Σε αναζήτηση εργασίας ο σ. Βούγιας

Η Χελώνα διαβάζει στην ιστοσελίδα της Κυβέρνησης ότι

Από 1η Μαρτίου 2011 θα ξεκινήσει πιλοτικά η μεταφορά ποδηλάτων μέσα στους συρμούς του Μετρό, με πρωτοβουλία του υφυπουργού Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων Σπύρου Βούγια.

και διερωτάται: Τι στο διάολο αμοίβονται τα διοικητικά συμβούλια και οι πρόεδροι των υποτιθέμενων «ανώνυμων εταιρειών» των μέσων μαζικής μεταφοράς (αλλά όχι μόνο), αν τις αποφάσεις για τη λειτουργία τους τις παίρνει ο υφυπουργός;

Εκτός εάν, λόγω τρόικας, ο σ. Βούγιας προσπαθεί να δικαιολογήσει τον δικό του μισθό.

Πάντως, σύντροφε, με τέτοιο κεντρικό σχεδιασμό Αλβανίας του Χότζα άντε να προσελκύσετε επενδυτές…

«Λεφτά υπάρχουν» αλλά όχι για όλους: Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων

Διαβάζουμε στην ιστοσελίδα της Δι@ύγειας την απόφαση του υπουργείου παιδείας να χρηματοδοτήσει με 114.000 ευρώ το Ινστιτούτο Ορθόδοξης Θεολογίας στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικονομικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ της Γενεύης για τη λειτουργία σπουδών μεταπτυχιακού επιπέδου σε θέματα ορθόδοξης παράδοσης και θεολογίας και ανάπτυξης του διαχριστιανικού και διαθρησκευτικού διαλόγου της ορθοδοξίας.

Είναι ν’ απορεί κανείς που ένα ινστιτούτο που ανήκει στο πατριαρχείο χρηματοδοτείται από το ελληνικό δημόσιο με 5,5 φορές περισσότερα χρήματα απ’ όσο 250 περίπου μεταπτυχιακά των δημόσιων ΑΕΙ (19.600 ευρώ κατά μέσο όρο θα λάβει φέτος κάθε πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών χωρίς ίδιους πόρους – δίδακτρα κλπ).

Βέβαια, πλάκα έχουν και τα λάθη της απόφασης. Μα του Οικονομικού Πατριαρχείου;

Αχ, γλώττα λανθάνουσα!

Πορτρέτο της Ελλάδας

60 χρόνια μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει:

Το πρώτον μέτρον που πρέπει να ληφθή είναι να ευρεθούν μέσα όπως καμφθή ο αληθώς αρπακτικός εγωισμός των ανθρώπων των Αθηνών … Ούτοι αποτελούνται από 5.000 περίπου πολιτικούς, βιομηχάνους και εισαγωγείς, οι οποίοι κυβερνούν την χώραν και οι οποίοι εκ συστήματος και με αναισθησίαν απομυζούν τον πλούτον της χώρας, είτε ούτος παράγεται εντός αυτής, είτε στέλλεται από τας ΗΠΑ. Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι υπενόμευαν την προσπάθειαν της κυβερνήσεως χρησιμοποιούντες εις τα αυτοκίνητά των την βενζίνην την προοριζομένην δια τα τρακτέρ που χρειάζονται δια την παραγωγήν τροφίμων εις την Ελλάδα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι εκραύγαζαν πατριωτικά συνθήματα, ενώ ηρνούντο να πληρώσουν φόρους ή να συμμετάσχουν εις τας απωλείας που απαιτούσε η νίκη και οι οποίοι είχαν καταθέσει τα χρήματά των εις τράπεζας της Ν. Υόρκης, της Αιγύπτου και της Ελβετίας. Οι άνθρωποι αυτοί εσώθησαν από τους κομμουνιστάς χάρη εις την αμερικανικήν βοήθειαν…

Από άρθρο του Τζόζεφ Χάρισον, απεσταλμένου στην Αθήνα της αμερικανικής εφημερίδας Christian Science Monitor, όπως αναδημοσιεύθηκε στο Βήμα, στις 6 Απριλίου 1950. Παρατίθεται στο Σόλων Ν. Γρηγοριάδης, Μετά τον Εμφύλιο. Η άνοδος του Παπάγου στην εξουσία, Εκδόσεις Φυτράκη + Το Βήμα 2010, σελ. 248.

Χρόνια πολλά στον Κώστα Καραμανλή

Αφού ευχηθώ χρόνια πολλά στον Κωστάκη τον Καραμανλή, μερικές πρόχειρες σκέψεις:

Η επεισοδιακή συγκέντρωση της 5ης Μάη φαίνεται ότι ταρακούνησε το πολιτικό προσωπικό της ευρωπαϊκής ένωσης και οδήγησε πιθανόν στην γρηγορότερη αντίδραση των ευρωπαίων ηγετών με τον «ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης» (για την αποτελεσματικότητα, φυσικά, δε χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε – η ζωή θα δείξει). Στην Ελλάδα, οι φοβισμένες αντιδράσεις του πολιτικού συστήματος νομίζω ότι συνοψίζονται συμβολικά στην επίσκεψη της ΓΓ του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στο γραφείο του υπουργού ΠΡΟ-ΠΟ. Η απόσταση που έλαβε στη χθεσινή συγκέντρωση το ΠΑΜΕ από το κτίριο της Βουλής εντείνει το συμβολισμό.

Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έρχονται με τη σειρά τους να δουν από πιο κοντά το ζήτημα της βίας, τόσο από καθήκον όσο κι από φόβο. Έτσι, οι New York Times δημοσίευσαν την Τετάρτη ένα ρεπορτάζ για τους «κουκουλοφόρους» της Ελλάδας όπως διαμορφώνονται μετά τη Marfin, ενώ το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel ασχολείται με τους γερμανούς «κουκουλοφόρους». Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη – και σταματά στο εξώφυλλο της ευρωπαϊκής έκδοσης του Economist την περασμένη βδομάδα (όπως σωστά επεσήμανε ένας άλλος μπλόγκερ που ξέχασα ποιος ήταν):

Economist Europe edition, May 8, 2010

Πιθανόν όλοι αυτοί να φοβούνται περισσότερο απ’ όσο πρέπει, διότι, παρά το εννοούμενο της εκπληκτικής φωτογραφίας του Άρη Μεσσίνη, η εσωτερίκευση της κανονικότητας είναι πιο έντονη απ’ όσο θα θέλαμε. Το «ραντεβού το Σεπτέμβρη» που έλεγα και χθες, μου φαίνεται αναπόφευκτο όσο τα πράγματα δεν είναι οργανωμένα.

Πρέπει να ‘χουμε κατά νου, βέβαια, ότι το παρελθόν αποτελεί πάντοτε μια καλή πηγή ερεθισμάτων για σκέψη. Κι επειδή η ελληνική πολιτική τάξη και τα μέσα «ενημέρωσης» προσπαθούν να μας πείσουν για τον μοναδικό, σχεδόν θεϊκά δοσμένο τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται η διαφθορά στην Ελλάδα, ας ανατρέξουμε σ’ ένα κείμενο του 1891 που μοιάζει να γράφτηκε σήμερα το πρωί. Το ‘χει γράψει ο Φρίντριχ Ένγκελς στην εισαγωγή της γερμανικής έκδοσης του 1891 του Εμφύλιου Πόλεμου στη Γαλλία, του Καρλ Μαρξ (Εκδόσεις Στοχαστής, 1976, σελ. 27-29).

Για την εξυπηρέτηση των κοινών συμφερόντων η κοινωνία είχε αρχικά δημιουργήσει δικά της όργανα με τον απλό καταμερισμό της δουλιάς. Τα όργανα όμως αυτά που η κορυφή τους είναι η κρατική εξουσία, εξυπηρετώντας τα δικά τους ειδικά συμφέροντα, είχαν με τον καιρό μετατραπεί από υπηρέτες της κοινωνίας σε αφέντες της, όπως το βλέπουμε, λ.χ., όχι μόνο στην κληρονομική μοναρχία, μα και στην αστική δημοκρατία. Πουθενά οι «πολιτικοί» δεν αποτελούν ένα πιο ξεχωριστό και πιο ισχυρό τμήμα του έθνους, όσο ακριβώς στη Βόρεια Αμερική. Εδώ το καθένα από τα δυο μεγάλα κόμματα, που διαδέχονται το ένα το άλλο στην εξουσία, διευθύνεται με τη σειρά του από ανθρώπους που κάνουν την πολιτική προσοδοφόρα υπόθεση, που κερδοσκοπούν πάνω στις έδρες της νομοθετικής συνέλευσης τόσο της ομοσπονδίας όσο και των ξεχωριστών πολιτειών ή που ζουν από τη ζύμωση που κάνουν για το κόμμα τους και που όταν το κόμμα τους νικήσει ανταμείβονται με θέσεις. Είναι γνωστό πως οι αμερικάνοι τριάντα χρόνια τώρα προσπαθούν ν’ αποτινάξουν το ζυγό αυτό που έγινε αφόρητος και πως, παρ’ όλα αυτά, βουλιάζουν όλο και πιο βαθιά μέσα στο βάλτο της διαφθοράς. Ακριβώς στην Αμερική μπορούμε να δούμε καλύτερα πώς συντελείται αυτή η ανεξαρτητοποίηση της κρατικής εξουσίας από την κοινωνία που αρχικά ήταν προορισμένη να γίνει απλό όργανό της. Εδώ δεν υπάρχει καμιά δυναστεία, δεν υπάρχουν ευγενείς ούτε μόνιμος στρατός, εκτός από τους λίγους άνδρες για την επίβλεψη των ινδιάνων, δεν υπάρχει ούτε γραφειοκρατία με μόνιμες θέσεις ή με δικαίωμα σύνταξης. Κι όμως, έχουμε εδώ δυο μεγάλες συμμορίες από πολιτικούς κερδοσκόπους που παίρνουν στα χέρια τους την κρατική εξουσία και την εκμεταλλεύονται με τα πιο διεφθαρμένα μέσα και για τους πιο διεφθαρμένους σκοπούς, ενώ το έθνος είναι ανίσχυρο μπροστά στους δυο μεγάλους αυτούς συνασπισμούς των πολιτικών, που βρίσκονται δήθεν στην υπηρεσία του, μα που στην πραγματικότητα το εξουσιάζουν και το καταληστεύουν. […]

[…] στη Γερμανία η δεισιδαιμονία για το κράτος πέρασε από τη φιλοσοφία στην κοινή συνείδηση της αστικής τάξης, κι ακόμα και σε πολλούς εργάτες. Σύμφωνα με τη φιλοσοφική άποψη, το κράτος είναι η «πραγματοποίηση της Ιδέας» ή η βασιλεία του θεού πάνω στη γη, μεταφρασμένη σε φιλοσοφική γλώσσα, το πεδίο όπου η αιώνια αλήθεια και η δικαιοσύνη πραγματοποιούνται ή πρόκειται να πραγματοποιηθούν. Κι από δω πηγάζει ένας δεισιδαιμονικός σεβασμός προς το κράτος και προς το καθετί που συνδέεται με το κράτος, ένας σεβασμός που ριζώνει τόσο πιο εύκολα, όσο έχουμε συνηθίσει απ’ τα πιο μικρά μας χρόνια να φανταζόμαστε ότι όλες οι υποθέσεις και τα συμφέροντα που είναι κοινά για ολόκληρη την κοινωνία δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν αλλοιώς, παρά όπως εξυπηρετιόνταν ως τώρα, δηλαδή από το κράτος και τα καλοδιορισμένα όργανά του. Και οι άνθρωποι φαντάζονται ότι κάνουν κιόλας ένα εξαιρετικά τολμηρό βήμα προς τα μπρος όταν απολυτρώνονται από την πίστη στην κληρονομική μοναρχία κι ορκίζονται στο όνομα της αστικής δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα όμως, το κράτος δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μια μηχανή για την καταπίεση μιας τάξης από μια άλλη και μάλιστα όχι λιγότερο στην αστική δημοκρατία απ’ ό,τι γίνεται στην μοναρχία! Και στην καλύτερη περίπτωση, το κράτος είναι ένα κακό που κληροδοτείται στο προλεταριάτο, που νίκησε στον αγώνα για την ταξική κυριαρχία και που τις χειρότερες πλευρές του, όμως το έκαμε η Κομμούνα [του Παρισιού, 1871] δε μπορεί να μην τις περικόψει όσο το δυνατό γρηγορότερα ωσότου μια γενιά, μεγαλωμένη μέσα σε νέες και ελεύθερες κοινωνικές συνθήκες, θα είναι σε θέση να πετάξει όλα αυτά τα παλιοπράγματα που αποτελούν το κράτος.

Εξαιρετικά αφιερωμένο στους Κώστηδες και τις Ελένες της κυρίαρχης τάξης, αλλά και σ’ όσους προσπαθούν να παράγουν νέα θεωρία για παλιά προβλήματα.

Π. Μανδραβέλης: “Ποιος δικαιούται δια να ομιλεί” – ένα σχόλιο

Ένα σχόλιό μου σ’ ένα άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη. Το αναδημοσιεύω εδώ γιατί φοβάμαι ότι θα εξαφανιστεί στο σάιτ της Καθημερινής.

Η προφανής απάντηση στα ερωτήματα της πρώτης παραγράφου είναι ότι ο κάθε σ. Λαφαζάνης ανήκει τελικά σ’ αυτό το σύστημα το οποίο κριτικάρει. Και όχι με την κακή έννοια, απαραίτητα: ο κοινοβουλευτισμός δεν θα είχε και κανένα νόημα αν όλοι ήταν ίδιοι, αν όλοι υποστήριζαν τις ίδιες απόψεις. Κάτι θα πήγαινε στραβά αν ο κάθε σ. Λαφαζάνης δεν ασκούσε κριτική. Κι έτσι, οι εκλεγμένοι της αριστεράς ασκούν κριτική στις κυρίαρχες επιλογές οικονομικής πολιτικής εδώ και πολλά χρόνια. Πολλοί απ’ αυτούς, του σ. Λαφαζάνη συμπεριλαμβανομένου, ασκούν αυτή την κριτική με συνέπεια. Στις σημερινές συνθήκες, μάλιστα, φαίνεται πια στα μάτια των περισσότερων πολιτών ότι αυτή η κριτική, η ξύλινη, η μονόπλευρη, η σχεδόν έμμονη, ήταν εν πολλοίς ορθή.

Παρ’ όλ’ αυτά, η εξ αριστερών κριτική υπήρξε περιορισμένη. Περιορισμένη σε απήχηση, περιχαρακωμένη από τον τρόπο και τη γλώσσα με την οποία ασκείται, καμιά φορά εκφρασμένη σχεδόν με το ζόρι από κουρασμένους ανθρώπους που είχαν βαρεθεί να επαναλαμβάνουν τα ίδια, ενώ ενσωματώνονταν ταυτόχρονα στο διαμορφούμενο σύστημα σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο, η αριστερή κριτική δεν κατόρθωσε να πείσει έγκαιρα τον ελληνικό λαό για τις επιλογές των δύο κομμάτων εξουσίας σ’ αυτή τη χώρα. Και ταυτόχρονα καθησύχασε αυτά τα κόμματα, που θεώρησαν πως, ό,τι κι αν συμβεί, μπορούν να διατηρούν την πολιτική αριστερά στο περιθώριο δίνοντάς της μερικά από τα προνόμια της εξουσίας. Σ’ ένα βαθμό κατάφεραν να μετασχηματίσουν την κοινοβουλευτική, κυρίως, αριστερά σε βαλβίδα ασφαλείας της κοινωνικής χύτρας.

Ο Πάσχος Μανδραβέλης δεν κάνει, φυσικά, τα ερωτήματα της πρώτης παραγράφου παρά για να μπορέσει να ασπαστεί την εναντίον του κράτους άποψη του προέδρου του ΣΕΒ. Για ν’ αντικαταστήσει το κράτος με τι; Ο «Αναρχικός Ραντιέρης», λοιπόν, για να θυμηθούμε και τον Πεσσόα, λέει κάτι και εννοεί κάτι άλλο.

Πιθανόν, ορισμένοι να έχουν ήδη αποφασίσει την αποκαθήλωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας, το οποίο μια χαρά εξυπηρετούσε τα συλλογικά συμφέροντά τους μέχρι προχθές, αλλά σήμερα φαίνεται να χάνει τη νομιμοποίησή του. Άνθρωποι όπως ο Χάρης Καστανίδης, επαγγελματίες πολιτικοί επί δεκαετίες έχουν κάθε λόγο ν’ ανησυχούν εν όψει της ανεργίας, όμως θα πρέπει να έχουν κατά νου ότι οι «διαρθρωτικές αλλαγές» μπορεί να τους οδηγήσουν εκτός της «αγοράς εργασίας». Τουλάχιστον αυτοί έχουν θεμελιωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα.

Οι απόψεις Δασκαλόπουλου όμως δεν είναι πλήρεις, δεν μας δίνουν και πολλές πληροφορίες για την επόμενη μέρα που επαγγέλλεται η τάξη των βιομηχάνων ή ορισμένοι απ’ αυτήν. Γιατί, αγαπητέ κ. Μανδραβέλη, δεν αρκεί η απόσπαση ορισμένων ορθών φράσεων από ‘δω κι από ‘κει, όσο κι αν φαίνεται ότι υποβοηθείται έτσι η αναγκαία διαδικασία διαλόγου. Η κοινωνική συναίνεση δεν είναι νεκρό κείμενο, που μπορεί να διαμορφωθεί από ένα επιλεκτικό copy-paste φαινομενικά ορθών θέσεων. Η κοινωνική συναίνεση, η θέση ισορροπίας μιας κοινωνίας, είναι αποτέλεσμα των προηγηθεισών συγκρούσεων αντιτιθέμενων συμφερόντων.

Ο πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (θα γνωρίζετε ότι ο σύνδεσμος ιδρύθηκε ως «Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων», κι αυτό συνιστά μια ουσιώδη διαφορά) ομιλεί εκ μέρους μιας κοινωνικής ομάδας με συγκεκριμένα συμφέροντα, την οποία ο ίδιος ονομάζει σήμερα «νέα επιχειρηματική τάξη».

Κι ένα κουίζ. Ποιος έχει πει τα παρακάτω;

Η σημερινή μορφή της παγκοσμιοποίησης, όμως, δίνει πολλούς και πολύ χαμένους. Οι κοινωνικές ανισότητες έχουν διευρυνθεί, οι ακραίες αντιδράσεις έχουν πολλαπλασιαστεί και επεκταθεί. Η συμπεριφορά του χρηματοπιστωτικού συστήματος–και δεν αναφέρομαι μόνο στα golden boys– σε συνδυασμό με τις
πολιτισμικές συγκρούσεις, έχουν χειροτερεύσει την κατάσταση. Στο περιβάλλον αυτό το χρηματοπιστωτικό σύστημα καλείται να αλλάξει ήθος –οπότε και πρακτικές. Στο ίδιο το χρηματοπιστωτικό σύστημα εναπόκειται να προσφέρει –περισσότερο από το παρελθόν– αποτελεσματική εταιρική διακυβέρνηση και εταιρική κοινωνική ευθύνη, σταθερή και μακρόχρονη χρηματοδότηση, έμφαση σε παραγωγικές επενδύσεις, μεγαλύτερη κινητικότητα κεφαλαίων σε εθνικά περιφερειακό επίπεδο, συνειδητή προσπάθεια ενθάρρυνσης της ανταγωνιστικότητας και νέους κανόνες αποτίμησης του ρίσκου.

Και αλλού:

Στην Ελλάδα, η καινοτομία, όπως και η ανάπτυξη γνώσης, υστερεί. Συγκαταλεγόμαστε στα κράτη που αφιερώνουν ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά του ΑΕΠ τους στην παιδεία και την έρευνα και ανάπτυξη. Το επίσημο Κράτος δεν επενδύει στην καινοτομία και οι κοινοτικά υποκινούμενες προσπάθειές του να την ενθαρρύνει, δεν απέκτησαν μεγάλη διεισδυτικότητα στην οικονομία. Οι επιχειρήσεις , με το μυαλό στην επιβίωση μέσα σε μια μικρή και περιφερειακή οικονομία, που δεν μπορεί να αναπτύξει οικονομίες κλίμακας και τεχνολογική πρωτοπορία, είναι νομοτελειακά από τις πλέον υστερούσες σε δαπάνες έρευνας σε όλη την Ευρώπη.

Ποιος αποφασίζει για την προσφυγή στο ΔΝΤ και γιατί;

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ GREEKSTATISTICS.WORDPRESS.COM

Στο χθεσινό άτυπο υπουργικό συμβούλιο:

Ο Γ. Παπανδρέου κλείνοντας τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου είπε ότι η προσφυγή θα γίνει μετά τις περιφερειακές εκλογές στη Γερμανία, στις 9 Μαΐου, και ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με βάση το δεδομένο ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί 9 δισ. ευρώ στις 19 Μαΐου.

Χθες, η Γερμανία δεν καταφέρνει να δανειστεί 3 δις ευρώ για 30 χρόνια. Αργότερα, το πρωθυπουργικό γραφείο ανακοινώνει τη σκηνογραφία Καστελόριζο.  Το τηλέφωνο χτυπά, την ώρα που ο ΓΑΠ μιλάει στο Καστελόριζο. Λίγη ώρα αργότερα, σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος, ανακοινώνει την προσφυγή στον “μηχανισμό στήριξης”.

Και ρωτά κανείς: Ποιος κυβερνά αυτόν τον πλανήτη;

ΥΓ. Έχει ενδιαφέρον ένα όχι άσχετο άρθρο στους New York Times.

O @chrisochoidis και τα κορίτσια του

Το χθεσινό Βήμα φιλοξενεί δήλωση του υπουργού προστασίας του πολίτη με σεξιστικό περιεχόμενο:

Ηταν προσωπική μου απόφαση να στείλω τα κορίτσια της ΕΛ.ΑΣ. μπροστά στους διαμαρτυρόμενους συνταξιούχους. Δεν έχουμε κανένα λόγο να ερχόμαστε σε σύγκρουση με τις κοινωνικές ομάδες που διαμαρτύρονται λόγω της οικονομικής κρίσης και ύστερα από τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν.

Και συνεχίζει το ρεπορτάζ της έγκυρης εφημερίδας:

Σε αυτό το κλίμα οι εντολές που δίνουν από προχθές οι αξιωματικοί από το Κέντρο Επιχειρήσεων της ΓΑΔΑ είναι: «Δείξτε ψυχραιμία. Καμία χρήση βίας. Κρατήστε τα κλομπ στις θήκες και τους εκτοξευτήρες δακρυγόνων κρυμμένους».

Όμως τα νευράκια των οργάνων της τάξης για τις μειώσεις των μισθών τους δεν κρύβονται. Και τους βγαίνει σε ανεξέλεγκτη απειθαρχία. Έτσι, κατά τη σημερινή απεργιακή κινητοποίηση, τα κορίτσια της ΕΛ.ΑΣ., ή έστω ένα απ’ αυτά, έβγαλε παρά τις εντολές που είχε λάβει (;) τον εκτοξευτήρα δακρυγόνων και πέτυχε το εξής:

Vodpod videos no longer available.

Τέρμα η πλάκα λοιπόν. Τα πράγματα δεν είναι αστεία.

Δεν είναι ανάγκη να γνωρίζει κανείς τον Μανώλη Γλέζο για να σεβαστεί τα λευκά του μαλλιά και τα 85 χρόνια του, ειδικά μάλιστα όταν υπηρετεί στο υπουργείο «προστασίας του πολίτη». Δε θα ‘πρεπε εξάλλου ο Μανώλης Γλέζος να απολαμβάνει κάποιον ειδικό σεβασμό έναντι άλλων. Όμως είναι ξεκάθαρο ότι το φασισταριό των ΜΑΤ δεν έχει ούτε ιερά, ούτε όσια, ούτε ντροπή, ούτε έλεγχο, ούτε ηγεσία. Γιατί εδώ και δεκαετίες, ήδη από την ίδρυσή τους στα τέλη του ’70 έχουν διαμορφώσει μια αντίληψη στρατού κατοχής, η οποία ενίοτε είναι πολύ χρήσιμη στην πολιτική εξουσία. Αυτή η αντίληψη παράγει δολοφόνους εντός της αστυνομίας και θύματα μεταξύ των πλέον ανήσυχων πολιτών αλλά όχι μόνον αυτών.

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας και η ηγεσία της αστυνομίας το γνωρίζει αυτό και το καλλιεργεί γιατί είναι χρήσιμο. Σε τελική ανάλυση, τα ‘χουνε πει οι πολιτικοί επιστήμονες εκατό χρόνια τώρα κι οι τραγικοί ποιητές εδώ και 25 αιώνες: Το Κράτος και η Βία δένουν τον Προμηθέα στον βράχο επειδή έκλεψε τη φωτιά απ’ τον Ήφαιστο.

Καλό θα ήταν, λοιπόν, ο υπουργός προ-πο, οι αξιωματικοί της αστυνομίας και τα παπαγαλάκια τους στον αστικό τύπο να πάψουν να μας κοροϊδεύουν. Γιατί όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες.