Κι ακόμη πιστεύω πως δε γίνεται να σωθώ

Το 1995 οι The Smashing Pumpkins κυκλοφορούσαν το «Mellon Collie and the Infinite Sadness», μάλλον το opus magnum τους. Ανάμεσα στα πολλά ωραία τραγούδια που μας κέρδισαν τότε (να είναι καλά ο Ρόδον FM με σταθμάρχη τον Μάκη Μηλάτο και εξαιρετικούς παραγωγούς – μια άλλη φορά θα τα πούμε για τα ραδιόφωνα) και το «Bullet with butterfly wings». Το τραγούδι αναφέρεται στην αντιφατική κατάσταση που βιώνουν οι χρυσοπληρωμένοι ροκ σταρ. Ο Μπίλι Κόργκαν μιλά για την αδύνατη ισορροπία μεταξύ τέχνης και εμπορίου. Στο βίντεο κλιπ του τραγουδιού, η μεταφορά πηγαίνει παραπέρα: ένα σκηνικό βγαλμένο απ’ τα επιφανειακά ορυχεία της Σέρα Πελάδα που μας γνώρισε το μάτι του φωτογράφου Σεμπαστιάο Σαλγάδο, ό,τι χειρότερο μπορεί να σκεφτεί κανείς για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες οι άνθρωποι παλεύουν για τον επιούσιο – «and I still believe I cannot be saved».

Rakias Street Parade

Έχουν περάσει κάπου δέκα χρόνια από τότε που ο Σάκης μου σύστησε τον Ράκια, μια βραδιά στον Οινοχόο. Εκείνο το διάστημα βρισκόταν στην Αθήνα, η περιπέτεια της «Καθόδου των Μυρίων» είχε τελειώσει, η Θεσσαλονίκη δεν τον κρατούσε όλο τον χρόνο και στο κεφάλι του γυρνούσαν διάφορες μουσικές. Μιλήσαμε αρκετά, ήρθε κι απ’ το σπίτι. Του δάνεισα το mini disc κι ένα δανεικό μικρόφωνο για να κάνει μερικές ηχογραφήσεις στο δρόμο. Δεν ήθελε να το πάρει έτσι, μου έφερε μια δική του πεταλιέρα σε αντάλλαγμα, την οποία μάλλον δε χρησιμοποίησα ποτέ. Λίγο καιρό αργότερα, πάλι Θεσσαλονίκη, στο στούντιο του Νικόδημου γεννήθηκε το Rakias Street Parade. Ο Ράκιας ήρθε πάλι στην Αθήνα, φορτωμένος cd, με το κόκκινο χάρτινο εξώφυλλό του, την άσπρη σιτροέν, τις εξαιρετικές συμμετοχές (μεταξύ αυτών οι μεγάλοι Πάνος Τόλιος και Δημήτρης Μπασλάμ). Τον άκουσα πολύ εντατικά τότε, σε καθημερινή βάση πολλές φορές. Τον πρότεινα σε φίλους, ορισμένοι απ’ τους οποίους ενθουσιάστηκαν (θυμάμαι χαρακτηριστικά τον Βαγγέλη). Τον ξανασυζητούσα πρόσφατα με μια πιο καινούργια φίλη, είπα να της τον στείλω, και να: ο Ράκιας έχει πλέον ανεβάσει το Street Parade στο youtube.

«Ακούς τον θόρυβο της πόλης; Εγώ τον φτιάχνω!»

Θυμήσου, σώμα

Τους πρωτοείδα ζωντανά σε ένα από τα θρυλικά Indie Free που οργάνωναν οι Τρομοκενίτες στο Πεδίο του Άρεως, μάλλον το 1995. Ήταν ένα αβανγκάρντ ντουέτο -ακουστική κιθάρα και φωνή- με ρηξικέλευθο στίχο, βγαλμένο από την πουτάνα τη ζωή της πόλης, τα απρόσωπα διαμερίσματα της Καλλιθέας, τα εργατικά αδιέξοδα, την παλιά καλή αλλοτρίωση. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε (δεν ξέρω γιατί όλο γύρω απ’ αυτή την εικοσαετία κάτι γράφεται εδώ τελευταία). Δεν αισθάνομαι κουρασμένος. Ωστόσο, επιθυμίες και ματαιώσεις, ένα σωρό, πίσω μας και μπροστά μας…

Guantanamera

RIP Pete Seeger.

Ρόζα Λούξεμπουργκ (1871-1919)

Ή από πέσιμο ή από χέσιμο

Αλλά τίποτα δεν έχει αλλάξει…

Ό,τι τραβάει η ψυχή σου

Ένας παλιός  φίλος μού έκανε έκπληξη απόψε.