Πάμε ταμείο: Κυψέλη, Δημουλά, μετανάστευση

Η πρόσφατη ξενοφοβική αποστροφή της Κικής Δημουλά για την πρακτική καθημερινότητα στην Κυψέλη των μεταναστών έτυχε τεράστιας δημοσιότητας – τα πανταχού παρόντα κοινωνικά δίκτυα, τα social media που τα πανθ’ ορούν, βούλιαξαν σχεδόν από την αναπαραγωγή του γεγονότος και διαφόρων κρίσεων επ’ αυτού. Κρίμα που μια είδηση που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή και αφορά την Κυψέλη δε θα έχει τον ίδιο αντίκτυπο.

Σύμφωνα, λέει, με μια ανάλυση της εταιρείας GLP Values (ανώνυμη εταιρεία πιστοποιημένων εκτιμητών και συμβούλων ακινήτων),  η περιοχή της Κυψέλης προσφέρει την πλέον συμφέρουσα επένδυση σε όσους έχουν σήμερα αρκετά φράγκα για ν’ αγοράσουν ακίνητη περιουσία – όχι για σένα και μένα δηλαδή:

Για παράδειγμα, στην Κυψέλη, το κόστος αγοράς ενός διαμερίσματος 15ετίας και επιφάνειας 100 τ.μ. κινείται από 450 έως 900 ευρώ/τ.μ., τη στιγμή που το ενοίκιο κυμαίνεται από 250 έως 450 ευρώ. Αυτό μεταφράζεται σε ετήσια απόδοση της τάξεως του 5,5 – 5,6%, η οποία μετά τους φόρους διαμορφώνεται σε 4,3%, χαρίζοντας στην περιοχή αυτή του κέντρου την πρώτη θέση μεταξύ των υπολοίπων περιοχών του δείγματος της GLP Values.

 

 

Advertisements

Εικοστές πρώτες Απριλίου

Ο Δήμητρης Ρηγόπουλος γράφει στην Καθημερινή:

Η 21η Απριλίου είναι μία ημερομηνία που έχει καταχωρισθεί στο συλλογικό ασυνείδητο με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Ομως, τέσσερα χρόνια νωρίτερα, η 21η Απριλίου του 1963 ήταν ημέρα γιορτής για την Αθήνα.

Τα εγκαίνια του Χίλτον εξελίχθηκαν στο κοσμικό γεγονός της χρονιάς, παρουσία του ίδιου του Κόνραντ Χίλτον ο οποίος έσπευσε να χαρακτηρίσει το κτίριο «το ωραιότερον Χίλτον του κόσμου».

Το ξαναγράψιμο της ιστορίας είναι αγαπημένη ασχολία στις μέρες μας. Κι έτσι, για τον δημοσιογράφο της Καθημερινής το ξεχωριστό γεγονός της 21ης Απριλίου 1963 είναι το κοσμικό γεγονός των εγκαινίων του ξενοδοχείου, κι όχι ότι λίγες εκατοντάδες μέτρα μακρύτερα η αστυνομία πόλεων απαγόρευε την πρώτη μαραθώνια πορεία ειρήνης – αυτήν  που κατόρθωσε να κάνει μόνος ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης – συλλαμβάνοντας 1100 άτομα.

nea19630422

Η ανασκευή του παρελθόντος είναι αδήριτη ανάγκη των σφετεριστών του παρόντος και του  μέλλοντος. Θα τους αφήσουμε;

Η κρίση, τα παιδιά, η Αθήνα, ο δήμαρχος, οι παιδικές χαρές και η Νταίζη

Το καλοκαίρι του 1932 η μεγάλη οικονομική κρίση που ξέσπασε μετά το κραχ της Γουόλ Στριτ είχε χτυπήσει για τα καλά και την ελληνική κοινωνία. Αποτυπώματα αυτής της κατάστασης βρίσκουμε στον τύπο της εποχής. Το παρακάτω άρθρο, επιφυλλίδα θα το έλεγε κανείς, δημοσιεύτηκε στις 2 Ιουλίου 1932 στην εφημερίδα Ακρόπολις και υπογράφεται από την «Νταίζη». Προφανώς, όπως και σε κάθε εποχή του ελληνικού τύπου ορισμένες σκοπιμότητες κρύβονται πίσω από το δημοσίευμα. Δεν γνωρίζω τίνος ήταν αυτό το ψευδώνυμο και διατηρώ μια επιφύλαξη για το αν αυτό ανήκε σε γυναίκα ή άνδρα συντάκτη, με μάλλον επικρατέστερη εκδοχή τη δεύτερη. Όμως επειδή ολοένα και περισσότερα πράγματα σήμερα αρχίζουν να μοιάζουν με το παρελθόν που περιγράφεται σε αυτό το άρθρο, η Χελώνα αποφάσισε να το αναδημοσιεύσει. Παραλείπεται ο πολυτονισμός και εξομαλύνονται σιωπηρά κάποιες ορθογραφικές ιδιαιτερότητες της εποχής, για να μπερδέψετε ευκολότερα τις εποχές.

ΠΑΙΔΙΚΟΙ ΚΗΠΟΙ

Το παιδί για ν’ αναπτυχθεί έχει ανάγκη από ήλιο, από θάλασσα, από βουνό. Μέσα στα πτωχικά σπιτάκια, τα ανήλια και μελαγχολικά, που δεν τα φωτίζουν ποτέ οι αχτίνες του ήλιου, το παιδί, το έμψυχο αυτό λουλούδι της φύσεως, μαραίνεται και φθίνει. Την ημέρα σκυμμένο απάνω σε βιβλία και τετράδια, και το βραδάκι κλεισμένο στους τέσσερες τοίχους μιας σκοτεινής καμαρούλας που συγκεντρώνει πολλές φορές όλη την οικογένεια, και που μυρίζει μούχλα, χάνει τα χρώματά του, αδυνατεί, πεθαίνει από μαρασμό. Η τροφή του είναι λιτή και τόσο λίγη! Με την κρίση και την ανεργία γίνεται όλο και χειρότερη. Τι μπορούν να δώσουν οι φτωχοί γονείς στα παιδιά τους άμα δεν υπάρχουν δουλειές, άμα ο πατέρας κάθεται και κλαίει τη μοίρα του στο σπίτι ή περνάει ολόκληρες ώρες στην ταβέρνα ρουφώντας σπίρτο αντί κρασί, που τον μεθάει, και τον κάνει να γυρίζει στο σπίτι του θηρίο ανήμερο; Η γυναίκα του ξενοδούλευε ως τώρα, και με το ημερομίσθιό της πολλές φορές συντηρούσε όλη την οικογένεια. Τώρα οι δουλειές σπανίζουν. Όλοι κάνουν οικονομίες.

Η λέξη «κρίση» είναι της μόδας, και δυστυχώς τη μεταχειρίζονται και κείνοι που έπρεπε να την ξεγράψουν από το λεξιλόγιό τους, γιατί δεν έχει τον τόπο της.

Το ερμάρι στα φτωχόσπιτα είν’ άδειο, και ο έρως πάει περίπατο. Τον διαδέχθηκε η γκρίνια, κόρη της ανεργίας και της αναπαραδιάς. Το φτωχό παιδάκι ακούει διαρκώς φιλονικίες, άσχημα λόγια, κακοτρώει, λαγοκοιμάται, ή πετιέται τρομαγμένο από το αχυροστρωματάκι του, γιατί ξυπνάει απ΄τις βρισιές που ανταλλάσουν οι γονείς του, καμιά φορά και από το ξύλο που πέφτει.

Περισσότερο απ’ όλα τα χρόνια το παιδί του λαού έχει ανάγκη από ύπαιθρο, από νερό, από ήλιο.

Ονειρεύεται τριανταφυλλένια ακρογιάλια και την αμμουδιά που χαϊδεύει το κυματάκι και που θα χτίζει τα σπιτάκια του παίζοντας με άμμο. Ονειροπολείς τις πολύχρωμες πεταλούδες που θα κυνηγάει με τους συντρόφους των παιχνιδιών του, το κρυφτούλι. Όλα όμως τα παιδάκια του λαού δεν μπορούν να πάνε στις ωραίες παιδικές εξοχές της Βούλας.

Ο δήμαρχος Αθηναίων κ. Μερκούρης έλυσε το πρόβλημα. Οι παιδικοί κήποι είναι ένα κοινωνικό θαύμα και εκτείνεται σε πολλές συνοικίες, χάρις στην επιμονή του και στην ευεργετική και απεριόριστη δράση του.

Χθες βράδυ πήγα στον παιδικό κήπο συνοικίας Αγίου Παντελεήμονος. Ομολογώ πως συγκινήθηκα υπερβολικά, παρακολουθώντας με το βλέμμα μου τα παιδάκια, που παίζανε κρυφτούλι μετά το λουτρό τους. Πηδούσαν σαν τα ζαρκάδια, και τα κορμιά τους έμοιαζαν με μπρούντζινα αγαλματάκια.

Μια μάνα του λαού ευλογούσε τον δήμαρχο μιλώντας με μια συντρόφισσά της. Την πλησίασα για να τη ρωτήσω μερικές λεπτομέρειες.

Ο παιδικός κήπος, μούπε, είναι ένα θαύμα για τα παιδιά μας, Κυρία. Θάταν καταδικασμένα αλλιώς νάναι κλεισμένα σ’ ένα ανήλιο και φτωχικό δωμάτιο, που μυρίζει υγρασία και μούχλα, και θα μαραίνονταν σαν τα λουλούδια που ξηραίνονται χωρίς ήλιο και νερό.

Είχε δίκιο: κοντά στην ανθοστολισμένη χαβούζα, τα παιδάκια του λαού χόρευαν τώρα ένα πρωτότυπο χορό δικό τους, ενώ η μουσική – είχε και μουσική χθες και θάχει εκ περιτροπής στους παιδικούς κήπους – έπαιζε την Ριρίκα και άλλα λαϊκά τραγούδια.

Αφού όλα τα παιδάκια δεν μπορούν να πάνε στην εξοχή, ν’ αναπνέουν θαλάσσιο ή βουνίσιον αέρα, απολαμβάνουν τουλάχιστο το ευεργετικό τους θαλάσσιο λουτρό και μέσα στην μεθυστική ευωδιά των λουλουδιών ζουν ευχάριστες στιγμές, ξεχνούν την κακομοιριά που είναι στο σπίτι τους, τους καβγάδες, τα φαρμακερά λόγια, το ξύλο. Βρίσκονται όλη τη μέρα σ’ έναν άλλο κόσμο ιδανικό και όμορφο και το βράδυ κουρασμένα κοιμούνται έναν ύπνο χωρίς όνειρα, όπως τα μωρά στην κούνια τους. Αυτό το ωραίο όνειρο το χρωστούν τα παιδάκια των Αθηνών στον δήμαρχό τους, τον κ. Μερκούρη.

Το τέλος του γιουσουρούμ:

Πριν δύο περίπου μήνες η Χελώνα είχε επισημάνει μια είδηση που δεν πέρασε ούτε στα ψιλά, την απόφαση της 5ης δημοτικής κοινότητας του Δήμου Αθηναίων να προτείνει την μεταφορά του κυριακάτικου γιουσουρούμ από το τέρμα της Ερμού στην λεωφόρο Αθηνών.

Ως γνωστόν, κανένα αυτί δεν ιδρώνει με τέτοια μικροπράγματα, όμως φαίνεται πως οι άμεσα ενδιαφερόμενοι ρακοσυλλέκτες-παλαιοπώλες του παζαριού δεν ήταν διατεθειμένοι να φύγουν από την Κορεάτικη Αγορά για να πάνε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

Και γι’ αυτό πρέπει να στήθηκε η προβοκάτσια. Την Κυριακή που μας πέρασε, κάποιοι ένοπλοι μπράβοι ανέλαβαν να αναστατώσουν το γιουσουρούμ χωρίς προφανή αιτία.

Αλλά βέβαια έδωσαν την ασήμαντη αφορμή που χρειαζόταν ο Γιώργος Καμίνης για να  εισηγηθεί εκτάκτως και εκτός ημερήσιας διάταξης στο δημοτικό συμβούλιο την αναστολή της λειτουργίας του παζαριού.

Επειδή η Χελώνα αδυνατεί να πιστέψει ότι ένας τόσο επιμελής δήμαρχος δεν είχε υπόψη του την απόφαση της δημοτικής κοινότητας ή γενικότερα το θέμα του γιουσουρούμ όπως θίγεται από τους «παραπονούμενους περίοικους» (ποιους άραγε;), δικαιούται να κάνει ορισμένους συνειρμούς και τουλάχιστον να παραξενεύεται με την επιλογή της έκτακτης συζήτησης στο δημοτικό συμβούλιο σε ένα θέμα που είναι ήδη δρομολογημένο. Αναρωτιέται δε τι θα γινόταν στο δημοτικό συμβούλιο αν το ζήτημα της αναστολής της λειτουργίας του γιουσουρούμ ήταν εντός ημερήσιας διάταξης και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι ήταν ενήμεροι.

Η πόλη της Αθήνας έχει τεράστιες αντιθέσεις. Από την Διονυσίου Αρεοπαγίτου ως την λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως διασχίζει κανείς άλλους κόσμους που βρίσκονται σε απόλυτη αντίθεση μεταξύ τους. Σε ορισμένα κομμάτια της πόλης η φτώχεια ξεχειλίζει με τον ίδιο τρόπο που αλλού ξεχειλίζει ο πλούτος. Ο Δήμος Αθηναίων υπό τον Γιώργο Καμίνη φαίνεται να έχει πάρει τις αποφάσεις του σε τίνος το πλευρό στέκεται.

Για την ώρα, στο πρωτοσέλιδο της ιστοσελίδας του δήμου δεν υπάρχει κάποια ανακοίνωση για το ζήτημα του γιουσουρούμ. Η Χελώνα εκτιμά πως δεν θα υπάρξει κι αργότερα. Έτσι είναι: εκεί πρέπει να βρουν χώρο ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς και το Ράλι Ακρόπολις

Μια γενναία άποψη χωρίς αντίκρυσμα

Ή αλλιώς, όποιος είναι έξω απ’ το χορό, πολλά τραγούδια ξέρει:

Μάλιστα, ο [αντιδήμαρχος Αθηναίων] κ. Αβραντίνης θεωρεί τα ναρκωτικά υπ’ αριθμόν 1 πρόβλημα για το κέντρο και τάσσεται υπέρ της νόμιμης συνταγογράφησης (καθαρής) ηρωίνης ώστε να «χτυπηθεί» ο παράνομος τζίρος της ουσίας που αγγίζει τα 2,4 εκατ. ευρώ ημερησίως στην Αθήνα! «Αν σκεφτεί κανείς ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας κυκλοφορούν στο κέντρο της πόλης περίπου 40.000 τοξικομανείς, οι οποίοι χρειάζονται περίπου 60 – 70 ευρώ για την ημερήσια δόση τους, η οποία συνήθως είναι και νοθευμένη, άρα και επικίνδυνη, αντιλαμβάνεται ότι ίσως η μόνη πραγματική λύση είναι η νομιμοποίηση της ουσίας, όπως συμβαίνει στην Αγγλία».

Ο κ. Αβραντίνης διατυπώνει βεβαίως γενναία την πάγια άποψή του και αυτό είναι προς τιμήν του. Παρ’ όλ’ αυτά, επειδή δεν έχει αρμοδιότητα αυτή η διατύπωση είναι ανώδυνη και ακαδημαϊκή. Όταν υπάρχει έστω και η παραμικρή «αρμοδιότητα» τα πράγματα αλλάζουν: ο δήμος Αθηναίων στην πρόσφατη «δέσμη μέτρων για το ιστορικό κέντρο«, αναφέρει για τις εγκαταστάσεις του ΟΚΑΝΑ όπου παρέχεται υποκατάσταστο ηρωίνης:

Ο Δήμος θα βοηθήσει και στη αποκέντρωση του ΟΚΑΝΑ. Η διοίκηση του ΟΚΑΝΑ έχει εξασφαλίσει τη συνεργασία νοσοκομείων της πόλης (εκκρεμεί η πρόσληψη 50 υπαλλήλων προκειμένου να λειτουργήσουν αυτές οι μονάδες). Ήδη το δημοτικό νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ έχει δεχθεί να υποδεχθεί τη δημιουργία μονάδας απεξάρτησης.

Τουτέστιν, μέχρι ο αρμόδιος να αποφασίσει να έρθει σε σύγκρουση με τη μαφία των ναρκωτικών, η άσκηση αρμοδιοτήτων από την πλευρά του δήμου περιορίζεται στον αντίκτυπο του προβλήματος των ναρκωτικών στη βιτρίνα της πόλης. Το ζήτημα δεν τίθεται ως θέμα υγείας των 40.000 χρηστών, αλλά ως θέμα ασφάλειας των υπολοίπων κατοίκων. Η Χελώνα δεν είναι βέβαιη ότι υπάρχει κάποιος σαφής τρόπος να εφαρμοστεί εδώ  η αρχή της αναλογικότητας. Ωστόσο προβληματίζεται από τις αντιφάσεις.

Ποιος κρύβεται πίσω από τους δολοφόνους της Marfin

Διαβάστε και την άποψη των Ατενίστας σχετικά.

ΥΓ. Η Χελώνα μπορεί να δώσει και σοβαρές απαντήσεις, αλλά δεν ξέρει αν αξίζει τον κόπο να επιχειρηματολογήσει. Οπότε ο βάνδαλος Λευτέρης Παπαδόπουλος είναι μια χαρά για την ώρα.

Ο Γιώργος Καμίνης και η διαφάνεια στον δήμο Αθηναίων

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πανηγύρισε την πρωτοβουλία της να θεσπίσει την «Δι@ύγεια», την υποχρεωτική δηλαδή δημοσίευση στο διαδίκτυο μιας σειράς δημοσίων εγγράφων. «Η δημοσίευσις είναι η ψυχή της δικαιοσύνης» έλεγε ο δημοσιογράφος Ιάκωβος Μάγερ, και πώς να διαφωνήσει κανείς.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πανηγύρισε επίσης την εκλογή του Γιώργου Καμίνη στο αξίωμα του δημάρχου Αθηναίων. Ο κ. Καμίνης, που προτάθηκε αρχικά από την Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, είναι νομικός και, ως γνωστόν, υπήρξε επί χρόνια Συνήγορος του Πολίτη. Χρησιμοποίησε δε, και εξακολουθεί να χρησιμοποιεί την ιδιότητά του αυτή για να υποστηρίξει ότι μ’ αυτόν στη θέση του δημάρχου, η νομιμότητα είναι εξασφαλισμένη. Η κοινή λογική όμως;

Έχει ενδιαφέρον να δούμε την συνάντηση του προγράμματος «Δι@ύγεια» με τον οργανισμό «τοπικής αυτοδιοίκησης» του οποίου προΐσταται ο συμπαθής κ. Καμίνης. Και θα το κάνουμε μ’ ένα ενδεικτικό παράδειγμα (πιστέψτε τη Χελώνα, το 99% των εγγράφων που έχουν δημοσιευτεί ακολουθούν την ίδια μανιέρα):

Όποιος κατάλαβε τι ακριβώς αφορά αυτό το έγγραφο, ας ενημερώσει και τη Χελώνα, διότι εκείνη δεν κατάφερε να καταλάβει τίποτα διαβάζοντάς το. Βεβαίως, ορισμένοι μπορεί να χρεώσουν τη Χελώνα για τεμπελιά, διότι δεν μπήκε στον κόπο να ψάξει τα αναφερόμενα έγγραφα.

Όμως η Χελώνα δεν είχε απαίτηση να γραφτούν τα πάντα αναλυτικά. Αλλά πώς μπορούμε να μιλάμε για διαύγεια αν δεν αναφέρονται στο δημοσιευόμενο έγγραφο μερικά βασικά στοιχεία, όπως:

  • πού αποκαταστάθηκαν βλάβες του οδικού δικτύου
  • πόσο κόστισε η αποκατάσταση
  • ποιος ήταν ο ελεγχόμενος εργολάβος

και άλλα φυσικά.