«Όταν συναντώνται τα άκρα»: σπουδή στη μνημονιακή επιχειρηματολογία

Μια από τις αγαπημένες το τελευταίο διάστημα ασχολίες των προπαγανδιστών της πολιτικής του μνημονίου, είναι να σχολιάζουν τα «πολιτικά άκρα», και δη την αριστερά, για την ευκολία με την οποία συμπίπτει, λέει, σε διάφορες θέσεις με την ακροδεξιά. Σύμφωνα μ’ αυτούς τους προπαγανδιστές, υπάρχει συμπόρευση ακροδεξιάς και αριστεράς, ως στρατηγική συμμαχία απέναντι στους «ορθολογιστές» της μονόδρομης μνημονιακής πολιτικής. Πρόκειται, υποστηρίζουν, για το νέο πρόσωπο του  αριστερού οπορτουνισμού που ως χθες είχε το όνομα «Αριστερός μηδενισμός«.

Η Χελώνα νομίζει ότι δεν χρειάζεται να αποδείξει αυτή τη στιγμή το πόσο «ορθολογιστές» είναι οι λογιστές της πολιτικής μας ζωής, καθώς πλέον οι κωλοτούμπες είναι καθημερινό και ξεδιάντροπο φαινόμενο. Θα ασχοληθεί λοιπόν με τη σύγκλιση των υποστηρικτών της μνημονιακής πολιτικής με την χειρότερη μορφή της φασιστικής ακροδεξιάς. Θα μιλήσει για τις ταυτίσεις μεταξύ Καθημερινής και Χρυσής Αυγής, για τη σύμπτωση απόψεων του Ηλία Μαγκλίνη και του Ηλία Κασιδιάρη αντιστοίχως – αν και ο καιρός γαρ εγγύς όπου και η αντιστροφή των ονομάτων δεν θα θίγει κανενός την ταυτότητα.

Για να μην τεθεί σε αμφισβήτηση, η Χελώνα διαλέγει ένα παράδειγμα όπου φαίνεται ότι οι δύο Ηλίες ταυτίζονται στον εσωτερικό τους κόσμο, στη βαθιά συναισθηματική βάση του ορθού λόγου που είναι και για τους δυο οδηγός της σκέψης τους. Προσπαθήστε να ξεχωρίσετε ποιος Ηλίας γράφει τι – η σύνθεση ανήκει στη Χελώνα και δεν ήταν δύσκολη:

Μπορεί στην ειδησεογραφία να κυριαρχεί η φιλολογία περί δημοψηφίσματος, η παραπομπή Τσοχατζόπουλου, οι συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων», υπάρχει όμως και μια είδηση, από αυτές που περνάνε στα ψιλά, αξίζει όμως τον κόπο να τη δούμε πιο προσεκτικά (δείτε τη, αν θέλετε, και σαν μια απόπειρα διαφυγής από «τα δικά μας»).

Η είδηση έρχεται από την Ιαπωνία και μέσα σε λίγες ώρες έκανε τον γύρο του κόσμου. Διακόσιοι εβδομήντα Ιάπωνες συνταξιούχοι πρότειναν να εργαστούν στη Φουκουσίμα ως «σώμα αυτοκτονίας», σκεπτόμενοι ότι θα έχουν πεθάνει προτού προσβληθούν από καρκίνο, συνεπώς, γιατί να κινδυνεύσουν νέοι άνθρωποι; Οι συνέπειες της έκθεσης στη ραδιενέργεια που έχει διαποτίσει την περιοχή είναι καταστροφικές για κάθε ανθρώπινο οργανισμό. Παρ’ όλα αυτά, τα συμπτώματα του φαινομένου αυτού δεν εκδηλώνονται άμεσα, αλλά σε βάθος χρόνου, ίσως και 20ετίας. Έτσι, μεγάλος αριθμός ηλικιωμένων Ιαπώνων δέχθηκε να αναλάβει αυτό το βαρύ φορτίο, απελευθερώνοντας πολλούς νέους ανθρώπους, που εκτίθενται ήδη σε θανάσιμο κίνδυνο. Για την ιστορία να σημειώσουμε πως η ιαπωνική κυβέρνηση αρνήθηκε να αποδεχθεί την συγκινητική προσφορά. Η ιαπωνική κυβέρνηση είδε με συμπάθεια την πρόταση των συνταξιούχων, έγινε όμως λόγος για «εθελοντές σε μια αποστολή αυτοκτονίας», ως «έσχατη επιλογή». Κάποιοι σύγχρονοι ηλικιωμένοι Ιάπωνες, λοιπόν, επιβεβαιώνουν τον αρχαίο νόμο των Σαμουράι: «Ενα δίλημμα μεταξύ ζωής και θανάτου λύσε το απλά, διαλέγοντας αμέσως τον θάνατο».

Η Ιαπωνία είναι μία χώρα με τεράστια Ηρωική παράδοση, η δεύτερη ίσως στον παγκόσμιο χάρτη μετά την Ελλάδα των παλαιότερων χρόνων. Οι Ιάπωνες είναι ένας λαός, που η Ιστορία του κύλησε παράλληλα με έναν ξεχωριστό κώδικα αξιών και πολεμικών αρετών. Αναφερόμαστε στις αρχές του bushido, της πολεμικής τέχνης που οδηγεί στη θεϊκή οδό. Στην πολεμική παράδοση των samurai, των ιπποτών της Ανατολής, που έσπασαν τα όρια του θανάτου, όπως ακριβώς οι Έλληνες πολεμιστές του αρχαίου κόσμου. Στην αναβίωση του ιδεώδους της ηρωικής θυσίας στον 20ο αιώνα από τους πιλότους kamikaze, που πήραν το όνομά τους από τον θεϊκό όνομα που κατέστρεψε τον μογγολικό στόλο, διασώζοντας τη μεσαιωνική Ιαπωνία.

Η παράδοση των Σαμουράι με τον κώδικα Μπουσίντο, οι καμικάζε και οι μαζικές, αυτοκτονικές επιθέσεις «μπανζάι» των πεζών στρατιωτών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι συχνές αυτοκτονίες Ιαπώνων πολιτικών και εργαζομένων μεταπολεμικά, έχουν συμβάλει καθοριστικά σε αυτή την αντίληψη στη Δύση, ότι οι Ιάπωνες τον έχουν εύκολο τον θάνατο. Πρόκειται βέβαια για τεράστια κουβέντα. Οι αντιλήψεις αυτές είναι αλήθεια ότι γεννήθηκαν σε μια εποχή (μεσαιωνική Ιαπωνία) κλειστών κοινωνιών και ακόμα πιο κλειστών κοινοτήτων (Σαμουράι). Αν πάρει κανείς κυριολεκτικά και κατά γράμμα τα προτάγματα του «Χαγκαγκούρε», της «βίβλου» των Σαμουράι (το διαβάζει με θρησκευτική ευλάβεια ο Φόρεστ Ουίτακερ στο «Ghost Dog» του Τζάρμους) απομένει αμήχανος. Στο πνεύμα του όμως, η φιλοσοφία που πρεσβεύει (και που διαπέρασε την ιαπωνική παράδοση) έχει περισσότερο να κάνει με το να επωμίζεται κανείς μια οριστική πολιτική ευθύνη, καθώς και με την υιοθέτηση μιας στάσης ζωής, βασικό αξίωμα της οποίας είναι: «Αν απορρίψουμε τον αυτοσεβασμό είναι αδύνατο να εκτιμήσουμε τη ζωτικότητα» και «ο καθημερινός στοχασμός του θανάτου είναι το ίδιο με την επικέντρωση στη ζωή» (Μισίμα). Στο βάθος, οι Ιάπωνες μιλούν για υπέρβαση των περιορισμών του εαυτού, ώστε να μπορέσει κανείς να βυθιστεί σε κάτι ευρύτερο. Κι αυτό θα επιτευχθεί με την κατάργηση του φόβου της απώλειας – και ποια μεγαλύτερη απώλεια από εκείνη του εαυτού;

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που διαπότισαν την ιστορία της Ιαπωνίας ήταν αδύνατο να εξαλειφθούν από την ψυχή ενός ολόκληρου λαού, παρά την παρακμή που επήλθε τις τελευταίες δεκαετίες του άκρατου υλισμού και της πλήρους εκβιομηχάνισης της χώρας.

Στο «Λεξικό των κοινών τόπων», ο Φλομπέρ σχολιάζει στο λήμμα «Ιάπωνες συγγραφείς»: «Αυτοκτονούν γενικώς». Δεν ξέρω ποιους ακριβώς είχε στον νου του, κατά τον εικοστό αιώνα όμως, δύο πραγματικά μεγάλοι Ιάπωνες συγγραφείς όντως αυτοκτόνησαν: ο ένας ήταν ο Γιασουνάρι Καουαμπάτα, ο οποίος, αφού τιμήθηκε με το Βραβείο Νομπέλ το 1968, τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1972, άνοιξε το γκάζι της κουζίνας του και τελείωσε τις μέρες του έτσι. Δύο χρόνια πριν, τον Νοέμβριο του 1970, ο εκρηκτικός Γιούκιο Μισίμα (ή Μίσιμα) αυτοχειριάστηκε δημοσίως με σεπούκου, το γνωστό στη Δύση χαρακίρι. Σεπούκου σημαίνει, αν δεν κάνω λάθος, «τελετουργική αυτοκτονία», ενώ χαρακίρι απλώς «ξεκοίλιασμα» και οι Ιάπωνες αποφεύγουν το δεύτερο όρο. Επώδυνη διαδικασία θανάτου, μέσω της οποίας ο αυτόχειρας αποκαθιστούσε τη χαμένη του τιμή. Απαιτούσε ψύχραιμο χέρι και απόλυτη συναισθηματική ηρεμία. Εξάλλου, η τρομακτική, μακάβρια φιγούρα του Χάρου, του Μέγα Θεριστή, που απαντά στη Δύση, είναι κάτι τελείως ξένο προς την ιαπωνική παράδοση.

Ο Μισίμα είχε εκείνη τη μοιραία ημέρα καταλάβει με μέλη του ιδιωτικού του στρατού το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Αμυνας της Ιαπωνίας, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αφυπνίσει τους συμπατριώτες του από την παρακμή στην οποία πίστευε ότι έχει περιέλθει η πατρίδα του. Η έκκλησή του δεν εισακούστηκε και αυτοκτόνησε επί τόπου.

Η πρόσφατη ιστορία των γηραιών εθελοντών της Φουκουσίμα μπορεί να αποτελέσει πρώτης τάξεως παράδειγμα και για τους σύγχρονους Έλληνες, που σκέφτονται ακόμη τα πάντα με βάση τον απόλυτο ατομισμό τους, την ίδια ώρα που η Πατρίδα μας καταρρέει.

Υπέρβαση ορίων, διεύρυνση του εαυτού, της σκέψης, του αισθήματος, της πολιτικής – όλα καθημερινά ζητήματα είναι και τίθενται συνέχεια και στη χώρα μας. Υπάρχει μια ακόμα ρήση στο «Χαγκακούρε», μάλλον καίρια ιδίως για τους Ελληνες κυβερνώντες: «Εκείνη η στιγμή είναι τώρα αμέσως». Διότι, όπως είδαμε είκοσι μήνες τώρα, και η αναβλητικότητα μπορεί να είναι ένας μικρός αλλά αργός, βασανιστικός θάνατος.

Οι Ηλίες, όσο κι αν συγκινούνται απ’ την αυταπάρνηση των ηλικιωμένων εθελοντών της Ιαπωνίας, κάνουν βέβαια τα στραβά μάτια σε μια σειρά δεδομένα που δεν ταιριάζουν καθόλου στις ηρωικές αναφορές τους:

Ότι, ας πούμε, οι συντηρητές στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα έπαιρναν μισθούς επιπέδου McDonald’s, ότι μετά το δυστύχημα επήλθε μείωση των μισθών κατά 25% για τους εργαζόμενους της ιδιοκτήτριας του αντιδραστήρα Tepco, αν και το κράτος θα την χρηματοδοτήσει με 62 δις δολάρια. Στο γεγονός ότι η ιαπωνική κυβέρνηση γνώριζε τους κινδύνους που διέτρεχε η Φουκουσίμα, αλλά ο ιάπωνας πρωθυπουργός εξακολουθεί να ασκεί τα καθήκοντά του, αν και αμισθί από την 1η Ιουνίου (για τον Μάρτη, πληρώθηκε κανονικά), ενώ «σκέπτεται» να παραιτηθεί. Θέλετε και συναισθηματική παράλειψη; Δεν αναφέρθηκαν στην αυτοκτονία γέροντα 102 ετών για να μη φύγει απ’ το σπίτι του, κοντά στη Φουκουσίμα, ενώ υψηλόβαθμα στελέχη ξένων εταιρειών έφευγαν με ιδιωτικά αεροσκάφη από το Τόκιο.

Διαβάστε τα αρχικά κείμενα του ενός Ηλία και του άλλου Ηλία.

Διαβάστε και δείτε το ρεπορτάζ για τους ηλικιωμένους εθελοντές.

Μπόνους τρακ από τη Χρυσή Αυγή, που αύριο μπορεί και να το γράψει ο Ηλίας Μαγκλίνης στην Καθημερινή. Αν και μια ενδιαφέρουσα δυνατότητα για τον κ. Μαγκλίνη, για ν’ αποφύγει τις κακοτοπιές, είναι να εμπνευσθεί από την ιαπωνικού ενδιαφέροντος αρθρογραφία της Ελένης Μπίστικα.

ΥΓ. Δεν είναι έκπληξη η αρθρογραφία της Καθημερινής, βέβαια.

Η εκλογική απάτη της Πορτογαλίας

Προ τριών μηνών, η Χελώνα επεσήμαινε ότι η πτώση της κυβέρνησης του Ζοζέ Σόκρατες στην Πορτογαλία, αντίθετα απ’ όσα πίστευαν ορισμένοι έλληνες αριστεροί σχολιαστές της επικαιρότητας, δεν σήμαινε και τη στροφή της κοινωνίας προς τα αριστερά, κι ακόμη πως η εκλογική διαδικασία θα γινόταν χωρίς πραγματικό πολιτικό διακύβευμα και θα ήταν ένας απλός χειρισμός του καθεστώτος. Τα αποτελέσματα των πορτογαλικών εκλογών έρχονται να επιβεβαιώσουν την πρόβλεψη της Χελώνας, κι έτσι αυτή αποφάσισε να ευλογήσει τα γένια της, διότι, ανάμεσα στ’ άλλα, η εμπειρία της Πορτογαλίας είναι πολύ διδακτική και για την ελληνική περίπτωση. Δεν είναι τυχαία η αναφορά του σημερινού κυρίου άρθρου της Καθημερινής στο μοντέλο «συναίνεσης» που επικράτησε στην Πορτογαλία, όπου και τα δύο μεγαλύτερα κόμματα στηρίζουν την μνημονιακή πολιτική. Έτσι παρουσιάζεται το παράδοξο ένας πρωθυπουργός να φεύγει γιατί πήρε επώδυνα μέτρα, και ο επόμενος να εκλέγεται με πρόγραμμα αυστηρότερων ακόμη μέτρων και μάλιστα υπό διεθνή εποπτεία. Διαβάστε και μια συνέντευξη του νέου πρωθυπουργού, για του λόγου το αληθές.

Αλλά πιο ενδιαφέρουσα είναι η παρατήρηση των εκλογικών αποτελεσμάτων:

Στον παραπάνω πίνακα μπορεί κανείς να δει τα τελικά αποτελέσματα των πορτογαλικών εκλογών δίπλα-δίπλα μ’ αυτά των προηγούμενων εκλογών, το 2009. Κύρια διαπίστωση είναι ότι όσους περίπου ψηφοφόρους έχασε το σοσιαλιστικό κόμμα του Σόκρατες (PS), τόσους κέρδισε το κόμμα της δεξιάς (PPD/PSD). Λογικό: το δίλημμα είναι διαχειριστικό. Και τα δυο κόμματα συμφωνούν και στήριξαν το πορτογαλικό μνημόνιο, μεθοδεύοντας μάλιστα την κατάσταση έτσι που η απόφαση για προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης να παρθεί από υπηρεσιακή κυβέρνηση. Υπάρχει ακόμη, λοιπόν, μια σοβαρή μερίδα του εκλογικού σώματος που θεωρεί ότι η αλλαγή διαχειριστή της πολιτικής μπορεί να δώσει καλύτερα αποτελέσματα από αυτά που έχουν επιτευχθεί ως σήμερα. Και ψυχολογική ικανοποίηση λοιπόν, για μερίδα του εκλογικού σώματος, και διαιώνιση του συστήματος για την άρχουσα τάξη. Σ’ αυτή την περίπτωση, λοιπόν, οι εκλογές, όπως και η δική μας φιλολογία περί δημοψηφίσματος και εκλογών, μπορεί να μη σημαίνει τίποτα για την αλλαγή των πραγμάτων, την τήξη του δικομματισμού και του πολιτικού συστήματος εν γένει, και άλλα πολλά ηχηρά που ακούγονται τον τελευταίο καιρό.

Να σημειώσουμε επίσης ότι η αποχή δεν είναι δραματικά και καθοριστικά μεγαλύτερη από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση, ενώ το άθροισμα της αύξησης αποχής+λευκών μας δίνει περίπου όσους ψηφοφόρους έχασε το Μπλόκο. Παρατήρηση που μας φέρνει σε ένα σοβαρό σκέλος του προβλήματος, που είναι η προσφερόμενη αριστερή κοινοβουλευτική εναλλακτική πολιτική.

Στην ανάρτηση του Απρίλη, η Χελώνα σχολίαζε κλείνοντας:

Φαίνεται πως με ταχείς ρυθμούς, στη σκιά του δράματος της Φουκουσίμα, οι πολιτικές ελίτ και το πολιτικό προσωπικό της Ευρώπης ανασυντάσσονται. Πότε θα τους πάρουν χαμπάρι οι ομφαλοσκοπικές δυνάμεις της αριστεράς, μπας και καταφέρουν να πάρουν αμπάριζα;

Στην Πορτογαλία, προφανώς, δεν τους έχουν πάρει ακόμη χαμπάρι. Οι ελληνικοί εξ αριστερών σχολιασμοί των αποτελεσμάτων της Πορτογαλίας δείχνουν ότι ούτε οι έλληνες αριστεροί τα καταφέρνουν. Παραδείγματα άφθονα, αλλά ας μείνουμε σε δυο μόνο από τα προβεβλημένα στελέχη της εκτός κκε αριστεράς. Ο σ. Δελαστίκ, που έχει πέσει 100% έξω στις ανοιξιάτικες εκτιμήσεις του, αλλάζει τώρα τροπάρι, και σφυρίζει αδιάφορα για το μέλλον του σοσιαλιστικού κόμματος μετά απ’ αυτό το εκλογικό στραπάτσο. Ο δε Κώστας Ήσυχος, μέλος της ΠΓ της ΚΠΕ του ΣΥΝ, φυσάει και δεν κρυώνει την καταβαράθρωση του πορτογαλικού Μπλόκο, το παράδειγμα του οποίου έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από τον δικό μας ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και, νομίζω, προδιαγράφει και την πορεία του δικού μας ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές. Είναι τέτοιο το άγχος του σ. Ήσυχου, που (εκ παραδρομής, φανταζόμαστε) χαρακτηρίζει τον συνασπισμό του πορτογαλικού κκ με τους οικολόγους δεξιό κόμμα. Κι ενώ όταν το Μπλόκο πετύχαινε σημαντικά αποτελέσματα ο ΣΥΝ πανηγύριζε προτού ακούσει τις εκτιμήσεις των πορτογάλων συντρόφων, σήμερα ο σ. Ήσυχος υποστηρίζει ότι

Είναι νωρίς ακόμα να βγουν συγκεκριμένα πολιτικά συμπεράσματα, κυρίως γιατί περιμένουμε από τις δυνάμεις της αριστεράς, οι ίδιες πρώτα να ερμηνεύσουν, να αναλύσουν και να τοποθετηθούν εν τέλει στα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών.

Αν οι δυνάμεις της πορτογαλικής αριστεράς εκτιμήσουν τα αποτελέσματα κατά τον τρόπο που βλέπει ο σ. Ήσυχος στη συνέχεια του άρθρου στην Ίσκρα (σ’ αυτόν ανήκει η ρήση περί «τήξης του δικομματισμού«, προ ημερών στο Αριστερό Βήμα), τότε ζήτω που καήκαμε. Δυστυχώς άνευ στοιχειωδώς έγκυρης ανάλυσης των καταστάσεων είναι δύσκολο να διαμορφώνεις βιώσιμη εναλλακτική πρόταση και αδύνατο να βαδίζεις στην ορθή κατεύθυνση.

Δύσκολα τα πράγματα! Αλλά η Χελώνα δεν χάνει την αισιοδοξία της.

Και πάλι για τη Γάζα

Από το 2008 ασχοληθήκαμε επανειλημμένα με το Free Gaza Movement και την προσπάθειά του να σπάσει τον παράνομο ναυτικό αποκλεισμό της λωρίδας της Γάζας από τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις. Καθώς πλησιάζει η μέρα που η συνδυασμένη αποστολή 9 καραβιών «Στόλος Ελευθερίας» (Freedom Flotilla) θα βρεθεί στα όρια των παλαιστινιακών χωρικών υδάτων, δεν μπορεί παρά η αγωνία μας να κορυφώνεται. Εφιστούμε λοιπόν την προσοχή των αναγνωστών στο ελληνικό σκέλος της αποστολής, την καμπάνια «Ένα καράβι για τη Γάζα» και τους καλούμε να παρακολουθούν την εξέλιξη της αποστολής από το «Ψηφιακό Καράβι» και να βρίσκονται σε ετοιμότητα αν χρειαστεί από τη δική μας θέση ως πολίτες να πιέσουμε το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών να πάρει θέση αυτή τη φορά, όπως δεν έκανε τις προηγούμενες.

Θ’ αντιγράψουμε από την δεύτερη σχετική μας ανάρτηση ένα παράθεμα από ένα κείμενο του Αντόνιο Γκράμσι περί αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας. Η επικαιρότητά του είναι πρόδηλη, όχι μόνο για τους ακτιβιστές του Στόλου Ελευθερίας, αλλά και για τα ευρύτερα ζητήματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία σήμερα.

Πρέπει να παρατηρήσουμε πως, πολύ συχνά, η αισιοδοξία δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ένας τρόπος να υπερασπίζεται κανείς την τεμπελιά του, την ανευθυνότητά του, την θέλησή του να μην κάνει τίποτα. Είναι επίσης μια μορφή μοιρολατρείας και μηχανιστικής αντίληψης. Υπολογίζει κανείς πάνω σε παράγοντες έξω από τη θέλησή του και τη δραστηριότητά του, τους εξυψώνει, φαίνεται πως φλέγεται από ιερό ενθουσιασμό και ο ενθουσιασμός δεν είναι παρά η εξωτερική λατρεία των φετίχ. Απαραίτητη αντίδραση που πρέπει να έχει σαν αφετηρία τη λογική. Ο μόνος δικαιολογημένος ενθουσιασμός είναι εκείνος που συνοδεύει την ικανή θέληση, την ικανή δράση, την πλούσια εφευρετικότητα σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες που μεταβάλλουν την υπάρχουσα πραγματικότητα.

Θεωρούμε πως επιτυχίες όπως αυτή της πρώτης αποστολής των ψαροκάικων είναι μάθημα για όλους μας, σε όλες τις προκλήσεις του σήμερα και του αύριο. Διότι η αποφασιστικότητα, η συλλογικότητα και ο προγραμματισμός οδήγησαν σε μια επιτυχία η οποία σήμερα αναγνωρίζεται από πολλούς και υποχρεώνει κι άλλους να λαμβάνουν θέση:

Said John Ging, Head of United Nation’s Relief and Works Agency (UNRWA) in the Gaza Strip since 2006 said, “We recommend the world send ships to the shores of Gaza, and we believe that Israel would not stop these vessels because the sea is open, and many human rights organizations have been successful in previous similar steps, and proved that breaking the siege on Gaza is possible.”

Δείτε και το ντοκιμαντέρ των Γιώργου Αυγερόπουλου και Γιάννη Καρυπίδη για την πρώτη αποστολή, με τον υπέροχο τίτλο «Γάζα ερχόμαστε«. Η ταινία πήρε το βραβείο κοινού στο πρόσφατο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης.

ΝΔ, Σαμαράς και τα καθήκοντα της αριστεράς

Ο Παναγιώτης Πάντος, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ, δημοσίευσε στο μπλογκ του και στην Αυγή ένα άρθρο που προκάλεσε το παρακάτω σχόλιό μου. Επειδή είναι μεγαλούτσικο, το δημοσιεύω κι εδώ 🙂

Αγαπητέ Παναγιώτη, να ξεκινήσω από ένα πρώτο ζήτημα: εννοείται ότι την αριστερά πρέπει να την ενδιαφέρουν και να την αφορούν αυτά που συμβαίνουν στους άλλους πολιτικοϊδεολογικούς χώρους. Όχι για να αναδείξει επικοινωνιακά τη διαφορά της απ’ αυτούς, φυσικά. Αυτό είναι δευτερεύον.

Ο λόγος είναι ότι η αριστερά οφείλει να εδράζεται στην κοινωνία. Ό,τι κι αν συμβαίνει εκεί, την αφορά. Αν δεν εδράζεται στην κοινωνία, δεν είναι αριστερά, τόσο απλά. Σ’ αυτή την κοινωνία υποτίθεται ότι βασίζεται για την αλλαγή των συσχετισμών στον κόσμο ή του κόσμου ολόκληρου, ανάλογα με τους στόχους που θέτει ο καθένας. Αν η κοινωνία αναζητεί στήριγμα κάπου αλλού (και η προσέλευση στις εσωκομματικές της ΝΔ είναι εντυπωσιακή, για να μην μιλήσουμε για τα εθιμικά 5-6 εκατομμύρια του δικομματισμού στις βουλευτικές εκλογές), τότε η αριστερά (διάβαζε: τα αριστερά πολιτικά κόμματα) κάτι κάνει λάθος.

Πρώτο θέμα λοιπόν: η αριστερά είναι αφόρητα αυτοαναφορική. Η κοινωνία για ορισμένους αριστερούς είναι απλώς ένα αναγκαίο κακό.

Ένα δεύτερο ζήτημα, που εγώ το βλέπω στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο, οπότε δεν μπορώ να το αναλύσω καλύτερα από σένα που έχεις και κάποιο ρόλο ως εκλεγμένο μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ, είναι ότι η αριστερά δεν μπορεί να περηφανεύεται για τις δικές της διαδικασίες κι άρα να κριτικάρει με ασφάλεια και “υπεράνω” τις διαδικασίες που ακολουθούν άλλοι χώροι, όπως παλιότερα το ΠΑΣΟΚ και σήμερα η ΝΔ. Όποιος δεν το ‘χε καταλάβει, μετά τις ευρωεκλογές κατάλαβε τι συμβαίνει στο ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ (Πράγμα όχι απαραίτητα κακό!).

Μάταιο σ’ αυτή την εξίσωση να κριτικάρουμε τώρα εξ αριστερών το ΚΚΕ που έχει πάρει θέση εδώ και χρόνια – ατελέσφορη, μικρόνοα, μικροπρεπή, αντεπαναστατική, επικίνδυνη, αλλά θέση: “Πέντε κόμματα, δυο πολιτικές!”. Ήτοι, όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας, που ‘λεγε κι ο Μπους τζούνιορ με τη δική του αφορμή. Δε χρειάζεται να πούμε επίσης πού εκφράζεται κάποιο μέλος του ΚΚΕ που διαφωνεί με κάτι που λέει το “Κόμμα”: Ή δεν εκφράζεται ή μετά από χρόνια κομματικής δουλειάς γράφει στην Ελευθεροτυπία ότι “ήταν σε λήθαργο” για δεκαετίες, όπως ο Μάκης Κοψίδης, (11/11, “Στηρίζοντας τον εφιάλτη”).

Ας σοβαρευτούμε.

Το τρίτο ζήτημα είναι πως, στην περίπτωση της ΝΔ, απ’ ό,τι φαίνεται, η βάση ψήφισε διαφορετικά απ’ αυτό που επεδίωκαν οι μηχανισμοί και σε πολύ μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη έκταση.

Δεν εξετάζω ακριβώς το γιατί η βάση της ΝΔ στρέφεται προς τα δεξιά – εξάλλου η κοινωνία ολόκληρη έχει στραφεί (και εκλογικά) προς τα (ακρο)δεξιά, όχι μόνο στην Ελλάδα (ΛΑΟΣ), αλλά και σ’ άλλες μεγάλες και “επιδραστικές” ευρωπαϊκές χώρες τα προηγούμενα 20+ χρόνια (τόσα δεν πάνε από την πρώτη εμφάνιση του Λεπέν;).

Εκείνο που μ’ ενδιαφέρει πιο πολύ, είναι η έκπληξη των μηχανισμών μπροστά σ’ αυτό που συνέβη: οι νεοδημοκρατικοί μηχανισμοί, σ’ αυτή την περίπτωση, δεν μπόρεσαν να προβλέψουν ποια θα ήταν η προσέλευση του κόσμου σ’ αυτή την τυπική γι’ αυτούς διαδικασία. Ψώνισαν φτηνά στην πιάτσα της τεχνικής υποστήριξης εκτιμώντας ότι θα είναι και πάλι “μεταξύ τους”. Η δε Μπακογιάννη, είδε τους δέκα βουλευτές της Β’ Αθήνας που την υποστήριξαν να τρώνε άκυρο από τους ψηφοφόρους τους και να ψηφίζουν Σαμαρά. Δεν είναι και μικρό πράγμα αυτό.

Κάτι δεν δουλεύει όπως θα ήθελαν οι κομματικοί μηχανισμοί που νέμονται την εξουσία και το πελατειακό σύστημα – μήπως δεν είναι όλα τόσο απλά όσο θα θέλαμε να νομίζουμε;

Δε νομίζω ότι οι περίπου 800.000 άνθρωποι που τραβήχτηκαν την Κυριακή για να διαλέξουν μεταξύ Ντόρας και Αντώνη (και Πανίκα, βεβαίως-βεβαίως!) μπορεί να λοιδορούνται ή εν γένει να αγνοούνται ως πολιτικά υποκείμενα. Ναι, το επίπεδο της συνείδησης μπάζει, αλλά, παιδιά, κάτι λένε κι αυτοί οι άνθρωποι.

Η έκπληξη για τους γραφειοκράτες των πολιτικών κομμάτων είναι ότι οι ψηφοφόροι, έστω αυτοί οι ψηφοφόροι, ψηφίζουν για τα προβλήματά τους και όχι για τους “θεούς” τους.

Το τέταρτο ζήτημα είναι ότι, και στην περίπτωση της ΝΔ και σ’ αυτήν του ΠΑΣΟΚ νωρίτερα, φαίνεται ότι υπάρχει ένα σοβαρό κομμάτι της κοινωνίας που για την επίλυση των προβλημάτων του προσβλέπει στην πολιτική. Το κακό είναι ότι η αριστερά το μαθαίνει από την τηλεόραση, σε μεγάλο βαθμό.

Δεν πιστεύω ότι το ζητούμενό τους είναι απλώς το “βόλεμα” των γαλάζιων ή πράσινων παιδιών. Ποιο βόλεμα των γαλάζιων παιδιών, την ώρα που το κόμμα τους έχασε πανηγυρικά τις εκλογές και δεν ξέρουμε πότε θα ξαναγίνουν εκλογές;

Τι είναι όσοι αποφάσισαν να ρίξουν μια ψήφο στις εσωκομματικές της ΝΔ; Οπωσδήποτε, βέβαια, είναι ανεπαρκές το επίπεδο της ανάλυσης που αυτός ο κόσμος μπορεί να κάνει. Και λοιπόν; Γιατί, η αριστερά κάνει καλύτερες αναλύσεις;

Δεν ανήκω σε καμιά τάση, δεν είμαι μέλος του ΣΥΝ, δεν ανήκω σε καμιά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήμουν ποτέ μέλος του ΚΚΕ ή της ΚΝΕ ή άλλης οργάνωσης της “εκτός των τειχών” αριστεράς, δε συχνάζω στην Κουμουνδούρου ή στη Βαλτετσίου και αν υποχρεώνομαι, πού και πού, να ρίξω τη ρημάδα την ψήφο από ‘δώ κι από ‘κεί, δεν αισθάνομαι πως ταυτίζομαι και δεν ταυτίζομαι με τον “χώρο”. “Τον” βλέπω βέβαια με συμπάθεια και παρακολουθώ τις δραστηριότητές του.

Ανυπομονώ, άρα, να δω μια τέτοια προσέλευση και την αντίστοιχη έκπληξη σε μαζική διαδικασία της “αριστεράς” και δη της “ριζοσπαστικής”. Όμως το ερώτημα είναι αν θα δοθεί η ευκαιρία.

Ένας γρίφος

Ποιος να είναι άραγε ο προοδευτικός διανοούμενος, τακτικός αρθρογράφος καλής εβδομαδιαίας εφημερίδας που έγραψε την παρακάτω ανοησία πριν από λίγες εβδομάδες;

Ρατσισμός και αντι-ρατσισμός είναι πολιτικές στάσεις που δεν γνώρισαν στην Ευρώπη του 20ου αιώνα μεγάλη διάδοση, για τον απλούστατο λόγο ότι απουσίαζαν οι δραματικές αφορμές.

Μ’ αυτό το ξεκίνημα, πώς να μπεις στον κόπο να διαβάσεις την υπόλοιπη επιφυλλίδα;