Νομισματικοί πόλεμοι, κι η ΕΕ απούσα

Advertisements

Δεν βλέπει CSI ο Χρήστος Παπουτσής

Στα πλαίσια της συγκέντρωσης αρμοδιοτήτων στο υπουργείο «προστασίας του πολίτη» που ξεκίνησε πέρσι ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο νυν υπουργός Χρήστος Παπουτσής ανακοίνωσε χθες πως

στη μάχη κατά της φοροδιαφυγής και του μαύρου χρήματος ετοιμάζεται να μπει η Οικονομική Αστυνομία, το ελληνικό IRS, που συστήνεται στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Το νέο σώμα θα στελεχώσουν 100 αστυνομικοί ειδικών καθηκόντων που θα δρουν σε ολόκληρη την Ελλάδα με στόχο την αποκάλυψη εγκλημάτων σε βάρος της εθνικής οικονομίας και του δημοσίου συμφέροντος. Η νέα υπηρεσία θα υπάγεται απευθείας στον αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας, όπως και η αντιτρομοκρατική. […]

Οι 100 «ράμπο» του νέου σώματος θα έχουν πρόσβαση στα αρχεία των αστυνομικών υπηρεσιών και άλλων υπηρεσιών (ΣΔΟΕ, Λιμενικές αρχές, τελωνεία), οργανισμών και φορέων της Ευρωπαϊκής Ενωσης και άλλων χωρών σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις και συμφωνίες. Επίσης η νέα υπηρεσία θα συνεργάζεται με το Κέντρο Συλλογής και Διαχείρισης Επιχειρησιακών Πληροφοριών, άλλες υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας, του Λιμενικού Σώματος και με άλλες αρμόδιες υπηρεσίες, αρχές και φορείς.

Η λίστα των αρμοδιοτήτων της οικονομικής αστυνομίας (δείτε παρακάτω στο άρθρο της Ημερησίας που παραπέμω) έρχεται βέβαια σε κάθετη αντίθεση μ’ αυτό που δήλωσε τη Δευτέρα το βράδυ ο πρωθυπουργός στην περιβόητη διακαναλική του συνέντευξη, ότι δηλαδή μετά και την τρέχουσα «περαίωση» το ελληνικό κράτος σκοπεύει να μην αντιμετωπίζει τους πολίτες-υπηκόους του ως εν δυνάμει απατεώνες κι εγκληματίες.

Αλλά επειδή η προχειρότητα είναι ειδικότητα του ΠΑΣΟΚ, ειδικά του βαθέος ΠΑΣΟΚ του τύπου Χρήστου Παπουτσή, ας πούμε και δυο λόγια για την αμερικανική IRS που επικαλέστηκε.

IRS σημαίνει Internal Revenue Service, δηλαδή Υπηρεσία Εσωτερικών Εσόδων. Πρόκειται για την υπηρεσία εσόδων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ. Η υπηρεσία είναι γραφείο του υπουργείου Οικονομικών υπό τη άμεση διεύθυνση του Επιτρόπου Εσωτερικών Εσόδων. Η IRS έχει την ευθύνη της συλλογής των φόρων και της ερμηνείας και επιβολής του Κώδικα Εσωτερικών Εσόδων.

Εμείς υπουργείο οικονομικών είχαμε και το καταργήσαμε, επίτροπο εσωτερικών εσόδων δεν έχουμε, κώδικα εσωτερικών εσόδων δεν έχουμε – ή τουλάχιστον κανείς δεν γνωρίζει το ακριβές του περιεχόμενο.

Τι σχέση έχει αυτό με την οικονομική αστυνομία που εξαγγέλει ο Χρήστος Παπουτσής, μόνο ο ίδιος και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου μπορεί να το ξέρουν. Ας μας το πουν κι εμάς να μας λύσουν την απορία.

ΥΓ. Παρεμπιπτόντως, επειδή φόροι χωρίς αντιδράσεις δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο, πόσο μάλλον στις ΗΠΑ, δείτε κι εδώ.

Νομισματικοί πόλεμοι και λογιστικές ταυτότητες

Άρθρο του οικονομολόγου Dean Baker, συνδιευθυντή του Κέντρου Οικονομικής και Πολιτικής Έρευνας (CEPR). Δημοσιεύτηκε στον βρετανικό Guardian στις 6/10/2010 και στην ιστοσελίδα του CEPR.

Η μετάφραση έγινε από τη Χελώνα στο φως των τρεχουσών συζητήσεων για τον «νομισματικό πόλεμο» μεταξύ Ευρώπης, ΗΠΑ, Κίνας, Ιαπωνίας και Βραζιλίας. Η Χελώνα διατηρεί την πεποίθηση ότι σ’ αυτή τη σχέση η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο πιο αδύναμος κρίκος και ότι στο άμεσο μέλλον θα βλέπουμε σε καθημερινή βάση τις συνέπειες αυτής της αποτυχίας του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, σε διάφορα επίπεδα – ήδη υπάρχουν αρκετά παραδείγματα, όχι μόνο στην οικονομία.

Το μεταφραζόμενο άρθρο μιλά για την αρνητική θέση των ΗΠΑ έναντι της Κίνας. Αν κάνει κανείς την αναγωγή στα ευρωπαϊκά δεδομένα, θα νιώσει μια ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά του. Αν προσπαθήσει να κάνει την αναγωγή στα ελληνικά δεδομένα, μπορεί και να βάλει τα κλάματα. Το μόνο εύκολο, είναι να μεταφέρει κανείς σε ευρωπαϊκό και ελληνικό περιβάλλον την κριτική του συντάκτη του κειμένου για το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται την κατάσταση…

Αναδημοσιεύεται με άδεια Creative Commons όμοια με του πρωτότυπου κειμένου. Είναι ελεύθερη η διανομή και η διασκευή του κειμένου, υπό τις προϋποθέσεις ότι αναφέρεται η προέλευση του κειμένου, δεν προορίζεται για εμπορικούς σκοπούς και το παραγόμενο έργο θα διατεθεί με την ίδια ή παρόμοια άδεια.

Λίγα αντικείμενα της οικονομικής επιστήμης είναι πιο βαρετά από τις λογιστικές ταυτότητες. Δυστυχώς, καθώς είναι πρακτικά αδύνατο να κατανοήσει κανείς πλήρως την οικονομική πολιτική χωρίς στέρεη γνώση των υποκείμενων ταυτοτήτων.

Οι περισσότεροι απ’ όσους συμμετέχουν στη σχετική πολιτική συζήτηση στην Ουάσινγκτον προφανώς βαρέθηκαν προτού αποκτήσουν τη σχετική γνώση. Έτσι, παρακολουθούμε ορισμένες πραγματικά ανόητες συζητήσεις.

Η συζήτηση για την αξία του δολαρίου έναντι του κινέζικου γουάν είναι το πιο πρόσφατο επεισόδιο αυτής της ανοησίας. Η φυλή της ελίτ της Ουάσινγκτον πολεμά εναντίον των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού τους τελευταίους μήνες. Έχουν πάρει τέτοια φόρα, που τίποτα δεν μπορεί να τους εμποδίσει: ούτε το πρόβλημα της ανεργίας, ούτε τη ευημερίας των ηλικιωμένων της χώρας, ούτε καν ο προβληματισμός για την βασική οικονομική λογική.

Το βασικό λογικό πρόβλημα ξεκινά από την απλή λογιστική ταυτότητα ότι τα εθνικά αποθέματα ισούνται με το ευρέως υπολογιζόμενο εμπορικό πλεόνασμα. Μια χώρα με μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα θα έχει και μεγάλα εθνικά αποθέματα. Αντιστοίχως, μια χώρα με μεγάλο εμπορικό έλλειμμα θα έχει αρνητικά εθνικά αποθέματα. Αυτές οι σχέσεις είναι λογιστικές ταυτότητες – δεν γίνεται να τις παρακάμψεις.

Κι έτσι φτάνουμε στο επόμενο κομμάτι της ιστορίας: από πού προκύπτουν τα εμπορικά ελλείμματα. Σε ένα επίπεδο ΑΕΠ, ο κύριος παράγοντας που καθορίζει το εμπορικό έλλειμμα είναι η αξία του δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγματικές αγορές. Πρόκειται για τη βασική αρχή προσφοράς και ζήτησης. Αν το δολάριο είναι ακριβότερο από άλλα νομίσματα, τότε οι εξαγωγές μας θα κοστίζουν περισσότερο σ’ όσους ζουν στη Γερμανία, την Ιαπωνία και την Κίνα.

Αν ένα αυτοκίνητο κοστίζει 20.000 δολάρια στις ΗΠΑ, τότε η τιμή του για όσους ζουν σε άλλες χώρες εξαρτάται από το πόσα δικά τους νομίσματα (ευρώ, γιεν ή γουάν) πρέπει να δώσουν για να πάρουν ένα δολάριο. Όσο περισσότερο κοστίζει το δολάριο σε σχέση μ’ αυτά τα νομίσματα, τόσο ακριβότερο είναι το αυτοκίνητο για τους ξένους. Και όσο ακριβότερο είναι για τους ξένους, τόσο λιγότερα αμερικανικά αυτοκίνητα θα αγοράσουν. Έτσι οι εξαγωγές μας θα μειωθούν.

Αντίστροφα είναι τα πράγματα στις εισαγωγές. Αν το δολάριο είναι ακριβό κι έτσι αγοράζει πολλά ξένα νομίσματα, τότε οι εισαγωγές είναι φτηνές. Αυτό σημαίνει ότι θα αγοράσουμε πολλά εισαγόμενα προϊόντα.

Αν έχουμε χαμηλές εξαγωγές και υψηλές εισαγωγές, έχουμε μεγάλο εμπορικό έλλειμμα: τελεία. Μπορούμε να εκπαιδεύουμε τους εργαζόμενους να είναι πιο παραγωγικοί, να πιέζουμε τις επιχειρήσεις μας να επενδύουν περισσότερο, και να προσπαθούμε να βελτιώνουμε τις δημόσιες υποδομές, αλλά ρεαλιστικά κανείς απ’ αυτούς τους παράγοντες δεν μπορεί να επηρεάσει την επίδραση ενός νομίσματος υπερτιμημένου κατά 20-40%. Ένα πολύ υπερτιμημένο νόμισμα πρακτικά εγγυάται το εμπορικό έλλειμμα.

Κι έτσι επιστρέφουμε στο κομμάτι της ιστορίας που αφορά το έλλειμμα του προϋπολογισμού. Αν οι ΗΠΑ έχουν μεγάλο εμπορικό έλλειμμα, τότε τα καθαρά εθνικά αποθέματα είναι αρνητικά. Εξ ορισμού. Αν τα καθαρά εθνικά αποθέματα είναι αρνητικά, τότε ή έχουμε αρνητικά ιδιωτικά αποθέματα ή αρνητικά δημόσια αποθέματα (δηλαδή έλλειμμα προϋπολογισμού).

Τα χρόνια της ακμής της οικιστικής φούσκας, τα ιδιωτικά αποθέματα ήταν έντονα αρνητικά. Αυτό γιατί ο πλούτος που δημιουργούνταν από τη φούσκα οδηγούσε τους ιδιοκτήτες ακινήτων να ξοδεύουν κι όχι ν’ αποταμιεύουν. Τώρα που κατέρρευσε η φούσκα των ακινήτων, ο κόσμος αποταμιεύει πολύ περισσότερο. Επίσης, οι επενδύσεις έχουν μειωθεί εξαιτίας της υπεροικοδόμησης, πράγμα που σημαίνει ότι τα αποθέματα του ιδιωτικού τομέα δεν είναι πια αρνητικά.

Κι έτσι έχουμε μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού είναι αποτέλεσμα του εμπορικού ελλείμματος, το οποίο είναι αποτέλεσμα του υπερτιμημένου δολαρίου. Κι έτσι φτάνουμε στην παράξενα παράδοξη συμπεριφορά της πολιτικής ελίτ της Ουάσινγκτον.

Πολλοί απ’ αυτούς που συνηθίζουν να εκφράζουν τρόμο για το μέγεθος του δημοσιονομικού ελλείμματος ήταν στο περιθώριο ή αντίθετοι στην προσπάθεια του Κονγκρέσου να υποχρεώσει την Κίνα ν’ ανατιμήσει το νόμισμά της έναντι του δολαρίου. Αν και μπορεί κανείς να συζητήσει αν ο νόμος που εγκρίθηκε από τη Γερουσία ήταν ο καλύτερος δυνατός, όποιος ελπίζει να μειώσει το εμπορικό έλλειμμα πρέπει να αναγνωρίσει την ανάγκη της υποτίμησης του δολαρίου. Κι αν κάποιος θέλει τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος, τότε είναι αναγκαίο να μειώσει το εμπορικό έλλειμμα.

Αυτό αυξάνει την πιθανότητα πως ίσως τα γεράκια του ελλείμματος δεν ενδιαφέρονται ουδόλως γι’ αυτό. Ίσως τα γεράκια του ελλείμματος θέλουν μόνο να κόψουν την κοινωνική ασφάλεια και το πρόγραμμα υγείας (Medicare) και άλλα προγράμματα που ωφελούν τη μεσαία τάξη και ανθρώπους με μεσαία εισοδήματα. Φυσικά, είναι επίσης δυνατόν η οικονομική πολιτική να μπερδεύει τα γεράκια του ελλείμματος. Δεν είναι εύκολο να ξέρεις με σιγουριά, αλλά αυτό τον καιρό η άγνοια και/η ανειλικρίνεια είναι προϋπόθεση για να συμμετέχει κανείς στις πολιτικές συζητήσεις της Ουάσινγκτον.

Πορτρέτο της Ελλάδας

60 χρόνια μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει:

Το πρώτον μέτρον που πρέπει να ληφθή είναι να ευρεθούν μέσα όπως καμφθή ο αληθώς αρπακτικός εγωισμός των ανθρώπων των Αθηνών … Ούτοι αποτελούνται από 5.000 περίπου πολιτικούς, βιομηχάνους και εισαγωγείς, οι οποίοι κυβερνούν την χώραν και οι οποίοι εκ συστήματος και με αναισθησίαν απομυζούν τον πλούτον της χώρας, είτε ούτος παράγεται εντός αυτής, είτε στέλλεται από τας ΗΠΑ. Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι υπενόμευαν την προσπάθειαν της κυβερνήσεως χρησιμοποιούντες εις τα αυτοκίνητά των την βενζίνην την προοριζομένην δια τα τρακτέρ που χρειάζονται δια την παραγωγήν τροφίμων εις την Ελλάδα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι εκραύγαζαν πατριωτικά συνθήματα, ενώ ηρνούντο να πληρώσουν φόρους ή να συμμετάσχουν εις τας απωλείας που απαιτούσε η νίκη και οι οποίοι είχαν καταθέσει τα χρήματά των εις τράπεζας της Ν. Υόρκης, της Αιγύπτου και της Ελβετίας. Οι άνθρωποι αυτοί εσώθησαν από τους κομμουνιστάς χάρη εις την αμερικανικήν βοήθειαν…

Από άρθρο του Τζόζεφ Χάρισον, απεσταλμένου στην Αθήνα της αμερικανικής εφημερίδας Christian Science Monitor, όπως αναδημοσιεύθηκε στο Βήμα, στις 6 Απριλίου 1950. Παρατίθεται στο Σόλων Ν. Γρηγοριάδης, Μετά τον Εμφύλιο. Η άνοδος του Παπάγου στην εξουσία, Εκδόσεις Φυτράκη + Το Βήμα 2010, σελ. 248.

Ιστορίες από τις ΗΠΑ: Θέλουν πράγματι οι αναρχικοί των Tea Parties να σκοτώσουν όλους τους πολιτικούς;

Ένα ενδιαφέρον άρθρο του Ross Kenyon που δημοσιεύτηκε στο Christian Science Monitor στις 30 Αυγούστου 2010. Ο Ross Kenyon είναι αναλυτής στο Κέντρο για την Κοινωνία Χωρίς Κράτος, τελειόφοιτος Αμερικανικής Ιστορίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα και μέλος της διοικητικής ομάδας της οργάνωσης «Φοιτητές για την Ελευθερία» στο ίδιο πανεπιστήμιο. Η Χελώνα θέλησε να το μεταφράσει στα ελληνικά επειδή μέσα από το κείμενο αυτό τίθενται με ενδιαφέροντα τρόπο ορισμένα ζητήματα για τον τρόπο και τον τόπο που μπορεί να επιδιώκεται ο διάλογος για την κοινωνία και την πολιτική. Προφανώς, οι απόψεις που εκφράζονται ανήκουν στον αρχικό συντάκτη του κειμένου και δεν δεσμεύουν σε τίποτα το παρόν ιστολόγιο. Η μετάφραση είναι λίγο βιαστική, αλλά πιστή στο αρχικό κείμενο. Για να δημοσιευθεί μια ώρα αρχύτερα, παραλείψαμε ορισμένες σημειώσεις που, εφόσον υπάρχει ενδιαφέρον, θα μπορούσαν να γραφτούν εκ των υστέρων, καθότι θα ήταν χρήσιμες αλλά όχι και απολύτως αναγκαίες για την κατανόηση του κειμένου. Νομίζουμε, όμως, ότι κι έτσι αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε.

Ο John Boehner κατηγόρησε τους αναρχικούς των Tea Parties ότι προωθούν τη βία. Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι αναρχικοί προωθούν ειρηνικές επιλογές, την ατομική ελευθερία και την αντίθεση στην θεσμοποιημένη βία.

«Έχω παραβρεθεί σε αρκετές εκδηλώσεις του tea party», δήλωσε νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι ο επικεφαλής της μειοψηφίας στη Γερουσία John Boehner (Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής του Οχάιο). «Θα σας πω γι’ αυτές. Ναι, εκεί βρίσκονται ορισμένοι απογοητευμένοι Ρεπουμπλικανοί. Υπάρχουν πάντα μερικοί Δημοκρατικοί. Και πάντοτε λίγοι» αναρχικοί που θέλουν να σκοτώσουν όλους εμάς με δημόσιο αξίωμα».

Πώς; Οι αναρχικοί θέλουν να σκοτώσουν όλους τους πολιτικούς;

Μια ειρηνική φιλοσοφία

H χοντροκομμένη προσπάθεια του γερουσιαστή Boehner να αστειευτεί κατέληξε σε έναν απαίσιο εσφαλμένο χαρακτηρισμό της αναρχικής φιλοσοφίας και σκιαγράφησε ανακριβώς τις κεντρικές της αξίες. Ο αναρχισμός είναι μια ιδεολογία βασισμένη στην ελευθερία του ατόμου και την αντίθεση στην θεσμοποιημένη βία, όχι κάποια παράλογη λατρεία για την δημόσια καταστροφή.

Ναι, όταν ο κόσμος ακούει τη λέξη «αναρχικός», στο μυαλό του έρχονται μολότοφ και μαυροντυμένοι μαχητές του δρόμου στις διαμαρτυρίες του G20.

Αυτή η εντύπωση είναι πιο πολύ παράγωγο 200 ετών σπίλωσης από ρητορική τύπου Boehner, παρά μια ακριβής αντίληψη του τι σημαίνει αναρχισμός και τι κάνουν οι αναρχικοί. Ταιριάζει με οποιοδήποτε άλλο στερεότυπο – ο «τεμπέλης/βίαιος Νέγρος» που χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τους ρατσιστικούς νόμους του Αμερικανικού Νότου, ο «δυνάμει παιδόφιλος» που επιστρατεύτηκε για να στηρίξει τη διάκριση εις βάρος ομοφυλοφίλων και άλλων σεξουαλικών μειονοτήτων, ο φτιαγμένος ληστής ή βιαστής που προσφέρθηκε ως δικαιολογία για τον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών.

Ναι, υπάρχουν βίαιοι και ανατρεπτικοί αναρχικοί, όπως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που ταιριάζουν μ’ αυτά τα στερεότυπα. Όχι, αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι αντιπροσωπευτικοί αυτού του πολύμορφου κινήματος περισσότερο απ’ όσο τα άλλα στερεότυπα είναι αντιπροσωπευτικά των αφροαμερικανών, των ΛΟΑΤ (LGBTQ) ατόμων ή των χρηστών ναρκωτικών για ψυχαγωγική χρήση.

Γιατι πηγαίνω στα tea parties

Έχω παραβρεθεί σε tea parties ως αναρχικός διότι είμαι ένας ειλικρινής φιλελεύθερος που ενδιαφέρεται για τον περιορισμό της ισχύος, του αντικειμένου και του μεγέθους της διοίκησης και για την αντίσταση απέναντι στην αδικαιολόγητη εισβολή της στις ζωές ειρηνικών ατόμων. Πολλοί από τους άλλους συμμετέχοντες στα tea parties αυθόρμητα και συνειδητά αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο του απεριόριστου κράτους και επιδιώκουν να ελαττώσουν την επιρροή του στις προσωπικές τους ζωές. Ο αναρχισμός είναι η λογική επέκταση αυτής της εύλογης παρόρμησης και όχι ο μηδενιστικός τσαμπουκάς που περιγράφει ο Boehner.

Στις εκδηλώσεις του tea party, μ’ αρέσει να κάνω ερωτήσεις σ’ ανθρώπους που θέλουν να περιορίσουν την κυβέρνηση.

Πώς αποκτιέται νόμιμα η γη; Οι περισσότεροι αποδέχονται τη χρήση ή την νομή και χρησιμοποιούν αντίστοιχη δικαιολόγηση για να ονομάσουν ένα κομμάτι γης δικό τους.

Τους απαντώ λέγοντας ότι το κράτος δεν «χρησιμοποιεί» ούτε «εγκαθίσταται» στη γη – αυτό το κάνουν οι άνθρωποι. Εκείνοι που αυτοαποκαλούνται «κράτος» απλώς χαράζουν αυθαίρετα πολιτικά σύνορα και εξαγγέλουν ότι αν κάποιος ζει μέσα στην επικράτειά τους πρέπει να αγοράσει υπηρεσίες ασφαλείας και δικαιοσύνης από το καταναγκαστικό τους μονοπώλιο.

Τι θα συμβεί αν κάποιος προσπαθήσει να αγοράσει καλύτερες, φθηνότερες ή δικαιότερες υπηρεσίες που δεν συνδέονται με τα τεχνητά πολιτικά σύνορα; Τα όργανα του κράτους θα τον πετάξουν σ’ ένα κελί (και θα τον σκοτώσουν αν αντισταθεί).

Η πραγματική απειλή

Ο αναρχισμός της αγοράς είναι μια τόσο βασική και λογική έννοια, μια ιδέα τόσο συμβατή με τις αξίες που στηρίζουν πολλοί στα tea parties, που είναι φυσικό για τους αναρχικούς να εμφανίζονται και να προκαλούν τους άλλους εραστές της ελευθερίας να τον υιοθετήσουν.

Συμφωνώ πως μια συνεκτική φιλοσοφία που δίνει αξία και σέβεται τις ειρηνικές επιλογές των ανθρώπων των tea parties και των γειτόνων τους είναι πράγματι απειλή για τον Boehner και το σινάφι του, αλλά όχι του τύπου που υποστηρίζει αυτός. Δεν είναι απειλή θανάτου, αλλά είναι απειλή ανεργίας.

Αυτοκτονώντας στο πανεπιστήμιο

Οι New York Times γράφουν και η Καθημερινή αναδημοσιεύει ότι στο πανεπιστήμιο Κορνέλ, ένα από τα πλέον φημισμένα αμερικανικά πανεπιστήμια, τρεις φοιτητές έχουν αυτοκτονήσει πηδώντας από πεζογέφυρες του ποταμού Χάτσον τον τελευταίο μήνα. Προφανώς το πανεπιστήμιο συσχετίζει τις αυτοκτονίες με τον τρόπο λειτουργίας του, οπότε και εφαρμόζει δύο μεθόδους αποτροπής τους.

Η πρώτη είναι προληπτική: Εντείνει την ψυχολογική υποστήριξη των φοιτητών.

Η δεύτερη είναι κατασταλτική και αντιγράφω από την εφημερίδα γιατί δεν μπορώ να τα πω καλύτερα:

Το πανεπιστήμιο, στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει το μακάβριο φαινόμενο, τοποθέτησε φρουρούς στις πιο επικίνδυνες πεζογέφυρες.

Η εκτίμηση ειδικών που δημοσιεύει η εφημερίδα ότι «η αυτοκτονία είναι πάντα μια βαθιά προσωπική πράξη, που δεν μπορεί να ενταχθεί σε συγκεκριμένο πλαίσιο», ελέγχεται ως ανακριβής.

Τι είναι τα προσωπικά δεδομένα;

Το Free Gaza Movement μας έχει απασχολήσει δύο φορές στο παρελθόν σ’ αυτό το μπλογκ.  Την πρώτη φορά, όταν η πρώτη αποστολή του έφτασε επιτυχώς στα παράλια της αποκλεισμένης Γάζας και τη δεύτερη φορά όταν το ελληνικό σκέλος της αποστολής επέστρεψε στον Πειραιά.

Έκτοτε, το Free Gaza Movement κατάφερε κι άλλες φορές να φτάσει μέχρι τη Γάζα, μεταφέροντας κυρίως συμβολικά φορτία αλληλεγγύης στους εγκλωβισμένους Παλαιστίνιους. Μετά την εισβολή των Ισραηλινών στη Γάζα, τον περασμένο Δεκέμβρη, η αποφασιστικότητα των μελών του Free Gaza δεν κάμφθηκε, αν και οι όροι έγιναν σαφώς δυσμενέστεροι.

Δύο σκάφη του Free Gaza επεχείρησαν εν μέσω της στρατιωτικής επέμβασης να σπάσουν τον αποκλεισμό. Το «Dignity» εμβολίστηκε από το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό, ενώ σ’ αυτό επέβαιναν μέχρι και η κύπρια ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους. Το «Αρίων» («Spirit of Humanity») απετράπη σ’ εξαιρετικά αντίξοες καιρικές συνθήκες από την είσοδό του στα νερά της Γάζας. Αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσετε το ντοκουμέντο που προέβαλε το Mega Channel, του οποίου ο δημοσιογράφος Γιάννης Κανελλάκης συμμετείχε στην αποστολή του «Αρίων» γύρω στα Χριστούγεννα.

Πριν λίγες ημέρες, το «Spirit of Humanity» επιδίωξε να σπάσει εκ νέου τον αποκλεισμό της Γάζας. Αυτή τη φορά, το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό προτίμησε να καταλάβει το σκάφος και να απαγάγει τους 21 επιβαίνοντες σ’ αυτό. Μεταξύ αυτών, η Σίνθια ΜακΚίνεϊ, πρώην μέλος του αμερικανικού Κογκρέσου.

Πιθανόν να τα ξέρετε όλα αυτά, εκείνο όμως που είναι ο λόγος που γράφεται αυτό το σημείωμα και μάλιστα μ’ αυτόν τον φαινομενικά άσχετο τίτλο, είναι μια «λεπτομέρεια» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που επισημαίνει σήμερα το Free Gaza Movement. Μεταφράζω κομμάτι από την «ενημέρωση των συντακτών» από τον εκπρόσωπο του State Department την 1η Ιουλίου:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Έριν Κόνορς από Press TV. Το πρώην μέλος του κογκρέσου Σίνθια ΜακΚίνεϊ και μέλη του Free Gaza Movement εμποδίστηκαν από τον ισραηλινό στρατό ενώ βρίσκονταν σε ανθρωπιστική αποστολή. Τι γίνεται γι’ αυτό; Βρίσκονται καθ’ οδόν για εδώ; Θα απελαθούν; Ποιο είναι το επόμενο βήμα και θα φτάσουν οι προμήθειες που μετέφεραν στον προορισμό τους;

ΙΑΝ ΚΕΛΙ (ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ): Δεν γνωρίζω την απάντηση στην τελευταία ερώτηση. Θα πρέπει να ρωτήσετε την Κυβέρνηση του Ισραήλ. Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό συνέλαβε τους επιβαίνοντες στο σκάφος που είναι γνωστό ως «Spirit». Ουδέν σχόλιον επί των προσώπων ή επί του αριθμού των Αμερικανών πολιτών που επέβαιναν στο σκάφος λόγω του νόμου περί προστασίας προσωπικών δεδομένων.

Τι να πούμε κι εμείς, no comment.