Εργολάβοι κι αράχνες, καρδιά μου

Η Χελώνα παρατήρησε το χθεσινό κύριο άρθρο της Καθημερινής, όπου αιφνιδίως ασκείται κριτική στο Rethink Athens από τ’ αριστερά. Κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Εργολαβίας:

Καμία πόλη δεν μπορεί να αλλάζει τη βασική της ρυμοτομία επειδή έτσι θέλησε κάποιος ιδιώτης, ο οποίος, μάλιστα, δεν πληρώνει για την κατασκευή του έργου. Η πεζοδρόμηση της ιστορικής οδού Πανεπιστημίου είναι μια τεράστια αλλαγή στον σχεδιασμό του κέντρου της πρωτεύουσας. Χρειάζεται όμως πολύ μεγάλη μελέτη και προπαντός ένας σοβαρός διάλογος για το τι θα σημάνει για την Αθήνα, στο παρόν και στο μέλλον. Είναι αδιανόητο πολιτικοί παράγοντες, η κυβέρνηση και άλλοι να «σύρονται» σε αυτήν την υπόθεση άκριτα και μόνο χάρη των δημοσίων σχέσεων που τους εξασφαλίζει η υποστήριξη στη συγκεκριμένη πρόταση. Οι ιστορικές πόλεις δεν ξανασχεδιάζονται για το «χατίρι» κανενός και οι μεγάλες αποφάσεις για το μέλλον τους πρέπει να λαμβάνονται με προσοχή, σύνεση και αίσθηση της πραγματικότητας.

Αναμένουμε με ενδιαφέρον την έκφραση της κυβίστησης στις εσωτερικές σελίδες, όπου μέχρι χθες ο Δημήτρης Ρηγόπουλος έπαιζε το τρίτο βιολί στην ορχήστρα των υποστηρικτών τόσο του έργου όσο και της διαδικασίας που ακολουθείται.

Θετικές εξελίξεις για την ανθρωπιά στη Νέα Μανωλάδα (μέσω Φαλήρου)

«Ανθρωπιά» (Editorial Καθημερινής, 19 Απρίλη 2013):

Οσα συνέβησαν στη Νέα Μανωλάδα είναι απαράδεκτα και το κράτος πρέπει να φροντίσει να μην επαναληφθούν. Κανένας δεν μπορεί να επινοεί και να εφαρμόζει τους δικούς του νόμους στην ελληνική επικράτεια. Η απανθρωπιά και η δολοφονική βία έναντι των μεταναστών, είτε αυτοί είναι νόμιμοι είτε παράνομοι, είναι φαινόμενα που αν δεν αντιμετωπισθούν με δυναμικό τρόπο από την πολιτεία, θα δημιουργήσουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Να μην ξαναδούμε, λοιπόν, ποτέ ξανά σκηνές σαν αυτές που αποτύπωσαν οι κάμερες προχθές στην Ηλεία!

Θετικές εξελίξεις (Editorial Καθημερινής, 6 Οκτώβρη 2010):

Το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης συνιστά τη σημαντικότερη απειλή εθνικής ασφάλειας για τη χώρα. Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δείχνει να έχει αντιληφθεί το πρόβλημα και επιχειρεί να συντονίσει όλο τον κρατικό μηχανισμό σε μια προσπάθεια να το αντιμετωπίσει.

Πρόκειται για θετική εξέλιξη, καθώς η κατάληψη πολλών γειτονιών της Αθήνας από ομάδες λαθρομεταναστών έχει λάβει εφιαλτικές διαστάσεις.

Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο την εισροή 100.000 λαθρομεταναστών τον χρόνο. Οσο για τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης θα πρέπει να καταλάβουν ότι το συγκεκριμένο θέμα δεν αφορά μόνο την ΕΛ.ΑΣ. αλλά και τα υπουργεία Αμυνας και Εξωτερικών, τα οποία οφείλουν να ενεργοποιηθούν άμεσα.

(Μην παραλείψετε να διαβάσετε την φραουλίτσα στην τούρτα).

Ο Αμπντουλάχ, η ΕΛ.ΑΣ. και η Καθημερινή

Η Καθημερινή έχει ιδιόμορφο κριτήριο για την αποτελεσματικότητα της Ελληνικής Αστυνομίας. Γράφει στο προχθεσινό κύριο άρθρο της:

Η εξιχνίαση της πολύκροτης υπόθεσης της Πάρου δείχνει πως η Ελληνική Αστυνομία μπορεί να κάνει άψογα τη δουλειά της με επαγγελματισμό και σύστημα. Και αυτό παρά το γεγονός πως βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με ένα φαινόμενο συνεργασίας μεταξύ ποινικών και τρομοκρατών, το οποίο, μέρα με τη μέρα, γίνεται όλο και πιο επικίνδυνο.

Η ηγεσία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως δείχνει, πάντως, αποφασιστικότητα και πυγμή στην πάταξη της εγκληματικότητας, της λαθρομετανάστευσης και της τρομοκρατίας, κάτι που έλειπε τόσο κατά την προηγούμενη διακυβέρνηση της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία όσο και από την περιώνυμη «περίοδο Παπουτσή». Οι πολίτες το αναγνωρίζουν, καθώς βλέπουν επιτέλους το κράτος να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη.

Η Χελώνα δεν θα μπει στις λεπτομέρειες του άρθρου (πχ δεν είναι εξιχνίαση ληστείας μετά φόνου η σύλληψη ενός εκ των τριών φερομένων δραστών ή ακόμη ότι η συνεργασία ποινικών και τρομοκρατών βγήκε απ’ το καπέλο της εφημερίδας ενώ ούτε η ΕΛΑΣ δεν λέει κάτι τέτοιο για την εν λόγω ληστεία). Θα επισημάνει όμως μια είδηση από τις εσωτερικές σελίδες του ίδιου φύλλου, η οποία αμφισβητεί ευθέως την επίσημη θέση της εφημερίδας:

Ο Αμπντουλάχ Α., Ιρακινός μετανάστης, βρέθηκε στις 12 Αυγούστου αιμόφυρτος, στο οδόστρωμα της Εγνατίας Οδού στο ύψος της Ξάνθης, από διερχόμενους οδηγούς και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Εφερε μώλωπες σε όλο του το σώμα και βαρύ κάταγμα στο πόδι. Ο Αμπντουλάχ είχε συλληφθεί στην Αθήνα στο πλαίσιο της επιχείρησης «Ξένιος Ζευς» και μεταφέρθηκε στην Κομοτηνή για προσωρινή κράτηση στις εγκαταστάσεις της εκεί σχολής της ΕΛ.ΑΣ., με σκοπό να απελαθεί. Κατά τον έλεγχο των εγγράφων του, όμως, διαπιστώθηκε ότι είχε νόμιμη άδεια παραμονής και εργασίας στην Ελλάδα και αφέθηκε ελεύθερος.

Κανονικά εκείνοι που τον οδήγησαν, παράνομα όπως αποδείχθηκε, στην Κομοτηνή θα έπρεπε να τον μεταφέρουν πίσω στον τόπο διαμονής του, στην Αθήνα. Αυτό δεν έγινε και καθώς δεν είχε χρήματα, θέλησε να επιστρέψει με ωτοστόπ στην Αθήνα. Εφτασε έτσι έως την Ξάνθη, αλλά έγινε αντιληπτός από περιφερόμενες ομάδες ροπαλοφόρων μοτοσικλετιστών που, σύμφωνα με τον ίδιο, του επιτέθηκαν και τον ξυλοκόπησαν άγρια. Γλίτωσε τα χειρότερα όταν τη σκηνή αντιλήφθηκαν διερχόμενοι οδηγοί, που τον μετέφεραν ημιλιπόθυμο στο νοσοκομείο Ξάνθης. Οι γιατροί της ορθοπεδικής κλινικής τοποθέτησαν νάρθηκα στο πόδι του και σε μια κίνηση ανθρωπισμού συγκέντρωσαν χρήματα και του πλήρωσαν το εισιτήριο της επιστροφής στην Αθήνα, όπου εργάζεται.

Το ρεπορτάζ συνεχίζει ενημερώνοντας το φιλοθέαμον κοινό για τη δραστηριότητα των ρατσιστικών συμμοριών στην περιοχή της Ξάνθης. Αλλά ας τις αφήσουμε για μια στιγμή  στην άκρη ν’ ακονίζουν τα μαχαίρια τους κι ας κρατήσουμε την αντίφαση ανάμεσα στην ανατριχιαστική, πλην casual, είδηση των εσωτερικών σελίδων και την κραυγαλέα προπαγάνδα του πρωτοσέλιδου.

Προφανώς, για την Καθημερινή αυτά τα μικρά λάθη της ΕΛ.ΑΣ., δηλαδή να μη μπορεί να ξεχωρίσει αν ένας μετανάστης έχει χαρτιά ή όχι προτού τον χώσει στο μπουντρούμι χίλια χιλιόμετρα μακριά απ’ το σπίτι του, είναι μεμονωμένα περιστατικά από αυτά που συμβαίνουν, βρε αδερφέ, στο ελληνικό κράτος και στην καφκική φαντασία. Και δεν πειράζει που με επαγγελματισμό και σύστημα η ΕΛ.ΑΣ. δεν αποζημίωσε τον αδίκως συλληφθέντα, ούτε καν φρόντισε να γυρίσει στο σπίτι του – η φυσική και η πολιτική ηγεσία της είναι απόλυτα ικανοποιητικές, σύμφωνα με την εφημερίδα.

Ποιος νόμος και ποια τάξη επιβλήθηκαν στην υπόθεση του Αμπντουλάχ Α.; Τι περιθώριο του αφέθηκε από τις αστυνομικές αρχές που τον παρακράτησαν παράνομα να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά του; Το κλίμα της είδησης, όπως και η πηγή της, που φαίνεται πως είναι οι συνεπείς γιατροί της Ξάνθης, δεν αφήνει περιθώρια για παρεξηγήσεις. Όταν ο Αμπντουλάχ Α. ξαναπερπατήσει μετά την ανάρρωσή του, θα αλλάζει δρόμο δικαίως όποτε βλέπει αστυνομικό ακόμη κι αν έχει όλα τα χαρτιά του, αφού για τις δυνάμεις της αστυνομίας είναι εξ ορισμού ένοχος επειδή υπάρχει κι όχι επειδή παρανόμησε. Αύριο μάλιστα, όταν ο Αμπντουλάχ Α. θα έχει χάσει λόγω της αναγκαστικής λόγω τραυματισμού αργίας τα απαιτούμενα ένσημα για την ανανέωση της άδειας παραμονής, η ΕΛ.ΑΣ. θα ολοκληρώσει την υπεύθυνη εργασία της στα πλαίσια άλλης μιας φάσης του «Ξενίου Διός». Τέτοιος συντονισμός, τέτοια προβλεπτικότητα της αστυνομίας είναι αξιοθαύμαστα.

Για ξανασκέψου το. Δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ πρωτοσέλιδου και εσωτερικών σελίδων. Η Καθημερινή έχει απόλυτο δίκιο. Μια τέτοια αστυνομία είναι απόλυτα ικανοποιητική, χρήσιμη, ωφέλιμη γι’ αυτούς που την ελέγχουν. Μια αστυνομία που τη φοβάσαι και δεν τη σέβεσαι, που μπορεί να κάνει ό,τι θέλει ατιμώρητα, που τα βρόμικα έργα και οι ημέρες της έρχονται στη δημοσιότητα, όπως σ’ αυτή την υπόθεση, αλλά δεν ιδρώνει το αφτί κανενός υπουργού, κανενός αρχηγού και κανενός εισαγγελέα, ούτε καν των κομμάτων και των οργανώσεων της αριστεράς που άφησαν η υπόθεση να χαθεί στις πίσω σελίδες μιας δεξιάς εφημερίδας με ένδοξο παρελθόν και ακόμη πιο ένδοξο, καθώς φαίνεται, μέλλον.

ΥΓ. Η Χελώνα έχει αρχίσει και μιλάει για την Καθημερινή λες κι είναι πρόσωπο κι όχι εφημερίδα. Ίσως να πάσχει από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Η χαμένη αξιοπιστία

σαν σήμερα πριν από δυο χρόνια η εφημερίδα Καθημερινή κυκλοφορούσε με το εξής κύριο άρθρο:

Το μεγάλο τραύμα στην αξιοπιστία της χώρας άρχισε να επουλώνεται. Οι εκθέσεις των ελεγκτών της τρόικας, όπως και οι αναλύσεις των διεθνών οίκων, αποδίδουν εύσημα, εκτιμώντας ότι αυτή τη φορά η Ελλάδα αποφάσισε στα σοβαρά να συμμαζέψει τα του οίκου της.

 

Η οικονομία, όμως, έχει πολύ δρόμο μπροστά της. Απομένουν ακόμη πολλές μεταρρυθμίσεις να θεσμοθετηθούν, ενώ τώρα πρέπει να στηριχθεί η πραγματική οικονομία, για να αρχίσει η χώρα να παράγει. Ετσι μόνο οι θυσίες των πολιτών θα πιάσουν τόπο.

Δυο χρόνια αργότερα, τίποτα απ’ αυτά δεν ισχύει. Για μια στιγμή, όμως. Ίσχυε μήπως και τότε;

Χρηστή διοίκηση τώρα και στο ελληνικό κράτος!

Με την κουβέντα για τον επερχόμενο ανασχηματισμό της κυβέρνησης να φουντώνει, ορισμένοι δεν μπορούν παρά να πάρουν θέση για την επόμενη μέρα. Έτσι, σήμερα η Καθημερινή στο κύριο άρθρο της πλέκει το εγκώμιο του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη:

Ενας από τους πλέον κρίσιμους και δύσκολους τομείς στην Ελλάδα σήμερα είναι αυτός της δημόσιας ασφάλειας. Η κυβέρνηση έχει να επιδείξει θετικά αποτελέσματα, από τον σχηματισμό των ομάδων ΔΙΑΣ της ΕΛ.ΑΣ. έως την καλύτερη οργάνωση για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών. Και αυτά βεβαίως χάρη στον αρμόδιο υπουργό, ο οποίος λειτουργεί με σχέδιο, επαγγελματισμό και πρακτικό πείσμα. Αποτελεί ένα παράδειγμα για το πώς ένας ηγέτης σε έναν κρίσιμο τομέα μπορεί να συμπαρασύρει τον κρατικό μηχανισμό και να τον αναβαθμίσει μέσα σε σύντομο διάστημα. Να κάνει δηλαδή αυτό που περιμένουν οι πολίτες από τους πολιτικούς σήμερα.

Βέβαια, ενώ ακόμη δεν έχουν κρυώσει τα φοινικόδεντρα της Πρέβελης και πιθανόν ακόμα σκουπίζουν μπάζα στην Κατεχάκη από την τελευταία επιστολική βόμβα, είναι ν’ απορεί κανείς για τι πράγμα μιλά η Καθημερινή.

Ή δεν είναι ν’ απορεί κιόλας.

ΥΓ. Χρωστάω εδώ και καιρό ένα κείμενο για τον υ-προπο, που το ‘χω μισογράψει. Μου φαίνεται ότι πρέπει να βιαστώ να το τελειώσω προτού αναλάβει αρχιστράτηγος.

ΔΝΤ, μνημόνιο και ο ρόλος της Καθημερινής

Δεν υπάρχουν και πολλές αμφιβολίες υπέρ τίνων δουλεύουν η ιδιοκτησία, η διεύθυνση και ένα μέρος των δημοσιογράφων της Καθημερινής, αν παρακολουθήσει κανείς συστηματικά την εφημερίδα το τελευταίο διάστημα. Respect στους υπόλοιπους δημοσιογράφους που εξακολουθούν να κάνουν υποδειγματικά τη δουλειά τους, ενώ η διάταξη των θεμάτων και οι τίτλοι που θέτει η διεύθυνση υπονομεύουν το περιεχόμενο των άρθρων. Ενδεικτικό παραδειγματάκι απ’ το φύλλο της Κυριακής 27/6/2010:

Στο πρωτοσέλιδο χτυπά το «πάγωμα» του δανείου του ΔΝΤ προς τη Ρουμανία, λόγω της απόφασης του ρουμανικού συνταγματικού δικαστηρίου περί αντισυνταγματικότητας των μέτρων που έχει λάβει κατά διαταγήν του ΔΝΤ η ρουμανική κυβέρνηση:

Μετά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ρουμανίας να κρίνει κάποια από τα μέτρα λιτότητας που ελήφθησαν εκεί ως αντισυνταγματικά, το ΔΝΤ ανέβαλε την καταβολή της πρώτης δόσης έκτακτου δανείου στη χώρα. Η προσφυγή κατά των μέτρων που επέβαλε το Ταμείο κατατέθηκε στις 16 Ιουνίου, η απόφαση ελήφθη την εβδομάδα που πέρασε και το ΔΝΤ «απάντησε» χθες.

Δεν είναι τυχαίο, φυσικά, αφού και το δικό μας Ελεγκτικό Συνέδριο ήδη έκρινε τέσσερα σημεία του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου ως αντισυνταγματικά. Επίσης, ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, αλλά και διακεκριμένοι καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου όπως ο Κασιμάτης εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους για τη νομιμότητα των όσων συμβαίνουν σήμερα – η ίδια η Καθημερινή δημοσιεύει το άρθρο της Ιωάννας Μάνδρου σχετικά.

Ποια είναι, όμως, η ακριβής είδηση; Αν ανοίξει κανείς βέβαια τις εσωτερικές σελίδες, στο άρθρο της Ευριδίκης Μπερσή με τίτλο «Το ΔΝΤ «μπλόκαρε» δόση δανείου στη Ρουμανία» διαβάζουμε, μετά το ρεπορτάζ περί Ρουμανίας:

Ανάλογη απόφαση έχει εκδώσει και το Συνταγματικό Δικαστήριο της Λεττονίας: […] «Οι περικοπές των συντάξεων αποτελούν παραβίαση του δικαιώματος στην κοινωνική ασφάλιση και των αρχών του δικαίου» αναφέρεται στην απόφαση, που εκδόθηκε την 21η Δεκεμβρίου 2009 και δεν επιδέχεται έφεση.

Το δικαστήριο υποχρέωσε την κυβέρνηση της Λεττονίας να επαναφέρει τις συντάξεις στο αρχικό ύψος τους […] Η κυβέρνηση συμμορφώθηκε με την απόφαση, ενώ οι εκπρόσωποι του μηχανισμού ΔΝΤ – Ε. Ε. συνέχισαν να χορηγούν κανονικά στη Λεττονία τις δόσεις του δανείου, συνολικού ύψους 7,5 δισ. ευρώ, παρότι ένας πυλώνας του Προγράμματος Σταθεροποίησης εξουδετερώθηκε […]

Αν όμως οι πολιτικές που επιβάλλει το ΔΝΤ αντί της ανάκαμψης οδηγούν σε βαθύτερη ύφεση, θα μπορούσε άραγε να τις καταγγείλει κανείς στο δικαστήριο ως ζημιογόνες για την εθνική οικονομία; Αυτό έκανε το 1999 η Συνομοσπονδία Τραπεζικών Υπαλλήλων της Νότιας Κορέας, ζητώντας αποζημίωση 400 εκατ. δολαρίων από το ΔΝΤ επειδή οι συμβουλές του οδήγησαν σε κλείσιμο πέντε τράπεζες. […] Το δικαστήριο της Σεούλ απέρριψε την αγωγή αποζημίωσης, επισημαίνοντας ότι καμία χώρα που έχει υπογράψει τις συνθήκες προσχώρησης στο ΔΝΤ δεν μπορεί να εγείρει δικαστικές αξιώσεις εις βάρος του.

Ενώ όμως οι αγωγές αποζημίωσης εις βάρος του ίδιου του ΔΝΤ δεν είχαν τύχη, οι δικαστικές προσφυγές κατά των μέτρων που αυτό επέβαλε δικαιώθηκαν και στην Ουκρανία.

Τι καταλαβαίνει κανείς; Ότι η Καθημερινή θέλει η ελληνική κυβέρνηση (στην οποία δεν έχει και πολύ εμπιστοσύνη) να απεμπλακεί από τις γνωστές ανοησίες της συνταγματικότητας και να προχωρήσει χωρίς εμπόδια, νομικά ή άλλα στην πλήρη παράδοση της χώρας στους γραφειοκράτες του ΔΝΤ κι αυτούς που εκπροσωπούν. Αυτό εξάλλου υποστηρίζει σε παραδιπλανή σελίδα και ο αρθρογράφος της εφημερίδας καθηγητής Θάνος Βερέμης, πρόεδρος του ΕΣΥΠ:

Η διεθνής κρίση έβαλε τέλος στην αμέριμνη μεγέθυνση του ελλείμματος και των χρεών μας και μας έθεσε ενώπιον της πραγματικότητας. Η αφύπνιση έπειτα από τρεις δεκαετίες κραιπάλης είναι βέβαια οδυνηρή. Μπορεί να αποδειχθεί όμως σωτήρια αν ο κ. Παπανδρέου τολμήσει να αναζητήσει εξωκοινοβουλευτικούς αρίστους για να στελεχώσουν το υπουργικό του συμβούλιο, όσο υπάρχει ακόμα καιρός.

Ο διευθυντής της εφημερίδας, Αλέξης Παπαχελάς, μ’ αφορμή την έκρηξη βόμβας στο γραφείο του υπασπιστή του υπουργού προστασίας του πολίτη, λέει ότι πρέπει να γίνουμε όπως οι άλλες χώρες όπου δεν συμβαίνουν λάθη στην ασφάλεια. Αντίθετα, φυσικά, μ’ όσα διαβάζει κανείς στο γειτονικό άρθρο με τίτλο «Εισβολές σε Λευκό Οίκο, Μπάκιγχαμ«. Παρακάτω, μπερδεύει εσκεμμένα την έννοια της «ασφάλειας» μ’ αυτήν της δημοκρατίας:

Μέσα στο μπάχαλο του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού ό,τι είχε να κάνει με ασφάλεια λοιδορήθηκε και δαιμονοποιήθηκε. Οποιος ήθελε μια αστυνομία που να συλλέγει πληροφορίες και να κάνει τη δουλειά της θεωρείτο γραφικός ή ακραίος ή… ή…

Είναι προφανές πως μια κοινωνία που μπαίνει σε μεγάλες αναταράξεις και με έντονο ιστορικό τρομοκρατίας και βίας πρέπει να αλλάξει αν θέλει να αυτοπροστατευθεί και να θωρακίσει τη δημοκρατία της. Οι πολίτες, όποιοι κι αν είναι, ό,τι ιδέα και αν έχουν για τον εαυτό τους, οφείλουν να τηρούν όποιους κανόνες ασφαλείας επιβάλλει το νόμιμο κράτος. Αλλιώς οφείλουν να υφίστανται τις συνέπειες του νόμου! Και ταυτόχρονα το κράτος πρέπει να εκπαιδεύσει μια νέα γενιά αστυνομικών κ. ά. σε συνθήκες επαγγελματισμού και με τη νοοτροπία πως «δεν με νοιάζει αν είσαι ο Πάπας, από εδώ δεν περνάς χωρίς έλεγχο». […]

Αν δεν αλλάξουμε λοιπόν το «στραβό μας το κεφάλι», ξεριζώνοντας τα χαλασμένα κύτταρα που παράγουν ενστικτωδώς τέτοιες δήθεν «ψαγμένες» βλακείες, αν δεν σοβαρευτούμε ως κράτος και ως κοινωνία, το πρόβλημα της ασφάλειας στη χώρα θα γίνει πολύ πιο οξύ με σημαντικές συνέπειες.

ΥΓ. Ο «συνήθης ύποπτος» Μπάμπης Παπαδημητρίου σ’ ένα περίεργο άρθρο, που αξίζει να διαβαστεί, με θέμα τις ελληνικές τράπεζες και το «ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας» (χρηματοδότησης των τραπεζών δηλαδή) που προβλέπει το μνημόνιο, κλείνει μνημειωδώς ως εξής:

Το εμπόδιο είναι το κράτος. Ο καθηγητής Βασίλης Ράπανος, πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας, σημείωσε προχθές ότι «στη χώρα μας συνέβη το αντίθετο» από εκείνο που έπαθαν όσες χώρες αύξησαν τα κρατικά τους ελλείμματα για να προστατεύσουν τις τράπεζές τους. Το κράτος, όπως και στην περίοδο 1979-1992, φορτώνει τα προβλήματά του στις τράπεζες. Αν ακόμη αναρωτιέστε γιατί όλες μαζί δεν «αξίζουν» περισσότερο από 15 δισ. όταν τα ελληνικά ομόλογα ξεπέφτουν κι άλλο, κάντε τον υπολογισμό της ζημιάς που θα προκαλέσει «μικρό» haircut στο χαρτοφυλάκιο των 40 δισ. ομολόγων. Μήπως δεν φτάνουν ούτε τα 10 δισ. που θα πάρει προίκα το Ταμείο;