Εικοστές πρώτες Απριλίου

Ο Δήμητρης Ρηγόπουλος γράφει στην Καθημερινή:

Η 21η Απριλίου είναι μία ημερομηνία που έχει καταχωρισθεί στο συλλογικό ασυνείδητο με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Ομως, τέσσερα χρόνια νωρίτερα, η 21η Απριλίου του 1963 ήταν ημέρα γιορτής για την Αθήνα.

Τα εγκαίνια του Χίλτον εξελίχθηκαν στο κοσμικό γεγονός της χρονιάς, παρουσία του ίδιου του Κόνραντ Χίλτον ο οποίος έσπευσε να χαρακτηρίσει το κτίριο «το ωραιότερον Χίλτον του κόσμου».

Το ξαναγράψιμο της ιστορίας είναι αγαπημένη ασχολία στις μέρες μας. Κι έτσι, για τον δημοσιογράφο της Καθημερινής το ξεχωριστό γεγονός της 21ης Απριλίου 1963 είναι το κοσμικό γεγονός των εγκαινίων του ξενοδοχείου, κι όχι ότι λίγες εκατοντάδες μέτρα μακρύτερα η αστυνομία πόλεων απαγόρευε την πρώτη μαραθώνια πορεία ειρήνης – αυτήν  που κατόρθωσε να κάνει μόνος ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης – συλλαμβάνοντας 1100 άτομα.

nea19630422

Η ανασκευή του παρελθόντος είναι αδήριτη ανάγκη των σφετεριστών του παρόντος και του  μέλλοντος. Θα τους αφήσουμε;

Και πάλι για τη Γάζα

Από το 2008 ασχοληθήκαμε επανειλημμένα με το Free Gaza Movement και την προσπάθειά του να σπάσει τον παράνομο ναυτικό αποκλεισμό της λωρίδας της Γάζας από τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις. Καθώς πλησιάζει η μέρα που η συνδυασμένη αποστολή 9 καραβιών «Στόλος Ελευθερίας» (Freedom Flotilla) θα βρεθεί στα όρια των παλαιστινιακών χωρικών υδάτων, δεν μπορεί παρά η αγωνία μας να κορυφώνεται. Εφιστούμε λοιπόν την προσοχή των αναγνωστών στο ελληνικό σκέλος της αποστολής, την καμπάνια «Ένα καράβι για τη Γάζα» και τους καλούμε να παρακολουθούν την εξέλιξη της αποστολής από το «Ψηφιακό Καράβι» και να βρίσκονται σε ετοιμότητα αν χρειαστεί από τη δική μας θέση ως πολίτες να πιέσουμε το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών να πάρει θέση αυτή τη φορά, όπως δεν έκανε τις προηγούμενες.

Θ’ αντιγράψουμε από την δεύτερη σχετική μας ανάρτηση ένα παράθεμα από ένα κείμενο του Αντόνιο Γκράμσι περί αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας. Η επικαιρότητά του είναι πρόδηλη, όχι μόνο για τους ακτιβιστές του Στόλου Ελευθερίας, αλλά και για τα ευρύτερα ζητήματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία σήμερα.

Πρέπει να παρατηρήσουμε πως, πολύ συχνά, η αισιοδοξία δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ένας τρόπος να υπερασπίζεται κανείς την τεμπελιά του, την ανευθυνότητά του, την θέλησή του να μην κάνει τίποτα. Είναι επίσης μια μορφή μοιρολατρείας και μηχανιστικής αντίληψης. Υπολογίζει κανείς πάνω σε παράγοντες έξω από τη θέλησή του και τη δραστηριότητά του, τους εξυψώνει, φαίνεται πως φλέγεται από ιερό ενθουσιασμό και ο ενθουσιασμός δεν είναι παρά η εξωτερική λατρεία των φετίχ. Απαραίτητη αντίδραση που πρέπει να έχει σαν αφετηρία τη λογική. Ο μόνος δικαιολογημένος ενθουσιασμός είναι εκείνος που συνοδεύει την ικανή θέληση, την ικανή δράση, την πλούσια εφευρετικότητα σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες που μεταβάλλουν την υπάρχουσα πραγματικότητα.

Θεωρούμε πως επιτυχίες όπως αυτή της πρώτης αποστολής των ψαροκάικων είναι μάθημα για όλους μας, σε όλες τις προκλήσεις του σήμερα και του αύριο. Διότι η αποφασιστικότητα, η συλλογικότητα και ο προγραμματισμός οδήγησαν σε μια επιτυχία η οποία σήμερα αναγνωρίζεται από πολλούς και υποχρεώνει κι άλλους να λαμβάνουν θέση:

Said John Ging, Head of United Nation’s Relief and Works Agency (UNRWA) in the Gaza Strip since 2006 said, “We recommend the world send ships to the shores of Gaza, and we believe that Israel would not stop these vessels because the sea is open, and many human rights organizations have been successful in previous similar steps, and proved that breaking the siege on Gaza is possible.”

Δείτε και το ντοκιμαντέρ των Γιώργου Αυγερόπουλου και Γιάννη Καρυπίδη για την πρώτη αποστολή, με τον υπέροχο τίτλο «Γάζα ερχόμαστε«. Η ταινία πήρε το βραβείο κοινού στο πρόσφατο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης.

λινγκουίστικ

Και μπαίνει ο αρχινταραβέρης και τους ξηγιέται έτσι. Με τα δάχτυλα, μαλακά. Κι αυτοί το ρίχνουν στο ψιλοτουμπεκιαστό. Μετά σηκώνει και τα δυο τα χέρια. Κρατάει μαρκούτσι ψιλό κι οι σέοι χοντροτουμπεκιάζονται. Και τότε πέφτει ένα παλαμάκι, παλαμάκι λέμε, όχι χαβαλέ, αλά αναψυκτήριοοο!

– Και τι συναυλία ήτανε;

– Συναυλίααα; Τώρα μιλάμε για χοντρή μαγκιά. Τσαϊκόβσκι. Τι λες και συ, Γώγο, συμφωνείς;

Η Βαρβάρα με κοίταξε επιτιμητικά. Μόλις είχε γυρίσει από το Παρίσι. Με πήρε τηλέφωνο και της είπα να ‘ρθει να με δει. Συναντηθήκαμε κάτω από τις γερασμένες μουριές της πλατείας και κάτσαμε στα σκονισμένα παγκάκια της.

– Δεν άλλαξες και πολύ.

– Μα πώς, μεγάλωσε το κούτελό μου. Τα μαλλιά μου πέσαν περισσότερο.

– Όχι, όχι, δεν εννοώ αυτό.

Δεν μ’ απάντησε. Με ξανακοίταξε επιτιμητικά. Είδα στα μάτια της την απάντηση. Άνοιξα το στόμα και άπλωσα έξω από τα χείλη μου τη γλώσσα.

– Μα να, δες, κοίτα, η γλώσσα μου είναι μια χαρά. Μπορεί και διακρίνει το ξινό από το γλυκό, τ’ αρμυρό από τη ζάχαρη, τ’ απαλό χνούδι απ’ τη σκληρή κυματιστή τρίχα της ήβης κι αντιδρά αρνητικά στο γρήγορο ρούφηγμα βαρύ γλυκού καφέ στο χοντρό. Είναι μια γλώσσα τέλεια. Τι άλλο θες;

Η Βαρβάρα πάλι δε μ’ απάντησε. Μάζεψε αργά την τσάντα της, τον αναπτήρα της και τα Ζιτάν και με μια απαλή κίνηση πήρε στροφή και μου γύρισε την πλάτη. Σαν περπάτησε λίγο πιο πέρα, τίναξε μ’ ένα σπαστό του λαιμού κούνημα την υπέροχη ξανθιά χαίτη και γυρίζοντας μου φώναξε:

– Εδώ θα ψοφήσεις. Σε ξέρω, εδώ θα ψοφήσεις. Σ’ αυτό τον τόπο με τ’ άθλια παγκάκια, χάνεσαι άδικα, Θανάση. Δε θα τα καταφέρεις ποτέ να φτάσεις κει που θέλεις. Θα βουλιάξεις μες στο φτωχό του λεξιλόγιο, μες στη μιζέρια σου. Όλες κι όλες οι λέξεις π’ ακούς εδώ δεν ξεπερνάνε τις πενήντα. Γεια σου.

Η Βαρβάρα ήξερε τον κρυφό μου πόθο να γίνω κάποτε γραφιάς. Κολωνιώτισσα ήταν κι αυτή και πάνω στο χάδι, μικρά παιδιά, τα συζητούσαμε. Τώρα σπούδαζε στο Παρίσι. Σπούδαζε λινγκουίστικς, γλωσσολογία δηλαδή. Κι από τότε που ‘χε αρχίσει, ανακάλυψε ότι το πρόβλημα του ελληνικού λαού ήταν κάπου ανάμεσα στο στόμα του.

– Δεν μπορείς, έλεγε, να στηριχτείς για την αλλαγή πάνω σ’ ένα λαό που δεν έχει διαρθρώσει ακόμα σωστά την ομιλία του. Είναι θέμα κουλτούρας, πολιτισμού. Μου θύμιζε τη Ρόζα, μια συντρόφισσα που μας είχε έρθει από την Ελβετία τους σκοτεινούς καιρούς της παρανομίας και γύρισε άρον-άρον στο με καθαριότητα νοσοκομείου ελβετικό τοπίο γιατί κι αυτή δεν μπορούσε «να στηριχτεί για την αλλαγή σ’ ένα λαό που φτύνει στους δρόμους κι όχι στο μαντίλι του». Πιθανά να θεωρούσε σαν πρώτη επιλογή τον αγώνα για την ανάρτηση πτυελοδοχείων στους δρόμους.

– Καϊνάρι παιδί, ρε μάγκα, ο Γκεβάρα, κουτσάβι από τα πρώτα, το ‘χω διαβάσει σε βιβλίο. Τι λες και συ Γώγο, συμφωνείς;

– Ναι, αλλά κι αυτόν τον σφουγγαρίσανε.

διήγημα του Θανάση Σκρούμπελου από τη συλλογή Τα φίδια στον Κολωνό, Εκδόσεις Νέα Σύνορα-Λιβάνη, λίγο μετά το 1990.

Free Gaza

Καθώς η αποστολή Free Gaza καταφέρνει να φτάσει στον προορισμό της, ας υπενθυμίσουμε την ταινία του Κέντρου Αντιπληροφόρησης για τη Μέση Ανατολή MADISA με τον τίτλο «Γάζα: Time is not important«, η οποία δίνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εσωτερική εικόνα του πολιτικού σκηνικού της Παλαιστίνης και της Λωρίδας της Γάζας ειδικότερα. Διάρκεια 74′, αλλά αξίζει τον κόπο.

Επειδή κάτι τρέχει με το embedding των Goggle videos στο WordPress, να ο σύνδεσμος.

Κι ένα κείμενο του Βαγγέλη Πισσία, που συμμετέχει στην αποστολή, λίγο πριν την πρώτη προβολή της ταινίας τον περασμένο Μάρτη.