Για την Ελληνική Χαλυβουργία

Η Χελώνα διαβάζει σήμερα στο capital.gr ότι η διοίκηση της Ελληνικής Χαλυβουργίας προσανατολίζεται στο κλείσιμο του εργοστασίου της στον Ασπρόπυργο:

«Η πολιτική εκμετάλλευση και η αδιαφορία για τον κλάδο καταδικάζει σε θάνατο την χαλυβουργική μονάδα του Ασπρόπυργου». Αυτή η θέση (σύμφωνα με πληροφορίες του Capital.gr) θα υπερτονισθεί, σε διάφορους τόνους και με ισχυρά επιχειρήματα, για τον ρόλο του ΠΑΜΕ και την αδιαφορία των κυβερνήσεων από τον Οκτώβριο του 2011 μέχρι σήμερα κατά την διάρκεια συνάντησης των επικεφαλής του ομίλου Ελληνική Χαλυβουργία με τον υπουργό Εργασίας κ. Γ. Βρούτση τις επόμενες ημέρες.

Η πολύμηνη απεργία θα ήταν καταστροφική αν είχε επίδραση στην παραγωγή. Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στην αρχή της απεργίας το σωματείο των εργαζομένων,  η παραγωγή του εργοστασίου το 2010, είχε αύξηση από 196.000 σε 266.000 τόνους σιδήρου ενώ ο τζίρος το 2010 ήταν 227 εκατομμύρια ευρώ. Βεβαίως, όσο εντυπωσιακά κι αν είναι τα νούμερα αυτά, θα πρέπει να τα συγκρίνουμε με εκείνα που δίνει η ίδια η εταιρεία σε σχέση με την παραγωγική δυνατότητα των εργοστασίων της: το μεν εργοστάσιο του Ασπρόπυργου έχει ετήσια δυνατότητα παραγωγής 400.000 τόνων, ενώ τα δύο εργοστάσια του βόλου ξεπερνούν τους 1.300.000 τόνους – ως δυνατότητα, προσοχή, όχι ως πραγματική σημερινή παραγωγή. Από την άλλη, ο τζίρος του 2006, πχ, ήταν 347 εκατομμύρια ευρώ. Εν ολίγοις, το προϊόν της εταιρείας έχει χαμηλή ζήτηση, χαμηλότερη από τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό είναι λογικό, αν λάβει κανείς υπόψη την κατάρρευση της αγοράς της οικοδομής εν μέσω κρίσης. Όμως αυτά τα στοιχεία μας δείχνουν ότι το αυτί του βιομηχάνου δεν ιδρώνει, καθώς η κερδοφορία του δεν εξαρτάται από την παραγωγή των εργοστασίων, αλλά, αντιθέτως, από το σπρώξιμο των αδρανών κεφαλαίων του σε άλλες πιο κερδοφόρες κατευθύνσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που επιδιώκει να ξεφορτωθεί το βαρίδι των εργαζόμενων. Είναι γεγονός ότι αυτή η πλευρά του προβλήματος έχει αποσιωπηθεί και από το σωματείο εργαζομένων, αλλά και από τους πολυπληθείς αλληλέγγυους των προηγούμενων μηνών. Αν, όμως, το σωματείο έχει κάνει κάποιο λάθος, δε σημαίνει ότι θα πρέπει να μην φανεί η πραγματική σκοπιμότητα του Μάνεση.

Advertisements

Κλειστό το κέντρο από περιφερόμενο θίασο διαδηλωτών

40.000 διαδηλωτές στην Κοπεγχάγη, φωτό Adrian Joachim

Εντάξει, κλέβω: είναι το κέντρο της Κοπεγχάγης.

μέσω 40,000 demonstrate in Copenhagen – Politiken.dk.

Τι έγινε στην συγκέντρωση

Συνοπτικά, από sms φίλου:

Πολύς κόσμος, αισθητά λιγότερος από την προηγούμενη, ήσυχα, ο ήλιος ζάλισε την επανάσταση και η μια τάση λέει φραπέ, η άλλη λέει μπύρες. Συμφωνούν στο «Ραντεβού τον Σεπτέμβρη».

Σήμερα δεν τρώμε πίτσα

Αντιγράφω από το indy.gr:

Απόψε Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου, το σωματείο των ντελιβεράδων Caballeros καλεί σε στάση εργασίας από τη νυχτερινή βάρδια και νυχτερινή μοτοπορεία στην Αθήνα.
Οι 22.000 εργαζόμενοι της κατηγορίας, που εργάζονται στις χειρότερες συνθήκες, ανασφάλιστοι και χωρίς σχεδόν κανένα δικαίωμα χρειάζονται την αλληλεγγύη μας.

Για να έχει καλύτερο αποτέλεσμα η απεργία τους αύριο δεν παραγγέλνουμε delivery.
Δεν παραγγέλνουμε καθώς αυτός που θα μας φέρει το φαγητό εκ των πραγμάτων κάνει την απεργία λιγότερο οδυνηρή για τον εργοδότη των ντελιβεράδων (είτε είναι απεργοσπάστης, είτε δεν του «επετράπη» να απεργήσει, είτε δεν έμαθε για την απεργία- ή εν πάση περιπτώσει δεν ήθελε).

Είναι απλό και αποτελεσματικό αν γίνει μαζικά. 

Και ένα σχετικό άρθρο από την Καθημερινή.

Νέα κυβέρνηση, μόνη, ψάχνει…

Σε μια εντυπωσιακή κίνηση, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών κ. Δημήτρης Δασκαλόπουλος δήλωσε σήμερα την στήριξή του στην αυριανή απεργία των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Τα σχετικά δημοσιεύματα στο διαδίκτυο παρουσιάζουν την πράξη του αυτή ως ιστορική – δεν πρόκειται, όμως, για κάτι τέτοιο.

Ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος από τη στιγμή τουλάχιστον της εκλογής του στη θέση του προέδρου του ΣΕΒ φαίνεται να κατανοεί τις αιτίες του προβλήματος της διαρθρωτικής ανεργίας, αποδίδοντάς το στις στρεβλώσεις που προκαλεί το αλλοπρόσαλλο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Φιλοδοξεί, επίσης, όπως έχει πει ο ίδιος στο παρελθόν, ο ΣΕΒ «… να συνεισφέρει στη διαμόρφωση ενός δημιουργικά συναινετικού κλίματος – όχι με αόριστα λόγια και υποσχέσεις πράξεων, αλλά με σημαντικά βήματα που θα έχουν ισχυρή σημειολογία. Βήματα που θα χρησιμεύσουν ως παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους κοινωνικούς εταίρους. Βήματα που θα καθιερώσουν ένα πρότυπο συμπεριφοράς για το κοινωνικό σύνολο». Εξέφρασε, καθήμενος μάλιστα απέναντι από την ηγεσία της ΓΣΕΕ, την άποψη ότι εργοδότες και εργαζόμενοι έχουν κοινά συμφέροντα. Και επιδιώκει σταθερά τη σύγκλιση των εργοδοτικών οργανώσεων, ίσως μελλοντικά σε κάποιο ενιαίο σχήμα, χωρίς να κρύβει τη φιλοδοξία του.

Σήμερα, βέβαια, δεν υιοθέτησε τα αιτήματα των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων, πόσω μάλλον τα πιο προωθημένα εργατικά αιτήματα που προβάλλονται από πιο ριζοσπαστικές πλευρές. Ούτε αναγνώρισε την ύπαρξη μιας στρατιάς επισφαλώς εργαζομένων σε όλους τους κλάδους, από τους πιο αρνητικά προβεβλημένους μέχρι αυτούς που γιγαντώθηκαν προσφάτως ακριβώς στη βάση της σκληρής, πρόσκαιρης και ανασφαλούς εργασίας. Ούτε μας είπε σήμερα τι ακριβώς οραματίζεται για το μέλλον του ασφαλιστικού συστήματος.

Πράγμα που ο ΣΕΒ έκανε πρόσφατα στη Βουλή

Γι’ αυτό, η σημερινή κίνηση του προέδρου του ΣΕΒ δεν είναι επαναστατική. Είναι μια υπόμνηση στην κυβέρνηση ότι δεν πρέπει να αγνοεί την κοινωνική δυναμική. Κι ίσως, ακόμη, να έχει έτσι επιτύχει την εκτέλεση, στα τρία μέτρα, της κυβερνητικής ταχυδακτυλουργίας του διαλόγου χωρίς διαλεγόμενους.