Το αθηναϊκό αδιέξοδο

Η Χελώνα σκαλίζει σήμερα τα χαρτιά της. 49 χρόνια νωρίτερα (1961), ο αρχιτέκτονας Αριστομένης Προβελέγγιος μιλά στο πρώτο αρχιτεκτονικό συνέδριο των Δελφών. Η επικαιρότητα του λόγου του δεν αφορά φυσικά τις επερχόμενες δημοτικές εκλογές. Η Χελώνα πιστεύει, πάντως, ότι όσο δεν ακούγονται τέτοιου επιπέδου τοποθετήσεις από τις πολιτικές δυνάμεις που επαγγέλονται την βελτίωση των πρακτικών όρων της ζωής μας, έχουμε λίγα να περιμένουμε για την επόμενη μέρα. Επειδή υπήρξε μια εποχή που τέτοιες τοποθετήσεις υπήρχαν, δεν παύει να διατηρεί την αισιοδοξία της. Αρκεί, φυσικά, οι νέες δυνατότητες διαλόγου που αναπτύσσονται και στο πεδίο του διαδικτύου να αντλήσουν από το γόνιμο παρελθόν, το οποίο για απροσδιόριστους (ή μήπως απόλυτα σαφείς;) λόγους έχει καταδικαστεί στην λήθη.

Έχει διατηρηθεί η ορθογραφία και ο τονισμός του πρωτοτύπου.

Τό Ἀθηναϊκό ἀδιέξοδο λοιπόν ὀφείλεται στήν ἀδυναμία τοῦ Κράτους, ἀπό τά παλαιότερα χρόνια μέχρι σήμερα, νά προγραμματίση, νά ἐπιβάλη, νά κυριαρχήση. Ἀκόμη καί στά τελευταῖα χρόνια, ὅταν μετά τίς βαθειές ἀλλαγές πού ἐπέφερε ὁ Πόλεμος στήν οἰκονομία, στήν κοινωνική μορφή καί στήν ψυχολογία, τό Κράτος εἶχε τήν εὐκαιρία νά δαμάση τό φαινόμενο τῶν Ἀθηνῶν δημιουργώντας ἔντονα τήν πολιτεία τῶν κοινῶν συμφερόντων.

Γιά λόγους τούς ὁποίους θά ἦταν ἴσως δύσκολο καί ἴσως ἀψυχολόγητο νά ἀναπτύξουμε στό Συνέδριο, τό πράγμα αὐτό δέν ἔγινε. Ἡ εὐθύνη εἶναι φυσικά μεγάλη …

Γεγονός εἶναι ὅτι ἡ ἀσυλλόγιστη ἐλευθερία, ἡ βεβαιότητα ὅτι Ἀθήνα δέν εἶναι μία συγκεκριμένη πόλι, ἀλλά ἡ πόλι ὅπου τά συμφέροντα τοῦ καθενός προωθοῦντο, ἔκανε μία παράλογη ἐπέκτασι μέ οὐσιαστική κατάληψι ὅλου του Ἀττικοῦ πεδίου, μέ πλήρη καταστροφή τῆς ζώνης πού περιέβαλε τήν Ἀθήνα καί μέ πλήρη συντριβή καί διασπορά ὅλων τῶν στοιχείων πού μποροῦσαν συνθετικά ν’ ἀποτελοῦν τήν μονάδα μεγαλόπολι-Ἀθήνα.

Τά δεινά εἶναι δύο. Τό ἕνα εἶναι ὅτι ἡ πόλι αὐτή ἔχει δημιουργήσει μία βαρύτατη ὑποθήκη στήν ἐθνική οἰκονομία γιά τό μέλλον, γιατί μέ τήν ἀσυλλογισιά τῶν ἀπ’ εὐθείας γεγονότων ἀνταλλαγῆς ἡ αὔξησι τῆς ἀξίας τῶν οἰκοπέδων καί κατά συνέπειαν τῶν ἐπ’ αὐτῶν κτιρίων δημιούργησε μία εἰς βάθος ἀνατροπή τοῦ οἰκονομικοῦ ρυθμοῦ πού ἔπρεπε νά ἔχη μία Χώρα τῆς ὁποίας τά οἰκονομικά ἀποθέματα ὅσο καί ἡ ἐν γένει παραγωγή καί ὁ βιομηχανικός ἐξοπλισμός ἦταν μετά τόν Πόλεμο ὑποτυπώδη. …

Καί τό οἰκονομικό φαινόμενο δέν σταματάει ὡς ἐδῶ. Εἶναι φανερό πώς αὐτή ἡ ὑπεραξία πού μετεβλήθη σέ μία ἀπροσδόκητη περιουσία τῶν πτωχικά ἐχόντων πρίν ἰδιοκτητῶν τούς ἐδημιούργησε ἕνα ἐπίπεδο ζωῆς ἀδικαιολογήτως καί ἀπροσδοκήτως ὑψηλό. …

Σέ Χώρα λοιπόν ἑνός χαμηλοτάτου ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἑνός πτωχοτάτου ἐξοπλισμοῦ καί μίας ἀβεβαιότητας γιά τήν μελλοντική οἰκονομική της ἀναδιάρθρωσι, αὐτοί οἱ ἐκ τῶν πλασματικῶν πράξεων πλουτίσαντες ζοῦν ἐκ τῶν μή παραγωγικῶν ἀποκτημάτων τούς ἕνα νέο βίο καί ἐπιθυμοῦν νά προμηθευτοῦν ἀγαθή μή παραγόμενα στόν τόπο μας• γι’ αὐτό καί οἱ δεῖκτες τῶν εἰσαγωγῶν καί τῆς αὐξήσεως ἐξαγωγῆς συναλλάγματος βαίνουν διαρκῶς αὐξανόμενοι καί βαρύνουν στήν Ἑλληνική οἰκονομία.

Σέ παλαιότερα χρόνια οἱ διάφορες Χῶρες πού ἐπιθυμοῦσαν νά κατακτήσουν καί νά ὑποδουλώσουν μία περιοχή δημιουργοῦσαν ἐπιθυμίες καί τρόπο ζωῆς γιά ἕνα τμῆμα τῆς ἡγετικῆς τάξεως, γιά τούς ἄρχοντες• τούς δημιούργησαν ἕνα τρόπο ζωῆς καινούργιο, πού ξεπερνοῦσε τίς συνήθειές τους καί τίς δυνατότητές τους προμηθείας ἀπό τίς ντόπιες τους ἀγορές, καί ἀνώτερο ἀπό τό οἰκονομικό τους ἐπίπεδο• ἔτσι τούς διέφθειραν καί τούς μετέτρεπαν σέ ὄργανά τους καί ἄβουλα στοιχεῖα.

Ἴσως συμπτωματικά, δημιουργήθηκε καί στήν Ἑλλάδα μία κατάστασι ἀνθρώπων πού ζοῦν ἕνα ἐπίπεδο ἐπιθυμιῶν καί ἀπολαβών, ὄχι μόνον πάνω ἀπό τό οὐσιαστικό ἐπίπεδό του Τόπου τους, ἀλλά καί πάνω ἀπό τά ἀγαθά τά ὁποία μέ εὔλογο τρόπο ἀπέκτησαν. Αὐτό γίνεται μέ τήν μετατροπή ἑνός πρώην μικροῦ εἰσοδηματία, πού εἶχε πόρους ἀπό ἕνα τριώροφο παλαιό καί ἐνοικιοστασιακό σπίτι, σέ ἰδιοκτήτη τοῦ ἰδίου οἰκοπέδου, ἀπελευθερωθέντος ἀπό τά δεσμά τοῦ ἐνοικιοστασίου, ὑπεραξιοποιηθέντος μέ τόν διπλασιασμό ἤ τριπλασιασμό τοῦ ὕψους, πού θά τό ἀνταλλάξη μέ τό 50-60% τοῦ καινούργιου κτιρίου, πού μία οἰκοδομική ἑταιρεία θά σπεύση νά ἀνεγείρη.

Αὐτή ἡ οἰκονομική περιπέτεια, ὅπως καί οἱ συνέπειές της, πού φυσικά δημιούργησαν μίαν αὐταπάτη ζωτικότητας στόν Ἀθηναϊκό χῶρο, πού δέν ἦταν παρά μία μορφή σταματήματος τῆς ἐπιτακτικῆς ἀνάγκης ἐκβιομηχανοποιήσεως γιά περισσότερο ἀπό 15 χρόνια, κατά τήν στατική ἔννοια, ἴσως γιά πολύ περισσότερα ἀπό τά διπλάσια, ἄν δέν ὑπάρξη βαθύτερη ἐθνική παρόρμησι πού νά δώση τό ἰσόρροπό της κατά τά ἔτη αὐτά ἐθνικῆς μοιρολατρίας. …

Δέν θά προσπαθήσω νά ἐξαντλήσω τήν οἰκονομική ἁλυσίδα τῶν ἐπιπτώσεων ἀπό τήν λανθασμένη κρατική πολιτική. (Τό ἴδιο καί) τίς ἄλλες (ἐπιπτώσεις), δηλαδή τό κυκλοφοριακό ἀδιέξοδο, τά κοινωνικά προβλήματα καί αὐτήν τήν ἐμπλοκή τῆς ἀστικῆς τάξεως στήν δόμηση μίας μορφῆς πόλεως πού ἐξεταζομένη μέ κάθε πολεοδομικό κανόνα εἶναι ἀπαράδεκτη. …

Τό συμπέρασμα πού βγαίνει ἀπό τήν τελείως περιγραφική ἐξέτασι τῶν Ἑλληνικῶν πόλεων εἶναι τοῦτο: Ἀπαιτεῖται ἡ ἄμεση δημιουργία μίας νέας Καταστατικῆς Χάρτας, πού νά θέτη τήν πολεοδομική ἀνασυγκρότησι σάν πρόβλημα ἐθνικῆς ἀνάγκης. Ἡ παρέλευσι μίας 5ετίας μέ ἀτέρμονες συζητήσεις πάνω στό σχῆμα καί τούς φορεῖς τῆς πολεοδομικῆς αὐτῆς ἀναδιοργανώσεως πρέπει νά ἀντικατασταθῆ ἀπό ἀποφάσεις. Ὅλοι συμφωνοῦμε πώς οἱ μέθοδοι ἐργασίας, οἱ σκοποί καί ἡ δημιουργική θέλησι τοῦ πολεοδομικοῦ αὐτοῦ συγκροτήματος ἐξαρτῶνται ἀπό τήν ἐπιστημονική δεοντολογία καί συνείδησι μόνον• κάθε δέ ἄλλη ἐξάρτησι οὐσιαστική ἤ ἔμμεσος μέ τό Κράτος καί τούς Ὀργανισμούς του θά εἶναι παράγων ἀποτυχίας, γιατί ἡ Διοίκησι ἐνεπλάκη ἐκ παραδόσεως καί ἐν τή ἐξελίξει μέ τά δύο σχήματα πού ἀποτελοῦν Ἀντιπολεοδομία – αὐθαιρεσία καί συγκαταβατικότητα – γιά νά μήν ποῦμε ὅτι ἐνδεχομένως δημιουργήθηκαν ἐντυπώσεις μή ἀμεροληψίας σέ σχέσι μέ τήν διάθεσι χώρων, ὑψῶν, εἴδους χρήσεως κλπ.

Το Καρπενήσι έγινε επιτέλους νησί

Ημερίδα για την θολή έννοια της «νησιωτικότητας» διοργανώνει σήμερα ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Κρίτων Αρσένης. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του κινήματος:

Την ημερίδα θα παρακολουθήσουν οι συμμετέχοντες στο ειδικό γκρουπ επισκεπτών με θέμα την βιώσιμη αλιεία και τη νησιωτικότητα που διοργανώνεται από τον ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, και στο οποίο συμμετέχουν μαθητές σχολείων από τη Σάμο και την Ευρυτανία, οι οποίοι έχουν διακριθεί για εργασίες που έχουν εκπονήσει με θέμα την βιώσιμη αλιεία.

Τετράτροχος εφιάλτης

Σε ορθή κατεύθυνση η απόφαση του νέου υπουργού εσωτερικών για μείωση του στόλου των κρατικών αυτοκινήτων. Εντυπωσιακά και τα στατιστικά στοιχεία που δίνονται στη δημοσιότητα. Αλλά ποιον να πιστέψεις;

Το έντυπο Βήμα που μας πληροφορεί ότι τα κρατικά οχήματα είναι 44.000 ή το ηλεκτρονικό που, αναπαράγοντας την είδηση όπως τη δίνει το ΑΠΕ, μάς πληροφορεί ότι είναι περίπου 57.000; Την Ελευθεροτυπία που μας πληροφορεί ότι σύμφωνα με προ τριών ετών απογραφή του υπουργείου εσωτερικών τα κρατικά αυτοκίνητα είναι 57.654 ή την Ισοτιμία που μας πληροφορεί ότι είναι μια έρευνα του ΕΜΠ που κατέληξε ότι τα κρατικά αυτοκίνητα είναι 56.650; Τα Νέα που μας πληροφορούν επίσης για 44.000 οχήματα ή μήπως το Mega που μπαίνει κάθε μέρα σε όλα τα σπίτια και μας πληροφορεί ότι τα κρατικά αυτοκίνητα είναι περίπου 20.000;

Για την ιστορία, το σχετικό άρθρο της Καθημερινής.

Τώρα που τέλειωσε η προεκλογική περίοδος

Οι δημοσιογραφούντες παίζουν με τη νοημοσύνη μας με απαράδεκτο ύφος:

Η κυρία Δίζη, ας πούμε, εξελέγη επειδή το όνομά της ξεκινούσε από «Δ», οι ψηφοφόροι το βρήκαν πρώτο στη λίστα και το σταύρωσαν! Ως αντίμετρο, το 1990, κατέβηκε στην Α΄ Αθηνών ο Κλεάνθης Γρίβας (γνωστός και ως «τηλε-ψυχίατρος του μεσονυκτίου») κυρίως για να αξιοποιήσει το «Γ» του επωνύμου του και να βγει βουλευτής. Πλην, του την… έσκασε η κυρία Τασία Ανδρεαδάκη, από τη Β΄ Πειραιώς, που με το «Α» τον έφαγε στην εκλογική στροφή!

Κι αυτό, χωρίς να θέλω να στηρίξω για κάποιον λόγο τα πολυπληθή πειράματα του οικολογικού χώρου την τελευταία εικοσαετία.

Πανελλαδική ποδηλατοπορεία!

Για να μην ξεχνιόμαστε:

Η ανοησία στην εξουσία

Διαβάσαμε για τα μεγαλεπήβολα σχέδια του υπουργού περιβάλλοντος, χωροταξίας και δημοσίων έργων (κυρίως), που θα μοιάζουν με ανέκδοτο σε είκοσι χρόνια. Διαβάσαμε για τη χαριστική ρύθμιση του υπουργού μεταφορών προς όφελος της «κίτρινης φυλής» και εις βάρος της κυκλοφορίας των λεωφορείων στους δρόμους της πόλης. Διαβάζουμε και για διάφορα περιστατικά απαγόρευσης εισόδου σπαστών ποδηλάτων σε συρμούς του μετρό την τελευταία εβδομάδα.

Επειδή οι μετακινήσεις στην Αθήνα έχουν πολλά στοιχεία παραλογισμού (εδώ, βλέπεις, δεν επιθυμούμε να κινηθούμε «βάσει της ευρωπαϊκής εμπειρίας», αντίθετα με άλλα πεδία της καθημερινότητας), ας το διασκεδάσουμε το πράγμα, με τον πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας λειτουργίας του αττικού μετρό να ζωγραφίζει σε περσινή τηλεοπτική εκπομπή της ΝΕΤ (το λινκ από τους/τις ποδηλάτ/ισσ/ες):

Πάντως, αν εφαρμόσουμε πλήρως και χωρίς εξαιρέσεις τη θεωρία που προτείνει ο κ. πρόεδρος, έχουμε και κάποια οφέλη για την Αθήνα: οι αυτοκινητοβιομηχανίες της Ευρώπης και της Ασίας δε θα μπορούν πια να πουλάνε καινούργια αυτοκίνητα! Για μας δουλεύει ο θεός.

Μάθε να κάνεις προπαγάνδα, αγόρι μου

Ότι η πλειοψηφούσα παράταξη στον δήμο της πρωτεύουσας εδώ και δύο δεκαετίες κάνει σχεδόν ανεξέλεγκτη κουμάντο σε μια πολύπαθη πόλη, το ξέραμε. Το νέο στοιχείο, προφανώς προϊόν φανατισμού και έλλειψης ψυχραιμίας, είναι η σημερινή της αδυναμία να ασκήσει ακόμη και την προπαγάνδα που ασκεί κάθε εξουσία που σέβεται τον εαυτό της.

Για του λόγου το αληθές, διαβάστε το χθεσινό δελτίο τύπου του δήμου (ή του δημάρχου;) για τη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου και απαντήστε στο ερώτημα:

Τι γαμάτη απόφαση για το θέμα της «διπλής ανάπλασης» πήρε κατά πλειοψηφία το ανώτατο αιρετό όργανο της πρωτεύουσας;

Για να ‘μαι ειλικρινής, το δελτίο τύπου δε με διαφώτισε, ως προς την απόφαση τουλάχιστον. Ευτυχώς, η Καθημερινή κάνει καλύτερα τη δουλειά της.