Μποτίλια στη θάλασσα

Ας κάνουμε ένα διάλειμμα από τα ζητήματα της κρίσης (που κυρίως μας απασχολούν στο Greek Statistics) για να παραθέσουμε την εξαιρετικού ενδιαφέροντος δήλωση του κυρίου BP για την πετρελαιοκηλίδα του Κόλπου του Μεξικού:

«The Gulf of Mexico is a very big ocean. The amount of volume of oil and dispersant we are putting into it is tiny in relation to the total water volume».

Επειδή το ζήτημα της καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος είναι εγγενές στον καπιταλισμό και εξαιρετικά επίκαιρο εν μέσω της τρέχουσας κρίσης του, δεν νομίζω ότι μπορεί ο αναγνώστης να μου καταλογίσει ότι «εδώ καράβια καίγονται, βαρκούλες αρμενίζουν». Επειδή, όμως, ο υποκειμενικός παράγοντας έρχεται συχνά να επικαθορίσει ζητήματα που ο παραδοσιακός μαρξισμός αντιμετωπίζει με όρους αναγκαιότητας, καλό είναι να βλέπουμε το ποιόν του αντιπάλου.

Ποιος προτείνει εκτροπή του πολιτεύματος

από άρθρο του Τάσου Τέλλογλου στο protagon.gr και τα συνακόλουθα σχόλιά του:

Δέν υπάρχει αμφιβολία οτι οι «πατέρες» της σημερινής «καταστροφής « είναι πολλοί και διαχρονικοί και πρίν απ όλα οι κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή του νεότερου που μαλλον ηταν οι χειρότερες απο το 1974. Αλλά δέν υπάρχει και η παραμικρή αμφιβολία οτι το όνομα του τρίτου Παπανδρέου θα μείνει συνδεδεμένο με την ημέρα που οι τίτλοι του ελληνικού δημοσίου «χαρακτηρίστηκαν σκουπίδια». Ο πολιτικός χρόνος αυτής της κυβέρνησης εχει παρέλθει ,το πιθανότερο όμως είναι οτι και η επόμενη θα εχει ως βασικό κορμό της το ΠΑΣΟΚ.Είναι ανάγκη να έχει πρωθυπουργό τον κ Παπανδρέου;

παρακάτω, ο Άρης Δαβαράκης ρωτά τον δημοσιογράφο:

Η τελευταία φράση του κειμένου σου Τάσο είναι πολύ εντυπωσιακή. Να γίνει δηλαδή συνέδριο και εκλογή άλλου αρχηγού εν μέσω αυτής της απερίγραπτης κατάστασης ή απλώς να παραιτηθεί ο Γιώργος υπέρ κάποιου άλλου – του Χρυσοχοϊδη π.χ; Η προτείνεις μια άλλη, άλλου είδους κυβέρνηση, με εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες και εκλεγμένους πολιτκούς, στηριγμένη από το ΠΑΣΟΚ; Επειδή περνάμε δύσκολες μέρες και ώρες, πες μας πιο καθαρά τι σκέφτεσαι. Εμένα πάντως με ενδιαφέρει πολύ η άποψή σου γιατί ξέρω οτι στηρίζεται σε γερά θεμέλια γι’ αυτό και θέλω να την καταλάβω και να την επεξεργαστώ καλύτερα.

κι εκείνος απαντά:

Κατ αρχήν γραφω «βασικό κορμό» το ΠΑΣΟΚ , αρα δέν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ .Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία αλλη πολιτική απο αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος .Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα .Να κάνουμε εκλογές;Δέν είμαστε αυτόχειρες .Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974 , απο όλους τους πολιτκούς χώρους .Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει εκτακτες εξουσίες ,για να το πώ πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση εκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα αρθρα του συνταγματος πρέπει να βγούν «εκτός» η να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου , πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(πχ πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας ,απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις )Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τετοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ενα διάστημα . Ο κ Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τετοιας κυβέρνησης «εθνικής ανάγκης» ,λμπορεί να είναι αντιπρόεδρος της και υπουργός των Εξωτερικών αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε οποιο κόστος . Η μόνη προυπόθεση που θέτει η κοινωνία είναι να μοιραστεί το βάρος δίκαια.

Ο Δαβαράκης ανταπαντά:

Τάσο ευχαριστώ για την επεξήγηση σου. Αυτό που σκέφτεσαι και προτείνεις είναι ο μόνος σωστός και λογικός δρόμος αυτή τη στιγμή. Η κατάσταση εξ’ άλλου είναι κρισιμότερη και από το 74 ακόμη.

Ποιος αποφασίζει για την προσφυγή στο ΔΝΤ και γιατί;

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ GREEKSTATISTICS.WORDPRESS.COM

Στο χθεσινό άτυπο υπουργικό συμβούλιο:

Ο Γ. Παπανδρέου κλείνοντας τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου είπε ότι η προσφυγή θα γίνει μετά τις περιφερειακές εκλογές στη Γερμανία, στις 9 Μαΐου, και ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με βάση το δεδομένο ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί 9 δισ. ευρώ στις 19 Μαΐου.

Χθες, η Γερμανία δεν καταφέρνει να δανειστεί 3 δις ευρώ για 30 χρόνια. Αργότερα, το πρωθυπουργικό γραφείο ανακοινώνει τη σκηνογραφία Καστελόριζο.  Το τηλέφωνο χτυπά, την ώρα που ο ΓΑΠ μιλάει στο Καστελόριζο. Λίγη ώρα αργότερα, σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος, ανακοινώνει την προσφυγή στον “μηχανισμό στήριξης”.

Και ρωτά κανείς: Ποιος κυβερνά αυτόν τον πλανήτη;

ΥΓ. Έχει ενδιαφέρον ένα όχι άσχετο άρθρο στους New York Times.

Οι αυριανές δηλώσεις του πρωθυπουργού

Από την σημερινή Καθημερινή:

Μετά τις παρεμβάσεις μας είδαμε μια σαφή μεταστροφή των αγορών, σε ό,τι αφορά την άποψη που κυριαρχούσε για την χώρα. Τα σπρεντ μειώθηκαν από περίπου 630 μονάδες βάσης σε περίπου 210. Ξανακερδίσαμε την εμπιστοσύνη των διεθνών χρηματοοικονομικών αγορών. Η χώρα απέδειξε ότι χώρες που ξεκινούν να υιοθετήσουν μεταρρυθμίσεις υπό τη σκιά της κρίσης, […] χρειάζονται χρόνο για να αποκαταστήσουν την οικονομική εμπιστοσύνη. Η διπλή παρέμβαση είχε μια θετική επιρροή, βοήθησε να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη που είχε χαθεί, εξαιτίας της κρίσης. Σταθεροποιήσαμε τον προϋπολογισμό μας και πλέον μπορούσαμε να δώσουμε εγγυήσεις για το τραπεζικό σύστημα. Στο μεταξύ ενισχύσαμε τις ρυθμίσεις που προστατεύουν τους καταναλωτές έναντι ενδεχομένως προβληματικών πρακτικών από πλευράς των τραπεζών. Επιπλέον, αυτά έγιναν σε συνεργασία με τις τράπεζες, ώστε να μην προκληθούν εντάσεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ένας θεσμός βαθιά αντιδημοκρατικός

Την ώρα που η ελληνική κοινή γνώμη κατευθυνόταν προς τα χωριά της για το Πάσχα το ελληνικόν, ο εκ των αντιπροέδρων της ευρωπαϊκής επιτροπής Σλοβάκος επίτροπος αρμόδιος για τις Διοργανικές Σχέσεις και τη Διοίκηση Μάρος Σέφκοβιτς, με το πολύ ενδιαφέρον βιογραφικό σημείωμα, έδινε στη δημοσιότητα το σχέδιο της Επιτροπής για την προβλεπόμενη από τη συνθήκη της Λισαβώνας δυνατότητα «νομοθετικής πρωτοβουλίας» των πολιτών της Ένωσης.

Το προσχέδιο του κ. Σέφκοβιτς ατύχησε στον ελληνικό τύπο, καθώς, απ’ όσο μπόρεσα να δω, πέραν του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, μόνον η Καθημερινή και ο Ριζοσπάστης μπήκαν στον κόπο να ασχοληθούν, κατά διαφορετικό φυσικά τρόπο. Η μεν Καθημερινή δημοσίευσε πολύ ταιριαστά στο φύλλο της πρωταπριλιάς ένα κείμενο του επιτρόπου όπου περιγράφεται κάπως το σχέδιο, ενώ ο Κυριακάτικος Ριζοσπάστης, δυο μέρες αργότερα λοιδωρεί την πρωτοβουλία.

Πιθανόν η είδηση να χάθηκε στην καταιγίδα της κρίσης ή στο άναμμα των κάρβουνων για το ψήσιμο του οβελία, όμως εμένα μου λείπει η εξ αριστερών κριτική. Βεβαίως, θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι όταν αρνείται στο σύνολό της την συνθήκη της Λισαβώνας, το «ευρωσύνταγμα» δηλαδή, δε χρειάζεται να τοποθετηθεί για τα επιμέρους. Θεωρώ, παρ’ όλ’ αυτά, μια τέτοια άποψη πολύ στενόμυαλη και ηττοπαθή. Στην τελική, η ατζέντα που βάζει η  συντηρητική ελίτ της Ένωσης και τα χρυσωμένα της χάπια δεν θα έπρεπε να μένουν αναπάντητα, σε όλα τα επίπεδα.

Οπότε, αφού ούτε η στοιχειώδης ενημέρωση δεν έχει γίνει προς την ελληνική κοινή γνώμη, ας περιοριστούμε καταρχάς σ’ αυτήν:

Σύμφωνα με το προσχέδιο του επιτρόπου θεσπίζεται, λοιπόν, διαδικασία νομοθετικής πρότασης πολιτών της Ένωσης. Πρόκειται για μια ελεγχόμενη διαδικασία συλλογής υπογραφών, η οποία πρέπει σε πρώτο στάδιο να γίνει σε τρεις τουλάχιστον χώρες και να συλλέξει 300.000 υπογραφές για ένα προτεινόμενο νομοθέτημα. Κατόπιν, το αίτημα υποβάλλεται στην Επιτροπή, η οποία κρίνει εντός διμήνου το παραδεκτό της πρωτοβουλίας.

Μετά, πρέπει να συλλεχθούν με τρόπο πιστοποιούμενο από την Επιτροπή εντός ενός έτους τουλάχιστον ένα εκατομμύριο υπογραφές από τουλάχιστον 9 χώρες (το 1/3 δηλαδή), από άτομα που έχουν δικαίωμα εκλέγειν και έχουν δηλώσει τον αριθμό της ταυτότητάς τους ή τον αριθμό κοινωνικής ασφάλισης. Υπάρχει επίσης ένα μίνιμουμ υπογραφών που απαιτούνται από κάθε χώρα, που είναι 750 επί τον αριθμό των ευρωβουλευτών που διαθέτει αυτή.

Αν καταφέρει κανείς θαρραλέος να φτάσει μέχρι αυτό το στάδιο, το μόνο που διασφαλίζει είναι ότι η Κομισιόν δεσμεύεται να απαντήσει δημοσίως εντός τετραμήνου αν σκοπεύει να προχωρήσει σε κάποια σχετική νομοθετική δράση ή όχι. Δεν δεσμεύεται η Κομισιόν να λάβει συγκεκριμένες αποφάσεις εντός συγκεκριμένου χρονικού περιθωρίου. Επίσης, η Επιτροπή διατηρεί το δικαίωμα να απορρίπτει προτάσεις που θεωρεί «γελοίες» ή «καταχρηστικές».

Ο αρμόδιος επίτροπος γράφει στην Καθημερινή:

Κατά την κατάρτιση του σχεδίου, επιδίωξα να διασφαλίσω με κάθε τρόπο μια διαδικασία απλή, εύχρηστη και προσιτή σε όλους και, επίσης, όχι υπερβολικά γραφειοκρατική.

Είναι προφανές ότι η μαφία της ευρωπαϊκής επιτροπής προσπαθεί στα ψιλά γράμματα να θωρακίσει τη θέση της απέναντι στα «μεγάλα λόγια» της συνθήκης της Λισαβώνας και να διασφαλίσει ότι το σύστημα του lobbying θα μείνει αμετάβλητο, τόσο στην έδρα της Επιτροπής όσο και σ’ αυτήν του ευρωκοινοβουλίου.

Εν ολίγοις, κοροϊδευόμαστε. Μόνο που δεν θα έπρεπε να είμαι ο μόνος που ασχολείται μ’ αυτό.

Ευτυχώς, βέβαια, αν κοιτάξει κανείς λίγο παραπέρα από τα σύνορα της ταπεινής μας χώρας, βρίσκει αντιδράσεις σε διάφορες διαβαθμίσεις. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, προτείνω να διαβάσετε τα εξής:

EU proposes rules on new democratic instrument
European Commission, obsoleted by the lightening pace at which the Internet changes expectations
Why the Commission’s proposal is nipping the citizen’s initiative in the bud

Άλλες σχετικές δημοσιεύσεις στην ελληνική γλώσσα: Deutsche Welle, Balkans.com

Ο φασισμός στα σώματα ασφαλείας και η προχειρότητα της αριστεράς

Δεν είναι έκπληξη ότι τα σώματα ασφαλείας είναι φωλιά φασιστικών αντιλήψεων και πρακτικών:

Για την άποψη αυτή συνηγορούν πολλά στοιχεία. Ένα εξ αυτών, είναι η σημερινή απλόχερη υποστήριξη του λαϊκού ορθόδοξου συναγερμού στους φασίστες λιμενικούς. Ένα ακόμη, είναι η συνύπαρξη-συνεργασία των ΜΑΤ με την χρυσή αυγή στους δρόμους της αθήνας, σε διάφορες περιστάσεις. Ένα τρίτο, είναι τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών στα εκλογικά τμήματα της άλλοτε κόκκινης Καισαριανής όπου ψηφίζουν τα κορίτσια των ΜΑΤ (να με συγχωρήσουν οι αναγνώστριες, η ειρωνεία απευθύνεται στον αρμόδιο υπουργό και δεν πρόκειται για σεξιστικό αριστερισμό!).

Λαμβάνοντας υπόψη και την παραδοσιακή σύνδεση μεταξύ σωμάτων ασφαλείας και φασισμού στην Ελλάδα, από εποχής Μεταξά, κανείς δε θα ‘πρεπε να νιώθει την παραμικρή έκπληξη. Νομίζω πως το μόνο αίσθημα που δικαιολογείται είναι ένας κάποιος φόβος για το πού είναι έτοιμες να φτάσουν τέτοιες φασιστικές οργανώσεις όπως τα ελληνικά σώματα ασφαλείας.

Εκείνο, όμως, που είναι εξωφρενικό, είναι η προχειρότητα της πλέον οργανωμένης αριστεράς απέναντι σε τέτοια γεγονότα που θα ‘πρεπε να λειτουργούν ως βούτυρο στο ψωμί της.

Τουλάχιστον τρία λάθη αυτής της αριστεράς καταγράφονται σήμερα, μετά τη δημοσιοποίηση του παραπάνω βίντεο από την Ελευθεροτυπία. Ο Δημήτρης Αγγελίδης, σε πρώτη φάση, έχοντας ένα εξαιρετικό ντοκουμέντο στα χέρια του, δεν κάνει σωστά τη δουλειά του ως συντάκτης της εφημερίδας. Και παίρνει στο λαιμό του τρεις αριστερές συλλογικότητες, οι οποίες, ως συνήθως, δεν μπαίνουν στον κόπο να διασταυρώσουν τα δεδομένα.

Πρώτα, το πλέον αρμόδιο Δίκτυο Σπάρτακος αποτυγχάνει στην αναγνώριση των διακριτικών των παρελαυνόντων. Μετά, τρεις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ τρέχουν να προλάβουν να καταθέσουν ερώτηση στη βουλή, όμως προς λάθος υπουργό. Τέλος, η Κίνηση Ενωμένοι ενάντια στον Φασισμό και την Ρατσιστική Απειλή διοργανώνει εκδήλωση την Δευτέρα (που δεν πρόκειται να γίνει, φαντάζομαι) έξω από λάθος υπουργείο.

Προφανώς τα πράγματα δεν είναι και πολύ διαφορετικά στο στρατό. Έχουμε εξάλλου ασχοληθεί κι εδώ δυο φορές με βατράχια.  Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η αριστερά, από το δρόμο ως το κοινοβούλιο μπορεί να ξαστοχάει έτσι.

Μπράβο στο σύλλογο των αντιρρησιών συνείδησης που είναι προσεκτικότερος κι άρα πιο σοβαρός.

Για την αξιοπιστία της ελληνικής αστυνομίας

Το Σάββατο το μεσημέρι, μια βόμβα έσκασε έξω από τη διεύθυνση αλλοδαπών στην οδό Πέτρου Ράλλη. Επειδή οι λεπτομέρειες είναι που κάνουν τη διαφορά, ας δούμε τι έγραψε για μια απ’ αυτές η ηλεκτρονική έκδοση του Βήματος του Σαββάτου και τι η έντυπη έκδοση των σημερινών Νέων (με δυο [;] ορόφους διαφορά, δηλαδή).

Το Βήμα:

Αυτή τη στιγμή στο χώρο βρίσκονται πυροτεχνουργοί της Αστυνομίας προκειμένου να περισυλλέξουν τα υπολείμματα του εκρηκτικού μηχανισμού που ήταν τοποθετημένος μέσα σε μεταλλικό κουτί και αυτό σε σακκίδιο λευκού χρώματος καθώς και κλιμάκιο της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας που διεξάγει έρευνες για να διαπιστωθεί ποια τρομοκρατική οργάνωση βρίσκεται πίσω από την βομβιστική επίθεση.

Τα Νέα:

Το μαύρο σακ βουαγιάζ

Από τη μέχρι τώρα ανάλυση προκύπτει η μορφή ενός νεαρού άνδρα που λίγο μετά τις 3.30 σταμάτησε με ένα Ι.Χ., βγήκε και άφησε στη στάση που βρίσκεται έξω από το κτίριο της Αστυνομίας ένα μαύρο σακ βουαγιαζ.

Ώριμη η διόρθωση, ταιριάζει και με την υπόλοιπη φιλολογία της τρομοκρατίας. Οπότε, όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι.