Οφθαλμαπάτες στην Ομόνοια

newego_LARGE_t_1101_53897756_type12128Μια είδηση που δημοσιεύτηκε στον τύπο την Παρασκευή 16 Μάη 2014 τράβηξε την προσοχή της Χελώνας:

Eλπίδες να αποκτήσει και πάλι εν λειτουργία ξενοδοχείο η πλατεία Ομονοίας γεννά η απόφαση της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εθνικής Αμυνας να ξεκινήσουν εκ νέου οι διαδικασίες για τη μακροχρόνια εκμίσθωση του ξενοδοχείου La Mirage. (…) Το ξενοδοχείο La Mirage, ιδιοκτησίας του Μετοχικού Ταμείου Αεροπορίας, παραμένει κλειστό από τον Ιούλιο του 2008. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το Tαμείο να υποβάλλεται σε πλήθος δαπανών αναφορικά με τη συντήρηση και τη φύλαξη του κτιρίου. Σύμφωνα με πληροφορίες, η ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Αμυνας έχει δώσει ήδη εντολή για τη συγκρότηση αρμόδιας επιτροπής διαπραγματεύσεων που θα αναλάβει το έργο των διαδικασιών εκμίσθωσης του κλειστού ξενοδοχείου με ελεύθερη τιμή εκκίνησης στη διαπραγμάτευση. Ιδιαίτερο βάρος θα δοθεί στην αξιολόγηση του αναδόχου στην περίπτωση που αυτός επιβαρυνθεί με ουσιώδεις δαπάνες για την ανακατασκευή και την ανακαίνιση του ακινήτου. Το πράσινο φως για την έναρξη των διαπραγματεύσεων μίσθωσης του ακινήτου έδωσε το υπουργείο, προκειμένου να μην επιβαρύνεται με νέες δαπάνες το Ταμείο και να αποκτήσει έσοδα από την αξιοποίηση του ακινήτου πιθανότατα εκ νέου ως ξενοδοχείου.

Πρόκειται για μια αλλαγή κατεύθυνσης, σε σχέση τουλάχιστον με μια είδηση που είχε δημοσιευτεί στον τύπο το Νοέμβρη του 2012 και αφορούσε το ίδιο ξενοδοχείο:

Σε  φοιτητική εστία, δυναμικότητας 400 κλινών, θα μετατραπεί το κτίριο όπου στεγαζόταν το ξενοδοχείο «La Mirage» στην  Ομόνοια, ιδιοκτησίας του Μετοχικού Ταμείου Αεροπορίας. 

Στην απόφαση αυτή κατέληξαν οι υπουργοί  Άμυνας και Παιδείας, Πάνος Παναγιωτόπουλος και Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, αντίστοιχα, οι οποίοι επισκέφθηκαν το κτίριο την Τρίτη. 

Σύμφωνα με τους δύο υπουργούς,  η αξιοποίηση του κτιρίου, που παρέμενε κλειστό από το 2008,  θα καλύψει μέρος των αναγκών της φοιτητικής κοινότητας, θα αναβαθμίσει την περιοχή του Κέντρου, ενώ η μακροχρόνια εκμίσθωσή του θα αποτελέσει σημαντική πηγή εσόδων για τις Ένοπλες Δυνάμεις. 

Όμως και πάλι δεν ήταν η πρώτη φορά που το ξενοδοχείο La Mirage απασχολούσε τον τύπο. Ήταν τον Οκτώβρη του 2011 που διαβάζαμε:

Για να αναστραφεί η άθλια κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας χρειάζονται, εκτός από αστυνομικά μέτρα, και ορισμένες θεαματικές κινήσεις. Η μετατροπή του ξενοδοχείου La Mirage στην Ομόνοια σε νεανικές κατοικίες ίσως τελικά είναι μία από αυτές. Το υπουργείο Περιβάλλοντος, το Μετοχικό Ταμείο Αεροπορίας και ο Δήμος Αθηναίων ήρθαν σε συμφωνία για το φιλόδοξο εγχείρημα και αν δεν υπάρξει άλλη καθυστέρηση οι εργασίες θα ξεκινήσουν στις αρχές του 2012, ενδεχομένως μαζί με μια μίνι-ανάπλαση της Ομόνοιας.

Η ιδέα της μετατροπής δύο ξενοδοχείων στην Ομόνοια σε φοιτητικές εστίες – νεανικές κατοικίες είχε ανακοινωθεί τον Μάιο από τον πρωθυπουργό και την τότε υπουργό Περιβάλλοντος. Πέντε μήνες αργότερα, οι τρεις βασικοί εμπλεκόμενοι -το υπουργείο Περιβάλλοντος ως χρηματοδότης, το υπουργείο Εθνικής Αμυνας με το Μετοχικό Ταμείο Αεροπορίας ως ιδιοκτήτης του κτιρίου και ο Δήμος Αθηναίων ως διαχειριστής- κατέληξαν σε αρχική συμφωνία για να λάβει η ιδέα σάρκα και οστά. Οι υπουργοί Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Πάνος Μπεγλίτης και ο δήμαρχος Γιώργος Καμίνης κατέληξαν επί των βασικών αρχών του σχεδίου:

– Το La Mirage θα ανακαινιστεί ριζικά, προκειμένου να λειτουργήσει ως «άτυπο ξενοδοχείο», δηλαδή ως κατοικίες για φοιτητές και νέους. Ανάμεσα στις εργασίες που θα πραγματοποιηθούν είναι η αλλαγή όλων των κουφωμάτων και των ειδών υγιεινής και η διαμόρφωση των κοινόχρηστων χώρων ώστε να ικανοποιούν τις νέες ανάγκες.

– Η ανακαίνιση θα χρηματοδοτηθεί με περίπου 5 εκατομμύρια ευρώ από το Πράσινο Ταμείο.

– Το Μετοχικό Ταμείο Αεροπορίας δέχθηκε να μη λάβει ενοίκιο για το κτίριο για το πρώτο ενάμιση έτος. Η παραχώρηση αυτή ήταν ιδιαίτερα σημαντική για το εγχείρημα, καθώς θα εξασφαλίσει την οικονομική του αυτάρκεια το πρώτο, κρίσιμο διάστημα. Το ενοίκιο που θα λαμβάνει στη συνέχεια δεν έχει καθοριστεί, αλλά θα είναι μικρότερο των 35.000 ευρώ/μηνιαίως, που ζητούσε ο ιδιοκτήτης στον πρόσφατο διαγωνισμό, ο οποίος κηρύχθηκε άγονος.

– Ο Δήμος Αθηναίων θα αναλάβει τη διαχείριση του La Mirage. Το ενοίκιο θα διατηρηθεί χαμηλά (περίπου στα 200 ευρώ), στα οποία θα περιλαμβάνονται οι λογαριασμοί ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ. Με επιπλέον χρέωση, οι ενοικιαστές θα μπορούν να απολαύσουν παροχές ξενοδοχειακού επιπέδου, όπως καθαριότητα και φροντίδα ρουχισμού. Οι ενοικιαστές θα μπορούν να χρησιμοποιούν τους ειδικά διαμορφωμένους κοινόχρηστους χώρους και το εστιατόριο. Ο χώρος θα έχει ιδιαίτερα υψηλή ασφάλεια όλο το 24ωρο. Υπολογίζεται ότι τα μεικτά έσοδα του ξενοδοχείου θα είναι περίπου 40.000 ευρώ/μηνιαίως.

«Στόχος είναι η προγραμματική σύμβαση να υπογραφεί ανάμεσα στις τρεις πλευρές πριν από το τέλος του έτους, καθώς υπολογίζουμε ότι θα χρειαστούν περίπου 6-8 μήνες για τις μελέτες και τις εργασίες ανάπλασης», λέει στην «Κ» η γενική γραμματέας Χωροταξίας και Αστικού Περιβάλλοντος, κ. Μαρία Καλτσά. «Ο δήμος ζήτησε το έργο να συνοδευτεί και από μια μικρή ανάπλαση της πλατείας Ομονοίας, με περισσότερο πράσινο και λιγότερες σκληρές επιφάνειες, κάτι που δεν θεωρούμε δύσκολο, αλλά δεν έχει αποφασιστεί. Γενικά δεν θα είναι ένα ανταποδοτικό για το Πράσινο Ταμείο έργο. Το σημαντικό όμως είναι να κερδίσει η περιοχή».

Τι ακριβώς συνέβη και ο Δήμος Αθηναίων βρέθηκε έξω από το παιχνίδι των ξενοδοχείων της Ομόνοιας; Γιατί η υπογεγραμμένη συμφωνία για τις φοιτητικές εστίες δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί; Ο Γιώργος Καμίνης, που διεκδικεί σήμερα την ψήφο μας, δεν μας ενημερώνει σχετικά στο πολυσέλιδο πρόγραμμά του

Advertisements

Η κρίση, τα παιδιά, η Αθήνα, ο δήμαρχος, οι παιδικές χαρές και η Νταίζη

Το καλοκαίρι του 1932 η μεγάλη οικονομική κρίση που ξέσπασε μετά το κραχ της Γουόλ Στριτ είχε χτυπήσει για τα καλά και την ελληνική κοινωνία. Αποτυπώματα αυτής της κατάστασης βρίσκουμε στον τύπο της εποχής. Το παρακάτω άρθρο, επιφυλλίδα θα το έλεγε κανείς, δημοσιεύτηκε στις 2 Ιουλίου 1932 στην εφημερίδα Ακρόπολις και υπογράφεται από την «Νταίζη». Προφανώς, όπως και σε κάθε εποχή του ελληνικού τύπου ορισμένες σκοπιμότητες κρύβονται πίσω από το δημοσίευμα. Δεν γνωρίζω τίνος ήταν αυτό το ψευδώνυμο και διατηρώ μια επιφύλαξη για το αν αυτό ανήκε σε γυναίκα ή άνδρα συντάκτη, με μάλλον επικρατέστερη εκδοχή τη δεύτερη. Όμως επειδή ολοένα και περισσότερα πράγματα σήμερα αρχίζουν να μοιάζουν με το παρελθόν που περιγράφεται σε αυτό το άρθρο, η Χελώνα αποφάσισε να το αναδημοσιεύσει. Παραλείπεται ο πολυτονισμός και εξομαλύνονται σιωπηρά κάποιες ορθογραφικές ιδιαιτερότητες της εποχής, για να μπερδέψετε ευκολότερα τις εποχές.

ΠΑΙΔΙΚΟΙ ΚΗΠΟΙ

Το παιδί για ν’ αναπτυχθεί έχει ανάγκη από ήλιο, από θάλασσα, από βουνό. Μέσα στα πτωχικά σπιτάκια, τα ανήλια και μελαγχολικά, που δεν τα φωτίζουν ποτέ οι αχτίνες του ήλιου, το παιδί, το έμψυχο αυτό λουλούδι της φύσεως, μαραίνεται και φθίνει. Την ημέρα σκυμμένο απάνω σε βιβλία και τετράδια, και το βραδάκι κλεισμένο στους τέσσερες τοίχους μιας σκοτεινής καμαρούλας που συγκεντρώνει πολλές φορές όλη την οικογένεια, και που μυρίζει μούχλα, χάνει τα χρώματά του, αδυνατεί, πεθαίνει από μαρασμό. Η τροφή του είναι λιτή και τόσο λίγη! Με την κρίση και την ανεργία γίνεται όλο και χειρότερη. Τι μπορούν να δώσουν οι φτωχοί γονείς στα παιδιά τους άμα δεν υπάρχουν δουλειές, άμα ο πατέρας κάθεται και κλαίει τη μοίρα του στο σπίτι ή περνάει ολόκληρες ώρες στην ταβέρνα ρουφώντας σπίρτο αντί κρασί, που τον μεθάει, και τον κάνει να γυρίζει στο σπίτι του θηρίο ανήμερο; Η γυναίκα του ξενοδούλευε ως τώρα, και με το ημερομίσθιό της πολλές φορές συντηρούσε όλη την οικογένεια. Τώρα οι δουλειές σπανίζουν. Όλοι κάνουν οικονομίες.

Η λέξη «κρίση» είναι της μόδας, και δυστυχώς τη μεταχειρίζονται και κείνοι που έπρεπε να την ξεγράψουν από το λεξιλόγιό τους, γιατί δεν έχει τον τόπο της.

Το ερμάρι στα φτωχόσπιτα είν’ άδειο, και ο έρως πάει περίπατο. Τον διαδέχθηκε η γκρίνια, κόρη της ανεργίας και της αναπαραδιάς. Το φτωχό παιδάκι ακούει διαρκώς φιλονικίες, άσχημα λόγια, κακοτρώει, λαγοκοιμάται, ή πετιέται τρομαγμένο από το αχυροστρωματάκι του, γιατί ξυπνάει απ΄τις βρισιές που ανταλλάσουν οι γονείς του, καμιά φορά και από το ξύλο που πέφτει.

Περισσότερο απ’ όλα τα χρόνια το παιδί του λαού έχει ανάγκη από ύπαιθρο, από νερό, από ήλιο.

Ονειρεύεται τριανταφυλλένια ακρογιάλια και την αμμουδιά που χαϊδεύει το κυματάκι και που θα χτίζει τα σπιτάκια του παίζοντας με άμμο. Ονειροπολείς τις πολύχρωμες πεταλούδες που θα κυνηγάει με τους συντρόφους των παιχνιδιών του, το κρυφτούλι. Όλα όμως τα παιδάκια του λαού δεν μπορούν να πάνε στις ωραίες παιδικές εξοχές της Βούλας.

Ο δήμαρχος Αθηναίων κ. Μερκούρης έλυσε το πρόβλημα. Οι παιδικοί κήποι είναι ένα κοινωνικό θαύμα και εκτείνεται σε πολλές συνοικίες, χάρις στην επιμονή του και στην ευεργετική και απεριόριστη δράση του.

Χθες βράδυ πήγα στον παιδικό κήπο συνοικίας Αγίου Παντελεήμονος. Ομολογώ πως συγκινήθηκα υπερβολικά, παρακολουθώντας με το βλέμμα μου τα παιδάκια, που παίζανε κρυφτούλι μετά το λουτρό τους. Πηδούσαν σαν τα ζαρκάδια, και τα κορμιά τους έμοιαζαν με μπρούντζινα αγαλματάκια.

Μια μάνα του λαού ευλογούσε τον δήμαρχο μιλώντας με μια συντρόφισσά της. Την πλησίασα για να τη ρωτήσω μερικές λεπτομέρειες.

Ο παιδικός κήπος, μούπε, είναι ένα θαύμα για τα παιδιά μας, Κυρία. Θάταν καταδικασμένα αλλιώς νάναι κλεισμένα σ’ ένα ανήλιο και φτωχικό δωμάτιο, που μυρίζει υγρασία και μούχλα, και θα μαραίνονταν σαν τα λουλούδια που ξηραίνονται χωρίς ήλιο και νερό.

Είχε δίκιο: κοντά στην ανθοστολισμένη χαβούζα, τα παιδάκια του λαού χόρευαν τώρα ένα πρωτότυπο χορό δικό τους, ενώ η μουσική – είχε και μουσική χθες και θάχει εκ περιτροπής στους παιδικούς κήπους – έπαιζε την Ριρίκα και άλλα λαϊκά τραγούδια.

Αφού όλα τα παιδάκια δεν μπορούν να πάνε στην εξοχή, ν’ αναπνέουν θαλάσσιο ή βουνίσιον αέρα, απολαμβάνουν τουλάχιστο το ευεργετικό τους θαλάσσιο λουτρό και μέσα στην μεθυστική ευωδιά των λουλουδιών ζουν ευχάριστες στιγμές, ξεχνούν την κακομοιριά που είναι στο σπίτι τους, τους καβγάδες, τα φαρμακερά λόγια, το ξύλο. Βρίσκονται όλη τη μέρα σ’ έναν άλλο κόσμο ιδανικό και όμορφο και το βράδυ κουρασμένα κοιμούνται έναν ύπνο χωρίς όνειρα, όπως τα μωρά στην κούνια τους. Αυτό το ωραίο όνειρο το χρωστούν τα παιδάκια των Αθηνών στον δήμαρχό τους, τον κ. Μερκούρη.

Το τέλος του γιουσουρούμ:

Πριν δύο περίπου μήνες η Χελώνα είχε επισημάνει μια είδηση που δεν πέρασε ούτε στα ψιλά, την απόφαση της 5ης δημοτικής κοινότητας του Δήμου Αθηναίων να προτείνει την μεταφορά του κυριακάτικου γιουσουρούμ από το τέρμα της Ερμού στην λεωφόρο Αθηνών.

Ως γνωστόν, κανένα αυτί δεν ιδρώνει με τέτοια μικροπράγματα, όμως φαίνεται πως οι άμεσα ενδιαφερόμενοι ρακοσυλλέκτες-παλαιοπώλες του παζαριού δεν ήταν διατεθειμένοι να φύγουν από την Κορεάτικη Αγορά για να πάνε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

Και γι’ αυτό πρέπει να στήθηκε η προβοκάτσια. Την Κυριακή που μας πέρασε, κάποιοι ένοπλοι μπράβοι ανέλαβαν να αναστατώσουν το γιουσουρούμ χωρίς προφανή αιτία.

Αλλά βέβαια έδωσαν την ασήμαντη αφορμή που χρειαζόταν ο Γιώργος Καμίνης για να  εισηγηθεί εκτάκτως και εκτός ημερήσιας διάταξης στο δημοτικό συμβούλιο την αναστολή της λειτουργίας του παζαριού.

Επειδή η Χελώνα αδυνατεί να πιστέψει ότι ένας τόσο επιμελής δήμαρχος δεν είχε υπόψη του την απόφαση της δημοτικής κοινότητας ή γενικότερα το θέμα του γιουσουρούμ όπως θίγεται από τους «παραπονούμενους περίοικους» (ποιους άραγε;), δικαιούται να κάνει ορισμένους συνειρμούς και τουλάχιστον να παραξενεύεται με την επιλογή της έκτακτης συζήτησης στο δημοτικό συμβούλιο σε ένα θέμα που είναι ήδη δρομολογημένο. Αναρωτιέται δε τι θα γινόταν στο δημοτικό συμβούλιο αν το ζήτημα της αναστολής της λειτουργίας του γιουσουρούμ ήταν εντός ημερήσιας διάταξης και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι ήταν ενήμεροι.

Η πόλη της Αθήνας έχει τεράστιες αντιθέσεις. Από την Διονυσίου Αρεοπαγίτου ως την λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως διασχίζει κανείς άλλους κόσμους που βρίσκονται σε απόλυτη αντίθεση μεταξύ τους. Σε ορισμένα κομμάτια της πόλης η φτώχεια ξεχειλίζει με τον ίδιο τρόπο που αλλού ξεχειλίζει ο πλούτος. Ο Δήμος Αθηναίων υπό τον Γιώργο Καμίνη φαίνεται να έχει πάρει τις αποφάσεις του σε τίνος το πλευρό στέκεται.

Για την ώρα, στο πρωτοσέλιδο της ιστοσελίδας του δήμου δεν υπάρχει κάποια ανακοίνωση για το ζήτημα του γιουσουρούμ. Η Χελώνα εκτιμά πως δεν θα υπάρξει κι αργότερα. Έτσι είναι: εκεί πρέπει να βρουν χώρο ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς και το Ράλι Ακρόπολις

Το τέλος του γιουσουρούμ;

Η εκκαθάριση της Αθήνας έχει πολλές όψεις: κάπου στα ψιλά της Διαύγειας, ο δήμος Αθηναίων δρομολογεί την εξαφάνιση του κυριακάτικου γιουσουρούμ από το Θησείο:

Μετά από την ενημέρωση του Προέδρου [της 5ης Δημοτικής Κοινότητας] κ. Θεοδωρακόπουλου στο συμβούλιο, ότι επίκειται η μεταφορά του κυριακάτικου παζαριού που λειτουργεί στην Κορεάτικη Αγορά [… το συμβούλιο της 5ης ΔΚ] ΚΑΤΑ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ εισηγείται τη μεταφορά του παζαριού από την Κορεάτικη Αγορά, σε παραχωρηθέντα από τον Όμιλο Σαρακάκη χώρο, στο Δήμο Αθηναίων, επί της Λεωφόρου Αθηνών (όπισθεν
ΚΑΡΦΟΥΡ).

Ακολουθούν μεσότίτλοι για μια ανάρτηση που δεν προλαβαίνει να γραφτεί στην ώρα της, μ’ αφορμή το γεγονός. Γιατί στα σκουπίδια υπάρχει θησαυρός κι αυτόν δεν πρέπει να τον παίρνει όποιος νάναι. Ο νοών νοείτο.

Καπιταλισμός και πόλη. Πόλη και εξουσία. Εξουσία στην πόλη. Ο Βαρόνος Οσμάν και το ιππικό. Η Αθήνα, θέατρο της ιστορίας. Δεκέμβρης του ’44 και Δεκέμβρης του ’08. Παρελάσεις στην πόλη. Στρατός κατοχής. Πόλη χωρίς πολίτες. Πολίτες ή εργάτες; Κινητικότητα των παραγωγικών συντελεστών. Ο παραγωγικός συντελεστής εργασία. Μετανάστευση. Άνθρωποι μα όχι πολίτες. Στρατόπεδα συγκέντρωσης. Γιατί όχι και καταναγκαστικής εργασίας; Άουσβιτς, Μπούχενβαλντ, Ζαξενχάουσεν. Στο κέντρο πάλι παρελάσεις. Κι εμπόριο. Και πλιάτσικο. Και ατενίστας. Και real estate. Και πεζόδρομοι. Και φασιστικές περιπολίες. Κι εγώ. Κι εσύ.


Μια γενναία άποψη χωρίς αντίκρυσμα

Ή αλλιώς, όποιος είναι έξω απ’ το χορό, πολλά τραγούδια ξέρει:

Μάλιστα, ο [αντιδήμαρχος Αθηναίων] κ. Αβραντίνης θεωρεί τα ναρκωτικά υπ’ αριθμόν 1 πρόβλημα για το κέντρο και τάσσεται υπέρ της νόμιμης συνταγογράφησης (καθαρής) ηρωίνης ώστε να «χτυπηθεί» ο παράνομος τζίρος της ουσίας που αγγίζει τα 2,4 εκατ. ευρώ ημερησίως στην Αθήνα! «Αν σκεφτεί κανείς ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας κυκλοφορούν στο κέντρο της πόλης περίπου 40.000 τοξικομανείς, οι οποίοι χρειάζονται περίπου 60 – 70 ευρώ για την ημερήσια δόση τους, η οποία συνήθως είναι και νοθευμένη, άρα και επικίνδυνη, αντιλαμβάνεται ότι ίσως η μόνη πραγματική λύση είναι η νομιμοποίηση της ουσίας, όπως συμβαίνει στην Αγγλία».

Ο κ. Αβραντίνης διατυπώνει βεβαίως γενναία την πάγια άποψή του και αυτό είναι προς τιμήν του. Παρ’ όλ’ αυτά, επειδή δεν έχει αρμοδιότητα αυτή η διατύπωση είναι ανώδυνη και ακαδημαϊκή. Όταν υπάρχει έστω και η παραμικρή «αρμοδιότητα» τα πράγματα αλλάζουν: ο δήμος Αθηναίων στην πρόσφατη «δέσμη μέτρων για το ιστορικό κέντρο«, αναφέρει για τις εγκαταστάσεις του ΟΚΑΝΑ όπου παρέχεται υποκατάσταστο ηρωίνης:

Ο Δήμος θα βοηθήσει και στη αποκέντρωση του ΟΚΑΝΑ. Η διοίκηση του ΟΚΑΝΑ έχει εξασφαλίσει τη συνεργασία νοσοκομείων της πόλης (εκκρεμεί η πρόσληψη 50 υπαλλήλων προκειμένου να λειτουργήσουν αυτές οι μονάδες). Ήδη το δημοτικό νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ έχει δεχθεί να υποδεχθεί τη δημιουργία μονάδας απεξάρτησης.

Τουτέστιν, μέχρι ο αρμόδιος να αποφασίσει να έρθει σε σύγκρουση με τη μαφία των ναρκωτικών, η άσκηση αρμοδιοτήτων από την πλευρά του δήμου περιορίζεται στον αντίκτυπο του προβλήματος των ναρκωτικών στη βιτρίνα της πόλης. Το ζήτημα δεν τίθεται ως θέμα υγείας των 40.000 χρηστών, αλλά ως θέμα ασφάλειας των υπολοίπων κατοίκων. Η Χελώνα δεν είναι βέβαιη ότι υπάρχει κάποιος σαφής τρόπος να εφαρμοστεί εδώ  η αρχή της αναλογικότητας. Ωστόσο προβληματίζεται από τις αντιφάσεις.

Ποιος κρύβεται πίσω από τους δολοφόνους της Marfin

Διαβάστε και την άποψη των Ατενίστας σχετικά.

ΥΓ. Η Χελώνα μπορεί να δώσει και σοβαρές απαντήσεις, αλλά δεν ξέρει αν αξίζει τον κόπο να επιχειρηματολογήσει. Οπότε ο βάνδαλος Λευτέρης Παπαδόπουλος είναι μια χαρά για την ώρα.