Νομισματικοί πόλεμοι, κι η ΕΕ απούσα

ΟΗΕ: Αν φυλάς τα πρόβατα, καλό είναι να ξέρεις πού βρίσκονται οι λύκοι

Έγραφα, προ ημερών, για τον ΟΗΕ κι αυτούς που τον στελεχώνουν με αφορμή την επίσκεψη στην Ελλάδα του Ύπατου Αρμοστή για τους Πρόσφυγες. Ένα άρθρο του Chris Blattman στο μπλογκ του και το αντίστοιχο άρθρο στο Yale Daily News έρχεται κατά κάποιο τρόπο να μ’ επιβεβαιώσει σε σχέση με το ποιοι ελέγχουν σήμερα τέτοιους οργανισμούς, βάζοντάς με στη θέση μου. Μεταφράζω από το μπλογκ του Chris Blattman:

Χθες παρουσίασα μια συνάντηση με τον  James O.C. Jonah, πρώην υπ’ αριθμόν δύο του ΟΗΕ (υπό τον Μπούτρος Μπούτρος-Γκάλι. […] Αφού πέρασε μια ζωή στον θεσμό, είναι βαθιά απογοητευμένος.

Πήγε στον ΟΗΕ το 1963. Γεννημένος στη Σιέρα Λεόνε, εκπαιδεύτηκε στην Αγγλία και τις ΗΠΑ, και τον προσέλαβαν κάποιοι εκ των φωτισμένων καθοδηγητών του ΟΗΕ. Τριάντα ένα χρόνια αργότερα, έφυγε για να επιβλέψει την μετάβαση στη δημοκρατία στη γενέτειρά του, αναλαμβάνοντας το υπουργείο οικονομικών της Σιέρα Λεόνε από το 1998 ως το 2001.

Έχω συνηθίσει οι διπλωμάτες να είναι διπλωματικοί. Ο Jonah τα είπε έξω από τα δόντια.

Είπε ότι ο Μπούτρος Μπούτρος-Γκάλι εκδιώχθηκε γιατί ήταν πολύ ικανός και ισχυρός. Είναι λογικό που το Συμβούλιο Ασφαλείας ήθελε να τον αντικαταστήσει με κάποιον πιο αδύναμο. Δηλαδή τον Κόφι Ανάν. Ο Ανάν, λέει ο Jonah, δεν είχε την αξιοπιστία ή τη διανοητική ικανότητα να γίνει σπουδαίος Γενικός Γραμματέας. Ο Μπαν Κι Μουν είναι αρκετά έξυπνος, αλλά δεν τα καταφέρνει οργανωτικά. Και με τους δυο, το Συμβούλιο Ασφαλείας πέτυχε αυτό που ζητούσε: Γραμματείς και όχι Στρατηγούς (στμ λογοπαίγνιο με το general secretary).

Επίσης ο Jonah δεν χρύσωσε το χάπι μιας ζωής σε διεθνή υπηρεσία. Τον ρώτησα τι θα συμβούλευε έντιμους φοιτητές με ενδιαφέρον στην διπλωματία και την ανάπτυξη. «Λοιπόν», είπε, «η ζωή είναι άδικη».

[…] Ο Jonah προειδοποίησε να μην δουλέψουν για τον ΟΗΕ, εκτός αν είναι στο πεδίο. Σήμερα οι άνθρωποι δουλεύουν στον ΟΗΕ επειδή είναι ένα επάγγελμα, κι όχι επειδή είναι ένα πάθος κι ένα λειτούργημα. Η καλή δουλειά σήμερα γίνεται από τις ΜΚΟ.

Το 1963, η γενιά του προσέβλεπε σε μια αναπτυσσόμενη Αφρική, έναν αποτελεσματικό κι ελπιδοφόρο ΟΗΕ και μια διεθνή υπηρεσία για την οποία θα ήσουν περήφανος. Είναι σαφές πως απογοητεύτηκε.

Αντί να αποτρέψει τους νέους από τη δημόσια υπηρεσία, θέλει να τη δουν χωρίς εξωραϊσμούς. «Η πολιτική είναι πολύ σκληρή», είπε. «Πρέπει να είσαι επίμονος και ο ιδεαλισμός δεν σε πηγαίνει πουθενά».

«Ο κόσμος είναι ένα πολύ δύσκολο μέρος. Αν φυλάς τα πρόβατα, καλό είναι να ξέρεις πού βρίσκονται οι λύκοι».

Φαντάζομαι πως και για τη γούνα του James Jonah θα μπορούσε κανείς να βρει ράμματα, όμως εμένα μου αρκεί αυτή η πραγματιστική περιγραφή των συνθηκών στους διεθνείς οργανισμούς, ειδικά μάλιστα στον ΟΗΕ.  Ας προσέχαμε.

Τι είναι τα προσωπικά δεδομένα;

Το Free Gaza Movement μας έχει απασχολήσει δύο φορές στο παρελθόν σ’ αυτό το μπλογκ.  Την πρώτη φορά, όταν η πρώτη αποστολή του έφτασε επιτυχώς στα παράλια της αποκλεισμένης Γάζας και τη δεύτερη φορά όταν το ελληνικό σκέλος της αποστολής επέστρεψε στον Πειραιά.

Έκτοτε, το Free Gaza Movement κατάφερε κι άλλες φορές να φτάσει μέχρι τη Γάζα, μεταφέροντας κυρίως συμβολικά φορτία αλληλεγγύης στους εγκλωβισμένους Παλαιστίνιους. Μετά την εισβολή των Ισραηλινών στη Γάζα, τον περασμένο Δεκέμβρη, η αποφασιστικότητα των μελών του Free Gaza δεν κάμφθηκε, αν και οι όροι έγιναν σαφώς δυσμενέστεροι.

Δύο σκάφη του Free Gaza επεχείρησαν εν μέσω της στρατιωτικής επέμβασης να σπάσουν τον αποκλεισμό. Το «Dignity» εμβολίστηκε από το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό, ενώ σ’ αυτό επέβαιναν μέχρι και η κύπρια ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους. Το «Αρίων» («Spirit of Humanity») απετράπη σ’ εξαιρετικά αντίξοες καιρικές συνθήκες από την είσοδό του στα νερά της Γάζας. Αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσετε το ντοκουμέντο που προέβαλε το Mega Channel, του οποίου ο δημοσιογράφος Γιάννης Κανελλάκης συμμετείχε στην αποστολή του «Αρίων» γύρω στα Χριστούγεννα.

Πριν λίγες ημέρες, το «Spirit of Humanity» επιδίωξε να σπάσει εκ νέου τον αποκλεισμό της Γάζας. Αυτή τη φορά, το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό προτίμησε να καταλάβει το σκάφος και να απαγάγει τους 21 επιβαίνοντες σ’ αυτό. Μεταξύ αυτών, η Σίνθια ΜακΚίνεϊ, πρώην μέλος του αμερικανικού Κογκρέσου.

Πιθανόν να τα ξέρετε όλα αυτά, εκείνο όμως που είναι ο λόγος που γράφεται αυτό το σημείωμα και μάλιστα μ’ αυτόν τον φαινομενικά άσχετο τίτλο, είναι μια «λεπτομέρεια» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που επισημαίνει σήμερα το Free Gaza Movement. Μεταφράζω κομμάτι από την «ενημέρωση των συντακτών» από τον εκπρόσωπο του State Department την 1η Ιουλίου:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Έριν Κόνορς από Press TV. Το πρώην μέλος του κογκρέσου Σίνθια ΜακΚίνεϊ και μέλη του Free Gaza Movement εμποδίστηκαν από τον ισραηλινό στρατό ενώ βρίσκονταν σε ανθρωπιστική αποστολή. Τι γίνεται γι’ αυτό; Βρίσκονται καθ’ οδόν για εδώ; Θα απελαθούν; Ποιο είναι το επόμενο βήμα και θα φτάσουν οι προμήθειες που μετέφεραν στον προορισμό τους;

ΙΑΝ ΚΕΛΙ (ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ): Δεν γνωρίζω την απάντηση στην τελευταία ερώτηση. Θα πρέπει να ρωτήσετε την Κυβέρνηση του Ισραήλ. Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό συνέλαβε τους επιβαίνοντες στο σκάφος που είναι γνωστό ως «Spirit». Ουδέν σχόλιον επί των προσώπων ή επί του αριθμού των Αμερικανών πολιτών που επέβαιναν στο σκάφος λόγω του νόμου περί προστασίας προσωπικών δεδομένων.

Τι να πούμε κι εμείς, no comment.

Πόσο αξίζουν 700 δις δολάρια;

Ο Ντάνκαν Γκριν, επικεφαλής ερευνών της βρετανικής μη κυβερνητικής οργάνωσης Oxfam, σχολιάζει με τον αγαπημένο μου τρόπο στο προσωπικό του μπλογκ την πρόθεση της αμερικανικής κυβέρνησης να στηρίξει τις καταρρέουσες επιχειρήσεις της Γουόλ Στριτ. Ανερυθρίαστα μεταφράζω κρατώντας και τους συνδέσμους: Συνέχεια