Ηλία, ρίχτο

 

Στο μεταξύ, σ’ έναν άλλο χωροχρόνο, η κατάρρευση της ευρωπαϊκής ιδέας παίρνει σχήμα και μορφή σ’ ένα γερμανικό τηλεοπτικό στούντιο. Αν σκεφτεί κανείς τη συγκριτικά μειονεκτική θέση του ευρωπαϊκού βιομηχανικού κυρίως κεφαλαίου σε σχέση με ανάλογα συμφέροντα στην Ασία, το περιστατικό της ευαίσθητης καγκελαρίου που τιμωρεί κατά τον χειρότερο τρόπο, συγκαταβατικά, ένα 14χρονο παιδί που έχει κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να ενταχθεί στο στρεβλό ευρωπαϊκό όνειρο, μάς δείχνει πόσο στενό είναι το κυρίαρχο ευρωπαϊκό βλέμμα. Ποια από τις δυο είναι πιο ξένη;

http://www.theguardian.com/world/2015/jul/16/angela-merkel-comforts-teenage-palestinian-asylum-seeker-germany

(για να το ελαφρύνουμε λίγο, το βίντεο θα μπορούσε να είναι και επεισόδιο από τη σύνοδο κορυφής του eurogroup της περασμένης Κυριακής)

Προς την οδόν της ανασυγκροτήσεως της Ευρώπης

ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ, 30. (Αθ. Πρ.). – Το ημιεπίσημον Γερμανικόν Πρακτορείον πληροφορείται εκ Δρέσδης ότι, κατά συγκέντρωσιν του Οικονομικού Επιμελητηρίου της Σαξωνίας, ο υπουργός της Εθνικής Οικονομίας του Ράιχ κ. Φουνκ, εξεφώνησε λόγον χθες την εσπέραν. Ο κ. Φουνκ, αφού εν αρχή παρατήρησε ότι η εθνική οικονομία του Ράιχ εκτείνεται ήδη από της Αρκτικής Θαλάσσης μέχρι του Ευξείνου και από της Φιλλανδίας μέχρι του Ατλαντικού, είπε μεταξύ άλλων: «Δεν θέλομεν να ασκήσωμεν παγκόσμιον κυριαρχίαν. Θέλομεν να συνεργασθώμεν με τα άλλα κράτη υπό μορφήν δικαίων ανταλλαγών, επωφελών δι’ όλους. Οφείλομεν, εν τούτοις, να ζητήσωμεν όπως εν τη ευρωπαϊκή οικονομία εφαρμοσθούν αι αυταί αρχαί και όπως όλαι αι εθνικαί οικονομίαι αποβλέπουν εις τον ίδιον σκοπόν, δηλαδή την οικονομίαν της ευρωπαϊκής ηπείρου. Αι μεγάλαι στρατιωτικαί επιτυχίαι έθεσαν τας βάσεις μιας ανασυγκροτήσεως της Ευρώπης. Ευρισκόμεθα ήδη εν μέσω της ανασυγκροτήσεως αυτής και δεν θα επιτρέψωμεν όπως έξωθεν της ηπείρου μας προσπαθήσουν να μας υποδείξουν τρόπους ανασυγκροτήσεως και οδούς προς εκλογήν». Ο κ. Φουνκ, καταλήγων, είπεν: «Δεν έχομεν παρά ένα και μόνον σκοπόν: την νίκην, ήτις σημαίνει δια τον γερμανικόν λαόν εν ευτυχές μέλλον και μίαν μεγάλην γερμανικήν αυτοκρατορίαν, ελευθέραν και ισχυράν».

Εφημ. Πρωΐα, 1 Οκτωβρίου 1941

Ο εκδημοκρατισμός δεν μπορεί να σώσει την Ευρώπη

Γράφει στο Spiegel ο Herfried Münkler, πολιτικός επιστήμονας, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Humbolt του Βερολίνου. Η Χελώνα μεταφράζει στα γρήγορα χωρίς να συμμερίζεται τις απόψεις του καθηγητή, για να έχουμε λίγο πιο καθαρά στο μυαλό μας το τοπίο όπου βαδίζουμε. Αφιερώνεται εξαιρετικά στις δυνάμεις της αριστεράς στην Ελλάδα, που διασκεδάζουν αυτές τις ημέρες στα κάμπινγκ νεολαίας τους:

Ο εκδημοκρατισμός δεν μπορεί να σώσει την Ευρώπη

Η ανάγκη συγκέντρωσης της εξουσίας

Παρά τα μυριάδες προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο εκδημοκρατισμός δεν είναι η λύση. Αντιθέτως, οι ελίτ της ΕΕ πρέπει να βελτιωθούν – και η εξουσία πρέπει ν’ αφαιρεθεί από την περιφέρεια.

Οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης αποτελούν σήμερα ένα θλιβερό θέαμα, από τις αντιφατικές αντιδράσεις τους στις εξεγέρσεις του αραβικού κόσμου ως τον φοβισμένο χειρισμό της κρίσης του ευρώ. Είτε επιμένουν να μην κάνουν τίποτα, ή πηγαίνουν από το ένα λάθος στο άλλο, έχοντας την προσδοκία ότι έτσι θα αποκτήσουν τον έλεγχο έναντι των αγορών. Τώρα που οι Ευρωπαϊκές ελίτ πρέπει να παρουσιάσουν αποδείξεις του παλιού τους ισχυρισμού ότι η Ευρώπη είναι ένας ικανός παίκτης στο παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό σκηνικό, δεν έχουν κάνει τίποτα άλλο απ’ το να πελαγοδρομούν. Και επειδή αρνούνται να πιστέψουν ότι έτσι έχουν τα πράγματα, γιορτάζουν κάθε αμήχανη κίνησή τους ως τη σωτηρία της Ευρώπης και του ευρώ. Η φτωχή εικόνα που δίνει σήμερα η Ευρώπη είναι εν πολλοίς το αποτέλεσμα της ανικανότητας των ελίτ της.

Με δεδομένη την αποτυχία των ελίτ, δεν είναι έκπληξη ν’ ακούγονται ανανεωμένες φωνές υπέρ του εκδημοκρατισμού της Ευρώπης. Ξαφνικά, οι λαοί αναμένεται να διορθώσουν αυτά που έκαναν μαντάρα οι ελίτ. Αφού ήδη τους ζητούν να πληρώσουν για τα προβλήματα που προκάλεσαν οι ελίτ, πολλοί πιστεύουν ότι οι λαοί θα έπρεπε να έχουν περισσότερο λόγο στο πώς κι από ποιους ελέγχεται η Ευρώπη.

Όσο λογικό κι αν ακούγεται αυτό, με κανένα τρόπο δεν έχει νόημα μετά την πρώτη ματιά. Ακόμη κι αν εκδημοκρατιστεί η Ευρώπη, οι ελίτ των Βρυξελλών και του Στρασβούργου θα είναι ακόμη στην εξουσία. Η μόνη επιλογή του ευρωπαϊκού λαού, αν μπορούμε να μιλάμε για κάτι τέτοιο, θα ήταν ν’ αντιδράσουν στην προφανή αποτυχία καταψηφίζοντας τους ηγέτες τους – και ψηφίζοντας κάποια αντιπολιτευόμενη ελίτ στη θέση τους. Ελέγχεται αν κάτι τέτοιο θ’ άλλαζε ριζικά την κατάσταση.

Οι Βρυξέλλες, που είναι η πρωτεύουσα του Βελγίου, είναι ένα καλό παράδειγμα του ότι η δημοκρατία δεν οδηγεί αυτομάτως στην εξουσία τις ικανές ελίτ. Από τις εκλογές του προηγούμενου καλοκαιριού, τα βελγικά πολιτικά κόμματα δεν έχουν καταφέρει να σχηματίσουν μια λειτουργική νέα κυβέρνηση. Η δημοκρατία στο Βέλγιο υποφέρει από τις εθνοτικές αναλογίες και τον πολιτικό διχασμό. Εδώ και καιρό δεν έχει την ικανότητα να φτάνει στις πιο στοιχειώδεις αποφάσεις. Και τώρα, ούτε οι συμβιβασμοί είναι εφικτοί.

Παίζοντας ένα άγριο παιχνίδι

Υπάρχει ο φόβος ότι ένας πιο ευρύς εκδημοκρατισμός της Ευρώπης θα οδηγούσε σε μια παρόμοια κατάσταση διότι η Ευρώπη είναι τουλάχιστον τόσο ετερογενής όσο το Βέλγιο σε εθνικά και οικονομικά ζητήματα. Το να ζητάς τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης είναι σαν  να παίζεις ένα άγριο παιχνίδι που θα οδηγήσει γρήγορα στη διάλυση της Ευρώπης. Αυτοί που βλέπουν τον εκδημοκρατισμό ως λογική αντίδραση στην κρίση μπορεί να μην συνειδητοποιούν αυτό το ρίσκο. Βλέπουν τον εκδημοκρατισμό ως αντανακλαστική αντίδραση στην κρίση. Αλλά η δημοκρατία απαιτεί συνθήκες που δεν υπάρχουν σήμερα στην Ευρώπη.

Η Ευρώπη ήταν υπόθεση των ελίτ από την πολύ αρχή, με τον όρο ότι ο εκδημοκρατισμός θα συνέβαινε με την πρώτη ευκαιρία. Αν και η Ευρώπη έχει ζήσει ορισμένες στιγμές Καΐρου στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης – στιγμές που ο καιρός φάνταζε κατάλληλος για περισσότερο εκδημοκρατισμό – η ευκαιρία δεν ήταν ποτέ εξίσου κατάλληλη σε ολόκληρη την Ένωση. Και επειδή μια γενική πλειοψηφία δεν είναι επαρκής σ’ αυτή την Ευρώπη, και θα έπρεπε να πειστούν οι πλειοψηφίες σε κάθε κράτος-μέλος, αυτές οι ευκαιρίες χάθηκαν. Αλλά οι ελίτ δεν είναι ιδιαίτερα ενεργητικές από τη φύση τους, και δίστασαν και κράτησαν μια στάση «βλέποντας και κάνοντας» – μια στάση που ήταν και είναι ακόμη εν μέρει αποτέλεσμα του θεσμικού πλαισίου εντός του οποίου λειτουργούν. Χωρίς ν’ αποτελεί έκπληξη, οι λίγες προσπάθειες για περισσότερη δημοκρατία στην Ευρώπη έγιναν στην καλύτερη περίπτωση με μισή καρδιά.

Άλλος ένας καθοριστικός παράγοντας ήταν η σχετική έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των ψηφοφόρων. Και οι εκλογές του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, που εκλέγεται άμεσα από τον πληθυσμό της Ευρώπης από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, λίγο έχουν διασκεδάσει αυτόν τον σκεπτικισμό: Η αποχή είναι πολύ μεγάλη και αυτοί που ψηφίζουν έχουν την τάση να ψηφίζουν λαϊκιστές σε δυσανάλογα μεγάλα ποσοστά. Ο πληθυσμός της Ευρώπης δεν ήταν ποτέ και ακόμη δεν είναι ο Ευρωπαϊκός λαός.

Οι Ελίτ κρατούν ενωμένη την Ευρώπη

Αυτοί που στηρίζουν τον εκδημοκρατισμό, απαντούν ότι αυτή η διαδικασία είναι ο μόνος τρόπος να δημιουργήσεις ευρωπαϊκό λαό. Αυτό μπορεί να είναι σωστό επί της αρχής, αλλά απαιτεί επίσης την ύπαρξη τόσο κοινωνικοοικονομικών και πολιτικο-πολιτισμικών συνθηκών που με βεβαιότητα δεν υπάρχουν σήμερα, όπως δείχνει η αυξανόμενη έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των Ευρωπαίων στη διάρκεια της κρίσης του ευρώ. Αυτοί που υποστηρίζουν τον εκδημοκρατισμό, σήμερα ενισχύουν τις φυγόκεντρες δυνάμεις στην Ευρώπη. Παρά όλα τα λάθη και τις ανεπάρκειές τους, οι ελίτ είναι αυτές που κρατούν ενωμένη την Ευρώπη. Αντί να σκεπτόμαστε τον εκδημοκρατισμό, δεν θα έπρεπε καλύτερα να βελτιώσουμε τις ικανότητες των ελίτ;

Το κύριο πρόβλημα της θεσμικής Ευρώπης είναι ότι η εξουσία κινητοποιεί φυγόκεντρες δυνάμεις από τη στιγμή που η λάμψη της οικονομικής ευημερίας αρχίζει να χάνεται. Ενας πολιτικός και οικονομικός παίκτης που απαιτεί ανάπτυξη και και δεν μπορεί να διαχειριστεί τις αναταράξεις δεν θα επιβιώσει στον 21ο αιώνα. Ένας τέτοιος παίκτης είναι πρόβλημα και όχι λύση. Έτσι, η σημερινή κρίση πρέπει να ιδωθεί σαν μια ευκαιρία να μεταλλάξει την Ευρώπη με τέτοιο τρόπο που να παράξει καλύτερες ελίτ και να δώσει σ’ αυτές τις ελίτ περισσότερες δυνατότητες δράσης. Αυτό απαιτεί την τροποποίηση της Συνθήκης της Λισαβόνας και περιλαμβάνει την οδυνηρή σκέψη ότι μια μικρότερη αλλά αποτελεσματικότερη Ευρώπη είναι καλύτερη από μια μεγαλύτερη Ευρώπη που οι πολίτες την βλέπουν με αδιαφορία στην καλύτερη περίπτωση.

Άρα, το κεντρικό ζήτημα για την επανοικοδόμηση της Ευρώπης είναι ότι οι φυγόκεντρες δυνάμεις που ξεκινούν από τις διαρκείς απαιτήσεις εθνικής κυριαρχίας των κρατών μελών και τις κοινωνικοοικονομικές και πολιτισμικές διαφορές ανάμεσα στις περιφέρειες όχι μόνο θα καμφθούν, αλλά θα μετατραπούν σε κεντρομόλες δυνάμεις. Μ’ άλλα λόγια, η Ευρώπη χρειάζεται ένα ισχυρό κέντρο – αλλιώς θ’ αποτύχει.

Η κατάσταση στην οποία μια χώρα όπως η Ελλάδα, που το ΑΕΠ της κινείται μεταξύ 2-2,5% ολόκληρης της ευρωζώνης, μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή οικονομία και να τραβήξει το κοινό νόμισμα στο χείλος της αποτυχίας, αποκαλύπτει σημαντικά σχεδιαστικά λάθη στο πολιτικό σύνταγμα. Τα παράπονα για τις μεθοδεύσεις των Ελλήνων κατά την πορεία τους προς την ευρωζώνη, οι διοικητικές αδυναμίες της Ελλάδας (η χώρα δεν έχει καν εθνικό κτηματολόγιο) και η έλλειψη πειθαρχίας και αποφασιστικότητας για ένα κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού είναι στην καλύτερη περίπτωση παράπλευρες λεπτομέρειες. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά τα προβλήματα ήταν γνωστά εδώ και 10 χρόνια – και δεν βγήκε κανένα συμπέρασμα από αυτή τη γνώση.

Είναι ώρα το κέντρο να αναλάβει την περιφέρεια

Η Ευρώπη αντιμετωπίστηκε ως μια επιτυχία με λίγη ανάγκη συντήρησης – που θα μπορούσε να διαχειριστεί τους Έλληνες. Αντί να δοθεί προσοχή στους πραγματικά καθοριστικούς παράγοντες, έγινε μια συζήτηση θρησκευτικής και πολιτιστικής ταυτότητας – μια συζήτηση που έκανε δυνατό να αφήσει έξω τους Τούρκους ενώ επέτρεπε στους Έλληνες, τους Βούλγαρους και τους Ρουμάνους να μπουν στην ΕΕ. Από την άποψη της οικονομικής και νομισματικής πολιτικής, τουλάχιστον, η Ευρώπη θα ήταν καλύτερα σήμερα αν είχε συμβεί το αντίθετο. Οι ελίτ χαρακτηρίζονται από τη δυνατότητα να θέτουν τα σωστά ερωτήματα. Οι ευρωπαϊκές ελίτ δεν τα κατάφεραν σ’ αυτό.

Άλλο ένα παράδειγμα της αποτυχίας των ευρωπαϊκών ελίτ ήταν η δήλωσή τους ότι η υιοθέτηση του ευρώ όχι μόνο θα δημιουργούσε μια αγορά μεγαλύτερη από τις ΗΠΑ, αλλά ότι επίσης το ευρώ θα είχε τα χαρακτηριστικά που χρειάζονται για να γίνει το δεύτερο παγκόσμιο νόμισμα, δίπλα στο δολάριο. Αλλά το παράλληλο σ’ αυτή την ιδέα – η ανάγκη για τουλάχιστον έναν ευρωπαϊκό οίκο αξιολόγησης που θα ακολουθούσε άλλη πολιτική από τους αμερικανικούς οίκους αξιολόγησης – αγνοήθηκε. Οι Ευρωπαίοι ήταν αποφασισμένοι να προκαλέσουν την κυριαρχία του δολαρίου, μαζί με όλα τα πλεονεκτήματα που δημιουργούσε για τις ΗΠΑ, και παρά ταύτα έβαλαν το ευρώ σε περιβάλλον χωρίς προστασία. Θα μπορούσε να υποστεί επίθεση ανά πάσα στιγμή διότι οι αμερικανικοί οίκοι αξιολόγησης θα έψαχναν τους αδύναμους κρίκους του Eurogroup και θ’ ασκούσαν πίεση εκεί. Το πρεστίζ του ευρώ ήταν και παραμένει πολύ ευάλωτο. Αντί γι’ αυτό, ένα σχέδιο όπως το ευρώ έπρεπε να είχε προετοιμαστεί μ’ έναν τρόπο που θα εγκαθίδρυε στρατηγικές άμυνες.

Μόνο σήμερα σκέφτονται σοβαρά οι ευρωπαίοι να δημιουργήσουν έναν τέτοιο οίκο αξιολόγησης, αλλά σήμερα οι προθέσεις τους και η λειτουργία του οίκου είναι πολύ διαφανείς. Ίσως η μόνη εξήγηση για το στρατηγικό λάθος είναι ότι οι ελίτ άρχισαν να βλέπουν τους εαυτούς τους ως διαχειριστές της ευημερίας και έχασαν την εικόνα της στρατηγικής μάχης για εξουσία και επιρροή. Είναι πιθανόν οι ευρωπαϊκές ελίτ να έγιναν θύματα των εξηγήσεων που έδωσαν στους λαούς τους για να νομιμοποιήσουν το σχέδιο. Είδαν τους εαυτούς τους ως έναν αγαθό γίγαντα και όχι ως πολιτικούς παίκτες που παλεύουν για τα συμφέροντά τους στο εξωτερικό και επικρατούν στο εσωτερικό. Στην πολιτική, η σύγχυση μεταξύ νομιμοποίησης και στρατηγικής είναι μια ασυγχώρητη αμαρτία.

Παρακμή και διάλυση

Αναμφίβολα υπάρχουν πολλά παραδείγματα σημαντικών αποτυχιών των ελίτ σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αλλά το ζήτημα-κλειδί είναι ότι αυτές οι αποτυχίες μπορούν να διορθωθούν μόνο από τις ίδεις τις ελίτ, και πως η προσπάθεια να αντιμετωπιστούν οι αποτυχίες με βίαιο εκδημοκρατισμό θα οδηγούσε στην άτακτη διάλυση της Ευρώπης. Το όργανο του λαϊκισμού, συγκεκριμένα, έχει αποδειχθεί ένα επικίνδυνο εργαλείο που οι πολιτικοί παίκτες έχουν χρησιμοποιήσει στην ευρωπαϊκή διεργασία ξανά και ξανά. Στην παρούσα κατάσταση, ο εκδημοκρατισμός θα δυνάμωνε τις δυνατότητες των αντιευρωπαϊστών παικτών και θα αύξανε σημαντικά αυτούς που βάζουν βέτο στις Βρυξέλλες.

Είναι απίθανο στην Ευρώπη πιο ικανές ελίτ να έρθουν στην εξουσία ή οι υπάρχουσες ελίτ να κάνουν λιγότερα λάθη, να γίνουν πιο αποφασιστικές και να βάλουν τα ευρωπαϊκά συμφέροντα με περισσότερη ικανότητα στο τραπέζι, όσο το γενικό πλαίσιο της συμπεριφοράς των ελίτ – το ευρωπαϊκό σύνταγμα, δηλαδή – δεν αναδομείται σημαντικά. Η σημερινή κρίση δεν είναι καλή στιγμή για εκδημοκρατισμό, αλλά είναι μια ευκαιρία για τροποποίηση της Συνθήκης της Λισαβόνας. Στο παρελθόν, λεγόταν ότι ο άξονας Παρισιού-Βόννης ή Παρισιού-Βερολίνου έπρεπε να είναι γερός για να κάνει πρόοδο η Ευρώπη. Σήμερα, το φορτίο πάνω σ’ αυτόν τον άξονα είναι πολύ βαρύ. Οι Γερμανοί αναμένεται να δείχνουν περισσότερο ηγέτες, αλλά τη στιγμή που δείχνουν πράγματι ολίγη ηγεσία, αυτή απορρίπτεται αν δεν αντιπαλεύεται. Στην Ευρώπη, η περιφέρεια έχει πολλή δύναμη και το κέντρο πολύ λίγη. Όσο δεν αλλάζει αυτό, η ΕΕ και το ευρώ δεν θα βγουν από την κρίση. Η αναδιανομή του πολιτικού βάρους στην Ευρώπη μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι είναι αναγκαία.

Πριν την διεύρυνση της ΕΕ προς την Ανατολική Ευρώπη, υπήρχε μια συζήτηση για τη μελλοντική ανάπτυξη της ΕΕ, αλλά βασιζόταν στο λανθασμένο δίλημμα «εμβάθυνση ή επέκταση». Το πραγματικό ερώτημα θα έπρεπε να είναι πόσο ισχυρό πρέπει να είναι το κέντρο για να διαχειριστεί μια μεγαλύτερη περιφέρεια. Τώρα η περιφέρεια κυριαρχεί στο κέντρο και επιβάλλει τόσο την πολιτική ατζέντα όσο και τον ρυθμό των αποφασιστικών διαδικασιών. Ακόμη κι αν η Ευρώπη καταφέρει να συρθεί μέσα στην κρίση του ευρώ και την ελληνική κατάρρευση, αυτό το υποδόριο πρόβλημα δεν θα χαθεί. Στην πραγματικότητα, τέτοιες κρίσεις μπορεί να επαναληφθούν οποιαδήποτε στιγμή. Μια λιγότερο ή περισσότερο τακτική εθνική χρεοκοπία της Ελλάδας θα ήταν ένα μικρό βήμα για την σωτηρία του ευρώ. Το μεγάλο βήμα είναι μια πολιτική επανίδρυση της Ευρώπης, μια επανίδρυση όπου ο εκδημοκρατισμός θα ήταν μια πραγματική επιλογή και δεν θα προξενούσε την απειλή της παρακμής και της διάλυσης.

Ζώντας στον γυάλινο πύργο

Διαβάζουμε στην Wall Street Journal ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έδωσε τη Δευτέρα στη δημοσιότητα μια έρευνα που συνέταξαν τρεις υπάλληλοί της, η οποία υποστηρίζει ότι το ζήτημα της ισοτιμίας του ευρώ με τα άλλα νομίσματα δεν είναι το μοναδικό που καθορίζει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της ευρωζώνης έναντι των οικονομιών των άλλων μεγάλων νομισμάτων του πλανήτη.

Σύμφωνα με την WSJ, οι συντάκτες της έρευνας

είπαν πως μια ανθεκτική αναβίωση των εξαγωγών «θα εξαρτηθεί από την διαδικασία αναδιάρθρωσης που ακολουθούν οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις απέναντι στις προκλήσεις που σχετίζονται με την παγκοσμιοποίηση» και κάλεσαν τις κυβερνήσεις της ΕΕ «να συγκεντρωθούν σε πολιτικές που θα τονώσουν τον ανταγωνισμό και θ’ αυξήσουν την συνοχή της αγοράς, έτσι ώστε να επωφεληθούν πλήρως από τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης».

Τίποτα δεν σώζει την Ευρώπη. Οι οικονομικές της ελίτ και το πολιτικό τους προσωπικό βρίσκονται στη γωνία της παγκόσμιας οικονομίας. Κι όμως, εξακολουθούν να μιλούν μέσα από τον γυάλινο πύργο των δημοσίων σχέσεων. Ο ευρωπαϊκός Τιτανικός έρχεται. Κι οι καπετάνιοι του πλοίου διασκεδάζουν με την ορχήστρα στο σαλόνι. Μόνο που όταν το καράβι συναντήσει το παγόβουνο, όλοι οι επιβάτες θα βρεθούν στον παγωμένο βυθό.

Ένα σχόλιο στο άρθρο της WSJ ελαφραίνει λίγο το κλίμα και μας δείχνει τι δεν μπορούν πια να δουν οι ελίτ και οι αυτονομημένοι υπάλληλοί τους:

Φαντάζομαι πως η έρευνα είναι σωστή, αν και χρειάζονται ένα εναλλακτικό σχέδιο όταν οι πόλεις τους πάρουν φωτιά με την προοπτική της επαναφοράς της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 62 ή της απώλειας των διακοπών, θεός φυλάξοι!

ΥΓ. Αυτή είναι η τριακοσιοστή ανάρτηση της Χελώνας σε περίπου 3 χρόνια. Δεν είναι κι άσχημα.

Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία στο ρατσισμό;

Κι ενώ όλος ο κόσμος ασχολείται με τις υποψηφιότητες του ΠΑΣΟΚ για τις περιφερειακές εκλογές και τον αναμενόμενο ανασχηματισμό της κυβέρνησης, μια περίεργη είδηση εμφανίζεται στην ελληνική έκδοση της Deutsche Welle και όχι βέβαια στον ελληνικό τύπο:

Ζητήματα μετανάστευσης και ασύλου θα τεθούν στο επίκεντρο της σημερινής διεθνούς διάσκεψης στο Παρίσι με τη συμμετοχή υπουργών και υφυπουργών από 6 χώρες. Η διάσκεψη συγκαλείται με πρωτοβουλία της γαλλικής κυβέρνησης στα συμφραζόμενα της απέλασης χιλιάδων Ρομά από τη Γαλλία και των εντόνων επικρίσεων που δέχεται ο Νικολά Σαρκοζί για αυτή του την πρωτοβουλία. Θα λάβουν μέρος εκπρόσωποι της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Βρετανίας,  των ΗΠΑ και του Καναδά. Ο λεγόμενος επαναπατρισμός των Ρομά δεν είναι επίσημα στην ημερήσια διάταξη της διάσκεψης. Θεωρείται ωστόσο βέβαιo ότι θα συζητηθεί.

Διάλεξε τη στιγμή λοιπόν η ελληνική κυβέρνηση να συνομιλήσει με την ρατσιστική κυβέρνηση του Νικολά Σαρκοζί. Τέσσερις χώρες-μέλη της ΕΕ κινούνται εκτός των ευρωπαϊκών θεσμών για να συζητήσουν «ζητήματα μετανάστευσης και ασύλου» με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού χωρίς τις όποιες δεσμεύσεις θα μπορούσε να θέσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η Ρώμη έχει ήδη εκφράσει τις διαθέσεις της. Ο δε αρμόδιος υπουργός προστασίας του πολίτη μάς ενημερώνει σήμερα για τη συμμετοχή του σε συνεδρίαση της επιτροπής ευρωπαϊκών υποθέσεων του κοινοβουλίου της Δανίας, αλλά όχι και για τη συνάντηση του Παρισιού – σε ποιο επίπεδο εκπροσωπείται η Ελλάδα; Ποιος είναι ο σκοπός της ελληνικής συμμετοχής; Ποιες θέσεις σκοπεύει να προβάλλει η ελληνική αντιπροσωπεία; Αυτές του «οδικού χάρτη» για τη «διαχείριση των μεταναστευτικών ροών» ή άλλες, ακόμη πιο κοντά στο κλίμα Σαρκοζί;

Ο τρόπος με τον οποίον η ελληνική κυβέρνηση προθυμοποιείται να συμμετάσχει στη συνάντηση του Παρισιού θυμίζει τον τρόπο που επέλεξε να χειριστεί τις σχέσεις της με το Ισραήλ αμέσως μετά το συμβάν της flotilla και εν όψει των «άμεσων συνομιλιών» μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινιακής Αρχής. Είναι άλλη μια λάθος συμμαχία τη λάθος στιγμή.

Περιμένουμε να δούμε και τα αποτελέσματα της συνάντησης (αν και όπου δημοσιευτούν) για περαιτέρω σχολιασμό.

ΥΓ. Η τσέχικη εφημερίδα Mladá fronta Dnes σχολιάζει σήμερα ειρωνικά τις ρατσιστικές πολιτικές του Σαρκοζί, ενός μετανάστη [via eurotopics]:

ενός «Ούγγρου» με γαλλοεβραϊκές ρίζες του οποίου το όνομα είναι σύνηθες μεταξύ των Ρομά. [Το όνομά του] βγαίνει από τις λέξεις ‘sár’ (λασπώδης) και ‘köz’ (σταυροδρόμι), κι ο κάτοχός του είναι κάποιος που ζει σε ένα λασπώδες γκέτο ή εκεί ανήκει από άποψη κοινωνικού στάτους. Μερικά παραδοσιακά ουγγαρέζικα χωριά είχαν χωματόδρομους όπου ζούσαν οι φτωχοί και οι Ρομά. Στο Žitný ostrov [μια περιοχή της νότιας Σλοβακίας όπου ζουν μέλη της ουγγρικής μειονότητας] ο κόσμος ακόμη λέει: ‘Ό,τι κι αν κάνεις θα ‘σαι πάντα Sárközi’ – θύμα του περιβάλλοντός σου. Από ηθικής τουλάχιστον απόψεως, ο Sarkozy έχει παραμείνει ‘Sárközi’.

Σκοτώνουν τους επίτροπους όταν γεράσουν;

Ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας και της ευρωπαϊκής ένωσης δουλεύει για τα κρυφά του αφεντικά είναι πάγια άποψη του μπλογκ. Καμιά φορά, όμως, χρειάζονται και παραδείγματα. Κι επειδή το συγκεκριμένο ζήτημα δεν το εντόπισα στον ελληνικό τύπο (και ελπίζω να μου ξέφυγε…), ορίστε ένα θέμα που τσιμπήσαμε από την αυστριακή εφημερίδα Die Presse.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την Διεθνή Διαφάνεια (στην Ελλάδα επικεφαλής της ΜΚΟ είναι ο Κώστας Μπακούρης, που τον μάθαμε ως διευθύνοντα σύμβουλο της οργανωτικής επιτροπής της ολυμπιάδας, πριν αναλάβει το εγχείρημα η Γιάννα Αγγελοπούλου, αλλά η οργάνωση δεν έχει εκδώσει σχετικό δελτίο τύπου) υπάρχει ηθικό (;) ζήτημα με τέσσερις πρώην επιτρόπους, οι οποίοι ήδη εργάζονται σε επιχειρήσεις των οποίων τα συμφέροντα μπορεί να συνδέονται με τα προηγούμενα καθήκοντά τους. Να υπενθυμίσω ότι τα καθήκοντα της προηγούμενης επιτροπής έληξαν στις 9 Φεβρουαρίου. Ούτε διακοπές δεν έκαναν δηλαδή!

Οι τέσσερις επίτροποι είναι: Γκίντερ Φερχόιγκεν (πρώην επίτροπος επιχειρήσεων και βιομηχανίας, Γερμανία, εργάζεται σήμερα στην Royal Bank of Scotland), Τσάρλι ΜακΓκρίβι (πρώην επίτροπος εσωτερικής αγοράς και υπηρεσιών, Ιρλανδία, εργάζεται σήμερα στην αεροπορική εταιρεία Ryanair), Μεγκλένα Κούνεβα (πρώην επίτροπος προστασίας του καταναλωτή, Βουλγαρία, εργάζεται σήμερα στην BNP Paribas και ως σύμβουλος του επιτρόπου μεταφορών Σίιμ Κάλας) και η Μπενίτα Φερέρο-Βάλντερ (πρώην επίτροπος εμπορίου, Αυστρία, είναι σήμερα μέλος της διοίκησης της Munich Re, μιας ασφαλιστικής εταιρείας για ασφαλιστικές εταιρείες – και ό,τι καταλάβατε κατάλαβα).

Η Διεθνής Διαφάνεια, της οποίας η λογική βεβαίως δεν είναι να ανατραπεί το σύστημα αλλά να τηρούνται τα προσχήματα, μας ενημερώνει ότι υπάρχει ένας κώδικας δεοντολογίας για τους πρώην επιτρόπους. Σύμφωνα μ’ αυτόν, οι πρώην επίτροποι υποχρεούνται να ανακοινώνουν τι πόστο έπιασαν και ενδεχομένως να δίνουν μια συνέντευξη σε αρμόδια επιτροπή η οποία κλπ κλπ. Περιττό ν’ αναφερθεί ότι οι τέσσερις πρώην επίτροποι δε θ’ αντιμετωπίσουν πρόβλημα στις νέες τους δραστηριότητες (Για τον ιρλανδό εγκρίθηκε, για τους άλλους αναμένεται έγκριση, σύμφωνα με την ΔΔ).

Υπάρχει τις τελευταίες βδομάδες μια γενική επικράτηση στα ελληνικά media της άποψης ότι εμείς φταίμε για την κρίση (δείτε και την άποψη Καλύβα στο Βήμα, για να γελάσετε σχετικά). Αν και το «ελληνικό πρόβλημα» σαφώς υφίσταται, δεν υπάρχει πουθενά καμιά σοβαρή επιχειρηματολογία ότι τα ίδια και χειρότερα δεν συμβαίνουν κι αλλού. Κι αυτό δεν το λέω για να υπερασπίσω τη θεωρία της ήσσονος προσπάθειας και τον ατομισμό που, πράγματι, επικρατεί στην ελληνική κοινωνία. Δεν είμαστε μόνοι μας σ’ αυτό. Η ηθική χρεωκοπία ανήκει σ’ ολόκληρο τον δυτικό «πολιτισμένο» κόσμο.

Ποιος αποφασίζει για την προσφυγή στο ΔΝΤ και γιατί;

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ GREEKSTATISTICS.WORDPRESS.COM

Στο χθεσινό άτυπο υπουργικό συμβούλιο:

Ο Γ. Παπανδρέου κλείνοντας τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου είπε ότι η προσφυγή θα γίνει μετά τις περιφερειακές εκλογές στη Γερμανία, στις 9 Μαΐου, και ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με βάση το δεδομένο ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί 9 δισ. ευρώ στις 19 Μαΐου.

Χθες, η Γερμανία δεν καταφέρνει να δανειστεί 3 δις ευρώ για 30 χρόνια. Αργότερα, το πρωθυπουργικό γραφείο ανακοινώνει τη σκηνογραφία Καστελόριζο.  Το τηλέφωνο χτυπά, την ώρα που ο ΓΑΠ μιλάει στο Καστελόριζο. Λίγη ώρα αργότερα, σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος, ανακοινώνει την προσφυγή στον “μηχανισμό στήριξης”.

Και ρωτά κανείς: Ποιος κυβερνά αυτόν τον πλανήτη;

ΥΓ. Έχει ενδιαφέρον ένα όχι άσχετο άρθρο στους New York Times.