Ποιος προτείνει εκτροπή του πολιτεύματος

από άρθρο του Τάσου Τέλλογλου στο protagon.gr και τα συνακόλουθα σχόλιά του:

Δέν υπάρχει αμφιβολία οτι οι «πατέρες» της σημερινής «καταστροφής « είναι πολλοί και διαχρονικοί και πρίν απ όλα οι κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή του νεότερου που μαλλον ηταν οι χειρότερες απο το 1974. Αλλά δέν υπάρχει και η παραμικρή αμφιβολία οτι το όνομα του τρίτου Παπανδρέου θα μείνει συνδεδεμένο με την ημέρα που οι τίτλοι του ελληνικού δημοσίου «χαρακτηρίστηκαν σκουπίδια». Ο πολιτικός χρόνος αυτής της κυβέρνησης εχει παρέλθει ,το πιθανότερο όμως είναι οτι και η επόμενη θα εχει ως βασικό κορμό της το ΠΑΣΟΚ.Είναι ανάγκη να έχει πρωθυπουργό τον κ Παπανδρέου;

παρακάτω, ο Άρης Δαβαράκης ρωτά τον δημοσιογράφο:

Η τελευταία φράση του κειμένου σου Τάσο είναι πολύ εντυπωσιακή. Να γίνει δηλαδή συνέδριο και εκλογή άλλου αρχηγού εν μέσω αυτής της απερίγραπτης κατάστασης ή απλώς να παραιτηθεί ο Γιώργος υπέρ κάποιου άλλου – του Χρυσοχοϊδη π.χ; Η προτείνεις μια άλλη, άλλου είδους κυβέρνηση, με εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες και εκλεγμένους πολιτκούς, στηριγμένη από το ΠΑΣΟΚ; Επειδή περνάμε δύσκολες μέρες και ώρες, πες μας πιο καθαρά τι σκέφτεσαι. Εμένα πάντως με ενδιαφέρει πολύ η άποψή σου γιατί ξέρω οτι στηρίζεται σε γερά θεμέλια γι’ αυτό και θέλω να την καταλάβω και να την επεξεργαστώ καλύτερα.

κι εκείνος απαντά:

Κατ αρχήν γραφω «βασικό κορμό» το ΠΑΣΟΚ , αρα δέν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ .Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία αλλη πολιτική απο αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος .Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα .Να κάνουμε εκλογές;Δέν είμαστε αυτόχειρες .Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974 , απο όλους τους πολιτκούς χώρους .Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει εκτακτες εξουσίες ,για να το πώ πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση εκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα αρθρα του συνταγματος πρέπει να βγούν «εκτός» η να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου , πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(πχ πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας ,απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις )Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τετοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ενα διάστημα . Ο κ Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τετοιας κυβέρνησης «εθνικής ανάγκης» ,λμπορεί να είναι αντιπρόεδρος της και υπουργός των Εξωτερικών αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε οποιο κόστος . Η μόνη προυπόθεση που θέτει η κοινωνία είναι να μοιραστεί το βάρος δίκαια.

Ο Δαβαράκης ανταπαντά:

Τάσο ευχαριστώ για την επεξήγηση σου. Αυτό που σκέφτεσαι και προτείνεις είναι ο μόνος σωστός και λογικός δρόμος αυτή τη στιγμή. Η κατάσταση εξ’ άλλου είναι κρισιμότερη και από το 74 ακόμη.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ένας θεσμός βαθιά αντιδημοκρατικός

Την ώρα που η ελληνική κοινή γνώμη κατευθυνόταν προς τα χωριά της για το Πάσχα το ελληνικόν, ο εκ των αντιπροέδρων της ευρωπαϊκής επιτροπής Σλοβάκος επίτροπος αρμόδιος για τις Διοργανικές Σχέσεις και τη Διοίκηση Μάρος Σέφκοβιτς, με το πολύ ενδιαφέρον βιογραφικό σημείωμα, έδινε στη δημοσιότητα το σχέδιο της Επιτροπής για την προβλεπόμενη από τη συνθήκη της Λισαβώνας δυνατότητα «νομοθετικής πρωτοβουλίας» των πολιτών της Ένωσης.

Το προσχέδιο του κ. Σέφκοβιτς ατύχησε στον ελληνικό τύπο, καθώς, απ’ όσο μπόρεσα να δω, πέραν του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, μόνον η Καθημερινή και ο Ριζοσπάστης μπήκαν στον κόπο να ασχοληθούν, κατά διαφορετικό φυσικά τρόπο. Η μεν Καθημερινή δημοσίευσε πολύ ταιριαστά στο φύλλο της πρωταπριλιάς ένα κείμενο του επιτρόπου όπου περιγράφεται κάπως το σχέδιο, ενώ ο Κυριακάτικος Ριζοσπάστης, δυο μέρες αργότερα λοιδωρεί την πρωτοβουλία.

Πιθανόν η είδηση να χάθηκε στην καταιγίδα της κρίσης ή στο άναμμα των κάρβουνων για το ψήσιμο του οβελία, όμως εμένα μου λείπει η εξ αριστερών κριτική. Βεβαίως, θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι όταν αρνείται στο σύνολό της την συνθήκη της Λισαβώνας, το «ευρωσύνταγμα» δηλαδή, δε χρειάζεται να τοποθετηθεί για τα επιμέρους. Θεωρώ, παρ’ όλ’ αυτά, μια τέτοια άποψη πολύ στενόμυαλη και ηττοπαθή. Στην τελική, η ατζέντα που βάζει η  συντηρητική ελίτ της Ένωσης και τα χρυσωμένα της χάπια δεν θα έπρεπε να μένουν αναπάντητα, σε όλα τα επίπεδα.

Οπότε, αφού ούτε η στοιχειώδης ενημέρωση δεν έχει γίνει προς την ελληνική κοινή γνώμη, ας περιοριστούμε καταρχάς σ’ αυτήν:

Σύμφωνα με το προσχέδιο του επιτρόπου θεσπίζεται, λοιπόν, διαδικασία νομοθετικής πρότασης πολιτών της Ένωσης. Πρόκειται για μια ελεγχόμενη διαδικασία συλλογής υπογραφών, η οποία πρέπει σε πρώτο στάδιο να γίνει σε τρεις τουλάχιστον χώρες και να συλλέξει 300.000 υπογραφές για ένα προτεινόμενο νομοθέτημα. Κατόπιν, το αίτημα υποβάλλεται στην Επιτροπή, η οποία κρίνει εντός διμήνου το παραδεκτό της πρωτοβουλίας.

Μετά, πρέπει να συλλεχθούν με τρόπο πιστοποιούμενο από την Επιτροπή εντός ενός έτους τουλάχιστον ένα εκατομμύριο υπογραφές από τουλάχιστον 9 χώρες (το 1/3 δηλαδή), από άτομα που έχουν δικαίωμα εκλέγειν και έχουν δηλώσει τον αριθμό της ταυτότητάς τους ή τον αριθμό κοινωνικής ασφάλισης. Υπάρχει επίσης ένα μίνιμουμ υπογραφών που απαιτούνται από κάθε χώρα, που είναι 750 επί τον αριθμό των ευρωβουλευτών που διαθέτει αυτή.

Αν καταφέρει κανείς θαρραλέος να φτάσει μέχρι αυτό το στάδιο, το μόνο που διασφαλίζει είναι ότι η Κομισιόν δεσμεύεται να απαντήσει δημοσίως εντός τετραμήνου αν σκοπεύει να προχωρήσει σε κάποια σχετική νομοθετική δράση ή όχι. Δεν δεσμεύεται η Κομισιόν να λάβει συγκεκριμένες αποφάσεις εντός συγκεκριμένου χρονικού περιθωρίου. Επίσης, η Επιτροπή διατηρεί το δικαίωμα να απορρίπτει προτάσεις που θεωρεί «γελοίες» ή «καταχρηστικές».

Ο αρμόδιος επίτροπος γράφει στην Καθημερινή:

Κατά την κατάρτιση του σχεδίου, επιδίωξα να διασφαλίσω με κάθε τρόπο μια διαδικασία απλή, εύχρηστη και προσιτή σε όλους και, επίσης, όχι υπερβολικά γραφειοκρατική.

Είναι προφανές ότι η μαφία της ευρωπαϊκής επιτροπής προσπαθεί στα ψιλά γράμματα να θωρακίσει τη θέση της απέναντι στα «μεγάλα λόγια» της συνθήκης της Λισαβώνας και να διασφαλίσει ότι το σύστημα του lobbying θα μείνει αμετάβλητο, τόσο στην έδρα της Επιτροπής όσο και σ’ αυτήν του ευρωκοινοβουλίου.

Εν ολίγοις, κοροϊδευόμαστε. Μόνο που δεν θα έπρεπε να είμαι ο μόνος που ασχολείται μ’ αυτό.

Ευτυχώς, βέβαια, αν κοιτάξει κανείς λίγο παραπέρα από τα σύνορα της ταπεινής μας χώρας, βρίσκει αντιδράσεις σε διάφορες διαβαθμίσεις. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, προτείνω να διαβάσετε τα εξής:

EU proposes rules on new democratic instrument
European Commission, obsoleted by the lightening pace at which the Internet changes expectations
Why the Commission’s proposal is nipping the citizen’s initiative in the bud

Άλλες σχετικές δημοσιεύσεις στην ελληνική γλώσσα: Deutsche Welle, Balkans.com

Αυτοκτονώντας στο πανεπιστήμιο

Οι New York Times γράφουν και η Καθημερινή αναδημοσιεύει ότι στο πανεπιστήμιο Κορνέλ, ένα από τα πλέον φημισμένα αμερικανικά πανεπιστήμια, τρεις φοιτητές έχουν αυτοκτονήσει πηδώντας από πεζογέφυρες του ποταμού Χάτσον τον τελευταίο μήνα. Προφανώς το πανεπιστήμιο συσχετίζει τις αυτοκτονίες με τον τρόπο λειτουργίας του, οπότε και εφαρμόζει δύο μεθόδους αποτροπής τους.

Η πρώτη είναι προληπτική: Εντείνει την ψυχολογική υποστήριξη των φοιτητών.

Η δεύτερη είναι κατασταλτική και αντιγράφω από την εφημερίδα γιατί δεν μπορώ να τα πω καλύτερα:

Το πανεπιστήμιο, στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει το μακάβριο φαινόμενο, τοποθέτησε φρουρούς στις πιο επικίνδυνες πεζογέφυρες.

Η εκτίμηση ειδικών που δημοσιεύει η εφημερίδα ότι «η αυτοκτονία είναι πάντα μια βαθιά προσωπική πράξη, που δεν μπορεί να ενταχθεί σε συγκεκριμένο πλαίσιο», ελέγχεται ως ανακριβής.

Ο ωραίος Antonio

Το να επιτρέπει  κανείς τη διαβίωση κάποιων ανθρώπων σε μια αβέβαιη κατάσταση, δεν είναι σωστό. Ενώ το να μπορεί κανείς να εντοπίσει και να αναγνωρίσει ποιος είναι ποιος και ποιος ακριβώς ζει πού και από πού, ποιος χρήζει προστασίας ή ίσως δεν χρήζει προστασίας, και άρα θα πρέπει να επαναπροωθηθεί στην χώρα προέλευσής του ή σε άλλη χώρα, κατά την άποψή μας, είναι ο ορθός τρόπος όχι μόνο για να τύχουν πλήρους σεβασμού τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και για να προστατέψουμε την εθνική ασφάλεια και τα εθνικά συμφέροντα.

Ποιος το λέει αυτό; Ο Ύπατος Αρμοστής του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες, Antonio Gutteres, μετά τη συνάντησή του σήμερα με τον Έλληνα πρωθυπουργό.

Ο Antonio έχει υπάρξει, όπως μας υπενθύμισε σήμερα και ο ΓΑΠ, πρωθυπουργός της Πορτογαλίας και πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς (όχι της πρώτης, προφανώς, και ούτε καν της δεύτερης).

Είναι πολύ αποκαρδιωτικό, από μια άποψη, να εκφράζονται έτσι εκείνοι που εκπροσωπούν τους θεσμούς που υποτίθεται ότι, με μεγάλο βαθμό αποδοχής, εκφράζουν τις ιδέες της ανθρώπινης αλληλεγγύης και της παγκόσμιας ειρήνης.

Νομίζω πως αυτές οι θέσεις δεν θα εκφράζουν και τον οργανωτικό ιστό της ύπατης αρμοστείας. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση έχω από το έντυπο και ηλεκτρονικό υλικό τους που έχει πέσει κατά καιρούς στα χέρια μου. Μπορεί φυσικά αυτό να είναι απλά μια ελπίδα.

Έτσι έχουν τα πράγματα: Με την έλλειψη πολιτικού υποκειμένου στο δυτικό κόσμο, η φιλοσοφική επικέντρωση στο άτομο και η καταναλωτική ευδαιμονία πήραν το πάνω χέρι. Σήμερα οι ελίτ μπορούν να λένε ό,τι θέλουν ελέγχοντας όλες τις θέσεις ευθύνης.

Η όποια πιθανότητα μεταστροφής είναι μόνο στο χέρι μας.

Αστυνομία εκτός ελέγχου…

Αντιγράφουμε από τον Κόσμο του Επενδυτή, που ευτυχώς αναδημοσιεύεται στο Πολιτικό Καφενείο. (Αλήθεια, αυτή η εφημερίδα πότε θ’ αποκτήσει ιστοσελίδα;)

Και βέβαια αναρωτιόμαστε ποιος θα μας προστατεύσει εμάς τους πολίτες. Γιατί ο αρμόδιος υπουργός προστασίας του πολίτη φαίνεται πολύ ικανοποιημένος.

Υπουργικά στριμώγματα

Δεν ξέρω αν ο υ-προ-πο πιστεύει βαθιά μέσα του ότι έχει δίκιο σε ό,τι υποστηρίζει, πάντως στριμωγμένος μου φαίνεται. Μ’ αφορμή την χθεσινή ημέρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων βγάζει μια ανακοίνωση-σεντόνι με ό,τι έχει κάνει στους δυο μήνες της υπουργίας του, αδειάζοντας τον συνάδελφό του της «δικαιοσύνης, διαφάνειας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων», ο οποίος δεν τα καταφέρνει εξίσου επικοινωνιακά. (Παρεμπιπτόντως, πρωθυπουργέ μου, πολύ προσχηματικός ο νέος χωρισμός των χαρτοφυλακίων. Δεν ήξερες, δεν ρώταγες;)

Ταυτοχρόνως ο μηχανισμός του διαρρέει στους κατάλληλους δημοσιογράφους την εξιχνίαση του ηθικού σκέλους της επίθεσης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα.

Βέβαια, τα πράγματα δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη. Η γενική αστυνομική διεύθυνση Θεσσαλονίκης προσπαθεί να εξηγήσει τα προφανή σαν παιδάκι του νηπιαγωγείου, στην περίπτωση του 23χρονου που συνελήφθη με τις πυτζάμες την ώρα που έβγαζε τα σκουπίδια ενώ παραδίπλα γινόταν συγκέντρωση (μικροαστός, αυτός είναι ο εχθρός!).

Τα νεύρα του υπουργού, βέβαια, δεν κρύβονται: σήμερα το πρωί στη βουλή τσακώνεται με τον προκάτοχό του για την εικόνα της αστυνομίας. Κι ο προκάτοχος δίνει ρέστα:

Σχολιάζοντας τις δηλώσεις του κ.Χρυσοχοΐδη περί διάλυσης της αστυνομίας, ο πρώην υπουργός Εσωτερικών σημείωσε δηκτικά ότι επί ημερών διακυβέρνησης της ΝΔ «δεν είχαμε ούτε ξυλοδαρμένο πρύτανη ούτε μία μηχανή που πέφτει πάνω σε πολίτες και να είναι γυναίκα με κρανιοεγκεφαλική κάκωση».

Τι λες ρε παιδί μου! Ψέματα μας λέγατε λοιπόν όταν διεκόπη βιαίως η συνεδρίαση της συγκλήτου του ΑΠΘ στις 28.5.08 και ο πρύτανης Α. Μάνθος κατέληξε στο νοσοκομείο. Και οπωσδήποτε δεν διακυβερνούσε η ΝΔ όταν ο σερίφης Επαμεινώνδας Κορκονέας έβγαλε το όπλο του.

Περί νεανικής παραβατικότητας

Κρίμα που η Βουλή δεν δημοσιεύει τα πρακτικά των συνεδριάσεων των επιτροπών. Γιατί σήμερα το πρωί η Εδική Μόνιμη Επιτροπή Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου συνεδρίασε με θέμα ημερήσιας διάταξης «Νεανική Παραβατικότητα». Και διαβάζουμε στην σχετική ανακοίνωση της Βουλής:

Στη συνεδρίαση έχουν κληθεί να παραστούν οι κ.κ.: Γιώργος Δημήτραινας, Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Δημήτριος Γαλάτουλας και Αντωνία Ανδρεάκου, εκπρόσωποι της Ελληνικής Αστυνομίας – Αστυνομικοί Διευθυντές, Κατερίνα Πούτου, εκπρόσωπος του Δ.Σ. της Μ.Κ.Ο. «ΑΡΣΙΣ Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων», Δανιήλ Εσδράς, Αρχηγός της Αποστολής της Ελλάδας του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, Αντώνης Αραβαντινός, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Σωφρονιστικών Υπαλλήλων Ελλάδος – Αρχιφύλακας Φυλακών Ανηλίκων Αυλώνας, Σπυρίδων Καρακίτσος, Γραμματέας της Ομοσπονδίας Σωφρονιστικών Υπαλλήλων Ελλάδος, Γιάννης Πανούσης, Εγκληματολόγος – Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, Πάνος Λάμπρου, εκπρόσωπος της Κίνησης Πολιτών «Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων» και ’ρτεμις Τζίτζικα, Υπεύθυνη Εφηβιατρικού Τμήματος στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο «Αγλαΐα Κυριακού».
Πολύ θα ‘θελα να μάθω τι είπε αυτός ο χριστιανός.