Μιλτιάδης Παπαϊωάννου: μαθήματα παραπλάνησης απ’ τον υπουργό «διαφάνειας»

Ο υπουργός δικαιοσύνης, διαφάνειας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων δίνει συνέντευξη στο Βήμα της Κυριακής. Μεταξύ άλλων, η δημοσιογράφος Γιάννα Παπαδάκου τον ρωτά:

– Πιστεύετε ότι η διαφθορά έχει αγγίξει και τον χώρο της Δικαιοσύνης; Τι λέτε για την πρόταση Γιούνγκερ να μπουν τεχνικοί σύμβουλοι από την Ευρώπη και σε αυτόν τον χώρο;

«Η αδικία, η ανομία και η ατιμωρησία είναι δυστυχώς πλέον δομικά στοιχεία του πολιτικού μας συστήματος, είναι νοοτροπία. Η αδικία και η ανομία ξεκινούν δυστυχώς από πράξεις και παραλείψεις της πολιτείας και διαχέονται σε ολόκληρη την κοινωνία. Αυτή όμως η διαπίστωση, που αποτελεί σήμερα κοινό τόπο, είναι ατυχές να συνδέεται με τις πρόσφατες δηλώσεις του κ. Γιούνγκερ. Αν ανατρέξουμε στο σύνολο των δηλώσεων του κ. Γιούνγκερ, θα διαπιστώσουμε ότι η όλη συζήτηση είναι ανούσια και περιττή καθώς ήταν σαφής η αναφορά του για έμπρακτη βοήθεια στην Ελλάδα στο πλαίσιο της αρχής της αλληλεγγύης που πρέπει να διέπει τις χώρες-μέλη της ΕΕ».

Δηλαδή, ο υπουργός αφήνει να εννοηθεί ότι δεν βλέπει θετικά τους εξωτερικούς τεχνικούς συμβούλους στο χώρο της δικαιοσύνης κι ακόμη ότι δεν υφίσταται τέτοιο ζήτημα. Η δημοσιογράφος δεν επιμένει για να διευκρινίσει, κι έτσι η απόπειρα παραπλάνησης της κοινής γνώμης στέφεται με επιτυχία. Ο υπουργός είναι πολλά χρόνια στο κουρμπέτι της πολιτικής, και έχει μάθει καλά να μην απαντά σ’ αυτό που τον ρωτάνε. Η αλήθεια, βέβαια, είναι κάπως διαφορετική.

Στις σελίδες 51-55 του επικαιροποιημένου μνημονίου και υπό τον τίτλο «Για την αναμόρφωση του δικαστικού συστήματος» διαβάζουμε μεταξύ άλλων δεσμεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης στους «εταίρους» της χώρας:

[Η Κυβέρνηση] διεξάγει, από κοινού με εξωτερικούς εμπειρογνώμονες, μελέτη των εκκρεμών υποθέσεων σε όλα τα υπόλοιπα δικαστήρια, συμπεριλαμβανομένου του Ανώτατου Δικαστηρίου και του Ανώτατου Διοικητικού Δικαστηρίου, με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία μέχρι τέλος Μαρτίου 2012 και ανάλυσή τους μέχρι το τέλος Ιουνίου 2012. [Q2 2011]

Και πιο κάτω:

Μέχρι το τέλος Αυγούστου 2012, η Κυβέρνηση με βάση τη μελέτη που διεξήγε από κοινού με εξωτερικούς εμπειρογνώμονες παρουσιάζει ένα σχέδιο δράσης με συγκεκριμένους στόχους για την μείωση των υποθέσεων που εκκρεμούν στα υπόλοιπα δικαστήρια κατά τουλάχιστον 50 τοις εκατό ως το τέλος Ιουλίου 2013 και αρχίζει την εφαρμογή του προγράμματος δράσης. [Q3 2012]

Σε περιόδους μειωμένης κυριαρχίας ο χώρος της δικαιοσύνης, μιας εκ των τριών εξουσιών, δεν θα μπορούσε να μείνει έξω από τα ενδιαφέροντα των πραγματικών διαχειριστών της χώρας. Βεβαίως, υπάρχουν κι άλλες ενδιαφέρουσες δεσμεύσεις της κυβέρνησης για τον χώρο της δικαιοσύνης, τις οποίες ο αρμόδιος υπουργός καταπίνει αμάσητες στην συνέντευξή του στο Βήμα της Κυριακής, τις οποίες μπορούμε να συνοψίσουμε στην εξής μία: προώθηση των συνοπτικών διαδικασιών στη δικαιοσύνη, με ιδιαίτερη μέριμνα τις φορολογικές υποθέσεις, τις αναγκαστικές εκτελέσεις και τις διαταγές πληρωμών. Η Χελώνα δεν θέλει να κουράσει με περαιτέρω λεπτομέρειες, όμως σχηματίζει την εντύπωση ότι ο συντάκτης των δεσμεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης αντιλαμβάνεται τη δικαιοσύνη ως τεχνική διαδικασία, παράπλευρη της κρατικής μηχανής. Δεν θα επιχειρηματολογήσει επ’ αυτού αυτή τη στιγμή, είναι όμως ανοικτή σε απόψεις. Σε σοβαρές απόψεις, οπότε ο κ. υπουργός παρακαλείται να απέχει από τον διάλογο.

Advertisements

Κοινωνία και πολιτική τον καιρό της χούντας του μνημονίου

Το χθεσινό Βήμα μάς ενημέρωσε ότι οι δικαστικοί λειτουργοί που χειρίζονται την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα τις προσεχείς ημέρες θα καλέσουν για κατάθεση 24 άτομα

ηλικίας 30 ως 45 ετών, [που] προέρχονται από τον αντιεξουσιαστικό χώρο και αρκετοί από αυτούς ήταν ανάμεσα στους 394 συλληφθέντες των επεισοδίων στο Πολυτεχνείο, τον Νοέμβριο του 1995.

Ο λόγος που θα κληθούν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι ότι βρέθηκαν αποτυπώματά τους σε τρία-τέσσερα από τα σπίτια των έξι κατηγορουμένων. Μέχρι εδώ καμία έκπληξη: Οι αρχές αξιοποιούν την καταγραφή του αναρχικού χώρου που πέτυχαν σχεδόν αναίμακτα το 1995 για να σπιλώσουν πρόσωπα και να τα υποχρεώσουν να περιορίσουν την κοινωνική τους δραστηριότητα. Εκείνο που προκαλεί μια κάποια έκπληξη για το θράσος του είναι το παρακάτω:

Δικαστικοί λειτουργοί επισήμαιναν μιλώντας στο «Βήμα» ότι «ασφαλώς δεν μπορεί να ποινικοποιηθούν οι κοινωνικές σχέσεις. Ούτε η παρουσία των 24 νέων μαρτύρων στα σπίτια των συλληφθέντων αποδεικνύει οτιδήποτε το επιλήψιμο. Ομως είναι ζήτημα άξιο έρευνας για να προσδιορίσουμε τις διαστάσεις της υπόθεσης και να έχουμε μια σημαντική καταγραφή».

Έτσι, λοιπόν, οι «πηγές» του Βασίλη Λαμπρόπουλου δίνουν τη γραμμή των κρατικών αρχών απέναντι στην κοινωνικοπολιτική δραστηριότητα σε συνθήκες κρίσης. Να τους χαιρόμαστε.
ΥΓ. Αν δε μ’ απατά η μνήμη μου, οι 394 ήταν οι ενήλικοι συλληφθέντες το 1995. Άρα σήμερα δεν μπορεί να είναι κανείς μικρότερος από 33 ετών κι όχι 30 που λέει ο Λαμπρόπουλος. Ή κάποιος φωτογραφίζεται ή ο Λαμπρόπουλος δεν απέχει από την επιπολαιότητα άλλων δημοσιογράφων.

Για τη δικαιοσύνη και τους όρους λειτουργίας της

Πόσο συμπληρωματικές φαίνονται οι δυο σημερινές ειδήσεις από τον χώρο της δικαιοσύνης!

Από τη μια, οι δικαστές αρνούνται να απογραφούν ως δημόσιοι υπάλληλοι (με εύλογη νομικά επιχειρηματολογία) κι από την άλλη, ο Άρειος Πάγος γνωμοδοτεί υπέρ της αναγκαστικής κατάσχεσης για χρέη κάτω των 200.000, σε αντίθεση με πρόσφατη κυβερνητική ρύθμιση.

Κατερίνα Γκουλιώνη (1968-2009)

Καταγγελία προς τον συνήγορο του πολίτη της κρατούμενης
Γκουλιώνη Αικατερίνης

Ελεώνας Θηβών (20-02-09)

Είμαι 41 ετών σήμερα, εξαρτημένη από την ηρωίνη από τα 17 μου. Τόσα χρόνια αρρώστια και εξάρτηση από μία ουσία που αν δεν την είχα δε θα μπορούσα να είμαι όρθια για να δύναμαι να εργαστών, για να μπορέσω να ζήσω…

Τον χειρότερο εφιάλτη, όμως, που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα τον ζήσω έτσι όπως τον ζω και όπως καθημερινώς απειλούμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποστώ.

Αυτό το «αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης», λοιπόν, είναι η φυλάκιση η οποία, ουσιαστικά σημαίνει την αιχμαλωσία και την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν κι επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στ’ απόκρυφα σημεία του σώματός μου.

Όποτε μπαίνω στην φυλακή είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται «έρευνα»:

Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, ν’ ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά,
θρασύτατα, σα να’ μαι το τελευταίο σκουπίδι.

Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράτερα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, «απαγορεύεται» να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να…αυτοκτονήσω μ’ αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ’ το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ.

Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ’ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους…

Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο και αυτή την απειλή συγκεκριμένα την ξεστόμισε η δεσμοφύλακας που τελεί χρέη…νοσοκόμας στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών (Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.) Γκαβάνα Στέλα παρουσία της υπαρχιφύλακα Σαμπάνη Σωτηρίας, μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική κι αυτή που δεν είναι, είναι «άλλο πράμα». Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω.

Με οδήγησαν στην υποδιευθύντρια Καφρίτσα Αγλαϊα, η οποία μου είπε πως αφού αρνούμαι την κολπική έρευνα ότι βρεθεί από ναρκωτικά στην φυλακή θα το χρεώσει σ’ εμένα και πως θα με κρατήσει πολλές ημέρες στην απομόνωση.
Όταν της ζήτησα να μου κάνει υπερηχογράφημα διότι δεν αντέχω άλλο αυτόν τον βιασμό της κολπικής μου είπε πως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Της απάντησα ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να πληρώνω εγώ τη δική τους ανεπάρκεια και με οδήγησαν στην απομόνωση όπου ούτως ή άλλως θα με οδηγούσαν, κάνοντας κολπική ή μη.

Στην απομόνωση με έκλεισαν σ’ εάν κελί όπου έπρεπε να χτυπάω το κουδούνι για να’ ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην μία τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και παρακολουθούμενη από κάμερα.

Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς την άδεια να τραβήξεις καζανάκι.

Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8 αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση αλλά κι αυτό, πάλι,
εξαρτάται από τις διαθέσεις τους.

Οι περισσότερες κρατούμενες αναγκάζονται να παίρνουν καθαρτικό για να επιτύχουν αυτές τις κενώσεις και αρκετές φορές είτε δεν έρχεται η δεσμοφύλακας να τους ανοίξει την πόρτα είτε είναι άλλη κρατούμενη στην τουαλέτα και στην κυριολεξία ενεργούνται επάνω τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιες δεσμοφύλακες τις εξευτελίζουν γιατί ενεργήθηκαν επάνω τους ή τους λένε απειλητικά ότι «εδώ είναι Θήβα και το κουδούνι για να πας τουαλέτα θα το χτυπάς όταν έχεις μεγάλη ανάγκη», την οποιά «μεγάλη ανάγκη» την κρίνει η δεσμοφύλακας ή της λένε με δυσφορία «πάλι τουαλέτα θέλεις;» και άλαλ τέτοια με ανείπωτη απανθρωπιά και σαδισμό.

Μου έχει συμβεί να μη μου ανοίγει η δεσμοφύλακας την πόρτα του κελιού για να πάω στην τουαλέτα και ανγκαζόμουν να ουρώ σε πλαστικό μπουκάλι νερού και αργότερα να έχω πρόβλημα με το έντερό μου από την συγκράτηση των κοπράνων. Στο τέλος, έφτασα στο σημείο να κλωτσάω την πόρτα του κελιού για να μου ανοίξει, να μου φέρεται προκλητικά και υποτιμητικά και επειδή την αποκάλεσα «κότα» έγραψε μία ψευδή αναφορά (η κα Δανιηλίδου Χαρίκλεια ει΄ναι η εν λόγω δεσμοφύλακας) σε συνεργασία με τον αρχιφύλακα Γαλάνη Ιωάννη που ήταν υπηρεσία εκείνη την ημέρα και σε αυτόν αναφερόταν η κα Δανιηλίδου, με πέρασα πειθαρχικό κι ο υποτελής σε αυτούς, εισαγγελέας Πρασσάς Γεώργιος με τιμώρησε με πειθαρχική ποινή εγκλεισμού σε κελί της απομόνωσης για πέντε μέρες με, επιπροσθέτως παράνομη, στέρηση καφέ, τσιγάρου και τηλεφώνου.

Πειθαρχικό το οποίο παραγράφεται σε δυο χρόνια πράγμα που σημαίνει πως εκτός του μαρτυρίου που υπέστην δεν θα αποφυλακισθώ με υφ’ όρων απόλυση, δεν θα πάρω άδεια και οι άρρωστοι γονείς μου και η 21χρονη κόρη μου θα περιμένουν πολύ για να με δουν και να τους στηρίξω.

Όλα αυτά συνέβησαν στη γυναικεία φυλακή Κορυδαλλού, αλλά αυτοί οι κύριοι υπηρετούν σήμερα στη Θήβα όπως και ο αρχιφυλακεύων Κοράκης Παναγιώτης, ο οποίος στην εδώ απομόνωση της Θήβας μου είπε πως παρ’ όλες τις 8 κενώσεις κλπ δικαιούται «βάσει του εσωτερικού κανονισμού» να με κρατήσει έξι ημέρες στην απομόνωση. Ο εσωτερικός κανονισμός δεν γράφει κάτι τέτοιο, αντίθετα λέει πως η τριήμερη κράτηση στην απομόνωση γίνεται μ’ εντολή εισαγγελέα και παρατείνεται εφόσον έχουν βρεθεί απαγορευμένες ουσίες στο σώμα του κρατούμενου και δεν μπορούν να αφαιρεθούν…

Μπάνιο δεν μπορείς να κάνεις στην απομόνωση –ειδικό χώρο κράτησης τον ονομάζουν λες και αλλάζοντας όνομα σε κάτι παύει και η φρίκη- γιατί όταν τύχει να έχει ζεστό νερό δεν είναι εκεί η δεσμοφύλακας και όταν είναι εκεί μπορεί να σε βγάλει από το κελί για να κάνεις μπάνιο, το νερό να είναι κρύο και να επιμένει πως είναι ζεστό βγάζοντάς σε τρελή.

Όταν και αν κάνεις μπάνιο σε παρατηρεί. Έτσι, μένουμε χωρίς μπάνιο για 7 μέρες και άνω. Καφέ, νερό υποχρεούσαι να παραγγείλεις μόνο από το καφενείο της φυλακής το οποίο λειτουργεί για τους δεσμοφύλακες και δουλεύουν σε αυτό κρατούμενες. Την τελευταία φορά που κρατήθηκα στην απομόνωση πλήρωσα 20 ευρώ στο καφενείο. Με αυτά τα χρήματα μπορούσα να περάσω περίπου είκοσι μέρες αγοράζοντας καφέ, ζάχαρη κλπ ενώ τα πλήρωσα μέσα σε πέντε μέρες. Αλλά εδώ η διαχείριση των χρημάτων μας εξαρτάται από τις ορέξεις της υπηρεσίας του Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.

Όταν λοιπόν, αποφασίσουν οι ασύδοτοι βασανιστές μας να μας βγάλουν από την απομόνωση πρέπει να περάσουμε το ίδιο μαρτύριο της σωματικής έρευνας και της κολπικής εισβολής. Αυτό το ίδιο μαρτύριοι της έρευνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου το κάνουν και στο θάλαμο, όπου μένω, όταν υπάρχει υπόνοια για ύπαρξη απαγορευμένων ουσιών. Μπαίνουν μέσα στο θάλαμο, μας ξυπνάνε, μας κάνουν σωματική και κολπική έρευνα, μας βγάζουν έξω από τον θάλαμο και ανακατεύουν όλα μας τα πράγματα πετώντας τα κάτω. Μετά χάνουμε πράγματα μας γιατί τα πετάνε ή τα παίρνουν και πρέπει να τακτοποιήσουμε ολόκληρο το θάλαμο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε…

Κάποτε ήμουν άνθρωπος με όνειρα, με όρεξη για μάθηση, με κερδοφόρα επιχείρηση, με όρεξη για δημιουργία.
Σήμερα, όλος αυτός ο πόνος, η κακοποίηση, ο βιασμό του σώματος και της ψυχής που έχω υποστεί με κάνουν να ονειρεύομαι πως τους σκοτώνω όλους αυτούς που πληρώνονται για να βασανίζουν αδύναμους ανθρώπους.

Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω» ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταμτήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τοςυ επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε.

Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω
τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μεσα στη φυλακή.

Γκουλιώνη Κατερίνα

Δημοσιογραφικά και άλλα πέναλτι (ασφύριχτα)

Η Καθημερινή στο φύλλο του Σαββάτου χτυπά στην πρώτη σελίδα ως εξής την είδηση των συλλήψεων διαδηλωτών μετά το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Παρασκευής:

Η ΕΛ.ΑΣ. ενήργησε βάσει σχεδίου στα επεισόδια μετά τις χθεσινές πορείες

Οι διαδηλωτές επέστρεψαν στους δρόμους από χθες με δύο συλλαλητήρια, τα οποία αμαυρώθηκαν για άλλη μία φορά από ένταση και επεισόδια, που σημειώθηκαν λίγο μετά τη λήξη της πορείας στα Προπύλαια και πέριξ της Νομικής. Ωστόσο, η στάση της αστυνομίας ήταν χθες διαφορετική, καθώς ενήργησε βάσει σχεδίου προχωρώντας σε ομαδικές προσαγωγές ταραξιών, τους οποίους εγκλώβισε στην οδό Ασκληπιού. Νωρίτερα, στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο συμμετείχαν περίπου 7.000 διαδηλωτές.

Αργότερα, επεισόδια σημειώθηκαν και έξω από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής, όπου είχαν συγκεντρωθεί περίπου 300 διαδηλωτές διαμαρτυρόμενοι για τις προσαγωγές. Προσπάθησαν να σπάσουν τον κλοιό, οι αστυνομικοί τους απομάκρυναν με χρήση χημικών και προέβησαν σε τουλάχιστον τρεις προσαγωγές. Στα συγκεκριμένα επεισόδια, τραυματίστηκαν ελαφρά δύο δικηγόροι.

Στις εσωτερικές σελίδες, συνεχίζει:

Το χθεσινό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο ολοκληρώθηκε με την προσαγωγή 20 και πλέον ατόμων, τα οποία η αστυνομία κατάφερε να εγκλωβίσει βάσει σχεδίου, χρησιμοποιώντας δύο βαν μεταγωγών και τέσσερις διμοιρίες των ΜΑΤ στη συμβολή των οδών Ασκληπιού και Σόλωνος.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ένας εκ των προσαχθέντων τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, ενώ αρκετοί φέρουν ελαφρά τραύματα, αφού στο σημείο όπου πραγματοποιήθηκαν οι προσαγωγές επικράτησε επί ώρα μεγάλη ένταση. Σύμφωνα με τους αστυνομικούς, αρκετοί από τους προσαχθέντες συμμετείχαν στα επεισόδια που είχαν σημειωθεί νωρίτερα στα Προπύλαια.

Ποιοι ήταν αυτοί οι είκοσι που, κατά την αστυνομία, «συμμετείχαν στα επεισόδια»; Θα το ξέρετε ήδη: ορισμένοι από τους δικηγόρους της ομάδας νομικής βοήθειας που λειτουργεί εδώ και βδομάδες για να καταγράφει την αστυνομική αυθαιρεσία και ορισμένοι ακόμη άτυχοι που βρέθηκαν μπροστά στα όργανα της τάξης.

Ότι η δικηγορική ή η δημοσιογραφική ιδιότητα δε σε σώζει από το μένος των αστυνομικών δυνάμεων καταστολής το ξέραμε. Η ενημέρωση εξάλλου που δόθηκε από την αστυνομία και αναπαράγεται άκριτα από την Καθημερινή δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: οι συλλήψεις των δικηγόρων ήταν αποτέλεσμα σχεδίου.

Εκείνο που είναι δύσκολο να καταπιεί κανείς, όμως, είναι ο τρόπος που η συγκεκριμένη εφημερίδα επιλέγει να εξυπηρετήσει μονόπλευρες σκοπιμότητες. Διότι αυτό κάνει όταν αποσιωπά την άλλη άποψη για τα γεγονότα – άποψη που βγήκε ζωντανά στο ραδιόφωνο την ώρα του περιστατικού της Ασκληπιού κι αργότερα ενισχύθηκε με οπτικό υλικό και με καταγγελίες θεσμικότατων φορέων, όπως ο ΔΣΑ και η ΕΣΗΕΑ.

Η σιωπηρή παραδοχή της αστοχίας της αρχισυνταξίας στο επόμενο και στο μεθεπόμενο φύλλο δεν παραγράφει το πρόβλημα. Γιατί αν «η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης», όπως διατείνεται η προμετωπίδα της ΕΣΗΕΑ, αυτό που συνέβη εδώ ήταν η αντιστροφή της. Η Καθημερινή θα έπρεπε αν μη τι άλλο να ζητήσει συγγνώμη από τους συλληφθέντες δικηγόρους και το αναγνωστικό της κοινό.

Από την άλλη, ο νέος αλλά παλιός αναπληρωτής υπουργός εσωτερικών, αρμόδιος για θέματα δημόσιας τάξης δεν πολυζορίζεται, αναφερόμενος στα ίδια περιστατικά:

Είμαστε αποφασισμένοι να κινηθούμε μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά καθένας που έχει τη διάθεση να παρανομήσει θα πρέπει να ξέρει ότι ο νόμος σε κάθε περίπτωση θα εφαρμοσθεί. Αυτή είναι η απόφασή μας. Ήδη, νομίζω, ότι ξεκινήσαμε καλά, οι Αθηναίοι ένιωσαν προχθές ασφαλή την περιουσία τους και αυτό είναι ικανοποιητικό.

Εισάγοντας την καινοφανή έννοια της διάθεσης προς παρανομία των συλληφθέντων δικηγόρων, ο αναπληρωτής υπουργός, νομικός και πρώην εισαγγελέας αθωώνει τους βιαιπραγήσαντες αστυνομικούς χωρίς διακριτικά ως άτομα που δρούσαν «υπερβολικά μέσα σε μια ταραγμένη κατάσταση».

Όσο κι αν ακούγεται υπερβολικό, αυτού του τύπου οι δηλώσεις είναι που ενθαρρύνουν κατά τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τόσο τους «Κάλαχαν» του αστυνομικού σώματος (δύο δημοσιεύματα-προπομποί σε σοβαρά κυριακάτικα φύλλα αναφέρονται σε πληροφορίες από το σώμα ότι υπάρχουν αστυνομικοί έτοιμοι για αυτοδικίες), όσο και τους εκτελεστές με τα Καλάσνικοφ, είτε αυτοί είναι πολιτικά υποκείμενα με νοημοσύνη αμοιβάδας, είτε προβοκάτορες, είτε κάποιος εκρηκτικός συνδυασμός και των δύο.

Είναι λογικό: στην ιεράρχηση των αξιών του κ. αναπληρωτή υπουργού, αν διαβάσει κανείς δεύτερη φορά τη δήλωσή του, η προστασία της περιουσίας των Αθηναίων (Του Zara; Των McDonalds; Των Starbucks;)  έρχεται πιο πάνω από την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Κρίμα που το ισχύον Σύνταγμα δεν ταιριάζει με την περιγραφή του κ. αναπληρωτή υπουργού σε σχέση με τη νομιμότητα. Ας σταχυολογήσουμε μερικές προβληματικές διατάξεις του που αφορούν (γαμώτο!) τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών:

ΑΡΘΡΟ 2

1. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.

ΑΡΘΡΟ 5

1. Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.

2. Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών η πολιτικών πεποιθήσεων. Εξαιρέσεις επιτρέπονται στις περιπτώσεις που προβλέπει το διεθνές δίκαιο. Απαγορεύεται η έκδοση αλλοδαπού που διώκεται για τη δράση του υπέρ της ελευθερίας.

3. Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος.

4. Απαγορεύονται ατομικά διοικητικά μέτρα που περιορίζουν σε οποιονδήποτε Έλληνα την ελεύθερη κίνηση ή εγκατάσταση στη Χώρα, καθώς και την ελεύθερη έξοδο και είσοδο σ’ αυτήν. Τέτοιου περιεχομένου περιοριστικά μέτρα είναι δυνατόν να επιβληθούν μόνο ως παρεπόμενη ποινή με απόφαση ποινικού δικαστηρίου, σε εξαιρετικές περιπτώσεις ανάγκης και μόνο για την πρόληψη αξιόποινων πράξεων, όπως νόμος ορίζει.

ΑΡΘΡΟ 5Α

1. Καθένας έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση, όπως νόμος ορίζει. Περιορισμοί στο δικαίωμα αυτό είναι δυνατόν να επιβληθούν με νόμο μόνο εφόσον είναι απολύτως αναγκαίοι και δικαιολογούνται για λόγους εθνικής ασφάλειας, καταπολέμησης του εγκλήματος ή προστασίας δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων.

ΑΡΘΡΟ 6

1. Κανένας δε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται χωρίς αιτιολογημένο δικαστικό ένταλμα, που πρέπει να επιδοθεί τη στιγμή που γίνεται η σύλληψη ή η προφυλάκιση. Εξαιρούνται τα αυτόφωρα εγκλήματα.

ΑΡΘΡΟ 7

2. Τα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη υγείας, ή άσκηση ψυχολογικής βίας, καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, απαγορεύονται και τιμωρούνται, όπως νόμος ορίζει.

ΑΡΘΡΟ 14

1. Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Κράτους.

2. Ο τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται.

ΑΡΘΡΟ 22

1. Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού. Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας.

ΑΡΘΡΟ 25

1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκηση τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν. Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας.

2. Η αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη.

ΑΡΘΡΟ 120

4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη Βία.

Α, ναι, και για την ιδιοκτησία προβλέπει κάτι το Σύνταγμα:

ΑΡΘΡΟ 17

1. Η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Κράτους, τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτή δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος.

Περί ιεραρχήσεως αξιών έχω κάποιες σκέψεις ακόμα, αλλά δε βαριέσαι, θα τις γράψω μια άλλη φορά.

Γράμμα στον Αυγουστίνο

Είσαι εικοσιτεσσάρων χρόνων, κύπριος φοιτητής στη Θεσσαλονίκη. Κυκλοφορείς το βράδυ της 17ης Νοέμβρη πιστεύοντας ότι αν δεν πράξεις κάτι το ποινικώς κολάσιμο δεν έχεις λόγο να φοβηθείς τα όργανα της τάξης, τα οποία οφείλουν να προστατεύουν ανθρώπους σαν κι εσένα, που δεν εμπλέκονται σε αδικαιολόγητους εξτρεμισμούς. Είσαι αρκετά αφελής για να περάσεις κοντά απ’ αυτούς τους εν πολιτική περιβολή προστάτες. Ανεξηγήτως προπηλακίζεσαι, βρίσκεσαι στο πεζοδρόμιο και δέχεσαι επανειλημμένα γροθιές και κλωτσιές στο σώμα και στο κεφάλι. Ματώνεις. Ο κόσμος χάνεται μπρος απ’ τα μάτια σου. Μάλλον δεν θ’ ακούς τους αυτόπτες μάρτυρες της τύχης σου που παρακολουθούν εμβρόντητοι. Κάποια στιγμή οι κλωτσιές σταματούν. Το ασθενοφόρο;

Μάλλον δε θα βλέπεις και τον σοβαρότερο μάρτυρά σου, την τηλεοπτική κάμερα που καταγράφει τη θηριωδία. Το ίδιο βράδυ και τις επόμενες μέρες η χώρα που σε φιλοξενεί παρακολουθεί πολλές φορές να ξαναπέφτεις, να σε κλωτσούν, να ματώνεις, σε αργή κίνηση. Μόνο οι δράστες και η υπηρεσία τους υποστηρίζουν, σε πείσμα της λογικής, ότι ο τραυματισμός σου προήλθε από τη σύγκρουσή σου με τη ζαρντινιέρα, που μπορεί να σου επιτέθηκε κιόλας.

Έχεις όμως τη συμπάθεια της κοινής γνώμης και τη διαβεβαίωση των Αρχών ότι θ’ αντιμετωπίσουν όπως αρμόζει τους δράστες του μεμονωμένου, όπως λένε, περιστατικού. Ο υπουργός δημόσιας τάξης, πολιτικός προϊστάμενος των δραστών σε διαβεβαιώνει ότι όλα θα διαλευκανθούν και κανείς δε θα μείνει ατιμώρητος. Το ίδιο δηλώνει και ο υπουργός επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος. Το ίδιο κι ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Τι έχεις να φοβηθείς;

Κάθεσαι δώδεκα μέρες στο νοσοκομείο. Βγαίνεις έξω ένα ράκος, δαρμένος στο σώμα και την ψυχή, φοβάσαι και τη σκιά σου. Εμπιστεύεσαι, όμως, τη δικαιοσύνη της χώρας που σε φιλοξενεί. Λες ότι θα περιμένεις την κρίση της. Η ταλαιπωρία σου συνεχίζεται, στην πολύωρη κατάθεσή σου στον εισαγγελέα, στην τραυματική κατ’ αντιπαράσταση εξέτασή σου με τους κατηγορούμενους για τον αναίτιο ξυλοδαρμό σου, ώσπου ο εισαγγελέας απαγγέλλει κατηγορίες και το πειθαρχικό της αστυνομίας ετοιμάζεται, κατά τα λεγόμενα του Τύπου, να κόψει κεφάλια.

Περνά ένας χρόνος: Έχεις αφήσει τις σπουδές σου, έχεις επιστρέψει στη χώρα σου και προσπαθείς να ξαναϊσορροπήσεις, να ξεπεράσεις αυτόν τον παράλογο, όπως σου φαίνεται, σωματικό βιασμό.

Είσαι τυχερός, μέσα στην ατυχία σου: η τηλεοπτική κάμερα τον έχει καταγράψει. Όλοι έχουν δει με τα μάτια τους την βιαιότητα των δραστών, που φαίνεται πως θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου στους περαστικούς από το πεζοδρόμιό τους.

Ένα χρόνο μετά, η ποινική δίκη των βασανιστών σου αναβάλλεται δύο φορές μέσα σε μια βδομάδα λόγω παρέλευσης ωραρίου. Σχεδόν ταυτόχρονα, η αστυνομία ανακοινώνει τις πειθαρχικές ποινές των κατηγορουμένων. Σ’ αντίθεση με τις περσινές διαβεβαιώσεις και με νωπή τη λαϊκή εντολή, οι δράστες χαϊδεύονται κι επιστρέφουν στην ενεργό δράση, απ’ όπου κατ’ ουσίαν ποτέ δεν απομακρύνθηκαν.

Η περσινή δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου απαντά και στη σημερινή συνθήκη: «Σε κάθε ευνομούμενη Πολιτεία, η τιμωρία είναι πράξη που προβλέπεται από νόμους και κανονισμούς. Η τιμωρία λέει πολλά».

Σκέφτομαι την απογοήτευσή σου, Αυγουστίνε, καθώς ακόμη μετράς στο κορμί σου τα χτυπήματα των αστυνομικών και καθώς τα συνολικότερα και συλλογικότερα χτυπήματα πολλαπλασιάζονται και γίνονται πιο σημαντικά από κάθε ξεχωριστή κλωτσιά που μπορεί να ρίξει το όργανο της τάξης.

Φαντάσου, Αυγουστίνε, τι συμβαίνει εκεί που δεν υπάρχουν κάμερες, πανεπιστημιακοί, διαδηλωτές, οργανωμένες δυνάμεις, κόμματα, δικαστήρια, ανακριτές, εισαγγελείς και πειθαρχικά. Και να θυμάσαι, μαζί με όλα τα σημάδια που κρατάς, πως κάθε κλωτσιά είναι εναντίον όλων μας.

ΥΓ. Κατά τραγική ειρωνεία, πέρασε χθες από τη βουλή η τροπολογία που επιτρέπει τη χρήση υλικού καταγεγραμμένου από κάμερες παρακολούθησης ως αποδεικτικού υλικού κακουργηματικών και πλημμεληματικών πράξεων. Όμως δεν είναι όλες οι κάμερες ίδιες.