Πρώτες σκέψεις για τον ανασχηματισμό

«Το αντιπροσωπευτικό σύστημα είναι μια πληρεξουσιότητα παραχωρημένη σ’ έναν ορισμένο αριθμό ανθρώπων από τη μάζα του λαού, η οποία θέλει αυτοί να είναι οι υπερασπιστές των συμφερόντων της, μιας και αυτή δεν έχει τον χρόνο να τα υπερασπίζεται πάντα μόνη της».

Μπενζαμέν Κονστάν, 1819

Ο Γιώργος Παπανδρέου καταπέλτης εναντίον του ΠΑΣΟΚ

Ο Γιώργος Παπανδρέου δε μασάει τα λόγια του για το ΠΑΣΟΚ. Άραγε τι μπορεί να συμβεί μετά από αυτή την τοποθέτηση;

Αποδειχθήκαμε ως ΠΑΣΟΚ ανήμποροι να κόψουμε τους γόρδιους δεσμούς με το συγκεντρωτισμό, τις πελατειακές σχέσεις και τον κρατικισμό, αυτά τα μοντέλα που ήρθαν από τη μια μεριά από ένα δογματικό συγκεντρωτικό κομμουνιστικό κόμμα, και από την άλλη μεριά από τη λογική ενός συγκεντρωτικού δεξιού κράτους με τις πελατειακές σχέσεις.

Φανήκαμε ανήμποροι λοιπόν και αντί να αλλάξουμε τις δομές της εξουσίας τις χρησιμοποιήσαμε. Και αυτές μας αφομοίωσαν και μας αλλοίωσαν. Η έλλειψη της πολιτικής βούλησης να αντιπαρατεθούμε σθεναρά και αποφασιστικά σε λειτουργίες και δομές εξαρτησιακές, έχει κατ’ εμέ ως γενεσιουργό αιτία την έλλειψη συλλογικών και δημοκρατικών διαδικασιών μέσα στο κίνημά μας, μέσα στο κόμμα μας.

Πιστεύω ότι αυτό διαμόρφωσε και εξέθρεψε μια πολιτική πρακτική της νομής και αλαζονείας της εξουσίας, καθώς και μια ρουσφετολογική λογική διαφόρων μαγαζιών και ομάδων. Και διαπαιδαγωγήσαμε έτσι ένα ολόκληρο κίνημα με ίντριγκες, βυζαντινισμούς, πισώπλατα μαχαιρώματα, πνίγοντας τις πιο ζωντανές φωνές και παθητικοποιώντας κοινωνικά και μαζικά κινήματα, που ήταν δυνάμεις αλλαγής.

Αντί να απελευθερώσουμε δυνάμεις λαϊκές, αποψιλώνοντας κεντρικές δικές μας αρμοδιότητες, μεταφέροντάς τους εξουσίες, στηρίζοντας τη δημιουργική τους πρωτοβουλία, από το 1985 και μετά εγκλωβίσαμε το λαό στα στενά κομματικά τείχη με πολώσεις και συνθήματα, παγιώνοντας την ακινησία, τις ισορροπίες της αδράνειας, τους συσχετισμούς εξουσίας. Ωφελημένο από τις λογικές αυτές ήταν μόνο ένα ανομοιογενές εσωτερικό κομματικό κατεστημένο, που κύριο στόχο είχε τη διαιώνιση της καρέκλας. Έτσι όμως δεν απαντήσαμε στο πιο καίριο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας: την αλλαγή των οπισθοδρομικών, αντιπαραγωγικών και εξαρτησιακών δομών εξουσίας. Χάσαμε το στόχο μας και γίναμε αυτοσκοπός.

Το ερώτημα της αρχής μπορεί ν’ απαντηθεί, βεβαίως, διότι υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα μ’ αυτά τα λόγια. Δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά το 1996.

Το πανεπιστημιακό άσυλο στο Χάρβαρντ

Ο Παντελής Καψής, σ’ ένα κείμενό του στο Βήμα με τον πονηρό τίτλο «Αρχαία Σκουριά«, υπερασπίζεται την αλλαγή στο μοντέλο διοίκησης των πανεπιστημίων της χώρας. Ο Πάσχος Μανδραβέλης, με τη γνωστή του βιασύνη, δεν χάνει την ευκαιρία να επισημάνει το άρθρο του Καψή, του οποίου το επιχείρημα, ας πούμε, είναι ότι στα μεγάλα ξένα πανεπιστήμια όπως το Κέμπριτζ και το Χάρβαρντ, οι διοικητικές αρχές δεν εκλέγονται αλλά διορίζονται. Η Χελώνα παρακάμπτει το γεγονός ότι λίγη σχέση έχει αυτό με το πρόβλημα των ελληνικών πανεπιστημίων (περισσότερα έχει γράψει εδώ σχετικά) και προσφέρει στο ελληνικό κοινό ένα απόσπασμα από ένα κείμενο του Gaston Gordillo που μας προσφέρει μια άλλη οπτική για το φημισμένο Χάρβαρντ και μας πληροφορεί για τις ισχύουσες μορφές ασύλου σ’ αυτή τη ναυαρχίδα των πανεπιστημίων. Ο Gaston Gordillo είναι καθηγητής ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο της British Columbia, στο Vancouver του Καναδά, κι ελπίζουμε να μας συγχωρήσει για την αντιγραφή:

Τις δεκαετίες του 1980 και 1990, όπως έδειξε η Ναόμι Κλάιν στο «Δόγμα του Σοκ», η Λατινιή Αμερική ήταν το έδαφος όπου οι παγκόσμιες ελίτ πειραματίστηκαν για πρώτη φορά με τον αχαλίνωτο καπιταλισμό που σήμερα σκορπά την καταστροφή στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι που ζουν ή προέρχονται από τη Λατινική Αμερική, όπως εγώ, παρακολουθούν τις ειδήσεις που έρχονται από Ευρώπη και Βόρεια Αμερική ως déjà vu. Ιδιωτικοποιήσεις, βίαιες περικοπές δαπανών, χρεοκοπία, ταραχές; Εκεί που είσαι ήμουνα…

Στις αρχές του 2000, η καπιταλιστική εκμετάλλευση της Λατινικής Αμερικής ήταν τόσο βίαιη που οδήγησε σε πολλές λαϊκές εξεγέρσεις και ένα κύμα δημοκρατικά εκλεγμένων αριστερών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων, οι οποίες, πέρα από τις διαφορές τους, εν μέρει αναδημιούργησαν το κράτος πρόνοιας, έβαλαν όρια στην κυριαρχία των επιχειρήσεων και του ΔΝΤ και μπήκαν σ’ έναν δρόμο βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης. Και πολλοί απ’ αυτούς που ήταν υπεύθυνοι για το καπιταλιστικό πλιάτσικο της δεκαετίας του ’90 χρειάστηκε να εγκαταλείψουν την ήπειρο. Οι περισσότεροι βρήκαν άσυλο στα ξακουστά πανεπιστήμια των ΗΠΑ.

Το 2000-2001, είχα μια πρώτο χέρι, συχνά εξωπραγματική εμπειρία με μερικούς από αυτούς τους πρώην πλιατσικολόγους, καθώς ήμουν μεταδιδακτορικός φοιτητής στο Χάρβαρντ και τους συναντούσα διαρκώς στην πανεπιστημιούπολη. Οι περισσότεροι από αυτούς τους πρώην επισήμους απλώς δεν μπορούσαν να ζήσουν στις πατρίδες τους διότι ορθά αντιμετωπίζονταν ως υπεύθυνοι για τη γενικευμένη κοινωνική καταστροφή. Για παράδειγμα, παρακολούθησα κάποτε μια ομιλία μαζί με τον πρώην πρόεδρο του Ισημερινού Τζαμίλ Μαχουάντ (που ανετράπη με την εξέγερση του Ιανουαρίου 2000), τον πρώην υπουργό οικονομικών του και έναν πρώην υπουργό της κυβέρνησης Μενέμ στην Αργεντινή. Ήταν όλοι καθηγητές του Χάρβαρντ. Δεν ήμουν όμως ακόμη έτοιμος ν’ αντέξω έναν λόγο του τότε προέδρου του Χάρβαρντ, Λάρι Σάμερς, ο οποίος είχε μόλις απορυθμίσει τις αμερικανικές αγορές επί Κλίντον. Την άνοιξη του 2001, ο Σάμερς επαινούσε σε μια δημόσια εκδήλωση την πρόσφατη ανάδειξη του Ντομίνγκο Καβάγιο ως υπουργού οικονομικών της Αργεντινής για δεύτερη φορά. Επιχειρηματολογούσε συγκαταβατικά ότι η χαρβαρντιανή εκπαίδευση του Καβάγιο ήταν εγγύηση για την επιτυχία της θητείας του, χωρίς φυσικά να αναφέρει ότι η τότε ραγδαία επιδεινούμενη κατάσταση στην Αργεντινή ήταν επίτευγμα του ίδιου του Καβάγιο (του αρχιτέκτονα του νεοφιλελεύθερου ξεπουλήματος των κοινών, ως υπουργού οικονομικών του Μενέμ). Λίγους μήνες αργότερα, ο Καβάγιο εγκατέλειψε την Αργεντινή εν μέσω μιας κατεστραμμένης οικονομίας και μιας εκτεταμένης λαϊκής εξέγερσης που ανέτρεψε την κυβέρνηση και περιελάμβανε ένα πλήθος χιλιάδων ανθρώπων γύρω από το σπίτι του στο Μπουένος Άιρες που οργισμένα απαιτούσε την παραίτησή του. Ο Καβάγιο συνάντησε τους άλλους Λατινοαμερικάνους εμιγκρέδες της ελίτ στο Χάρβαρντ, το οποίο πάντα ανοίγει τις αγκάλες του σε πλιατσικολόγους κάθε είδους, αρκεί να μην φορούν κουκούλες.

σημείωση της Χελώνας: Στη σύνθεση των διοικητικών οργάνων του Χάρβαρντ συναντάμε και τον διακεκριμένο δημοσιογράφο των New York Times Νίκολας Κριστόφ. Οι κ. Καψής και Μανδραβέλης ας το ‘χουν υπόψη τους, μετά τις επιτροπές του υπουργείου δικαιοσύνης, υπάρχουν κι άλλες δουλειές που μπορούν να κάνουν.

Τα μαγικά τρικ του κοινοβουλευτισμού – διδάγματα εκ Λισαβώνος

Ενώ το λαϊκό αίσθημα ικανοποιείται από την ανατροπή της (μειοψηφικής) σοσιαλιστικής κυβέρνησης Σόκρατες στην Πορτογαλία, εν όψει του τέταρτου πακέτου μέτρων λιτότητας και του πορτογαλικού μνημονίου, κανείς δεν φαίνεται να δίνει ιδιαίτερη σημασία στα μαγικά τρικ του «κοινοβουλευτισμού» προς όφελος των τραπεζών και των κερδοσκόπων.

Η αυθόρμητη αντίδραση και η πρώτη σκέψη είναι ότι η ανατροπή της πορτογαλικής κυβέρνησης είναι μια νίκη, καθώς μια υπηρεσιακή κυβέρνηση δύσκολα θα πάρει απόφαση για αίτημα βοήθειας απ’ τον μηχανισμό στήριξης. Ο σ. Δελαστίκ σχεδόν πανηγυρίζει, όμως ο Πέδρο Πάσος Κοέλιο, επικεφαλής του δεξιού SPD ρίχνει την βόμβα:

Η αξιωματική αντιπολίτευση στην Πορτογαλία δεν πρόκειται να φέρει εμπόδια στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Σόκρατες, αν αυτή χρειαστεί να προσφύγει στον Μηχανισμό Στήριξης το προσεχές δίμηνο. Με συνέντευξή του στο Reuters, ο επικεφαλής του δεξιού SPD, Πέδρο Πάσος Κοέλιο υποστήριξε ότι αν η κρίση επιδεινωθεί, τότε η υπηρεσιακή κυβέρνηση έχει την αρμοδιότητα να ζητήσει βοήθεια από το εξωτερικό.

Καλή φάση! Ώσπου να φτάσει λοιπόν η ώρα για τις εκλογές στην Πορτογαλία το πολιτικό σύστημα θα έχει θάψει το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα και θα παίζει τις κουμπάρες. Στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.

Κατά τη γνώμη της Χελώνας, δεν είναι τυχαία η ταυτόχρονη δήλωση Σαμαρά ότι «εγώ μαζί με το ΠΑΣΟΚ δεν συγκυβερνώ». Φαίνεται πως με ταχείς ρυθμούς, στη σκιά του δράματος της Φουκουσίμα, οι πολιτικές ελίτ και το πολιτικό προσωπικό της Ευρώπης ανασυντάσσονται.

Πότε θα τους πάρουν χαμπάρι οι ομφαλοσκοπικές δυνάμεις της αριστεράς, μπας και καταφέρουν να πάρουν αμπάριζα;

«Ο άνεργος επίτροπος» του Κ. Ντίκενς

Διαβάζουμε στην ηλεκτρονική έκδοση της Ελευθεροτυπίας για το δράμα του ευρωπαϊκού πολιτικού προσωπικού:

Πρώην Ευρωπαίοι επίτροποι εξακολουθούν να λαμβάνουν αποζημιώσεις ολοκληρώνοντας τη θητείας τους, ως στήριγμα έως ότου βρουν νέα εργασία, ακόμη και όταν έχουν ήδη παράλληλα άλλη μισθωτή δραστηριότητα, αποκαλύπτει η εφημερίδα Financial Times Deutschland.

[…] ο πρώην επίτροπος Αλιείας, Τζο Μποργκ, παραδέχτηκε, όταν του ζητήθηκε το σχόλιο του από την εφημερίδα, ότι λαμβάνει 11.000 το μήνα, ενώ εργάζεται σε ευρωπαϊκό λόμπι, σημειώνοντας πως οι πρώην Ευρωπαίοι επίτροποι έχουν δικαίωμα επί τρία χρόνια να λαμβάνουν το 40% έως το 65% του βασικού τους μισθού τους, που αντιστοιχεί σε ποσό τουλάχιστον 20.278 ευρώ μηνιαίως.

Το ποσό αυτό «βοηθάει τους πρώην ευρωπαίους Επιτρόπους να επιστρέψουν στην αγορά εργασίας», δήλωσε ο επίτροπος από τη Μάλτα στην εφημερίδα.

Η Χελώνα δεν μπορεί, κατόπιν τούτου, παρά να αυτοπροταθεί για επίτροπος περιβάλλοντος (αν και το δημοσίων έργων είναι πιο επικερδές χαρτοφυλάκιο, κατά κοινή ομολογία – τέλος πάντων, δε θα τα χαλάσουμε στο χαρτοφυλάκιο). Η Χελώνα δεν διατηρεί καμιά ιδιαίτερη φιλοδοξία να κάτσει πέντε χρόνια στις βροχερές Βρυξέλλες. Και μια βδομάδα της αρκεί, αν θεμελιώνει το δικαίωμα σε επίδομα ανεργίας επιτρόπου. Μετά, χάρη σ’ αυτό το βοήθημα, η Χελώνα θα μπορεί να στοχαστεί ελεύθερα τι σκοπεύει να κάνει στην υπόλοιπη ζωή της.

Ποιος καλοβλέπει παλινόρθωση της βασιλείας στην Ελλάδα;

Ο Άρης Δαβαράκης δι’ ασήμαντον αφορμήν στο protagon.gr του Σταύρου Θεοδωράκη:

Οι μεγάλες Διεθνείς Συνθήκες που εξασφαλίζουν στην Ελλάδα τα κεκτημένα της του 20ου και του 19ου αιώνα, φέρουνε και τις υπογραφές των Βασιλιάδων της. Η σφραγίδα αυτών των ανθρώπων στην διαμόρφωση της σημερινής Ελλάδας υπάρχει παντού, όποια πέτρα και αν σηκώσεις. Χωρίς την βοήθεια που είχαν από την Ευρώπη, ακριβώς γιατί ήταν και είναι στενοί συγγενείς όλων των μεγάλων ευρωπαϊκών βασιλικών οικογενειών, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η Ελλάδα θα είχε την σημερινή της γεωγραφική δομή. Μας βοήθησαν όλοι αυτοί που τόσο πολύ αντιπαθεί η Αριστερά σε όλους μας τους αγώνες – και κυρίως, βέβαια, στον μέγα αγώνα κατά της Αριστεράς στον Εμφύλιο.

Θυμηθείτε τον ίδιο κύριο να σιγοντάρει τον Τάσο Τέλλογλου καθώς αυτός καλόβλεπε την εκτροπή του πολιτεύματος.

ΥΓ. Κι ένα ώριμο σχόλιο για την αφορμή από τη σημερινή Καθημερινή.

Ιστορίες από τις ΗΠΑ: Θέλουν πράγματι οι αναρχικοί των Tea Parties να σκοτώσουν όλους τους πολιτικούς;

Ένα ενδιαφέρον άρθρο του Ross Kenyon που δημοσιεύτηκε στο Christian Science Monitor στις 30 Αυγούστου 2010. Ο Ross Kenyon είναι αναλυτής στο Κέντρο για την Κοινωνία Χωρίς Κράτος, τελειόφοιτος Αμερικανικής Ιστορίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα και μέλος της διοικητικής ομάδας της οργάνωσης «Φοιτητές για την Ελευθερία» στο ίδιο πανεπιστήμιο. Η Χελώνα θέλησε να το μεταφράσει στα ελληνικά επειδή μέσα από το κείμενο αυτό τίθενται με ενδιαφέροντα τρόπο ορισμένα ζητήματα για τον τρόπο και τον τόπο που μπορεί να επιδιώκεται ο διάλογος για την κοινωνία και την πολιτική. Προφανώς, οι απόψεις που εκφράζονται ανήκουν στον αρχικό συντάκτη του κειμένου και δεν δεσμεύουν σε τίποτα το παρόν ιστολόγιο. Η μετάφραση είναι λίγο βιαστική, αλλά πιστή στο αρχικό κείμενο. Για να δημοσιευθεί μια ώρα αρχύτερα, παραλείψαμε ορισμένες σημειώσεις που, εφόσον υπάρχει ενδιαφέρον, θα μπορούσαν να γραφτούν εκ των υστέρων, καθότι θα ήταν χρήσιμες αλλά όχι και απολύτως αναγκαίες για την κατανόηση του κειμένου. Νομίζουμε, όμως, ότι κι έτσι αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε.

Ο John Boehner κατηγόρησε τους αναρχικούς των Tea Parties ότι προωθούν τη βία. Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι αναρχικοί προωθούν ειρηνικές επιλογές, την ατομική ελευθερία και την αντίθεση στην θεσμοποιημένη βία.

«Έχω παραβρεθεί σε αρκετές εκδηλώσεις του tea party», δήλωσε νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι ο επικεφαλής της μειοψηφίας στη Γερουσία John Boehner (Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής του Οχάιο). «Θα σας πω γι’ αυτές. Ναι, εκεί βρίσκονται ορισμένοι απογοητευμένοι Ρεπουμπλικανοί. Υπάρχουν πάντα μερικοί Δημοκρατικοί. Και πάντοτε λίγοι» αναρχικοί που θέλουν να σκοτώσουν όλους εμάς με δημόσιο αξίωμα».

Πώς; Οι αναρχικοί θέλουν να σκοτώσουν όλους τους πολιτικούς;

Μια ειρηνική φιλοσοφία

H χοντροκομμένη προσπάθεια του γερουσιαστή Boehner να αστειευτεί κατέληξε σε έναν απαίσιο εσφαλμένο χαρακτηρισμό της αναρχικής φιλοσοφίας και σκιαγράφησε ανακριβώς τις κεντρικές της αξίες. Ο αναρχισμός είναι μια ιδεολογία βασισμένη στην ελευθερία του ατόμου και την αντίθεση στην θεσμοποιημένη βία, όχι κάποια παράλογη λατρεία για την δημόσια καταστροφή.

Ναι, όταν ο κόσμος ακούει τη λέξη «αναρχικός», στο μυαλό του έρχονται μολότοφ και μαυροντυμένοι μαχητές του δρόμου στις διαμαρτυρίες του G20.

Αυτή η εντύπωση είναι πιο πολύ παράγωγο 200 ετών σπίλωσης από ρητορική τύπου Boehner, παρά μια ακριβής αντίληψη του τι σημαίνει αναρχισμός και τι κάνουν οι αναρχικοί. Ταιριάζει με οποιοδήποτε άλλο στερεότυπο – ο «τεμπέλης/βίαιος Νέγρος» που χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τους ρατσιστικούς νόμους του Αμερικανικού Νότου, ο «δυνάμει παιδόφιλος» που επιστρατεύτηκε για να στηρίξει τη διάκριση εις βάρος ομοφυλοφίλων και άλλων σεξουαλικών μειονοτήτων, ο φτιαγμένος ληστής ή βιαστής που προσφέρθηκε ως δικαιολογία για τον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών.

Ναι, υπάρχουν βίαιοι και ανατρεπτικοί αναρχικοί, όπως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που ταιριάζουν μ’ αυτά τα στερεότυπα. Όχι, αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι αντιπροσωπευτικοί αυτού του πολύμορφου κινήματος περισσότερο απ’ όσο τα άλλα στερεότυπα είναι αντιπροσωπευτικά των αφροαμερικανών, των ΛΟΑΤ (LGBTQ) ατόμων ή των χρηστών ναρκωτικών για ψυχαγωγική χρήση.

Γιατι πηγαίνω στα tea parties

Έχω παραβρεθεί σε tea parties ως αναρχικός διότι είμαι ένας ειλικρινής φιλελεύθερος που ενδιαφέρεται για τον περιορισμό της ισχύος, του αντικειμένου και του μεγέθους της διοίκησης και για την αντίσταση απέναντι στην αδικαιολόγητη εισβολή της στις ζωές ειρηνικών ατόμων. Πολλοί από τους άλλους συμμετέχοντες στα tea parties αυθόρμητα και συνειδητά αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο του απεριόριστου κράτους και επιδιώκουν να ελαττώσουν την επιρροή του στις προσωπικές τους ζωές. Ο αναρχισμός είναι η λογική επέκταση αυτής της εύλογης παρόρμησης και όχι ο μηδενιστικός τσαμπουκάς που περιγράφει ο Boehner.

Στις εκδηλώσεις του tea party, μ’ αρέσει να κάνω ερωτήσεις σ’ ανθρώπους που θέλουν να περιορίσουν την κυβέρνηση.

Πώς αποκτιέται νόμιμα η γη; Οι περισσότεροι αποδέχονται τη χρήση ή την νομή και χρησιμοποιούν αντίστοιχη δικαιολόγηση για να ονομάσουν ένα κομμάτι γης δικό τους.

Τους απαντώ λέγοντας ότι το κράτος δεν «χρησιμοποιεί» ούτε «εγκαθίσταται» στη γη – αυτό το κάνουν οι άνθρωποι. Εκείνοι που αυτοαποκαλούνται «κράτος» απλώς χαράζουν αυθαίρετα πολιτικά σύνορα και εξαγγέλουν ότι αν κάποιος ζει μέσα στην επικράτειά τους πρέπει να αγοράσει υπηρεσίες ασφαλείας και δικαιοσύνης από το καταναγκαστικό τους μονοπώλιο.

Τι θα συμβεί αν κάποιος προσπαθήσει να αγοράσει καλύτερες, φθηνότερες ή δικαιότερες υπηρεσίες που δεν συνδέονται με τα τεχνητά πολιτικά σύνορα; Τα όργανα του κράτους θα τον πετάξουν σ’ ένα κελί (και θα τον σκοτώσουν αν αντισταθεί).

Η πραγματική απειλή

Ο αναρχισμός της αγοράς είναι μια τόσο βασική και λογική έννοια, μια ιδέα τόσο συμβατή με τις αξίες που στηρίζουν πολλοί στα tea parties, που είναι φυσικό για τους αναρχικούς να εμφανίζονται και να προκαλούν τους άλλους εραστές της ελευθερίας να τον υιοθετήσουν.

Συμφωνώ πως μια συνεκτική φιλοσοφία που δίνει αξία και σέβεται τις ειρηνικές επιλογές των ανθρώπων των tea parties και των γειτόνων τους είναι πράγματι απειλή για τον Boehner και το σινάφι του, αλλά όχι του τύπου που υποστηρίζει αυτός. Δεν είναι απειλή θανάτου, αλλά είναι απειλή ανεργίας.