Ποιος κρύβεται πίσω από τους δολοφόνους της Marfin

Διαβάστε και την άποψη των Ατενίστας σχετικά.

ΥΓ. Η Χελώνα μπορεί να δώσει και σοβαρές απαντήσεις, αλλά δεν ξέρει αν αξίζει τον κόπο να επιχειρηματολογήσει. Οπότε ο βάνδαλος Λευτέρης Παπαδόπουλος είναι μια χαρά για την ώρα.

Advertisements

Τα μεθεόρτια

Ο αρχηγός ζήτησε (και έλαβε) τηλεοπτικό βήμα για να αναπτύξει την πολιτική της παρατάξεως. Οπότε κι οι υφιστάμενοι βγήκαν να το πανηγυρίσουν. Και να μας αποδείξουν, φυσικά, πως τα όσα συμπεριλαμβάνει στο πρόγραμμά του ο αρχηγός, βρίσκονται ήδη σ’ εφαρμογή. Εν γνώσει των αρμοδίων αρχών, χωρίς ουσιώδεις αντιδράσεις. Αδιέξοδο.

Βόμβα σκάει στα χέρια του Σωκράτη Ξυνίδη

Ο Σωκράτης Ξυνίδης, γραμματέας του εθνικού συμβουλίου του πανελληνίου σοσιαλιστικού κινήματος (ΠΑΣΟΚ), δήλωσε σχετικά με τη βόμβα που έσκασε απόψε στο γραφείο του υπουργού προστασίας του πολίτη (τονισμός δικός μου):

«Η αποψινή τρομοκρατική, δολοφονική επίθεση στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δεν είχε στόχο μόνο τον Υπουργό, Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, και τους συνεργάτες του. Οι δολοφόνοι είχαν στόχο αθώες ανθρώπινες ζωές για να προκαλέσουν πανικό, να τρομοκρατήσουν την κοινωνία και να πλήξουν τους δημοκρατικούς θεσμούς.», δήλωσε ο Σωκράτης Ξυνίδης. Ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ πρόσθεσε ότι «η βόμβα των τρομοκρατών στόχο είχε το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα».

Πρώτον, είναι προφανές ότι μια βόμβα που φτάνει, ποιος ξέρει πώς, ως το ιδιαίτερο γραφείο του υπουργού «προστασίας του πολίτη» μόνο αθώες ανθρώπινες ζωές δεν έχει ως στόχο, εκτός αν ο Σ. Ξυνίδης ξέρει κάτι παραπάνω. Αθώες κι ανυποψίαστες είναι άλλες ζωές: του Χαμιντουλάν Ναζαφί, των τριών της Marfin και του Αλέξη Γρηγορόπουλου είναι οι πιο πρόσφατες και πιο προβεβλημένες που μου έρχονται στο μυαλό, αλλά όχι και οι μοναδικές.

Ο υπουργός κι οι συνεργάτες του βρίσκονται εκεί για να κάνουν τη δουλειά τους, η οποία γνωρίζουν πολύ καλά ότι αντισταθμίζει τα οφέλη της με κινδύνους. Γι’ αυτό, εξάλλου, τηρούν και μέτρα ασφαλείας για τους εαυτούς τους  – που αποδείχθηκαν αποτυχημένα σήμερα.

Δεύτερον, η αξία της ανθρώπινης ζωής, ακόμη κι ενός υψηλόβαθμου αστυνομικού οργάνου με επιτελική θέση, είναι αδιαπραγμάτευτη – αλλά αισθάνομαι πολύ άσχημα που πρέπει να το πω αυτό για να μπορέσω να πω άνευ αντιδράσεων και το προφανές, σε σχέση με τη δήλωση Ξυνίδη: το δημοκρατικό πολίτευμα έχει ήδη πέσει θύμα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ εδώ και μερικούς μήνες, χωρίς πια να τηρούνται ούτε και τα προσχήματα του παρελθόντος.

Τα ‘χουμε ξαναπεί: Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες. Κι ο Σωκράτης Ξυνίδης βρίσκεται με διάφορους τρόπους, τελευταία, στη μπούκα του κανονιού. Βεβαίως, αυτό δεν του δίνει το δικαίωμα να μας εμπαίζει.

Η δική μας ηθική απορρίπτει τον κανόνα του αίματος. Όμως η δική τους ηθική τον τρέφει. Η ευθύνη αυτού του εμφυλίου πολέμου ανήκει ολοκληρωτικά σ’ αυτούς που τον προκαλούν.

ΥΓ: Μια ενδιαφέρουσα διάσταση επισημαίνει, ορθά, ο Φοίβος Καρζής.

Χρόνια πολλά στον Κώστα Καραμανλή

Αφού ευχηθώ χρόνια πολλά στον Κωστάκη τον Καραμανλή, μερικές πρόχειρες σκέψεις:

Η επεισοδιακή συγκέντρωση της 5ης Μάη φαίνεται ότι ταρακούνησε το πολιτικό προσωπικό της ευρωπαϊκής ένωσης και οδήγησε πιθανόν στην γρηγορότερη αντίδραση των ευρωπαίων ηγετών με τον «ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης» (για την αποτελεσματικότητα, φυσικά, δε χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε – η ζωή θα δείξει). Στην Ελλάδα, οι φοβισμένες αντιδράσεις του πολιτικού συστήματος νομίζω ότι συνοψίζονται συμβολικά στην επίσκεψη της ΓΓ του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο γραφείο του υπουργού ΠΡΟ-ΠΟ. Η απόσταση που έλαβε στη χθεσινή συγκέντρωση το ΠΑΜΕ από το κτίριο της Βουλής εντείνει το συμβολισμό.

Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έρχονται με τη σειρά τους να δουν από πιο κοντά το ζήτημα της βίας, τόσο από καθήκον όσο κι από φόβο. Έτσι, οι New York Times δημοσίευσαν την Τετάρτη ένα ρεπορτάζ για τους «κουκουλοφόρους» της Ελλάδας όπως διαμορφώνονται μετά τη Marfin, ενώ το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel ασχολείται με τους γερμανούς «κουκουλοφόρους». Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη – και σταματά στο εξώφυλλο της ευρωπαϊκής έκδοσης του Economist την περασμένη βδομάδα (όπως σωστά επεσήμανε ένας άλλος μπλόγκερ που ξέχασα ποιος ήταν):

Economist Europe edition, May 8, 2010

Πιθανόν όλοι αυτοί να φοβούνται περισσότερο απ’ όσο πρέπει, διότι, παρά το εννοούμενο της εκπληκτικής φωτογραφίας του Άρη Μεσσίνη, η εσωτερίκευση της κανονικότητας είναι πιο έντονη απ’ όσο θα θέλαμε. Το «ραντεβού το Σεπτέμβρη» που έλεγα και χθες, μου φαίνεται αναπόφευκτο όσο τα πράγματα δεν είναι οργανωμένα.

Πρέπει να ‘χουμε κατά νου, βέβαια, ότι το παρελθόν αποτελεί πάντοτε μια καλή πηγή ερεθισμάτων για σκέψη. Κι επειδή η ελληνική πολιτική τάξη και τα μέσα «ενημέρωσης» προσπαθούν να μας πείσουν για τον μοναδικό, σχεδόν θεϊκά δοσμένο τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται η διαφθορά στην Ελλάδα, ας ανατρέξουμε σ’ ένα κείμενο του 1891 που μοιάζει να γράφτηκε σήμερα το πρωί. Το ‘χει γράψει ο Φρίντριχ Ένγκελς στην εισαγωγή της γερμανικής έκδοσης του 1891 του Εμφύλιου Πόλεμου στη Γαλλία, του Καρλ Μαρξ (Εκδόσεις Στοχαστής, 1976, σελ. 27-29).

Για την εξυπηρέτηση των κοινών συμφερόντων η κοινωνία είχε αρχικά δημιουργήσει δικά της όργανα με τον απλό καταμερισμό της δουλιάς. Τα όργανα όμως αυτά που η κορυφή τους είναι η κρατική εξουσία, εξυπηρετώντας τα δικά τους ειδικά συμφέροντα, είχαν με τον καιρό μετατραπεί από υπηρέτες της κοινωνίας σε αφέντες της, όπως το βλέπουμε, λ.χ., όχι μόνο στην κληρονομική μοναρχία, μα και στην αστική δημοκρατία. Πουθενά οι «πολιτικοί» δεν αποτελούν ένα πιο ξεχωριστό και πιο ισχυρό τμήμα του έθνους, όσο ακριβώς στη Βόρεια Αμερική. Εδώ το καθένα από τα δυο μεγάλα κόμματα, που διαδέχονται το ένα το άλλο στην εξουσία, διευθύνεται με τη σειρά του από ανθρώπους που κάνουν την πολιτική προσοδοφόρα υπόθεση, που κερδοσκοπούν πάνω στις έδρες της νομοθετικής συνέλευσης τόσο της ομοσπονδίας όσο και των ξεχωριστών πολιτειών ή που ζουν από τη ζύμωση που κάνουν για το κόμμα τους και που όταν το κόμμα τους νικήσει ανταμείβονται με θέσεις. Είναι γνωστό πως οι αμερικάνοι τριάντα χρόνια τώρα προσπαθούν ν’ αποτινάξουν το ζυγό αυτό που έγινε αφόρητος και πως, παρ’ όλα αυτά, βουλιάζουν όλο και πιο βαθιά μέσα στο βάλτο της διαφθοράς. Ακριβώς στην Αμερική μπορούμε να δούμε καλύτερα πώς συντελείται αυτή η ανεξαρτητοποίηση της κρατικής εξουσίας από την κοινωνία που αρχικά ήταν προορισμένη να γίνει απλό όργανό της. Εδώ δεν υπάρχει καμιά δυναστεία, δεν υπάρχουν ευγενείς ούτε μόνιμος στρατός, εκτός από τους λίγους άνδρες για την επίβλεψη των ινδιάνων, δεν υπάρχει ούτε γραφειοκρατία με μόνιμες θέσεις ή με δικαίωμα σύνταξης. Κι όμως, έχουμε εδώ δυο μεγάλες συμμορίες από πολιτικούς κερδοσκόπους που παίρνουν στα χέρια τους την κρατική εξουσία και την εκμεταλλεύονται με τα πιο διεφθαρμένα μέσα και για τους πιο διεφθαρμένους σκοπούς, ενώ το έθνος είναι ανίσχυρο μπροστά στους δυο μεγάλους αυτούς συνασπισμούς των πολιτικών, που βρίσκονται δήθεν στην υπηρεσία του, μα που στην πραγματικότητα το εξουσιάζουν και το καταληστεύουν. […]

[…] στη Γερμανία η δεισιδαιμονία για το κράτος πέρασε από τη φιλοσοφία στην κοινή συνείδηση της αστικής τάξης, κι ακόμα και σε πολλούς εργάτες. Σύμφωνα με τη φιλοσοφική άποψη, το κράτος είναι η «πραγματοποίηση της Ιδέας» ή η βασιλεία του θεού πάνω στη γη, μεταφρασμένη σε φιλοσοφική γλώσσα, το πεδίο όπου η αιώνια αλήθεια και η δικαιοσύνη πραγματοποιούνται ή πρόκειται να πραγματοποιηθούν. Κι από δω πηγάζει ένας δεισιδαιμονικός σεβασμός προς το κράτος και προς το καθετί που συνδέεται με το κράτος, ένας σεβασμός που ριζώνει τόσο πιο εύκολα, όσο έχουμε συνηθίσει απ’ τα πιο μικρά μας χρόνια να φανταζόμαστε ότι όλες οι υποθέσεις και τα συμφέροντα που είναι κοινά για ολόκληρη την κοινωνία δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν αλλοιώς, παρά όπως εξυπηρετιόνταν ως τώρα, δηλαδή από το κράτος και τα καλοδιορισμένα όργανά του. Και οι άνθρωποι φαντάζονται ότι κάνουν κιόλας ένα εξαιρετικά τολμηρό βήμα προς τα μπρος όταν απολυτρώνονται από την πίστη στην κληρονομική μοναρχία κι ορκίζονται στο όνομα της αστικής δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα όμως, το κράτος δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μια μηχανή για την καταπίεση μιας τάξης από μια άλλη και μάλιστα όχι λιγότερο στην αστική δημοκρατία απ’ ό,τι γίνεται στην μοναρχία! Και στην καλύτερη περίπτωση, το κράτος είναι ένα κακό που κληροδοτείται στο προλεταριάτο, που νίκησε στον αγώνα για την ταξική κυριαρχία και που τις χειρότερες πλευρές του, όμως το έκαμε η Κομμούνα [του Παρισιού, 1871] δε μπορεί να μην τις περικόψει όσο το δυνατό γρηγορότερα ωσότου μια γενιά, μεγαλωμένη μέσα σε νέες και ελεύθερες κοινωνικές συνθήκες, θα είναι σε θέση να πετάξει όλα αυτά τα παλιοπράγματα που αποτελούν το κράτος.

Εξαιρετικά αφιερωμένο στους Κώστηδες και τις Ελένες της κυρίαρχης τάξης, αλλά και σ’ όσους προσπαθούν να παράγουν νέα θεωρία για παλιά προβλήματα.