Χρόνια πολλά στον Κώστα Καραμανλή

Αφού ευχηθώ χρόνια πολλά στον Κωστάκη τον Καραμανλή, μερικές πρόχειρες σκέψεις:

Η επεισοδιακή συγκέντρωση της 5ης Μάη φαίνεται ότι ταρακούνησε το πολιτικό προσωπικό της ευρωπαϊκής ένωσης και οδήγησε πιθανόν στην γρηγορότερη αντίδραση των ευρωπαίων ηγετών με τον «ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης» (για την αποτελεσματικότητα, φυσικά, δε χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε – η ζωή θα δείξει). Στην Ελλάδα, οι φοβισμένες αντιδράσεις του πολιτικού συστήματος νομίζω ότι συνοψίζονται συμβολικά στην επίσκεψη της ΓΓ του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο γραφείο του υπουργού ΠΡΟ-ΠΟ. Η απόσταση που έλαβε στη χθεσινή συγκέντρωση το ΠΑΜΕ από το κτίριο της Βουλής εντείνει το συμβολισμό.

Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έρχονται με τη σειρά τους να δουν από πιο κοντά το ζήτημα της βίας, τόσο από καθήκον όσο κι από φόβο. Έτσι, οι New York Times δημοσίευσαν την Τετάρτη ένα ρεπορτάζ για τους «κουκουλοφόρους» της Ελλάδας όπως διαμορφώνονται μετά τη Marfin, ενώ το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel ασχολείται με τους γερμανούς «κουκουλοφόρους». Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη – και σταματά στο εξώφυλλο της ευρωπαϊκής έκδοσης του Economist την περασμένη βδομάδα (όπως σωστά επεσήμανε ένας άλλος μπλόγκερ που ξέχασα ποιος ήταν):

Economist Europe edition, May 8, 2010

Πιθανόν όλοι αυτοί να φοβούνται περισσότερο απ’ όσο πρέπει, διότι, παρά το εννοούμενο της εκπληκτικής φωτογραφίας του Άρη Μεσσίνη, η εσωτερίκευση της κανονικότητας είναι πιο έντονη απ’ όσο θα θέλαμε. Το «ραντεβού το Σεπτέμβρη» που έλεγα και χθες, μου φαίνεται αναπόφευκτο όσο τα πράγματα δεν είναι οργανωμένα.

Πρέπει να ‘χουμε κατά νου, βέβαια, ότι το παρελθόν αποτελεί πάντοτε μια καλή πηγή ερεθισμάτων για σκέψη. Κι επειδή η ελληνική πολιτική τάξη και τα μέσα «ενημέρωσης» προσπαθούν να μας πείσουν για τον μοναδικό, σχεδόν θεϊκά δοσμένο τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται η διαφθορά στην Ελλάδα, ας ανατρέξουμε σ’ ένα κείμενο του 1891 που μοιάζει να γράφτηκε σήμερα το πρωί. Το ‘χει γράψει ο Φρίντριχ Ένγκελς στην εισαγωγή της γερμανικής έκδοσης του 1891 του Εμφύλιου Πόλεμου στη Γαλλία, του Καρλ Μαρξ (Εκδόσεις Στοχαστής, 1976, σελ. 27-29).

Για την εξυπηρέτηση των κοινών συμφερόντων η κοινωνία είχε αρχικά δημιουργήσει δικά της όργανα με τον απλό καταμερισμό της δουλιάς. Τα όργανα όμως αυτά που η κορυφή τους είναι η κρατική εξουσία, εξυπηρετώντας τα δικά τους ειδικά συμφέροντα, είχαν με τον καιρό μετατραπεί από υπηρέτες της κοινωνίας σε αφέντες της, όπως το βλέπουμε, λ.χ., όχι μόνο στην κληρονομική μοναρχία, μα και στην αστική δημοκρατία. Πουθενά οι «πολιτικοί» δεν αποτελούν ένα πιο ξεχωριστό και πιο ισχυρό τμήμα του έθνους, όσο ακριβώς στη Βόρεια Αμερική. Εδώ το καθένα από τα δυο μεγάλα κόμματα, που διαδέχονται το ένα το άλλο στην εξουσία, διευθύνεται με τη σειρά του από ανθρώπους που κάνουν την πολιτική προσοδοφόρα υπόθεση, που κερδοσκοπούν πάνω στις έδρες της νομοθετικής συνέλευσης τόσο της ομοσπονδίας όσο και των ξεχωριστών πολιτειών ή που ζουν από τη ζύμωση που κάνουν για το κόμμα τους και που όταν το κόμμα τους νικήσει ανταμείβονται με θέσεις. Είναι γνωστό πως οι αμερικάνοι τριάντα χρόνια τώρα προσπαθούν ν’ αποτινάξουν το ζυγό αυτό που έγινε αφόρητος και πως, παρ’ όλα αυτά, βουλιάζουν όλο και πιο βαθιά μέσα στο βάλτο της διαφθοράς. Ακριβώς στην Αμερική μπορούμε να δούμε καλύτερα πώς συντελείται αυτή η ανεξαρτητοποίηση της κρατικής εξουσίας από την κοινωνία που αρχικά ήταν προορισμένη να γίνει απλό όργανό της. Εδώ δεν υπάρχει καμιά δυναστεία, δεν υπάρχουν ευγενείς ούτε μόνιμος στρατός, εκτός από τους λίγους άνδρες για την επίβλεψη των ινδιάνων, δεν υπάρχει ούτε γραφειοκρατία με μόνιμες θέσεις ή με δικαίωμα σύνταξης. Κι όμως, έχουμε εδώ δυο μεγάλες συμμορίες από πολιτικούς κερδοσκόπους που παίρνουν στα χέρια τους την κρατική εξουσία και την εκμεταλλεύονται με τα πιο διεφθαρμένα μέσα και για τους πιο διεφθαρμένους σκοπούς, ενώ το έθνος είναι ανίσχυρο μπροστά στους δυο μεγάλους αυτούς συνασπισμούς των πολιτικών, που βρίσκονται δήθεν στην υπηρεσία του, μα που στην πραγματικότητα το εξουσιάζουν και το καταληστεύουν. […]

[…] στη Γερμανία η δεισιδαιμονία για το κράτος πέρασε από τη φιλοσοφία στην κοινή συνείδηση της αστικής τάξης, κι ακόμα και σε πολλούς εργάτες. Σύμφωνα με τη φιλοσοφική άποψη, το κράτος είναι η «πραγματοποίηση της Ιδέας» ή η βασιλεία του θεού πάνω στη γη, μεταφρασμένη σε φιλοσοφική γλώσσα, το πεδίο όπου η αιώνια αλήθεια και η δικαιοσύνη πραγματοποιούνται ή πρόκειται να πραγματοποιηθούν. Κι από δω πηγάζει ένας δεισιδαιμονικός σεβασμός προς το κράτος και προς το καθετί που συνδέεται με το κράτος, ένας σεβασμός που ριζώνει τόσο πιο εύκολα, όσο έχουμε συνηθίσει απ’ τα πιο μικρά μας χρόνια να φανταζόμαστε ότι όλες οι υποθέσεις και τα συμφέροντα που είναι κοινά για ολόκληρη την κοινωνία δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν αλλοιώς, παρά όπως εξυπηρετιόνταν ως τώρα, δηλαδή από το κράτος και τα καλοδιορισμένα όργανά του. Και οι άνθρωποι φαντάζονται ότι κάνουν κιόλας ένα εξαιρετικά τολμηρό βήμα προς τα μπρος όταν απολυτρώνονται από την πίστη στην κληρονομική μοναρχία κι ορκίζονται στο όνομα της αστικής δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα όμως, το κράτος δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μια μηχανή για την καταπίεση μιας τάξης από μια άλλη και μάλιστα όχι λιγότερο στην αστική δημοκρατία απ’ ό,τι γίνεται στην μοναρχία! Και στην καλύτερη περίπτωση, το κράτος είναι ένα κακό που κληροδοτείται στο προλεταριάτο, που νίκησε στον αγώνα για την ταξική κυριαρχία και που τις χειρότερες πλευρές του, όμως το έκαμε η Κομμούνα [του Παρισιού, 1871] δε μπορεί να μην τις περικόψει όσο το δυνατό γρηγορότερα ωσότου μια γενιά, μεγαλωμένη μέσα σε νέες και ελεύθερες κοινωνικές συνθήκες, θα είναι σε θέση να πετάξει όλα αυτά τα παλιοπράγματα που αποτελούν το κράτος.

Εξαιρετικά αφιερωμένο στους Κώστηδες και τις Ελένες της κυρίαρχης τάξης, αλλά και σ’ όσους προσπαθούν να παράγουν νέα θεωρία για παλιά προβλήματα.

Ποιος προτείνει εκτροπή του πολιτεύματος

από άρθρο του Τάσου Τέλλογλου στο protagon.gr και τα συνακόλουθα σχόλιά του:

Δέν υπάρχει αμφιβολία οτι οι «πατέρες» της σημερινής «καταστροφής « είναι πολλοί και διαχρονικοί και πρίν απ όλα οι κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή του νεότερου που μαλλον ηταν οι χειρότερες απο το 1974. Αλλά δέν υπάρχει και η παραμικρή αμφιβολία οτι το όνομα του τρίτου Παπανδρέου θα μείνει συνδεδεμένο με την ημέρα που οι τίτλοι του ελληνικού δημοσίου «χαρακτηρίστηκαν σκουπίδια». Ο πολιτικός χρόνος αυτής της κυβέρνησης εχει παρέλθει ,το πιθανότερο όμως είναι οτι και η επόμενη θα εχει ως βασικό κορμό της το ΠΑΣΟΚ.Είναι ανάγκη να έχει πρωθυπουργό τον κ Παπανδρέου;

παρακάτω, ο Άρης Δαβαράκης ρωτά τον δημοσιογράφο:

Η τελευταία φράση του κειμένου σου Τάσο είναι πολύ εντυπωσιακή. Να γίνει δηλαδή συνέδριο και εκλογή άλλου αρχηγού εν μέσω αυτής της απερίγραπτης κατάστασης ή απλώς να παραιτηθεί ο Γιώργος υπέρ κάποιου άλλου – του Χρυσοχοϊδη π.χ; Η προτείνεις μια άλλη, άλλου είδους κυβέρνηση, με εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες και εκλεγμένους πολιτκούς, στηριγμένη από το ΠΑΣΟΚ; Επειδή περνάμε δύσκολες μέρες και ώρες, πες μας πιο καθαρά τι σκέφτεσαι. Εμένα πάντως με ενδιαφέρει πολύ η άποψή σου γιατί ξέρω οτι στηρίζεται σε γερά θεμέλια γι’ αυτό και θέλω να την καταλάβω και να την επεξεργαστώ καλύτερα.

κι εκείνος απαντά:

Κατ αρχήν γραφω «βασικό κορμό» το ΠΑΣΟΚ , αρα δέν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ .Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία αλλη πολιτική απο αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος .Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα .Να κάνουμε εκλογές;Δέν είμαστε αυτόχειρες .Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974 , απο όλους τους πολιτκούς χώρους .Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει εκτακτες εξουσίες ,για να το πώ πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση εκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα αρθρα του συνταγματος πρέπει να βγούν «εκτός» η να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου , πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(πχ πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας ,απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις )Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τετοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ενα διάστημα . Ο κ Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τετοιας κυβέρνησης «εθνικής ανάγκης» ,λμπορεί να είναι αντιπρόεδρος της και υπουργός των Εξωτερικών αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε οποιο κόστος . Η μόνη προυπόθεση που θέτει η κοινωνία είναι να μοιραστεί το βάρος δίκαια.

Ο Δαβαράκης ανταπαντά:

Τάσο ευχαριστώ για την επεξήγηση σου. Αυτό που σκέφτεσαι και προτείνεις είναι ο μόνος σωστός και λογικός δρόμος αυτή τη στιγμή. Η κατάσταση εξ’ άλλου είναι κρισιμότερη και από το 74 ακόμη.

Ποιος αποφασίζει για την προσφυγή στο ΔΝΤ και γιατί;

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ GREEKSTATISTICS.WORDPRESS.COM

Στο χθεσινό άτυπο υπουργικό συμβούλιο:

Ο Γ. Παπανδρέου κλείνοντας τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου είπε ότι η προσφυγή θα γίνει μετά τις περιφερειακές εκλογές στη Γερμανία, στις 9 Μαΐου, και ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με βάση το δεδομένο ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί 9 δισ. ευρώ στις 19 Μαΐου.

Χθες, η Γερμανία δεν καταφέρνει να δανειστεί 3 δις ευρώ για 30 χρόνια. Αργότερα, το πρωθυπουργικό γραφείο ανακοινώνει τη σκηνογραφία Καστελόριζο.  Το τηλέφωνο χτυπά, την ώρα που ο ΓΑΠ μιλάει στο Καστελόριζο. Λίγη ώρα αργότερα, σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος, ανακοινώνει την προσφυγή στον “μηχανισμό στήριξης”.

Και ρωτά κανείς: Ποιος κυβερνά αυτόν τον πλανήτη;

ΥΓ. Έχει ενδιαφέρον ένα όχι άσχετο άρθρο στους New York Times.

O @chrisochoidis και τα κορίτσια του

Το χθεσινό Βήμα φιλοξενεί δήλωση του υπουργού προστασίας του πολίτη με σεξιστικό περιεχόμενο:

Ηταν προσωπική μου απόφαση να στείλω τα κορίτσια της ΕΛ.ΑΣ. μπροστά στους διαμαρτυρόμενους συνταξιούχους. Δεν έχουμε κανένα λόγο να ερχόμαστε σε σύγκρουση με τις κοινωνικές ομάδες που διαμαρτύρονται λόγω της οικονομικής κρίσης και ύστερα από τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν.

Και συνεχίζει το ρεπορτάζ της έγκυρης εφημερίδας:

Σε αυτό το κλίμα οι εντολές που δίνουν από προχθές οι αξιωματικοί από το Κέντρο Επιχειρήσεων της ΓΑΔΑ είναι: «Δείξτε ψυχραιμία. Καμία χρήση βίας. Κρατήστε τα κλομπ στις θήκες και τους εκτοξευτήρες δακρυγόνων κρυμμένους».

Όμως τα νευράκια των οργάνων της τάξης για τις μειώσεις των μισθών τους δεν κρύβονται. Και τους βγαίνει σε ανεξέλεγκτη απειθαρχία. Έτσι, κατά τη σημερινή απεργιακή κινητοποίηση, τα κορίτσια της ΕΛ.ΑΣ., ή έστω ένα απ’ αυτά, έβγαλε παρά τις εντολές που είχε λάβει (;) τον εκτοξευτήρα δακρυγόνων και πέτυχε το εξής:

Vodpod videos no longer available.

Τέρμα η πλάκα λοιπόν. Τα πράγματα δεν είναι αστεία.

Δεν είναι ανάγκη να γνωρίζει κανείς τον Μανώλη Γλέζο για να σεβαστεί τα λευκά του μαλλιά και τα 85 χρόνια του, ειδικά μάλιστα όταν υπηρετεί στο υπουργείο «προστασίας του πολίτη». Δε θα ‘πρεπε εξάλλου ο Μανώλης Γλέζος να απολαμβάνει κάποιον ειδικό σεβασμό έναντι άλλων. Όμως είναι ξεκάθαρο ότι το φασισταριό των ΜΑΤ δεν έχει ούτε ιερά, ούτε όσια, ούτε ντροπή, ούτε έλεγχο, ούτε ηγεσία. Γιατί εδώ και δεκαετίες, ήδη από την ίδρυσή τους στα τέλη του ’70 έχουν διαμορφώσει μια αντίληψη στρατού κατοχής, η οποία ενίοτε είναι πολύ χρήσιμη στην πολιτική εξουσία. Αυτή η αντίληψη παράγει δολοφόνους εντός της αστυνομίας και θύματα μεταξύ των πλέον ανήσυχων πολιτών αλλά όχι μόνον αυτών.

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας και η ηγεσία της αστυνομίας το γνωρίζει αυτό και το καλλιεργεί γιατί είναι χρήσιμο. Σε τελική ανάλυση, τα ‘χουνε πει οι πολιτικοί επιστήμονες εκατό χρόνια τώρα κι οι τραγικοί ποιητές εδώ και 25 αιώνες: Το Κράτος και η Βία δένουν τον Προμηθέα στον βράχο επειδή έκλεψε τη φωτιά απ’ τον Ήφαιστο.

Καλό θα ήταν, λοιπόν, ο υπουργός προ-πο, οι αξιωματικοί της αστυνομίας και τα παπαγαλάκια τους στον αστικό τύπο να πάψουν να μας κοροϊδεύουν. Γιατί όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες.

ΟΗΕ: Αν φυλάς τα πρόβατα, καλό είναι να ξέρεις πού βρίσκονται οι λύκοι

Έγραφα, προ ημερών, για τον ΟΗΕ κι αυτούς που τον στελεχώνουν με αφορμή την επίσκεψη στην Ελλάδα του Ύπατου Αρμοστή για τους Πρόσφυγες. Ένα άρθρο του Chris Blattman στο μπλογκ του και το αντίστοιχο άρθρο στο Yale Daily News έρχεται κατά κάποιο τρόπο να μ’ επιβεβαιώσει σε σχέση με το ποιοι ελέγχουν σήμερα τέτοιους οργανισμούς, βάζοντάς με στη θέση μου. Μεταφράζω από το μπλογκ του Chris Blattman:

Χθες παρουσίασα μια συνάντηση με τον  James O.C. Jonah, πρώην υπ’ αριθμόν δύο του ΟΗΕ (υπό τον Μπούτρος Μπούτρος-Γκάλι. […] Αφού πέρασε μια ζωή στον θεσμό, είναι βαθιά απογοητευμένος.

Πήγε στον ΟΗΕ το 1963. Γεννημένος στη Σιέρα Λεόνε, εκπαιδεύτηκε στην Αγγλία και τις ΗΠΑ, και τον προσέλαβαν κάποιοι εκ των φωτισμένων καθοδηγητών του ΟΗΕ. Τριάντα ένα χρόνια αργότερα, έφυγε για να επιβλέψει την μετάβαση στη δημοκρατία στη γενέτειρά του, αναλαμβάνοντας το υπουργείο οικονομικών της Σιέρα Λεόνε από το 1998 ως το 2001.

Έχω συνηθίσει οι διπλωμάτες να είναι διπλωματικοί. Ο Jonah τα είπε έξω από τα δόντια.

Είπε ότι ο Μπούτρος Μπούτρος-Γκάλι εκδιώχθηκε γιατί ήταν πολύ ικανός και ισχυρός. Είναι λογικό που το Συμβούλιο Ασφαλείας ήθελε να τον αντικαταστήσει με κάποιον πιο αδύναμο. Δηλαδή τον Κόφι Ανάν. Ο Ανάν, λέει ο Jonah, δεν είχε την αξιοπιστία ή τη διανοητική ικανότητα να γίνει σπουδαίος Γενικός Γραμματέας. Ο Μπαν Κι Μουν είναι αρκετά έξυπνος, αλλά δεν τα καταφέρνει οργανωτικά. Και με τους δυο, το Συμβούλιο Ασφαλείας πέτυχε αυτό που ζητούσε: Γραμματείς και όχι Στρατηγούς (στμ λογοπαίγνιο με το general secretary).

Επίσης ο Jonah δεν χρύσωσε το χάπι μιας ζωής σε διεθνή υπηρεσία. Τον ρώτησα τι θα συμβούλευε έντιμους φοιτητές με ενδιαφέρον στην διπλωματία και την ανάπτυξη. «Λοιπόν», είπε, «η ζωή είναι άδικη».

[…] Ο Jonah προειδοποίησε να μην δουλέψουν για τον ΟΗΕ, εκτός αν είναι στο πεδίο. Σήμερα οι άνθρωποι δουλεύουν στον ΟΗΕ επειδή είναι ένα επάγγελμα, κι όχι επειδή είναι ένα πάθος κι ένα λειτούργημα. Η καλή δουλειά σήμερα γίνεται από τις ΜΚΟ.

Το 1963, η γενιά του προσέβλεπε σε μια αναπτυσσόμενη Αφρική, έναν αποτελεσματικό κι ελπιδοφόρο ΟΗΕ και μια διεθνή υπηρεσία για την οποία θα ήσουν περήφανος. Είναι σαφές πως απογοητεύτηκε.

Αντί να αποτρέψει τους νέους από τη δημόσια υπηρεσία, θέλει να τη δουν χωρίς εξωραϊσμούς. «Η πολιτική είναι πολύ σκληρή», είπε. «Πρέπει να είσαι επίμονος και ο ιδεαλισμός δεν σε πηγαίνει πουθενά».

«Ο κόσμος είναι ένα πολύ δύσκολο μέρος. Αν φυλάς τα πρόβατα, καλό είναι να ξέρεις πού βρίσκονται οι λύκοι».

Φαντάζομαι πως και για τη γούνα του James Jonah θα μπορούσε κανείς να βρει ράμματα, όμως εμένα μου αρκεί αυτή η πραγματιστική περιγραφή των συνθηκών στους διεθνείς οργανισμούς, ειδικά μάλιστα στον ΟΗΕ.  Ας προσέχαμε.

Οι «ψυχολογισμοί» της εξουσίας

Αυτές τις μέρες που η δεξιά αλωνίζει παίζοντας επικίνδυνα με τα αισθήματα του κόσμου, μ’ αφορμή το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια της δεύτερης γενιάς, εγώ προσέχω άλλες τοποθετήσεις μελών της πολιτικής και δημοσιογραφικής ελίτ.

Μέσα απ’ το πρίσμα μιας υποτιθέμενης «ψυχολογικής ερμηνείας», ορισμένοι αγωνιούν να δουν ορισμένα αρθρωμένα συστημικά προβλήματα της σύγχρονης κατάστασης στην Ελλάδα ως ατομικά, που γι αυτό επιζητούν εξατομικευμένες και όχι γενικές λύσεις.

Δυο πρόχειρα παραδείγματα των τελευταίων ημερών, μας προσφέρουν με χαρά ένας προβεβλημένος δημοσιογράφος του Συγκροτήματος και ο υπουργός προ-πο.

Γράφει ο Γ. Πρετεντέρης στο Βήμα μ’ αφορμή τον δεύτερο εμπρησμό της Συναγωγής των Χανίων:

Δεν μπορώ να φανταστώ τι σόι άνθρωποι είναι όσοι δέρνουν φτωχομετανάστες στα Πατήσια ή καίνε μια Συναγωγή στα Χανιά. Δεν μπορώ να εξηγήσω πώς προέκυψαν. Δεν μπορώ να καταλάβω τόσο μίσος για ό,τι δεν είναι σαν κι αυτούς. Δεν μπορώ να κατανοήσω την ανασφάλεια και τον φόβο που τους φέρνουν αντιμέτωπους με ό,τι αλλάζει γύρω τους.

Και ο υπουργός ΠΡΟ-ΠΟ, ο δημοφιλέστερος αυτής της κυβέρνησης, λέει στη Βουλή για την αστυνομική βία:

Φτάνει πια, δεν πάει άλλο. Πρέπει να αλλάξουμε και εμείς ήρθαμε εδώ για να αλλάξουμε τα πράγματα. Και όχι για να παρατηρούμε ορισμένους επίορκους να βασανίζουν ανθρώπους μόνους που υπάρχουν εδώ, ξένους που δεν κατηγορούνται για κάτι σημαντικό, προκειμένου κάποιοι να ικανοποιούν τα βάρβαρα αισθήματά τους.

Δεν ξέρω αν είναι συνειδητή αυτή η προσπάθεια, αν όμως είναι, οι γράφοντες είναι επικίνδυνοι! Αν είναι ασυνείδητη,  είναι απλώς ανεπαρκείς για τα πόστα τους.

Ο ωραίος Antonio

Το να επιτρέπει  κανείς τη διαβίωση κάποιων ανθρώπων σε μια αβέβαιη κατάσταση, δεν είναι σωστό. Ενώ το να μπορεί κανείς να εντοπίσει και να αναγνωρίσει ποιος είναι ποιος και ποιος ακριβώς ζει πού και από πού, ποιος χρήζει προστασίας ή ίσως δεν χρήζει προστασίας, και άρα θα πρέπει να επαναπροωθηθεί στην χώρα προέλευσής του ή σε άλλη χώρα, κατά την άποψή μας, είναι ο ορθός τρόπος όχι μόνο για να τύχουν πλήρους σεβασμού τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και για να προστατέψουμε την εθνική ασφάλεια και τα εθνικά συμφέροντα.

Ποιος το λέει αυτό; Ο Ύπατος Αρμοστής του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες, Antonio Gutteres, μετά τη συνάντησή του σήμερα με τον Έλληνα πρωθυπουργό.

Ο Antonio έχει υπάρξει, όπως μας υπενθύμισε σήμερα και ο ΓΑΠ, πρωθυπουργός της Πορτογαλίας και πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς (όχι της πρώτης, προφανώς, και ούτε καν της δεύτερης).

Είναι πολύ αποκαρδιωτικό, από μια άποψη, να εκφράζονται έτσι εκείνοι που εκπροσωπούν τους θεσμούς που υποτίθεται ότι, με μεγάλο βαθμό αποδοχής, εκφράζουν τις ιδέες της ανθρώπινης αλληλεγγύης και της παγκόσμιας ειρήνης.

Νομίζω πως αυτές οι θέσεις δεν θα εκφράζουν και τον οργανωτικό ιστό της ύπατης αρμοστείας. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση έχω από το έντυπο και ηλεκτρονικό υλικό τους που έχει πέσει κατά καιρούς στα χέρια μου. Μπορεί φυσικά αυτό να είναι απλά μια ελπίδα.

Έτσι έχουν τα πράγματα: Με την έλλειψη πολιτικού υποκειμένου στο δυτικό κόσμο, η φιλοσοφική επικέντρωση στο άτομο και η καταναλωτική ευδαιμονία πήραν το πάνω χέρι. Σήμερα οι ελίτ μπορούν να λένε ό,τι θέλουν ελέγχοντας όλες τις θέσεις ευθύνης.

Η όποια πιθανότητα μεταστροφής είναι μόνο στο χέρι μας.