΑΣ. θα ολοκληρώσει την υπεύθυνη εργασία της στα πλαίσια άλλης μιας φάσης του «Ξενίου Διός». Τέτοιος συντονισμός, τέτοια προβλεπτικότητα της αστυνομίας είναι αξιοθαύμαστα.

Για ξανασκέψου το. Δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ πρωτοσέλιδου και εσωτερικών σελίδων. Η Καθημερινή έχει απόλυτο δίκιο. Μια τέτοια αστυνομία είναι απόλυτα ικανοποιητική, χρήσιμη, ωφέλιμη γι’ αυτούς που την ελέγχουν. Μια αστυνομία που τη φοβάσαι και δεν τη σέβεσαι, που μπορεί να κάνει ό,τι θέλει ατιμώρητα, που τα βρόμικα έργα και οι ημέρες της έρχονται στη δημοσιότητα, όπως σ’ αυτή την υπόθεση, αλλά δεν ιδρώνει το αφτί κανενός υπουργού, κανενός αρχηγού και κανενός εισαγγελέα, ούτε καν των κομμάτων και των οργανώσεων της αριστεράς που άφησαν η υπόθεση να χαθεί στις πίσω σελίδες μιας δεξιάς εφημερίδας με ένδοξο παρελθόν και ακόμη πιο ένδοξο, καθώς φαίνεται, μέλλον.

ΥΓ. Η Χελώνα έχει αρχίσει και μιλάει για την Καθημερινή λες κι είναι πρόσωπο κι όχι εφημερίδα. Ίσως να πάσχει από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Η χαμένη αξιοπιστία

σαν σήμερα πριν από δυο χρόνια η εφημερίδα Καθημερινή κυκλοφορούσε με το εξής κύριο άρθρο:

Το μεγάλο τραύμα στην αξιοπιστία της χώρας άρχισε να επουλώνεται. Οι εκθέσεις των ελεγκτών της τρόικας, όπως και οι αναλύσεις των διεθνών οίκων, αποδίδουν εύσημα, εκτιμώντας ότι αυτή τη φορά η Ελλάδα αποφάσισε στα σοβαρά να συμμαζέψει τα του οίκου της.

 

Η οικονομία, όμως, έχει πολύ δρόμο μπροστά της. Απομένουν ακόμη πολλές μεταρρυθμίσεις να θεσμοθετηθούν, ενώ τώρα πρέπει να στηριχθεί η πραγματική οικονομία, για να αρχίσει η χώρα να παράγει. Ετσι μόνο οι θυσίες των πολιτών θα πιάσουν τόπο.

Δυο χρόνια αργότερα, τίποτα απ’ αυτά δεν ισχύει. Για μια στιγμή, όμως. Ίσχυε μήπως και τότε;