Η εκλογική απάτη της Πορτογαλίας

Προ τριών μηνών, η Χελώνα επεσήμαινε ότι η πτώση της κυβέρνησης του Ζοζέ Σόκρατες στην Πορτογαλία, αντίθετα απ’ όσα πίστευαν ορισμένοι έλληνες αριστεροί σχολιαστές της επικαιρότητας, δεν σήμαινε και τη στροφή της κοινωνίας προς τα αριστερά, κι ακόμη πως η εκλογική διαδικασία θα γινόταν χωρίς πραγματικό πολιτικό διακύβευμα και θα ήταν ένας απλός χειρισμός του καθεστώτος. Τα αποτελέσματα των πορτογαλικών εκλογών έρχονται να επιβεβαιώσουν την πρόβλεψη της Χελώνας, κι έτσι αυτή αποφάσισε να ευλογήσει τα γένια της, διότι, ανάμεσα στ’ άλλα, η εμπειρία της Πορτογαλίας είναι πολύ διδακτική και για την ελληνική περίπτωση. Δεν είναι τυχαία η αναφορά του σημερινού κυρίου άρθρου της Καθημερινής στο μοντέλο «συναίνεσης» που επικράτησε στην Πορτογαλία, όπου και τα δύο μεγαλύτερα κόμματα στηρίζουν την μνημονιακή πολιτική. Έτσι παρουσιάζεται το παράδοξο ένας πρωθυπουργός να φεύγει γιατί πήρε επώδυνα μέτρα, και ο επόμενος να εκλέγεται με πρόγραμμα αυστηρότερων ακόμη μέτρων και μάλιστα υπό διεθνή εποπτεία. Διαβάστε και μια συνέντευξη του νέου πρωθυπουργού, για του λόγου το αληθές.

Αλλά πιο ενδιαφέρουσα είναι η παρατήρηση των εκλογικών αποτελεσμάτων:

Στον παραπάνω πίνακα μπορεί κανείς να δει τα τελικά αποτελέσματα των πορτογαλικών εκλογών δίπλα-δίπλα μ’ αυτά των προηγούμενων εκλογών, το 2009. Κύρια διαπίστωση είναι ότι όσους περίπου ψηφοφόρους έχασε το σοσιαλιστικό κόμμα του Σόκρατες (PS), τόσους κέρδισε το κόμμα της δεξιάς (PPD/PSD). Λογικό: το δίλημμα είναι διαχειριστικό. Και τα δυο κόμματα συμφωνούν και στήριξαν το πορτογαλικό μνημόνιο, μεθοδεύοντας μάλιστα την κατάσταση έτσι που η απόφαση για προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης να παρθεί από υπηρεσιακή κυβέρνηση. Υπάρχει ακόμη, λοιπόν, μια σοβαρή μερίδα του εκλογικού σώματος που θεωρεί ότι η αλλαγή διαχειριστή της πολιτικής μπορεί να δώσει καλύτερα αποτελέσματα από αυτά που έχουν επιτευχθεί ως σήμερα. Και ψυχολογική ικανοποίηση λοιπόν, για μερίδα του εκλογικού σώματος, και διαιώνιση του συστήματος για την άρχουσα τάξη. Σ’ αυτή την περίπτωση, λοιπόν, οι εκλογές, όπως και η δική μας φιλολογία περί δημοψηφίσματος και εκλογών, μπορεί να μη σημαίνει τίποτα για την αλλαγή των πραγμάτων, την τήξη του δικομματισμού και του πολιτικού συστήματος εν γένει, και άλλα πολλά ηχηρά που ακούγονται τον τελευταίο καιρό.

Να σημειώσουμε επίσης ότι η αποχή δεν είναι δραματικά και καθοριστικά μεγαλύτερη από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση, ενώ το άθροισμα της αύξησης αποχής+λευκών μας δίνει περίπου όσους ψηφοφόρους έχασε το Μπλόκο. Παρατήρηση που μας φέρνει σε ένα σοβαρό σκέλος του προβλήματος, που είναι η προσφερόμενη αριστερή κοινοβουλευτική εναλλακτική πολιτική.

Στην ανάρτηση του Απρίλη, η Χελώνα σχολίαζε κλείνοντας:

Φαίνεται πως με ταχείς ρυθμούς, στη σκιά του δράματος της Φουκουσίμα, οι πολιτικές ελίτ και το πολιτικό προσωπικό της Ευρώπης ανασυντάσσονται. Πότε θα τους πάρουν χαμπάρι οι ομφαλοσκοπικές δυνάμεις της αριστεράς, μπας και καταφέρουν να πάρουν αμπάριζα;

Στην Πορτογαλία, προφανώς, δεν τους έχουν πάρει ακόμη χαμπάρι. Οι ελληνικοί εξ αριστερών σχολιασμοί των αποτελεσμάτων της Πορτογαλίας δείχνουν ότι ούτε οι έλληνες αριστεροί τα καταφέρνουν. Παραδείγματα άφθονα, αλλά ας μείνουμε σε δυο μόνο από τα προβεβλημένα στελέχη της εκτός κκε αριστεράς. Ο σ. Δελαστίκ, που έχει πέσει 100% έξω στις ανοιξιάτικες εκτιμήσεις του, αλλάζει τώρα τροπάρι, και σφυρίζει αδιάφορα για το μέλλον του σοσιαλιστικού κόμματος μετά απ’ αυτό το εκλογικό στραπάτσο. Ο δε Κώστας Ήσυχος, μέλος της ΠΓ της ΚΠΕ του ΣΥΝ, φυσάει και δεν κρυώνει την καταβαράθρωση του πορτογαλικού Μπλόκο, το παράδειγμα του οποίου έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από τον δικό μας ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και, νομίζω, προδιαγράφει και την πορεία του δικού μας ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές. Είναι τέτοιο το άγχος του σ. Ήσυχου, που (εκ παραδρομής, φανταζόμαστε) χαρακτηρίζει τον συνασπισμό του πορτογαλικού κκ με τους οικολόγους δεξιό κόμμα. Κι ενώ όταν το Μπλόκο πετύχαινε σημαντικά αποτελέσματα ο ΣΥΝ πανηγύριζε προτού ακούσει τις εκτιμήσεις των πορτογάλων συντρόφων, σήμερα ο σ. Ήσυχος υποστηρίζει ότι

Είναι νωρίς ακόμα να βγουν συγκεκριμένα πολιτικά συμπεράσματα, κυρίως γιατί περιμένουμε από τις δυνάμεις της αριστεράς, οι ίδιες πρώτα να ερμηνεύσουν, να αναλύσουν και να τοποθετηθούν εν τέλει στα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών.

Αν οι δυνάμεις της πορτογαλικής αριστεράς εκτιμήσουν τα αποτελέσματα κατά τον τρόπο που βλέπει ο σ. Ήσυχος στη συνέχεια του άρθρου στην Ίσκρα (σ’ αυτόν ανήκει η ρήση περί «τήξης του δικομματισμού«, προ ημερών στο Αριστερό Βήμα), τότε ζήτω που καήκαμε. Δυστυχώς άνευ στοιχειωδώς έγκυρης ανάλυσης των καταστάσεων είναι δύσκολο να διαμορφώνεις βιώσιμη εναλλακτική πρόταση και αδύνατο να βαδίζεις στην ορθή κατεύθυνση.

Δύσκολα τα πράγματα! Αλλά η Χελώνα δεν χάνει την αισιοδοξία της.

Advertisements

Ψήφος μεταναστών και ομογενών: άλλη μια αποτυχία

Πανηγυρίζει για την αποτυχία του θεσμού της ψήφου μεταναστών και ομογενών το αρμόδιο υπουργείο εσωτερικών, καθώς, σύμφωνα με το σχετικό δελτίο τύπου

διαψεύδονται όλοι όσοι επίμονα διακήρυσσαν τους τελευταίους μήνες ότι το μέτρο της συμμετοχής των μεταναστών στις δημοτικές εκλογές αποβλέπει δήθεν στη ψηφοθηρία, αλλά και καταρρέουν παταγωδώς τα φοβικά μυθεύματα περί αλλοίωσης της εθνικής υπόστασης του εκλογικού σώματος.

Τι θέλει να πει ο ποιητής; Ότι μόλις 10.097 νόμιμοι μετανάστες και 2.655 ομογενείς που ζουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα μπήκαν στον κόπο να γραφτούν στους εκλογικούς καταλόγους. Ο αναλυτικός κατάλογος των νεοεγγεγραμμένων κατά δήμο προξενεί κατάθλιψη στον αναγνώστη: Μονοψήφιος αριθμός νομίμων μεταναστών και ομογενών επιλέγει να ψηφίσει στη μεγάλη πλειοψηφία των δήμων της χώρας, ειδικότερα στις αγροτικές περιοχές. Άγνοια, φόβος ή αδιαφορία, όποιος κι αν είναι ο λόγος γι’ αυτό, η αποκαρδιωτική εξέλιξη μιας επί της αρχής θετικής κυβερνητικής πρωτοβουλίας δίνει άλλη μια ένδειξη της χαμηλής συνοχής της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

Άρχισαν τα όργανα…

Τώρα που τέλειωσαν οι ευρωεκλογές, αρχίζουν οι αναλύσεις τους. Σταχυολογώ δύο ωραία σόλο. Το πρώτο, απ’ τον δεξιοτέχνη Γκίντερ Φερχόιγκεν, τον γερμανό σοσιαλδημοκράτη αντιπρόεδρο της Κομισιόν, απ’ την Deutsche Welle:

«Κατά τη γνώμη μου λείπει από τις ευρωεκλογές το δραματικό στοιχείο, το πάθος. Και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι πολίτες της Ευρώπης έχουν συνηθίσει να αναδεικνύουν με την ψήφο τους κυβερνήσεις. Ψηφίζοντας ένα κοινοβούλιο προκύπτει στις εθνικές εκλογές μια κυβέρνηση. Στις ευρωεκλογές τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εδώ οι πολίτες δεν γνωρίζουν ακριβώς ποιο είναι το αντίκρισμα της ψήφου τους. Και νομίζω ότι ήλθε η ώρα να σκεφτούμε σοβαρά την πρόταση να αναδεικνύεται το εκτελεστικό όργανο της ΕΕ, δηλαδή η Κομισιόν, από τις ευρωεκλογές», υποστηρίζει ο κ. Φερχόιγκεν.

Και πάνω που λες ότι καλά τα λέει για το έλλειμα δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διαβάζεις τη συνέχεια:

Με τον τρόπο αυτόν, η ψηφοφορία θα αποκτούσε μεγαλύτερο ενδιαφέρον εκτιμά ο Γερμανός επίτροπος, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι θα πρέπει τα κόμματα να προσαρμόσουν τις στρατηγικές τους στο νέο διακύβευμα.

«Τα κόμματα θα μπορούσαν να κάνουν περισσότερα στην κατεύθυνση της προσωποποίησης της αναμέτρησης και να της προσδώσουν έναν δραματικό τόνο. Θα μπορούσαν επί παραδείγματι να έχουν έναν υποψήφιο, επικεφαλής του ψηφοδελτίου για όλη την Ευρώπη. Αυτός θα είναι ο υποψήφιος για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής», διευκρινίζει ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν.

ΟΚ, το πιάσαμε το υπονοούμενο.

Δεύτερη σολίστ, η Heather Grabbe, διευθύντρια του Open Society Institute των Βρυξελλών, το οποίο ανήκει στον αμφιλεγόμενο George Soros και κάνει lobbying για θέματα «ανοιχτής κοινωνίας» στα όργανα της ΕΕ (Παρεμπιπτόντως, αρκετά ενδιαφέρον, η πιο πρόσφατη δημοσίευση του ινστιτούτου έχει να κάνει με το racial profiling των ευρωπαϊκών αστυνομικών υπηρεσιών). Δηλώνει στους New York Times:

Δύο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά των εκλογών ήταν η αποτυχία της αριστεράς να επιδράσει σημαντικά και η πρόοδος της ακροδεξιάς και άλλων μικρών κομμάτων.

Δύο χαρακτηριστικά, το εξής ένα δηλαδή.

«Σε μια εποχή κρίσης, οι άνθρωποι χάνουν την εμπιστοσύνη τους στα καθιερωμένα πολιτικά κόμματα, αλλά συνήθως στρέφονται προς την αριστερά εφόσον υπάρχει προοπτική υψηλότερης ανεργίας, ελπίζοντας ότι το κράτος θα τους προστατεύσει».

Τζάμπα η ιδεολογία!

«Πρόκειται για μια προειδοποίηση προς τους πολιτικούς. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πια τις αφηγήσεις (narrative), ιδιαίτερα από την αριστερά, για τον τρόπο οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας».

Εδώ τι να πούμε, έχει δίκιο η γυναίκα.

Προεκλογικά δημοσιογραφικά φάουλ

Κίτρινη κάρτα πρέπει να δώσουμε στον Γιώργο Βότση για το άρθρο του με τίτλο «Κάλπη απωθητική και καθεστωτικός καθωσπρεπισμός» στην Ελευθεροτυπία της προηγούμενης Δευτέρας. Εκεί, μεταξύ άλλων, υποστηρίζει ότι

θα βρεθεί, ίσως, στο Ευρωκοινοβούλιο να υπηρετήσει, υποτίθεται, τη διεύρυνση της δημοκρατίας στην Ευρώπη (όχι, ας πούμε, ένας Γιώργος Γληνός με την ανεκτίμητη εμπειρία στις Βρυξέλλες ή μια ορεξάτη για δουλειά Παναγιώτα Μανιού, με τις τέσσερις γλώσσες και τις διεθνείς διασυνδέσεις, αλλά) κάποια κυρία παντελώς άγνωστη κοινωνικά και πολιτικά, με κύριο γνωστό της στοιχείο ότι είναι πολέμιος της Ευρωπαϊκής Ενωσης!

Αναφέρεται φυσικά στην, δεύτερη στο ευρωψηφοδέλτιο του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, Ελένη Σωτηρίου.

Πιθανότατα ο κ. Βότσης, παίζοντας τάβλι εκεί στην Εύβοια, λίγο μετά το Πήλι, δεν μπόρεσε να μάθει και πολλά πράγματα για την Ελένη Σωτηρίου, πέραν φυσικά εκείνων που τόνισε ο Τύπος τον οποίον αναμφίβολα θα διαβάζει.

Δεν έκανε και ρεπορτάζ, βέβαια. Γιατί αν ρωτούσε την Παναγιώτα Μανιού που τόσο καλά φαίνεται να γνωρίζει, θα μάθαινε ότι η Ελένη Σωτηρίου, ένας χαμηλών τόνων ευγενικός άνθρωπος, ανήκει στη γενιά που πολιτικοποιήθηκε στις μεγάλες κινητοποιήσεις του 1990-91. Θα μάθαινε ότι συμμετείχε στο Αριστερό Σχήμα Παντείου, το φοιτητικό σκέλος της τότε Πολιτικής Ομάδας Α/συνέχεια (μετέπειτα ΚΟΕ). Θα μάθαινε επίσης ότι η Ελένη Σωτηρίου ανήκει πραγματικά σ’ αυτό που διάφοροι απ’ έξω καλοθελητές ονομάζουν «Γενιά των 600-700-400 ευρώ».

Η Παναγιώτα, από την άλλη (πιο εκρηκτικός χαρακτήρας, έχει καβαλήσει κατά καιρούς και τα έδρανά της για να σπρώξει κάτι ανόητους συνδικαλιστές της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ), δεν ανήκει στην ίδια κατηγορία. Λίγο η ιδιότητα του πατέρα της, λίγο η από νωρίς σχέση της με τον Συνασπισμό, λίγο η σημερινή συμμετοχή της στην «ομάδα Τσίπρα» (θυμάμαι κάτι φωτογραφίες στο Βήμα κι ανατριχιάζω!), θα συμβόλιζε κάτι τελείως διαφορετικό στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.

Με τις υγείες του, όμως, του Γιώργου Βότση που μ’ έκανε να θυμηθώ ασπρόμαυρα πλάνα του φοιτητικού παρελθόντος μου.